En serio, tropa.
As cousas non foron doadas.
Logo do que pasou,
facíame falla distanciarme, por min e para sobrepoñerme.
Pero agora estou totalmente recuperada,
por iso estou encantada de volver á uni.
De verdade, xente.
O meu camiño, o camiño mental,
a miña saúde mental…
O carallo!
Corten!
Non o podo facer.
Si! Se estivo moi ben!
Dixéchelo todo sen chorar!
E só che levou unha hora.
Veña, outra vez.
Ti podes.
Lista? Dálle!
Que? E logo que?
Subimos ás redes esta merda de saúde mental
e vou pola uni coma se non acabásemos de matar alguén?
Agora esa universidade é o peor sitio para min.
Agora esa universidade é o sitio máis seguro para ti.
A fama é a túa defensa. Se te fas moi coñecida,
a Vought custaralle eliminarte
e a xente non crerá que mataches a Cate.
Deixa de dicir iso.
É menos probable que te relacionen con ela.
- É un gran plan? Non. - Non.
- É un bo plan? Tampouco.
É o único que temos?
Si, por iso vai funcionar. Dende o principio.
Non, deberiamos fuxir
a tomar polo cu de aquí.
Mándannos a Elmira antes da noite.
Para Marie non supón un problema. Volvería escapar.
Jordan, eu non sabía o que Andre ía…
De sabelo, non faría…
Non farías o que, Marie?
Deixarnos podrecer alí?
Facemos isto dunha santa vez?
Por favor.
Mira, sei que é unha putada.
Pero imaxina que che vai a vida nisto,
porque é a puta verdade.
Vale.
O último.
- Si. - Ben.
Dáme máis, pero menos. Vale, lista?
A luz é terrible.
Ti estás xenial.
- Lista? Veña. - Si.
Tres, dous…
Ola, tropa!
Xa estou recuperada,
por iso estou encantada de volver á uni.
Coidar a saúde mental fíxome madurar dun xeito que non cría posible.
Merda.
Como di a miña querida Brené Brown:
"Lombo forte, fronte suave, corazón salvaxe."
Agora, co meu nome limpo,
estou máis que preparada para volver ser unha Gardiá de Godolkin.
Cago na cona.
Rematou unha etapa, comeza outra
e sei que o segundo curso vai ser total.
Benvida.
- Estou moi contenta. - Xa.
Durmir en moteis cheos de manchas de seme
perde o encanto co tempo.
Acabei esgotada.
- Grazas por deixarme volver. - Claro.
Moitas grazas.
Que cacho trola.
Como?
Veña, ho! Estás a piques de saltar por riba da mesa
e abrirme a gorxa cos dentes.
Non sei de que fala.
Déixao.
Sei que me viches en Elmira.
Vin moitos de vós.
E que facía alí?
Oe, entendo por que estás desgustada.
Polo que lle pasou a Andre,
por non estar aquí.
Os teus remorsos deben de estar a niveis de masturbación católica,
pero ti non tes a culpa.
Non sei por que tentou fuxir
dada a súa enfermidade e…
Que enfermidade?
Claro, nin sequera cho contou.
Igual que o seu pai,
tiña microfisuras neuronais cando usaba os poderes.
Canto máis os usaba, peor se poñía.
Tiña que saber o que ía pasar ó tentar mover aquela porta enorme.
E unha merda. Mentira.
Velaquí tes o historial médico de Andre.
Está todo aí.
Cando llo diagnosticaron, notas dos tremores e das xaquecas…
Nunca acabamos de coñecer as persoas.
Mira, por que non o levas?
Paréceche?
De verdade. Se cadra axúdache
a pasar páxina mentres te readaptas.
Ai, mira, outra cousiña.
Es amiga de Emma Meyer e de Jordan Li, non?
Son.
Xa. Non lles saques o ollo de enriba.
Agora mesmo, ser Gardiáns de Godolkin é algo perigoso.
A que se refire?
Onte á noite atacaron a Cate Dunlap.
Está viva, grazas a Deus,
pero está no hospital.
Cate está no hospital?
Leva no quirófano seis horas.
Está en estado crítico. Faille falla un milagre.
Vaites, é…
terrible.
Terrible.
Pero sei que sodes moi amigas,
así que, se esperta, serás a primeira en sabelo.
Cate Dunlap, o anxo que salvou innumerables supercapacitados
durante o masacre de Godolkin,
foi atacada con asañamento onte á noite.
Se unha heroína fermosa, xusta e piadosa coma ela foi atacada,
ningún de nós está a salvo. Foi un crime de odio
contra o grupo minoritario máis perseguido da historia.
O dos superheroes.
Pero non saben con quen se están a meter.
Xusto onte faláronme dun súper…
Non me fodas.
Isto foi un erro. Debemos fuxir.
E pórmos un cartel xigante de "culpable" no lombo?
Mellor que agardar aquí a que Cate esperte.
Se esperta.
Non vos escandalicedes. Xa sei que diredes:
"Mimá, Emma. Como se che ocorre?"
Pero, por achegar ideas, sen xulgar,
e se…
rematamos o traballo?
Emma, non imos ir onda Cate para matala á mantenta desta vez.
Obviamente. Matar está moi mal.
Pero salvariamos o cu. Veña!
Estou convencida ó 99 % de que Código o sabe.
- E como non estamos mortes ou en Elmira? - Nin idea.
Razón de máis para fuxir.
Ou para pescudar o de Odessa.
Deixa ese puto tema xa!
Temos problemas máis gordos
que o puto misterio máis misterioso da historia.
- Luz Estelar di que é importante. - Estás tola.
Dille que está tola, anda.
Ai, que estades as dúas tolas.
Cate, esteas onde esteas,
Patriota, Xesús e mais eu estamos contigo.
E sabemos que sairás disto máis forte,
máis pura e máis xusta ca nunca.
Perdoa, non podes entrar.
Deume permiso o decano.
Quen lle faría isto?
- Estaba así cando a atoparon. - Onde?
Por Jersey. En Weehawken.
Weehawken.
Ola, Cate.
Estou aquí.
Vale?
Non estás soa.
Queríanme deixar morrer. Como puideron?
O que?
Cate? Escóitasme? Cate, que pasou?
- Emma, axúdame. - Emma?
Tes que saír.
VICEDECANO DE MÁRKETING
Dígoche unha cousa.
Crin que non iamos dar cuberto esta praza.
Presentáronse dous ninguéns que vendían moeda Vought,
e diría que un codirixía a secta NXIVM.
Cando me chamaches, levei unha boa alegría.
Non che podemos pagar nin a metade do que cobras en regalías.
Este posto quédache pequeno.
Quero achegar algo á miña alma máter.
Ser do primeiro claustro só de súperes na historia da uni?
Vale.
Oe, faremos grandes cousas xuntos.
E, por certo, o do teu fillo,
acompáñote no sentimento.
A vosa enfermidade é terrible.
Grazas.
Para quen non me coñece,
son Modesty Monarch e fundei o movemento TradSúper no 2018.
Comecei cun aro de luz de Amazon e 11 seguidores.
Todo mudou cando publiquei o vídeo que se fixo viral:
"Súper fóra, pero obediente na alcoba."
A xente tiña gana de ver súperes coma min que viven unha vida pía.
- Manda carallo. - Coido o meu home, doulle fillos,
fago manteiga,
e creo firmemente que o feminismo acabou cos EUA.
Claro, botáronseme enriba as lesbianas peludas e matabebés.
E cando o segundo…
Poderá voar coas ás ou será coma os pingüíns?
…se fixo ultraviral, souben que atopara a miña vocación.
Vós tamén podedes.
Sexa a moda, a fe
ou meter obxectos grandes polo cu.
Pero, a maioría de vós, a excepción dalgúns gardiáns,
non chegades a macroinfluenciadores.
Eu axudareivos a romper o teito do millón.
Vouvos facer megafamosos.
Ben, primeira tarefa.
Crear un vídeo sobre o terrible ataque a Cate Dunlap,
en liña co estilo da vosa plataforma.
Marchade.
Emma.
Eu xa non teño plataformas.
Levo meses sen subir nada. Esta clase non é para min.
Á parte do feito de que a túa conta
segue a ser a novena máis seguida do campus,
tes un superpoder secreto.
Motivar e inspirar os homes.
Ninguén quere oír a verdade do brutal ataque a Cate.
Pero se unha superheroína guapa, doce e…
por que non dicilo, fodible, lles di que hai que cazar os fans de Luz Estelar
sexa como sexa,
guiados polas súas ereccións loitarán contra os globalistas
e os pedófilos que están a destruír a nación.
Non quero influenciar ereccións.
Non quero influenciar nada en ningures.
Pero grazas.
Non estás aquí só por teres cinco millóns de seguidores.
O decano quérete aquí.
Tes que lembrar as túas prioridades. Rula…
os que ven as túas redes non son só espectadores.
Son a túa familia.
Ola, tropa!
Estas flores son preciosas, igual ca a alma de Cate.
Cate é unha auténtica guerreira,
e aprendín moitísimo da súa forza e do seu valor.
Non esquezades deixar oracións por ela nos comentarios e dádelle ó "gústame"!
Que carallo é isto?
- Deumo Código. - Por que?
Para marearme e volverme tola? Nin idea.
Andre diríanos que estaba enfermo.
Ten que ser falso.
Código tómache o pelo.
Non sei.
Creo que é certo.
Entón tentar mover aquela porta enorme era un suicidio.
E el sabíao.
Estúpido! Fillo de puta!
- Que raio pensaba? - Ti non tes dereito a anoxarte.
- Perdoa. - Como non mo dixeches?
Íao facer.
Síntoo. De verdade.
Iso non vai cambiar nada.
Tampouco que me rifes.
Ola, parella.
Marie. Stacey, de Vida Estudantil. Encantada.
O decano pediume que che bote unha man coa volta.
É mel. Queredes?
En fin, toma os horarios e o carné.
E ides chegar tarde a Optimización de Heroes.
Bulide.
Isto non era o Centro de Diversidade de Big Chief Apache?
Benvidos a Optimización de Heroes.
Parabéns. De entre todo o alumnado,
só vos seleccionei a vós para este seminario.
Pero como Cate segue no hospital tras o misterioso ataque que sufriu,
teremos que avanzar sen ela.
Que nos fai especiais?
A ver, e se mo dis ti a min?
Como é o teu poder?
Movo o sangue.
Detéctoo.
Vale, e como?
Que parte do sangue?
Plaquetas, plasma, hemoglobina, glóbulos vermellos?
Non sei.
Alguén aquí sabe como funcionan realmente os seus poderes?
Sabes explicar como cambias de xénero, á parte de "aperto o ollo do cu e listo"?
Mirade, ter poderes
é extremadamente complicado.
A fisioloxía dos súperes tivo que adaptarse e evolucionar
moi por riba do que se espera
que un corpo debe poder facer.
E, se sabemos como funcionan os nosos poderes, que?
Pois que subides nas clasificacións.
Non podo enfatizar abondo a importancia das clasificacións.
Vedes aquel botón?
O exercicio de hoxe é do máis sinxelo.
Só tedes que premer o botón e rematará a clase.
E para facelo tedes que librarvos de Vikor.
Sorte!
Bo día, monicreques.
Quen lle fai unha mamada ó mazo?
Hostias! Ti saes en Valhalla 3: Luxuria e lóstregos.
Creo que ten un 4 % en Rotten Tomatoes.
Un 4 %?
Queres probar o mazo, Marie?
Deixádenos saír! Abride a puta porta!
Ei! Coidado!
Ai, Deus!
- Por que tanta teima contigo? - Eu que sei!
Marie, dálle ó botón.
Cago na hostia!
Grazas.
Á mesma hora nunha semana?
De que carallo vas?
A clave dun experimento exitoso
é establecer un estándar.
Non somos cobaias. Vikor rompeulle a columna!
Non… Porase ben.
Probablemente.
Non estou para protexervos.
O meu traballo é desenvolver os vosos poderes ó máximo.
Os vosos poderes non son fixos.
Podédelos mellorar coa cantidade axeitada de presión.
E nesta universidade non hai sitio para quen non poida aturar a presión.
Lisa, voute transferir a Artes Escénicas.
Non sodes estudantes, sodes soldados,
e loitaredes pola causa.
Vixiareivos de preto durante todo o ano,
e crédeme, poucas cousas me escapan,
para explotar todo o potencial que agardo que teñades.
Ei, humana.
RESISTE
- Colgaches ti esta merda? - Non.
Cres que che imos permitir merdas antifas no noso campus?
Non, eu non o colguei. Xúrocho.
Vaina rañar, Rufus.
Tocar o carallo non compensa que xa non o teñas.
Que? Claro que teño carallo.
Por iso mexas sentado?
- Non, é que é máis cómodo… - Si?
Vai rascar a cona!
Estás ben?
Vale.
Tomas estupefacientes na sala de estudantes?
Primeiro, ninguén di "estupefacientes".
Segundo…
Alprazolam.
E terceiro, teño moita ansiedade ultimamente.
Polo que sexa.
- E cuarto, que fai aquí? - Temos que falar.
Quere que lle chame profesor Polaridade?
Chámame como queiras, impórtame un carallo.
Pero tiñas razón.
Quedar na casa coa botella de whisky pegada á man
é lixar a memoria de Andre.
Xa é hora de que espila e faga algo.
Grazas, Xesusiño querido.
Mi madriña!
De verdade, sentíame moi soa
no club Resolvamos Esta Puta Merda,
e ter un adulto nel é un puto alivio, macho.
Profesor. Perdón.
Dis que Código estaba alí?
En Elmira? Onde tiñan a Andre?
Si.
E é a hostia de turbio.
Ninguén sabe quen é nin que poderes ten.
- Hai algo chamado Odessa… - Vou matar a Código.
Reduciremos a universidade a cinzas.
E iremos á Torre dos Sete e botarémola abaixo, hostia.
Enténdote
e comprendo que te poñas intenso,
pero mellor baixarlle unha marcha.
Investigar a Código, saber que pretende…
Ó carallo o que pretenda!
Vaia coincidencia que o único que non saíu de Elmira
fose un rapaz negro.
Fixen o posible por protexer o meu fillo.
E deu igual, hostia.
Poremos en orde as nosas prioridades.
Prioridades?
Creo que son a única que ten as putas prioridades en orde.
Andre dicía que eras a persoa máis intelixente que coñecía.
Que en canto entrabas nun sitio, sabías manexar a situación e a xente.
Así que, antes de facer o que vaias facer,
reláxate un momento e sé ese puto tío.
Vale.
Que…?
Odessa,
- que é? - Non o sei.
Luz Estelar quería que Marie o investigase.
Seica Godolkin fundou a uni por iso.
Díxoo Luz Estelar?
Merda.
Si.
Logo será importante.
Non me soa.
Pero sei onde buscar.
Vaia puta loucura de seminario.
Grazas, por certo.
Salváchesme o cu unha ducia de veces.
De nada. Tanto ten.
Foi un erro.
O que? Salvarte?
Abandonarvos.
A todes.
Se non vos deixase, igual Andre…
Non foi culpa túa.
Debín volver.
Eu debín deter a Andre.
Cando nos dixo que nos ía sacar,
eu sabía que era mala idea e non dixen nada.
É culpa miña.
Non.
Non o poderías convencer de nada.
E sábelo ben.
Puto cabrón testán.
Unha vez,
o primeiro ano,
Andre decidiu que ía bater o récord Guinness de fumar maría.
- Sabes cal é o récord actual? - Non.
115 000 porros.
Do primeiro paciente ó que lla receitaron.
Andre pasou meses fumado.
Ó final pasoulle a teima, creo que se aburriu,
pero o ano pasado atopeille un diario no cuarto.
O moi cabrón aínda os seguía a contar.
Aínda quería bater o récord.
Estráñoo de carallo.
Eu tamén.
Creo que me resulta máis doado anorxarme contigo
ca sentir pavor a perderte.
Non me vas perder.
Se quedo así…
paréceche ben?
Todo,
absolutamente todo
o que fagas paréceme ben.
ARQUIVOS UNIVERSIDADE DE GODOLKIN
Sígueme o conto.
Dáste de conta do alucinantes que son as mans?
Anda.
Mira quen é.
O Lembrador, vivo e a toda cor.
- Que tal, Kyle? - Polaridade.
Cando foi a última vez que nos vimos?
Na Casa de Verán Vought, non?
Tocaban Limp Bizkit.
Agora traballo aquí.
Son o vicedecano de márketing,
e a miña auxiliar e eu estudamos a Thomas Godolkin.
Pois que ben.
Non estás na lista de acceso.
E a última vez que nos vimos foi o 21 de maio de 2005, ás 15:36,
nunha audición preto de Cheesecake Factory.
Era a audición para Área 51.
Levabas o pelo rapado polos lados e fedías a Calvin Klein Obsession,
e dixéchesme que a crema para as almorrás
me manchara o pantalón cor salmón
xusto cando me chamaron.
Vaia por Deus. Perdoa…
Que mamón fun.
- Non o lembras. - Abofé.
Quen esquece un momento así?
Tiña tal paranoia que esquecín unha frase cando fixen a proba.
O Lembrador esqueceu unha frase.
Hostia puta! O Lembrador!
Ai, mi madriña!
Sempre vía a reposición da túa serie despois da clase.
- Mamaíña! - Gústache?
Claro! Disfraceime de Lembrador en Halloween ós 12 anos.
Ata tiña o disco de jazz, Lembrando Temazos.
Chorei moito cando a cancelaron.
Uns 20 minutos.
Si, 5 de marzo de 2010, ás 11:09.
Madelyn Stillwell,
co alento alcatreando á ensalada do Balthazar,
cancelouna por ter un 2,7 de puntuación e o 8 % de cota de pantalla.
Quen lla dera a calquera agora.
Se algunha serie merece volver,
é esta.
Que curioso que o digas,
- porque… - Para!
Só confío en min para escribila.
Deus santo!
Se Taylor Sheridan non precisa equipo, eu tampouco.
Ai, mimá.
Por favor, dime que aínda o dis.
"A xustiza nunca esquece!"
Mimá, es unha lenda!
Mi madriña querida, unha lenda total!
Ámote.
Normalmente, para acceder ós arquivos precísase un permiso especial,
pero neste caso,
podo facer unha excepción.
Non toquedes nada.
Vale.
Estás posta?
Si.
Resulta que non era alprazolam.
Teño unha merda que non me lambo.
Xesús!
Godolkin, Thomas R.,
76 450 ítems, manuscritos, materiais variados.
Números de rexistro, do 570.12.54 ó 570.91.85.
Estou fóra, por se acaso.
Graciñas, Kyle.
Hostias, vainos levar a vida.
Ei, hai eco!
Eco!
Chegou o momento.
Esta irmandade vai máis alá de eventos sociais e cartas compartidas.
En 1861,
fundouna unha pequena comunidade de homes brancos bos de Mississippi,
para protexer os seus valores da Agresión do Norte,
e por ningunha outra razón.
O propio Thomas Godolkin foi membro de Gamma Epsilon Delta,
e hoxe, que vos iniciades na nosa irmandade sagrada, no noso legado,
fariades ben en lembrar a nosa trindade:
sabedoría, honor e dignidade.
Baixade os pantalóns.
Sigo a ser un ás, verdade?
Límpao.
Ei, escoita,
esta é unha ocasión feliz. Estás augando a festa.
- Sabedes quen o fixo? - O que?
Os que atacaron a Cate Dunlap. Patriota estaos a buscar, non?
Si, abofé que os busca.
Patriota non o vai deixar correr. Andamos niso, total.
Ei, eunuco! Non. Non lle botes lixivia.
Deus.
Ei, agarda.
Perdoa, macho.
Estabas con Emma na festa.
Non, pasou de min, tío.
Coma Kaia Gerber de Elordi.
Falades de Emma?
A moi mamona pediu un Uber de 90 $ a Weehawken co meu teléfono.
Onde carallo está Weehawken?
Weehawken?
Non.
Non pode… Seguro que foi Emma?
- Emma Meyer? - Reláxate.
Si, seguro.
Odessa é unha agulla nunha palleira.
En miles de palleiras.
Non imos atopar nada.
Non miramos no cuarto secreto?
Escoito o ventilador facer…
Hostias!
- Atopaches algo? - Odessa.
Que pon?
Son partidas de nacemento.
Morreron moitos bebés.
Xa sei que é Odessa.
Témolo!
INTERIOR, COMISARÍA DE NOVA YORK - DÍA
"Moza, 24 anos, ben feita pero non o sabe, ve o Lembrador.
De súpeto, bícao coa boca…"
Que cona pasa?
Perdón.
Son os poderes.
É unha putada, xa.
Pero tamén é xenial.
Fíxenme grande soíña!
Sabes que deberiamos facer?
O que?
Ter unha cita.
Unha cita?
Si, en plan…
Deitarnos entre situacións de vida ou morte é divertido e tal,
pero pagar e que nos sirvan comida tamén pode estar ben.
Vale. A onde imos?
A Olive Garden, por suposto.
Por suposto?
Primeiro, podémonos fartar a paus de pan ilimitados,
e logo podémonos bicar no meu coche ata que se me meta o cambio no cu.
Despois acompáñote ó teu cuarto e facemos…
- O amor? - Si.
E vemos Fargo.
Ou xogamos ó League of Legends ou algo así.
Hostia, quérote.
- Non che parece ben ou…? - Non.
- Paréceche mal? - Non.
- Non? - Paréceme ben.
- Si? - Non pasa nada.
Que carallo pasa?
Hostias! Merda! Perdón.
Fuches ti.
A que si?
- O que? - Cate!
Fun ó hospital e dixo o teu nome.
Ela non, unha enfermeira que posuíu,
que lle cravou un coitelo a outra, pero nomeoute.
Non teño nin idea de que falas.
Atacan a Cate, e Marie e ti aparecedes o mesmo día.
Non é unha coincidencia!
Como puideches?
Cate é amiga miña. Fixo todo o posible para sacarvos de Elmira.
Non o merecía.
Esperta dunha puta vez.
Ela é a razón pola que nos encarceraron.
E pola que Andre morreu tentando escapar.
Cate lavouvos o cerebro a ti e mais a teu irmán.
Non é amiga túa.
Antes ou despois, terás que enfrontarte ó que fixeches.
Lume!
Xustiza para Cate!
Putos humanos!
Que os queimen!
Que queimen a quen?
Os cabróns que atacaron a Cate.
Vought colleunos.
Era visto que acabaría así.
Cantos superheroes son vítimas do odio dos humanos?
E que grupo odia máis os superheroes cós fans de Luz Estelar?
Pero, grazas a Deus, temos un auténtico patriota e superheroe.
Preséntovos a Palleiro.
Ía abrir a guanteira.
Ía coller unha arma, claro,
e actuei en defensa propia, legalmente.
FAN DE LUZ ESTELAR CÁGAA
Dispareille e fixen xustiza.
Coñézoo.
Pagoume unha barriña Maeve.
Fíxose xustiza para Cate!
Putos humanos, sempre Patriota!
Putos humanos!
- É culpa nosa. - Non, nós non o matamos.
- Non fixemos nada. - Exacto.
Non fixemos nada.
E pasou isto.
Marie!
Xa sei… Xa sei que é Odessa.
Es ti.
Ti es Odessa.
PARTIDA DE NACEMENTO NOME: MARIE MOREAU
En que lea te metiches?
Subtítulos: Marina do Albardeiro
Supervisora creativa: Abraham Díaz López patriota e superheroe.