COIDADO, NENOS! CAUSAR O HARMAGUEDÓN É PERIGOSO.
NON O FAGADES NA CASA
As teorías actuais sobre a xénese do universo
din que se foi creado en vez de xurdir sen máis,
como así foi, extraoficialmente,
naceu fai uns 14 000 millóns de anos.
A crenza xeral é que a Terra
ten uns 4500 millóns de anos.
Estas datas son incorrectas.
Na Idade Media, databan a creación no 3760 a. C.
Outros estimaron que se remontaba ó 5508 a. C.
Tamén se trabucaron.
O arcebispo James Ussher afirmaba que o ceo e a Terra
foron creados o domingo 21 de outubro do 4004 a. C.
ás nove da mañá.
Tamén se trabucou,
por case un cuarto de hora.
Foi creada ás 9:13.
Esa é a data correcta.
A leria dos esqueletos de dinosauros fosilizados
é unha broma que os paleontólogos non dan visto.
Isto demostra dúas cousas.
A primeira, que Deus non xoga ós dados co universo.
Xogo a un xogo inefable que discorrín eu.
Para os demais, é como xogar ó póker nun cuarto escuro, con apostas infinitas
e un crupier que non explica nada
e sorrí todo o tempo.
A segunda, que a Terra é Libra.
A predición para Libra no xornal de Tadfield
para a noite na que comeza a nosa historia pon:
"Poida que se sinta canso
e farto da mesma rutina diaria.
Un amigo será moi importante.
É probable que lle doia o estómago,
así que evite as ensaladas.
Podería recibir axuda inesperada."
Todo isto cadrou á perfección,
agás o das ensaladas.
Para comprender o auténtico significado disto,
hai que retroceder algo.
Un pouco máis de 6000 anos, para ser exactos.
Xusto tralo comezo.
Comeza como rematará, nun xardín.
Neste caso, o xardín do Edén.
E cunha mazá.
Veña.
Proba a mazá...
Facía bo día.
Coma todos os días.
Pasaran bastantes máis de sete
e a choiva aínda non se inventara.
Pero os nubeiros que se formaban
anunciaban a primeira tronada.
E ía ser das boas.
Non che lle gustou nadiña.
Como dis?
Digo que non che lle gustou nadiña.
Si, parece que non moito.
Algo esaxera, tamén cho digo.
Nunca a desobedeceran.
Non me parece tanto drama
saber a diferenza entre o ben e o mal.
Home, malo debe de ser...
-Crowley. -...Crowley.
Se non...
non os terías tentado.
A min dixéronme: "Sube e ármaa."
Madía leva. Es un demo.
A iso te dedicas.
A Omnipotente non foi moi sutil.
Unha árbore no xardín cun cartel de "Non tocar".
A ver, puidoa poñer no cumio dunha montaña.
Ou na lúa.
Non entendo que argalla Deus.
Mellor non especulemos.
Forma parte do Gran Plan.
Non temos que entendelo.
É inefable.
O Gran Plan é inefable?
Exacto.
Non podemos comprendelo
nin expresalo con palabras.
Ti non tiñas unha espada chameante?
Si. Ardía que metía medo. Que foi dela?
Xa a perdiches, non é?
-Regaleina. -O que?
Que a regalei.
Hai animais salvaxes.
Vai facer frío. E ela xa está preñada.
Dixen: "Tomade. Unha espada chameante. Veña.
E que non vos pille aquí o solpor."
A ver se non fixen mal.
Es un anxo. Non creo que poidas facer mal.
Graciñas.
Andábame na testa.
Eu tamén me preocupo.
A ver se fun facer ben co tema da mazá.
Un demo pode ter problemas se fai algo bo.
Tería graza que meteramos a zoca.
Se eu fixera algo bo e ti algo malo.
Non.
Non tería ningunha graza.
Dis ti...
Bos Presaxios, a narración de certos acontecementos
dos últimos 11 anos da historia humana,
en consonancia, como se ha de ver,
con As boas e acertadas profecías de Agnes a Tola, meiga.
BOS PRESAXIOS
Non era unha escura noite de treboada,
pero que non vos engane o tempo.
Unha noite clara...
FAI ONCE ANOS
...non anula as forzas do mal.
Andan por aí.
Están en todas partes.
Dous demos asexan no límite do cemiterio.
Andan de paseo
e poden asexar toda a noite, se fai falla.
E aínda lles quedarían reservas de ameaza
para un último golpe de asexo ó amencer.
Cago en todo.
Debería esperarnos el a nós.
Fíaste del?
-Non, ho. -Mellor.
Só faltaba que os demos nos fiaramos os uns dos outros.
Como se fai chamar agora?
Crowley.
Aí vén o desgraciado fachendoso este.
Leva tempo de máis aquí arriba.
Xa parece de aquí. Pásao coma un anano.
Con eses lentes de sol que non precisa.
-Salve, Satán. -Salve, Satán.
Boas. Perdoade o atraso,
a A40 en Denham está ateigada.
Quixen atallar por Chorleywood...
Agora que xa estamos todos, repasemos os actos do día.
Claro.
Os actos, si.
Eu tentei un cura.
Ía pola rúa e viu unhas mozas xeitosiñas ó sol.
Púxenlle a dúbida na mente.
Tería sido un santo.
Pero nunha década, será noso.
Está moi ben.
Eu corrompín un político.
Fíxenlle crer que por un suborniño pequeno non pasa nada.
Nun ano será noso.
Esta vaivos gustar.
Esta noite escarallei toda a rede de telefonía móbil de Londres.
-Si? -Si. Non foi doado...
E iso como lle asegura almas ó noso señor?
Veña, pensádeo.
Quince millóns de persoas discutindo entre eles.
Non é moi... artesán.
Pois ó xefe non lle amola.
Aí abaixo adóranme, rapaces.
Os tempos cambian. En fin...
Que pasa?
Isto.
Non.
Si.
Xa?
Si.
E tócame a min...
Si.
A ver, escoitade...
Non é o meu.
É o teu.
O teu papel protagonista.
Cóllea.
Ti o dixeches,
os tempos cambian.
Para comezar, rematan.
Por que eu?
Porque aí abaixo adórante.
Que boa oportunidade.
Ligur daría o brazo dereito por estar na túa pel.
O brazo dereito doutro, máis ben.
Asina aquí.
E agora que?
Agarda instrucións.
Alegra esa cara.
É o momento que levamos agardando unha chea de séculos.
Séculos?
O momento do noso triunfo eterno.
Triunfo.
E ti serás unha ferramenta para acadar ese destino glorioso.
Gloriosa... ferramenta. Si.
Veña. Pois lisco.
Así xa o fago.
Quero facelo, está claro,
así que vou indo.
Bárbaro. Marabilla. Si.
Ciao.
Que dixo?
"Ciao", é italiano.
Significa "comida".
Crowley estaba a favor do Harmaguedón en termos xerais.
Pero unha cousa era preparalo
e outra moi distinta provocalo de verdade.
-Merda! -Cando Queen sacou "Bohemian Rhapsody"...
-Porque eu? -...no Halloween do 1975,
foi porque o merecías, Crowley, ou non?
O que fixeches coa M25 foi un golpe endemoñado e maxistral, meu ben.
A M25? Xa, vaia...
Si, saíu redondo.
Velaquí as instrucións.
Esta é a boa, Crowley.
Unha selección dos teus roliños de sushi favoritos, benquerido Aziraphale-san.
Grazas, chef, moi amable.
-Queres compaña? -Gabriel.
Que inesperado pracer.
Hai...
Ben tempo, abofé.
Por que consomes iso?
Es un anxo.
É sushi.
Está bo. Móllalo no prebe de soia e...
Os humanos fano.
E se vou vivir aquí, entre eles...
Pois hai que aparentar.
-Un té? -Non macelo o templo
do meu corpo celestial con porcalladas.
Por suposto.
-Bonito traxe. -Si, gústame a roupa.
Mágoa que vaia desaparecer.
E logo?
Sabemos de primeira man
que a cousa... vai para adiante.
-Ai, si? -Si.
Disque o demo Crowley ten algo que ver.
Tes que vixialo
sen que saiba que o estás vixiando, claro.
Ben sei. Levo na Terra facendo isto dende o comezo.
Crowley tamén.
Non te cachou de milagre.
Xa, seino.
Os milagres son o noso.
Estes son Deirdre e Arthur Young.
Viven en Tadfield, unha vila de Oxfordshire.
Xa chegamos, Arthur?
Son cada catro minutos.
Imos ben.
As estradas parecen outras de noite.
As monxas dixeron que foramos cando as tivera cada cinco minutos.
Está un pouco...
Temos sándwichs de ovo e agrón?
Estes son Harriet Dowling e o seu marido, o diplomático Thaddeus Dowling.
Respira, meu amor. Respira.
Xa estou respirando, raio, Tad!
-Porque non estás aquí? -Estou contigo.
Estou contigo, pero tamén co presidente.
Ola, Harriet, perdoa por roubarche o marido.
O parto é o máis marabilloso
que dúas almas poden compartir
e non penso perdermo.
Tad, hai que seguir con isto.
Veño agora, rula.
Tiñas que estar aquí comigo, baldreo fillo de...
Nalgún momento da noite chegará a señora Dowling.
Sen dúbida, virá con axentes do Servizo Secreto.
Asegurádevos de que non vexan nada desapropiado.
A irmá Theresa e mais eu traeremos ó mundo o seu pequeno no cuarto catro.
Cando naza,
sacarémosllo á nai...
e darémoslle o neno do noso señor.
Está todo listo.
Hoxe dá comezo.
Irmá Mary Locuaz?
Desculpe, nai superiora,
quería saber de onde vai saír o outro neno.
Non o estadounidense. Ese é evidente.
É o conto das flores e as abellas. Refírome ó...
O amo Crowley vén de camiño co futuro señor escuro, irmá Mary.
É todo o que precisamos saber.
Somos monxas satánicas
da Orde das Laretas de Santa Berilia.
E esta é a noite para a que foi creada a nosa orde.
Irmá Grace, encargaraste da recepción.
As irmás Maria Verborrea e Katherine Prolixa,
de axudar á irmá Theresa.
O resto, xa sabedes que facer.
Unha ambulancia!
Bulide.
Perdoe, nai superiora,
non me asignou nada. Debéuselle pasar.
É certo.
Ti mira que haxa pastas.
Das que son rosas por riba.
Penso que hai unha lata na despensa.
NON PASAR
-Respira, Deirdre, respira. -Que xa respiro!
Perdoe. Son Deirdre Young.
Teño contraccións cada catro... Cada catro minutos!
Benvida a Santa Berilia, señora Young.
Non a agardabamos aínda.
Mire, Arthur estará comigo no parto.
Vai ser que non.
Cremos que os pais só... encerellan o proceso para todos.
Avisámolo cando poida subir.
Non vou discutir con monxas.
Saben o que fan, Deirdre.
Vémonos nun...
Estará no cuarto tres.
Moi ben.
Moita sorte.
Para comprender os asuntos humanos,
se cadra axuda saber que a maioría de triunfos e traxedias da historia
non se deben a que a xente sexa intrinsecamente boa ou mala,
senón a que a xente é intrinsecamente xente.
Tes as luces prendidas.
Carafio!
-Son infravermellos? -Xa comezou?
-Mandáronme saír. -Sabes canto tempo temos?
Coido que están en plena faena, doutor.
E en que cuarto está?
-Estamos no cuarto tres. -Cuarto tres, ben.
Hai un truco con tres cartas
que custa moito seguir.
E algo semellante, con moito máis en xogo que chatarra,
está a piques de pasar.
Deirdre Young está no cuarto tres.
Acaba de dar a luz un neno de cabelos dourados
ó que chamaremos "Bebé A".
Harriet Dowling está dando a luz no cuarto catro.
Está parindo un neno de cabelos dourados
ó que chamaremos "Bebé B".
Á irmá Mary Locuaz vanlle dar
un neno de cabelos dourados ó que chamaremos "o Adversario,
Destrutor de Reis, Anxo do Pozo Sen Fondo,
Príncipe deste Mundo e Señor das Tebras".
-É el? -Si.
Pensei que tería os ollos raros
ou uns pezuños pequechiños.
Ou un rabecho.
Pois é el.
Teño nos brazos o Anticristo.
Estoulle contando os dediños.
Saíches a teu pai?
Seguro que si.
Imítaslle ó papaíño?
Non. Lévao ó cuarto tres.
Cuarto tres. Lembrarase de min?
Esperemos que non.
Tres cativos.
Prestade atención.
Baralla que te baralla.
Irmá Mary, que fas aquí?
Non te encargabas das pastas?
O amo Crowley mandoume subir o neno ó cuarto tres.
Pois bule, veña.
Xa rematou?
Son o pai. O marido. Ámbalas dúas cousas.
Si. Parabéns.
A súa muller adormeceu, coitada.
Xemelgos? Recoiro.
Non nos dixeran nada.
Non. Este é o seu.
Ese é... doutra xente.
Estouno a coidar.
Non, está claro que este é o seu, señor embaixador,
da cabeza á punta dos pezuñiños...
que non ten.
Non... lle falta nada, non si?
Nada. É normal. Normaliño de todo.
Un neno!
Señor presidente.
Teño a honra de informalo de que son pai
dun neno normal co cromosoma Y.
Ímolo levar un momento para pesalo e esas cousas.
Este pai dun fillo varón é todo seu, señor presidente.
Harriet. Toma!
Onde está o bebé?
Satán, dáme paciencia.
Sabes do neno do noso señor?
Teno a irmá Mary Locuaz, no cuarto tres.
Nós chamámoslles pastas.
A vostede pareceranlle galletas.
Tamén lles chamo pastas.
Canto ós métodos de comunicación humana,
o chiscar de ollo é moi versátil.
O da irmá Theresa significaba:
Onde raio estabas?
Hai que facer o troco,
e ti noutro cuarto co Adversario,
Destrutor de Reis
e Señor das Tebras, tomando o té.
E, para ela,
o chiscar de ollo da irmá Mary dicía:
O neno é o Adversario,
Destrutor de Reis
Príncipe deste Mundo e Señor das Tebras.
Pero non podo falar porque está este tipo.
A irmá Mary, pola outra banda,
interpretrou o chiscar de ollo da irmá Theresa máis ben como:
Bo traballo, irmá Mary.
Cambiaches os bebés ti soíña.
Sinálame o neno que sobra e levareino.
Ti segue co té
e coa súa excelencia o embaixador.
Levo o outro neno.
Volvendo ó tema.
Onde estaba antes de que o mandaran aquí?
Swindon.
Tráiolle o seu pequeniño, limpiño e xa pesado.
Mira, meu amor. O noso fillo.
É precioso, rula.
Vaia pillabán, non si?
Ó velo doume de conta do que importa de verdade na vida.
Non é o traballo.
Ensinareille a xogar ó béisbol e iremos de pesca os domingos.
Tad!
Rula, chámote despois.
Hai que poñerlle nome.
Pois iámoslle chamar Thaddeus
coma seu pai e o pai de seu pai.
Damien é un nome estupendo.
"Damien Dowling"?
Moi aliterado.
Warlock, entón.
É un nome inglés antigo.
É un bo nome.
Ola, Warlock.
Damien?
Non. A min gústanme os nomes máis...
En fin, tradicionais.
Na miña familia somos de nomes sinxelos.
Caín.
Caín soa moderno.
Home, tamén temos...
Poden chamarlle Adán.
Adán?
Adán.
Ola, pequecho.
Oe, Deirdre...
Creo que ten cara de Adán.
Ola, Adán.
Sería bonito pensar que as monxas deron en adopción o terceiro meniño.
Que foi un neno normal e feliz
e que se converteu nun adulto normal e bastante satisfeito.
E se cadra iso foi o que pasou.
Seguro que os seus peixes tropicais gañan premios.
Chama a Azirafel.
Chamando a Azirafel.
Sentímolo, todas as liñas de Londres están ocupadas.
Síntoo, xa pechamos.
Azirafel, son eu.
-Temos que falar. -Si.
Coido que si.
Supoño que chamas polo...
Harmaguedón. Si.
É sabido que o lugar ideal para unha reunión clandestina
en Londres é, e sempre foi, St. James's Park.
Os parrulos están tan afeitos a que os alimenten espías
que desenvolveron respostas pavlovianas.
O pan negro do agregado cultural ruso
é o manxar preferido dos parrulos máis sibaritas.
Crowley e Azirafel vense aquí dende hai ben tempo.
Seguro que era o Anticristo?
Home! Tíveno eu.
Non "ter" de que o parira, vaia.
Pero entregueino.
Un diplomático estadounidense.
Non me amoles.
Coma se o Harmaguedón fose unha película
que quixeran vender a tódolos países.
Na Terra e tódolos seus reinos.
Imos gañar nós, claro.
De verdade o cres?
Pois claro.
O ceo vencerá o inferno.
Vai ser unha marabilla.
Non por nada,
cantos compositores clásicos tendes vós aí enriba?
A Mozart témolo nós.
E a Beethoven.
E a Schubert.
Todos os Bach.
Eses xa compuxeron as súas obras.
Que ti nunca volverás oír.
Adeus ó Albert Hall e ó Glyndebourne.
- Só harmonías celestiais. - Boh...
Só é o comezo do que perderás se gañas.
Nada de restaurantes riquiños onde te coñecen.
Nin de salmón con mollo de aneto.
Adeus ás librarias antigas.
Quédannos 11 anos, despois acabouse.
Temos que cooperar.
Non.
Falamos da fin do mundo,
non dunha trapallada que che pido
cando vas a Edimburgo.
-Non podes negarte. -Non.
Amañarémolo. Teño unha idea.
E dálle! Que non me interesa.
Xanta comigo.
Déboche unha polo de...
París.
1793.
Si. O Reinado do Terror.
Fora un dos nosos ou dos vosos?
Non me lembro.
Comeramos crêpes.
Que cousa tan rica.
A ver, que che apetece agora?
Alcol.
Alcol a varrer.
Teño unhas botellas de Châteauneuf-du-Pape na parte de atrás.
Merquei unha ducia de caixas en 1921
e quedan unhas poucas, para ocasións especiais.
No ceo non son moito de viño, va que non?
Vaste ter que despedir do Châteauneuf-du-Pape,
do whisky escocés
e dos cocteliños finos con parasois.
Crowley, dígoche que non che vou axudar.
Non me interesa. Isto é só social.
Eu son un anxo. Ti es un demo.
Inimigos hereditarios.
Vade retro, diaño noxento.
Pasa diante.
Arthur e Deirdre Young
levaron o que crían que era o seu fillo
á súa casa na tranquila vila de Tadfield.
O Anticristo levaba 24 horas na Terra.
Namentres, no Soho londinense, un anxo e un demo
levaban seis desas horas bebendo sen parar.
A ver, logo, a onde queres chegar?
Quero chegar...
Quero chegar... ós golfiños.
Aí quero chegar.
Cerebros grandes coma...
Descomunais.
Por non falar das baleas. Mimá, cacho cerebros.
O "kraken".
Vaia animalada de becho.
Disque subirá á superficie.
Ó... Ó final de todo,
cando ferva o mar.
Pois a iso vou.
Os mares ferverán.
Golfiños, baleas...
Todos se converterán en bulla...
Bullabe...
Bulla...
En sopa. E non teñen culpa.
E o mesmo cos gorilas.
Dirán: "Ei! Que chea de...
O ceo está vermello. E...
caen as estrelas!
Que carallo lles botan agora ós plátanos?
Todas as criaturas, grandes e pequenas.
E sabes o peor?
Cando todo remate,
toca apandar coa eternidade!
A eternidade?
Si, de primeiras non estará mal.
Pero dáme a min que non haberá estreas de Stephen Sondheim.
Aínda que disque á túa xefa
lle gusta moito Sorrisos e lágrimas.
Préstache pasar a eternidade véndoa?
Podes subir as montañas todas
unha e outra vez, unha e outra vez.
Chístame tan pouco como a ti,
pero xa cho dixen, non podo deso...
Levarlles a contraria.
Son un anxo. Eu...
Meu Deus. Non podo pensar nisto estando caneco.
-A ver se espabilo. -Si, e eu.
Harriet Dowling levou o bebé Warlock á casa,
unha residencia oficial de Londres.
Misión cumprida, lord Hastur.
O bebé está onde lle corresponde e os pais non saben nada.
Logo xa non fai falla o convento, non si?
-Non sei se... -Disolvédevos.
-Que? -Que a orde queda disolta.
-Como? -Un momento.
Fixemos o que se nos pediu. E a recompensa?
Que pesadas.
Non calades nunca?
Somos a Orde das Laretas. Non calamos nada.
E non vou calar que non pode tratarnos coma...
Dislles ti que se disolve a orde?
Ou prefires que morran todas no incendio?
Que incendio?
Non podo axudar nin querendo.
Non podo interferir no Plan Divino.
Xa, e nos plans diabólicos?
Non sabes fixo se desbaratar os meus plans non é parte do Plan Divino.
Suponse que debes frustrar todas as artimañas do maligno
que poidas, ou?
Home, a ver...
Se ves unha artimaña, tes que boicoteala. Non é?
Máis ou menos.
Máis ben, animo os humanos a que fagan...
Naceu o Anticristo.
Pero o importante é a educación, os influxos.
Dos influxos malignos
xa me ocupo eu.
Que mágoa se alguén me fixera fracasar.
Visto así...
o ceo non podería opoñerse a que frustrara os teus plans.
Non. Gañarías outra pluma para as ás.
Seriamos coma os padriños,
educariámolo nós.
Se atinamos, non será malo.
Nin bo. Será normal.
Pode saír ben.
Padriños.
Que o demo me coma.
Non é para tanto cando te afás.
CINCO ANOS DESPOIS
SEIS ANOS ANTES DA FIN DO MUNDO
Teño entendido que buscan coidadora.
Teño entendido que buscan xardineiro.
Señorito Warlock!
Medras que mete medo.
Xa terás por aí...
Cinco. Cinco anos.
Que é iso?
É a irmá pomba.
E o irmán caracol.
E velaí a irmá lesma.
A ver, pequeno Warlock,
vai aprendendo
que debes amar e respectar
a todos os seres vivos.
Pois a coidadora di
que os bechos só serven para que os pise, irmán Francis.
A esa non lle fagas nin caso.
Ti faime caso a min.
Cántasme un arrolo?
Claro, meu ben.
Adormece
E soña coa dor
A morte e as tebras
Sangue e miolos
Durme ben
Meu bonitiño
Ti has gobernar
Cando da Terra só queden anaquiños
O xardineiro di que teño que ser bo con todo o mundo.
Ata coa irmá lesma.
E que non debo destruír a Terra.
Non lle fagas caso.
Faime caso a min.
Hai moitas portas que levan ó ceo ou ó inferno.
Pero cando Crowley e Azirafel informan oficialmente
os seus respectivos superiores,
entran pola porta principal.
Fálanos do cativo, de Warlock.
É un neno bárbaro, lord Belcebú.
-Pero é malvado? -Malo coma a peste.
Xa matou alguén?
Aínda non,
pero ser malo non é só matar.
Pode ser.
Pero é divertido.
Algún problema coa...
oposición?
Non teñen nin zosca.
Compráceme dicir
que, de xeito manifesto,
o neno Anticristo está a ser influenciado cara á luz.
Encomiable, Azirafel.
-Un traballo de dez. -Si.
Pero Azirafel, seremos comprensivos cando fracases.
As guerras hai que gañalas.
Non evitalas.
Non fracasarei.
Iso non estaría ben.
Azirafel, o que estás a facer é admirable,
pero, claramente, estás destinado a fracasar.
Aínda así, como di a Todopoderosa,
sube todas as montañas.
E vadea as correntes.
O neno é normal de máis.
Bárbaro. Está funcionando.
Os influxos celestiais compensan os do inferno.
Empate a cero.
Oxalá sexa así.
Só faltan seis anos.
-Crowley. -Dime.
A ver, se chega a ter todos os seus poderes,
como o pararemos?
Iso non vai pasar.
HOXE
LUNS
SEIS DÍAS PARA A FIN
NON LAMBER AS PAREDES
É tremendo.
O meirande que había.
O mellor do mellor para o noso futuro señor.
Terá fame?
Só hai un xeito de sabelo.
Ti. Para dentro.
-Eu? -Si, ti.
Coidado cos dentes.
Xa lle dixeches que tivera coidado.
Pois si que tiña fame.
Warlock, estasme oíndo, meu ben?
Mira como eran os dinosauros.
-Xa ves. -É educativo.
-É unha parvada. -Non é tal. É un dinosauro.
Parvosauro, máis ben.
Falamos do meu aniversario?
Déixamo celebrar nunha escape room.
Meu rei, por última vez, xa contratamos...
Mamá...
Nós xa fixemos canto puidemos.
Agora, agardar ata o seu aniversario.
O sabuxo infernal será a chave.
Aparecerá o mércores ás tres.
Xa.
Nunca me falaras dun sabuxo infernal.
Xa. Pois vano mandar
para que o escolte e o protexa de todo mal.
É enorme.
Non chamará a atención que apareza un can xigante?
A seus pais?
Ninguén se dará conta. É a realidade, anxo.
E Warlock fará o que queira con ela, sáibao ou non.
É o comezo de todo. E tenlle que poñer nome.
Asexador Nocturno, Esfolador, algo así.
Pero se ti e mais eu fixemos un bo traballo,
rexeitarao sen poñerlle nome.
E se lle pon nome?
Nós perdemos, el terá poderes
e, ala, Harmaguedón.
Haberá algún xeito de detelo.
Se non houbera rapaz...
deteríase o proceso.
Xa, pero hai rapaz. Velaí o tes,
escribindo unha blasfemia nun cartel.
Por agora, si.
Pero pode mudar.
Se cadra pásalle algo.
Que o mates.
Eu nunca... matei nada.
Non son capaz.
Nin sequera para salvalo todo?
Unha vida
a cambio do universo.
Ese sabuxo infernal
aparecerá no seu aniversario?
-Si. -Pois teremos que ir.
Se cadra podo deter o can. De feito, podo montar un espectáculo.
Non, diso nada. Non.
Desengraxar e pista.
Non. O numeriño de maxia non.
Veña. Por favor! Pídocho por favor.
É humillante que non vexas. Veña.
-No teu dedo. -Na túa orella.
-Tíñala no peto. -Estaba preto da túa orella.
Nin a cheirou.
Es un fastío.
-Fastío? -Si.
Se é denigrante.
Ti podes facer desaparecer cousas.
É máis aburrido.
Desaparece ti.
Onde vai? Está aquí?
MÉRCORES
Nalgures?
Aquí o está! Isto...
Repetímolo despois.
Esta é a miña vella chistera.
Pero mirade.
Que temos aquí?
Será o noso amiguiño peludo,
o coello Harry?
Estaba na mesa.
Dixeches que viña un mago famoso.
Á miña festa viñeron Penn e Teller e houbo disco silenciosa
-e mais... -Es moi malo.
Perdón.
A ver, ten razón. Es moi malo.
Cinco, catro,
tres, dous, un.
Chega o momento.
En canto lle poña nome ó can,
comezará o Harmaguedón.
Lisca. Atopa o teu amo.
PARABÉNS ADÁN
Aínda non volveu?
Está en Hogback Wood cos amigos.
Díxenlle que chegara para o té.
Pois méteme un berro cando chegue
e prendemos as candeas.
É a mellor festa de undécimo aniversario da historia!
Fóiseme un pouco das mans.
Non, ho. Xamais van esquecer esta festa.
Tampouco lles van deixar ir a máis.
Xa é tarde.
Pásache por tela na manga.
Non.
O sabuxo infernal. Imos tarde.
...a illa de Skye, e o tempo comeza...
Boas, Crowley.
Que hai. Quen é?
Dagón, Señor dos Arquivos,
Amo dos Tormentos.
Xa, mira, como vai o do sabuxo infernal?
Xa debería estar aí.
E logo? Pasou algo, Crowley?
Non, ho. Non pasou nada. Que ía pasar?
Xa o vexo, si.
Que cacho sabuxo máis feito.
Si, pois nada, un pracer.
Non hai can.
Non é este rapaz.
O rapaz que si era xogaba nunha fraga.
Claro, estaba de aniversario.
Hogback Wood era o seu edén,
onde xogaban sen o fastío dos adultos.
Os nenos chamábanse a si mesmo "Eles".
Pepper e Brian, Wensleydale,
e o do aniversario, o líder, que atopou a guarida
e inventaba os mellores xogos, Adán.
É o meu aniversario. Regalaranme un can.
Nunca atinan cos regalos.
Eu quería unha bici, e pedina.
E díxenlles como quería a sela
e que tiña que ter 12 marchas.
Sabes que me regalaron?
Unha bici de nena. Cun cesto.
É que es unha nena, Pepper.
Iso é sexista.
Eu quero un can.
Xa. Entón túa nai e teu pai
vanche regalar un rottweiler, non?
Non un can grande.
Quero un can para pasalo ben. Un cadeliño.
Que sexa moi intelixente
e que cace coellos e aprenda trucos.
E voulle chamar...
Este é o momento. No que lle pon nome.
Daralle o seu propósito, unha función, unha identidade.
Este é o momento que porá en marcha o Harmaguedón.
O sabuxo infernal emite un gruñido baixo de ameaza contida a piques de desatarse.
Dos que comezan no fondo da gorxa
e rematan na gorxa de outro.
Voulle chamar "Can".
Así aforro problemas.
E este can vai aparecer da nada?
Se cadra.
Ven, bonito. Ven.
Non falta nada para o Harmaguedón, e perdemos o Anticristo.
Por que me meteron a min nisto os poderes do inferno?
Pois case seguro
que polos comunicados que lles mandabas
repetindo o ben que o facías.
Alá eles se non o comproban.
Di, é culpa miña iso?
Todos esaxeramos un chisco nos informes á central, ben o sabes.
Si, pero ti atribuícheste a Inquisición
e o comezo da Segunda Guerra Mundial.
Os humanos adiantáronseme. Que lle fago?
Hai algo distinto.
É a colonia nova. Recomendáronma.
Non en ti. Xa sei como oles.
O sabuxo atopou o seu amo.
Seguro?
Sentino. Cres que che mentiría?
Claro. Es un demo. É o teu.
Non estou mentindo. O rapaz, estea onde estea, ten o can.
Púxolle nome. Acabouse.
Obterá os seus poderes.
Estamos perdidos.
Ben, pois...
benvidos ó fin.
Subtítulos: Marina do Albardeiro
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños