WOJNA
OSTRZEŻENIE, DZIECIAKI!
Wywołanie Armageddonu może być groźne. Nie próbujcie tego w domu.
Współczesne teorie o powstaniu wszechświata
głoszą, że jeśli w ogóle został stworzony, a nie postał sam z siebie,
stało się to 14 miliardów lat temu.
Wiek Ziemi szacuje się na 4,5 miliarda lat.
Obliczenia te są błędne.
Średniowieczni uczeni twierdzą, że data stworzenia to 3760 rok p.n.e.
Inni mówią nawet o 5508 roku p.n.e.
To również nieprawda.
Według arcybiskupa Jamesa Usshera Niebo i Ziemia
powstały w niedzielę, 21 października 4004 roku p.n.e.
o godzinie 9.00 rano.
On również się pomylił... o prawie kwadrans.
Został stworzony o 9.13 nad ranem.
Co się zgadzało.
Cała draka ze skamielinami dinozaurów
była żartem, ale paleontolodzy jeszcze tego nie odkryli.
To dowodzi dwóch rzeczy.
Po pierwsze, Bóg nie gra ze wszechświatem w kości.
Gram w swoją własną, niezbadaną grę.
Cała reszta przypomina grę w pokera w egipskich ciemnościach,
która toczy się o niebotyczne stawki, a krupier nie zdradza zasad
i bez przerwy się uśmiecha.
Po drugie, Ziemia jest spod znaku Wagi.
Horoskop dla Wagi w Tadfield Advertiser,
z dnia, gdy zaczyna się nasza historia, brzmi tak:
„Możesz czuć się zmęczony codzienną rutyną.
Masz bliskiego przyjaciela.
Uważaj dziś na nieżyt żołądka, lepiej unikaj sałatek.
Pomoc może nadejść z nieoczekiwanej strony”.
Ten opis zgadzał się co do słowa,
może z wyjątkiem sałatki.
Aby zrozumieć, co to naprawdę oznaczało,
musimy cofnąć się nieco w czasie.
Ściślej mówiąc, o ponad 6000 lat.
Chwilę po początku.
Zaczęło się tak, jak się skończy, czyli od ogrodu.
W tym przypadku był to Eden.
A także od jabłka.
Tam jest jabłko.
Spróbuj go.
Dzień był ładny.
Jak wszystkie do tej pory.
Upłynęło ich ponad siedem,
a jeszcze nikt nie wymyślił deszczu.
Ale chmury zbierające się na wschód od Edenu
zwiastowały nadejście pierwszej burzy.
Miała być bardzo gwałtowna.
Co za niewypał.
Mógłbyś powtórzyć?
Powiedziałem, że to niewypał.
Raczej tak.
Trochę przesadziliście.
Od razu przewinienie.
Nie wiem, co jest złego w tym, że ktoś chce poznać różnicę
-między dobrem a złem. -Na pewno coś jest...
-Crawley. -...Crawleyu.
Inaczej...
nie skusiłbyś ich.
Powiedzieli mi, żebym narobił trochę zamieszania.
Oczywiście, jesteś demonem.
Taka twoja rola.
Wszechmogący nie wykazał się finezją.
Drzewo owocowe w środku ogrodu z tabliczką „Nie dotykać”.
Dlaczego nie umieścić go na wzgórzu?
Albo na Księżycu?
Zastanawiające, o co Mu właściwie chodzi.
Darujmy sobie spekulacje.
To element Wielkiego Układu.
Nie zdołamy tego objąć.
Nie sposób tego wyrazić.
Wielkiego Układu nie da się opisać?
Właśnie.
Nie sposób go pojąć ani opisać słowami.
Nie miałeś czasem ognistego miecza?
Ależ tak. Płonął jak pochodnia. Co się z nim stało?
Zgubiłeś go, prawda?
-Podarowałem. -Że co?
Oddałem go.
Dookoła są dzikie zwierzęta.
Zrobi się zimno,
a ona spodziewa się dziecka.
Mówię mu: „Weź ten ognisty miecz. Nie dziękuj.
I nie zwalcie sobie nieba na głowę”.
Mam nadzieję, że to nic złego.
Przecież jesteś aniołem.
Chyba nie potrafisz zrobić nic złego.
Wielkie dzięki.
To mnie gryzło.
Też się martwiłem.
Może postąpiłem słusznie z tą całą „aferą jabłkową”?
Gdy demon zrobi coś dobrego, zwykle ma sporo kłopotów.
Zabawne, gdybyśmy obaj nawalili.
Gdybym ja zrobił coś dobrego, a ty złego.
Nie.
Nie byłoby mi do śmiechu.
Dobry Omen to opis pewnych wydarzeń
z ostatnich 11 lat historii ludzkości,
oparty na podstawie, co wykażemy, Precyzyjnych i akuratnych przepowiedni
Agnes Nutter, wiedźmy.
Nie była to mroczna i burzliwa noc.
Ale nie dajcie się zwieść pogodzie.
To, że noc była spokojna,
JEDENAŚCIE LAT TEMU
nie znaczy, że siły zła nie czają się w pobliżu.
Nic z tych rzeczy.
Są wszędzie!
Dwa demony majaczą w ciemnym rogu cmentarza.
Skradają się
i mogą tak przemykać całą noc.
Są tak złowrogie,
że będą majaczyć jeszcze o świcie.
A niech to wszyscy diabli.
Powinien tu na nas czekać.
Ufasz mu?
-Nie. -To dobrze.
Byłoby dziwnie, gdyby demony zaczęły sobie ufać.
Jak teraz o sobie mówi?
Crowley.
Nareszcie się zjawił, sukinsyn.
Za długo tu siedzi. Zintegrował się.
Za bardzo się wyluzował.
Nosi ciemne okulary nawet, gdy nie trzeba.
Niech będzie pochwalony Szatan.
Cześć, wybaczcie spóźnienie, ale wiecie jak jest na A40 przy Denham.
-Miałem jechać do Chorleywood... -Jesteśmy w komplecie,
więc podsumujmy dokonania dzisiejszego dnia.
Oczywiście.
No tak, dokonania.
Kusiłem księdza.
Szedł ulicą i patrzył na piękne dziewczęta w promieniach słońca.
Zasiałem zwątpienie w jego umyśle.
Zostałby świętym.
Ale za dziesięć lat będzie nasz.
Dobra robota.
Ja przekupiłem polityka.
Przekonałem go, że łapóweczka to nic złego.
Za rok będzie nasz.
To wam się pewnie spodoba.
Zablokowałem sieć komórkową w całym Londynie.
-Tak? -Tak, nie było to proste.
A jak to się ma do dostaw dusz dla naszego Pana?
Pomyśl tylko.
Piętnaście milionów wkurzonych ludzi, którzy skaczą sobie do oczu.
To chyba żaden wyczyn.
Centrali to nie przeszkadza. Byli zachwyceni.
Czasy się zmieniają, więc...
O co chodzi?
O to.
Nie.
Tak.
Już?
Tak.
Ja mam to zrobić?
Tak.
Wiesz, że to nie moja działka.
Ależ twoja.
To twoja życiowa rola.
Przyjmij ją.
Sam powiedziałeś, że czasy się zmieniają.
Przede wszystkim zbliża się koniec.
Dlaczego ja?
Bo centrala cię uwielbia.
Co za okazja. Ligur oddałby prawicę, by być na twoim miejscu.
Może nie własną.
Podpisz tu.
I co teraz?
Dostaniesz instrukcje.
Dlaczego jesteś markotny?
Przygotowywaliśmy się do tego całe wieki.
Stulecia.
Czeka nas ostateczne zwycięstwo.
-Zwycięstwo. -Będziesz narzędziem,
dzięki któremu spełni się przeznaczenie.
Cudowne narzędzie, pewnie.
Dobra, muszę lecieć.
Chcę mieć to za sobą.
Wiecie, o co chodzi, ale będziemy w kontakcie.
Świetnie. No dobra.
Ciao!
Co to znaczy?
To po włosku.
Pewnie jakieś żarcie.
W gruncie rzeczy Crowley popierał Armageddon.
Ale co innego pracować nad tym, żeby nastąpił,
a co innego rzeczywiście go sprowadzić.
Cholera!
Dlaczego ja?
Bo na to zasłużyłeś, prawda?
To, co zrobiłeś z M25, było przebłyskiem demonicznego geniuszu.
M25? No cóż...
-Cieszę się, że tak dobrze poszło. -Oto instrukcje.
To bardzo ważne, Crowley.
To pański ulubiony zestaw sushi, Azirafal-san.
Dziękuję, to miło z pana strony.
-Mogę się przysiąść? -Gabriel?
Co za niespodzianka.
Dawnośmy się...
Fakt, dość dawno.
Dlaczego to jesz?
Jesteś aniołem.
To sushi.
Jest smaczne.
Macza się je w sosie sojowym.
Ludzie tak robią.
A jeśli mam żyć wśród nich...
trzeba zachowywać pozory.
-Herbatki? -Nie kalam świątyni
mojego niebiańskiego ciała takim paskudztwem.
Oczywiście.
-Ładny garnitur. -To prawda, lubię ubrania.
-Szkoda, że niebawem znikną. -Doprawdy?
Mamy potwierdzone informacje,
że sprawy... nabrały tempa.
-Czyżby? -Tak.
Mój informator twierdzi, że demon Crowley macza w tym palce.
Miej go na oku,
ale tak, żeby się nie zorientował.
Oczywiście, robię to od samego początku.
Podobnie jak Crowley. To cud, że cię jeszcze nie nakrył.
Tak, wiem.
Cuda to nasza specjalność.
Poznajcie Deirdre i Arthura Youngów.
Mieszkają w wiosce Tadfield w Oxfordshire.
Daleko jeszcze, Arthurze?
Mam skurcze co 4 minuty.
To na pewno ta droga, tylko w ciemności wygląda inaczej.
Siostry kazały przyjechać, gdy skurcze będą co 4 do 5 minut.
To trochę...
Mamy kanapki z jajkiem i rzeżuchą?
Poznajcie Harriet Dowling i jej męża, amerykańskiego dyplomatę Thaddeusa.
Oddychaj, skarbie.
Oddycham, do cholery! Dlaczego cię tu nie ma?
Kochanie, jestem z tobą, ale muszę być też z prezydentem.
Cześć, Harriet. Wybacz, że porwaliśmy twojego męża.
Narodziny to najbardziej radosne doświadczenie dwojga ludzi,
-a więc jestem przy nich obecny. -Tad!
Wróćmy do tematu.
Wrócę do ciebie, skarbie.
Miałeś być przy mnie, ty bezużyteczny sukin...
Dzisiejszego wieczoru
ma przyjechać pani Dowling.
Z pewnością będą z nią agenci służb specjalnych.
Zadbajcie o to, aby nie zobaczyli czegoś niestosownego.
Siostra Theresa i ja odbierzemy dziecko Dowlingów w sali numer 4.
Gdy dziecko się urodzi,
odseparujemy je od matki...
a jej podrzucimy dziecko naszego Pana.
Wszystko gotowe.
To już dziś.
Tak, siostro Mary Złotousta?
Wybacz, matko przełożona,
ale jestem ciekawa, skąd weźmiemy to drugie dziecko?
Nie mówię o dziecku Amerykanów. To jasne. Ptaszki, pszczółki i te sprawy.
Ale, wie siostra...
Pan Crowley jest w drodze z naszym przyszłym Panem Mroku.
Nie trzeba nam więcej wiedzieć.
Jesteśmy szatańskie Siostry Trajkotki pod wezwaniem Świętej Berylii.
Dziś jest dzień, dla którego stworzono nasz zakon.
Siostro Grace, ty zajmiesz się powitaniem.
Siostry Maria Rozwlekła i Katherine Przegadana,
pomożecie siostrze Theresie.
Reszta zna swoje obowiązki.
Jedzie karetka.
Na miejsca.
Wybacz, matko przełożona, ale nie dostałam zadania.
To pewnie niedopatrzenie.
Oczywiście.
Zadbaj o to, żeby były ciasteczka. Te z różowym lukrem.
Puszka powinna być w klasztornej spiżarni.
Jasne.
WSTĘP WZBRONIONY
-Oddychaj, kochanie. -Boże, przecież oddycham!
Przepraszam. Deirdre Young.
Mam skurcze co cztery minuty!
Witamy u Świętej Berylii. Mieliście się zjawić w przyszłym tygodniu.
Arthur będzie ze mną przy porodzie.
Nic z tego.
Według nas ojcowie tylko komplikują cały proces.
Powiadomimy go, kiedy ma przyjść.
Nie będę się kłócił z zakonnicami.
Siostrzyczki znają się na rzeczy.
Zobaczymy się po...
Będzie na sali numer 3.
Jasne.
Powodzenia.
Łatwiej zrozumieć ludzkie relacje, wiedząc, że większość
wielkich triumfów czy tragedii w historii nie wynika z tego, że ludzie są
z gruntu dobrzy lub źli, ale że są w swej naturze ludźmi.
Zostawił pan włączone światła.
A to sprytne.
-Na podczerwień? -Zaczęło się?
-Kazały mi wyjść. -Ile mamy czasu?
Chyba już niedługo, doktorze.
Jasne. Która to sala?
-Jesteśmy w sali numer 3. -Dobrze.
Jest taka sztuczka z trzema kartami, za którymi trudno nadążyć.
Za chwilę zobaczymy podobny trik,
tylko za stawkę wyższą niż garść miedziaków.
Deirdre Young jest na sali porodowej numer 3.
Właśnie urodziła
złotowłosego chłopca, którego nazwiemy „Niemowlę A”.
Harriet Dowling rodzi w sali numer 4.
Jest to również złotowłosy chłopiec, którego nazwiemy „Niemowlę B”.
Siostra Mary Złotousta niebawem odbierze złotowłose niemowlę płci męskiej,
które nazwiemy „Adwersarzem”.
A także Pogromcą Królów, Aniołem Bezdennej Otchłani,
Księciem Tego Świata i Panem Ciemności.
-To on? -Tak.
Myślałam, że będzie miał dziwne oczka
albo malusie kopyciątka.
Czy też ogonek.
To na pewno on.
Podoba mi się trzymanie Antychrysta.
Policzymy te śliczniusie paluszki.
Jesteś podobny do tatusia? Na pewno.
-Wyglądasz jak twój papcio? -Nie. Zanieś go do sali numer 3.
Już idę. Będzie mnie pamiętał, gdy dorośnie?
Módl się, żeby nie.
Troje dzieci. Patrzcie uważnie.
Tasujcie się, tasujcie.
Siostro Mary, co tu robisz?
Nie miałaś zanieść ciasteczek do refektarza?
Pan Crowley kazał mi zanieść dziecko do sali numer 3.
A zatem idź.
Czy to już?
Jestem ojcem. I mężem. Jednym i drugim.
O tak. Gratulacje.
Pana małżonka śpi, biedaczysko.
Bliźniaki?
-Nikt nie wspominał o bliźniakach. -Nie. To jest pańskie.
To drugie jest... kogoś innego.
Opiekuję się nim.
To z całą pewnością należy do pana ambasadora,
od czubka głowy po kopyciątka... których oczywiście nie ma.
Wszystko na swoim miejscu?
Tak, jest normalne. Bardzo normalne.
Chłopak!
Panie prezydencie.
Mam zaszczyt poinformować, że jestem ojcem
normalnego syna z chromosomem Y.
Musimy go tylko zabrać na chwilę do ważenia.
Ojciec dziecka płci męskiej jest do pańskiej dyspozycji, panie prezydencie.
Harriet. Tak!
Gdzie dziecko?
Szatanie, daj mi siłę.
Wiesz, gdzie jest dziecko naszego Pana?
Siostra Mary Złotousta zaniosła go do sali numer 3.
My nazywamy je biszkoptami.
Ale u was mówią na to ciasteczka.
Dla mnie to też biszkopty.
W zakresie komunikacji międzyludzkiej
puszczanie oczka ma dość uniwersalne zastosowanie.
Na przykład siostra Theresa chciała powiedzieć:
Gdzie się, u diabła, podziewałaś?
Jesteśmy gotowe do zamiany,
a ty szlajasz się gdzieś z Adwersarzem, Pogromcą Królów,
Aniołem Bezdennej Otchłani, Księciem Tego Świata, Panem Ciemności,
popijając herbatkę.
A jeśli chodzi o odpowiedź,
mrugnięcie siostry Mary oznaczało:
To dziecko to Adwersarz,
Pogromca Królów, Anioł Bezdennej Otchłani,
Książę Tego Świata i Pan Ciemności.
Ale nie mogę teraz rozmawiać, bo wśród nas jest intruz.
Jednakowoż siostra Mary
uznała, że mrugnięcie siostry Theresy oznacza raczej:
Dobra robota, siostro Mary.
Sama zamieniłaś noworodki.
Pokaż mi nadprogramowe dziecko,
a ja zabiorę je stąd i dam ci dopić herbatkę
z Jego Ekscelencją, amerykańskim ambasadorem.
Usuwamy zbędne dziecko.
Wiem, przynudzam.
Gdzie pan był przed tą wizytą?
W Swindon.
Oto państwa maluszek, umyty i zważony.
Spójrz, kochanie. To nasz syn.
Jest śliczny, skarbie.
Mały berbeć, co?
Gdy na niego patrzę, uświadamiam sobie, co jest ważne w życiu.
Nie praca.
Nauczę go grać w bejsbol. A w niedzielę będę go zabierać na ryby.
Tad!
Wybacz. Będziemy w kontakcie.
Musicie wybrać imię.
Chcieliśmy dać mu na imię Thaddeus,
po jego ojcu i dziadku.
Damien to doskonałe imię.
Damien Dowling?
Zalatuje aliteracją.
A może Warlock?
To staroangielskie imię.
Całkiem dobre.
Witaj, Warlocku.
Damien?
Nie, myślałem o czymś bardziej tradycyjnym.
W mojej rodzinie preferowano proste imiona.
Kain.
Brzmi bardzo nowocześnie.
Zawsze może być...
Adam.
-Chodź, maluszku. -Wiesz, Deirdre...
On wygląda na Adama.
Witaj, Adamie.
Byłoby miło sądzić, że zakonnice oddały nadmiarowe dziecko do adopcji.
Że dorastało ono w szczęściu,
aby stać się normalnym, przeciętnie zadowolonym z życia dorosłym.
Być może tak się stało.
Pewnie zgarnia nagrody na konkursach akwarystycznych.
Dzwoń do Azirafala.
Dzwonię do Azirafala.
Przepraszamy, wszystkie połączenia do Londynu są zajęte.
Obawiam się, że mamy zamknięte.
Azirafalu, to ja.
-Musimy porozmawiać. -Tak.
Jestem tego samego zdania.
Pewnie chodzi o...
Armageddon, tak.
Wiadomo, że najlepszym miejscem na tajne spotkania w Londynie
jest, i zawsze był, St James' Park.
Podobno kaczki tak przywykły do tego, że karmią je tajni agenci,
że wykształciły swego rodzaju odruch Pawłowa.
Chleb razowy rosyjskiego attaché kulturalnego
to ulubiony przysmak bardziej wybrednych kaczek.
Crowley i Azirafal spotykali się nie od dziś.
Jesteś pewien, że to Antychryst?
No raczej. W końcu odebrałem to dziecko.
Oczywiście nie mówię o porodzie.
Podrzuciłem je tylko.
Amerykańskiemu dyplomacie.
Doprawdy?
Jak gdyby Armageddon był superprodukcją,
którą trzeba sprzedać, gdzie tylko się da.
Na całej Ziemi i wszystkich jej królestwach.
To my wygramy.
Naprawdę w to wierzysz?
Oczywiście.
W końcu Niebo zatriumfuje nad Piekłem.
Będzie całkiem uroczo.
Tak z ciekawości, ilu wybitnych kompozytorów macie w Niebie?
Bo Mozart jest u nas.
Beethoven też.
I Schubert.
Wszyscy Bachowie.
Oni już skomponowali swoją muzykę.
A ty nigdy więcej jej nie usłyszysz.
Nie ma Albert Hall ani Glyndebourne'a.
-Tylko niebiańskie harfy. -Cóż...
To namiastka tego, co stracisz, gdy wygracie.
Koniec z urokliwymi restauracyjkami, gdzie cię znają.
Koniec z gravlaksem i sosem koperkowym.
Koniec ze starymi księgarniami.
Mamy tylko 11 lat, potem będzie po wszystkim.
Musimy współpracować.
Nie.
Mówimy o końcu świata.
To nie pokusa, której uległeś na moją prośbę,
gdy urwałeś się do Edynburga na festiwal.
-Nie możesz odmówić. -Mogę.
Możemy coś zdziałać. Mam pomysł.
Nie! Nie interesuje mnie to.
Skoczymy na lunch?
Jestem ci to winien od...
Paryża.
1793 rok.
Tak, wielki terror.
To było nasze dzieło czy wasze?
Nie pamiętam.
Jedliśmy naleśniki.
Przepyszne.
Na co masz teraz ochotę?
Na alkohol.
W ogromnych ilościach.
Mam na zapleczu kilka butelek Châteauneuf-du-Pape.
Zgarnąłem tuzin skrzynek w 1921 roku,
więc jeszcze zostało trochę na specjalne okazje.
Jeśli chodzi o wino, w Niebie chyba się nie przelewa.
Nie dostaniesz tam swojego Châteauneuf-du-Pape
czy szkockiej single malt,
ani też koktajli frou frou z parasolkami.
Mówiłem już, że ci nie pomogę.
Nie interesuje mnie to. To kwestia społeczna.
Jestem aniołem, a ty demonem.
Jesteśmy odwiecznymi wrogami.
Zejdź mi z oczu, siło nieczysta.
Prowadź.
Tej nocy Arthur i Deirdre Young
zabrali dziecko, które uważali za własne,
do spokojnej angielskiej wsi zwanej Tadfield.
Antychryst gościł na Ziemi od 24 godzin.
Tymczasem w londyńskim Soho anioł i demon
nie wylewali za kołnierz.
O co właściwie ci chodzi?
Chodzi mi o...
Chodzi mi o delfiny.
O to mi chodzi.
Duże mózgi wielkości...
Cholernie duże mózgi.
Nie mówiąc o wielorybach. Mają mózgi jak stodoła.
Kraken.
Wielkie bydle.
Ma niby wypłynąć na powierzchnię. Na sam koniec,
gdy ocean się zagotuje.
O to właśnie mi chodzi.
Cały ocean się gotuje.
Delfiny i wieloryby.
Wszystko zamienia się w bouillab...
Zupę rybną. To nie ich wina. To samo dotyczy goryli.
Mówią: „Ojej”...
„Niebo poczerwieniało. Gwiazdy spadają na ziemię.
Co oni dodają do bananów?”.
Wszystkie zwierzęta, duże i małe.
Ale wiesz, co jest jeszcze gorsze?
Gdy będzie po wszystkim,
trzeba się zmierzyć z wiecznością!
Wiecznością?
Na początku nie będzie tak źle.
Ale raczej nie licz na obecność Stephena Sondheima.
Choć słyszałem, że twój szef
uwielbia Dźwięki muzyki.
Masz ochotę oglądać to całą wieczność?
Mógłbyś się wdrapać na każdą górę,
i robić to bez końca.
Mnie też się to nie uśmiecha,
ale mówiłem, że nie mogę być niesubo... nie robić tego, co mi każą.
Jestem aniołem.
Boże, nie ogarniam tego, gdy jestem pijany.
Muszę wytrzeźwieć.
Ja też.
Harriet Dowling zabrała małego Warlocka do oficjalnej londyńskiej rezydencji.
Nasza misja dobiegła końca.
Dziecko jest w domu, a rodzice nie należą do rozgarniętych.
A zatem zakon nie jest już potrzebny.
-Ależ... -Rozwiązuję was.
-Co? -Rozwiązuję wasz zakon.
-Słucham? -Chwileczkę.
Zrobiłyśmy wszystko, co nam kazano. A co z nagrodą?
Ależ mnie to wkurza.
Nigdy się nie zamkniecie?
Jesteśmy zakonem Trajkotek. Mówimy to, co myślimy.
Teraz myślę, że nie możesz traktować nas jak...
Powiecie im, że zakon jest rozwiązany?
Czy może wolicie, żeby pochłonął ich ogień?
Jaki ogień?
Nie mógłbym pomóc nawet, gdybym chciał.
Nie mogę się wtrącać w boski plan.
A diabelski?
Nie wiesz, czy psucie mi szyków nie należy do boskiego planu.
Masz na każdym kroku
przeciwdziałać złu, czyż nie?
-No tak... -Widzisz zło i przeciwdziałasz. Mam rację?
W zasadzie tak.
Właściwie zachęcam ludzi, żeby to robili...
Ale narodził się Antychryst.
Jednak istotną kwestią jest wychowanie. Wpływy otoczenia.
Złym wpływem
zajmę się osobiście.
Szkoda by było, gdyby ktoś pokrzyżował mi plany.
Skoro tak to widzisz...
Niebo nie mogłoby się sprzeciwić, gdybym ci przeszkadzał.
Nie, możesz na tym skorzystać.
Bylibyśmy jego ojcami chrzestnymi...
doglądającymi jego wychowania.
Jak się spiszemy, nie będzie zły. Ani dobry. Będzie normalny.
To się może udać.
Ojcowie chrzestni.
Niech mnie licho.
To nie jest takie złe. Można się przyzwyczaić.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
SZEŚĆ LAT PRZED KOŃCEM ŚWIATA
Jak mniemam, potrzebujecie niani.
Ponoć szukają państwo ogrodnika.
Młody panicz Warlock!
Rośniesz jak na drożdżach.
Niech zgadnę, ile masz lat...
Pięć.
Co to?
To braciszek gołąb.
I braciszek ślimaczek.
I siostrzyczka ślimaczyca.
Pamiętaj, młody Warlocku,
abyś na swej życiowej drodze
kochał i szanował
wszystko, co żyje.
A niania mówi, że żyjątka
są tylko dywanem pod moje nóżki.
Nie słuchaj jej.
Słuchaj mnie.
Zaśpiewasz mi kołysankę, nianiu?
Oczywiście, skarbie.
Do snu idź
O bólu śnij
Zagłada, mrok
I mózg we krwi
Słodko śpi
Mój mały chwat
Tyś władcą jest
Gdy zniknie świat
Ogrodnik mówi, że muszę być miły dla wszystkich.
Nawet siostrzyczkę ślimaczycę.
I nie mam niszczyć ziemi.
Nie słuchaj go.
Tylko mnie.
Do Nieba i Piekła prowadzi wiele drzwi.
Lecz gdy Crowley i Azirafal w ramach czynności służbowych
zdają raport w swoich centralach, wybierają główne wejście.
Opowiedz nam o Warlocku.
To wyjątkowe dziecko, Lordzie Belzebubie.
-A czy jest zły? -Na wskroś.
Zabił już kogoś?
Jeszcze nie, nie samym zabijaniem ludzi karmi się zło.
No myślę.
Ale to niezła zabawa.
Miałeś jakieś problemy ze strony...
opozycji?
Niczego nie podejrzewają.
Miło mi poinformować,
że realnie rzecz biorąc,
młody Antychryst
ma skłonności do światłości.
To ci się chwali, Azirafalu.
-Świetna robota, jak zwykle. -Tak.
Ale pamiętaj, że będziemy wyrozumiali, jeśli poniesiesz porażkę.
W końcu wojny należy wygrywać.
A nie ich unikać.
Ale ja nie przegram.
To byłoby złe.
Azirafalu, to, co robisz, jest godne pochwały,
ale skazane na porażkę.
Ale jak mawia Wszechmogąca,
zdobądź każdy szczyt.
Przepraw się przez każdy strumień.
Chłopak jest zbyt normalny.
Doskonale. Czyli to działa.
Niebiańskie wpływy równoważą piekielne.
Czyli mamy remis.
Obyś miał rację. Zostało tylko sześć lat.
-Crowley. -Tak?
A jeśli on rozwinie swoją moc,
to jak go powstrzymamy?
Jestem pewien, że do tego nie dojdzie.
OBECNIE
PONIEDZIAŁEK
SZEŚĆ DNI PRZED KOŃCEM ŚWIATA
PROSZĘ NIE LIZAĆ ŚCIAN
-Jest duży. -Największy, jakiego mamy.
Wszystko, co najlepsze, dla naszego przyszłego władcy.
Myślisz, że jest głodny?
Jest tylko jeden sposób, by się przekonać.
Ty, właź tam.
-Ja? -Tak, ty.
Uważaj na jego zęby.
A mówiłeś mu, żeby uważał na zęby.
Chyba jednak był głodny.
Warlocku, słuchasz mnie, skarbie?
Spójrz, jak wyobrażano sobie dinozaury.
-Mam to gdzieś. -Są stare i edukacyjne.
-To głupie. -Nieprawda.
-To dinozaur. -Chyba durnozaur.
Pogadamy o mojej imprezie urodzinowej?
Może urządzimy ją w pokoju-zagadce?
Już ci mówiłam, że wynajęliśmy namiot...
Ale mamo...
Zrobiliśmy wszystko, co się da.
Możemy tylko czekać na jego urodziny.
Wszystko zależy od piekielnego ogara.
Pojawi się w środę o 15.00.
Jasne.
Nigdy wcześniej nie wspominałeś o piekielnym ogarze.
No tak.
Wysyłają mu piekielnego ogara,
żeby go strzegł i bronił przed krzywdą.
Największego, jakiego mają.
A nikogo nie zdziwi pojawienie się wielkiego, czarnego psa?
Przede wszystkim rodziców?
Nikt nic nie zauważy. Takie są realia, aniele.
A mały Warlock zrobi z nim, co będzie chciał. Czy o tym wie, czy nie.
Od tego wszystko zależy. Chłopak ma nadać mu imię.
Nocna Mara, Gardłożer, coś w tym guście.
Jeśli dobrze się spisaliśmy,
odeśle go bez imienia.
A jeśli mu je nada?
To przegraliśmy, on zyska swe moce
i lada moment nadciągnie Armageddon.
Na pewno można to powstrzymać.
Gdyby nie było chłopca...
cały proces by się zatrzymał.
Tak, ale chłopiec jest. Stoi tam
i wypisuje wulgaryzmy na tabliczce z opisem dinozaura.
Teraz jest.
Ale to się może zmienić.
Coś może mu się stać.
Mógłbyś go zabić.
Ja nigdy niczego nie zabiłem.
Chyba bym nie potrafił.
Nawet, żeby wszystko uratować?
Jedno życie...
za cały wszechświat.
Ten piekielny ogar zjawi się na jego imprezie urodzinowej?
-Tak. -A więc powinniśmy tam być.
Może powstrzymam tego psa. Mógłbym zadbać o rozrywkę.
-Nie, proszę. -Muszę tylko trochę poćwiczyć.
Tylko nie pokaz magicznych sztuczek.
Proszę cię! A nawet błagam.
Nie masz pojęcia, jakie to poniżające.
-Trzymałeś ją. -Była za uchem.
-Chyba w twojej kieszeni. -Właściwie blisko ucha.
Nic z tych rzeczy.
Nie umiesz się bawić.
-Bawić? -Tak.
To poniżające.
Znasz prawdziwą magię. Umiesz sprawić, by coś znikło.
To żadna frajda.
Może sam zniknij.
Gdzie on się podział? Może...
ŚRODA
...gdzieś tu?
Tu jest!
Wrócimy do tego.
Oto mój stary cylinder.
Lecz zaczekajcie.
A to co?
Czy to nasz stary, futrzasty znajomy,
królik Harry?
Był w stole.
Mówiłeś, że to jakiś znany magik.
Na mojej imprezie był Penn i Teller, a potem silent disco
-i jeszcze... -Jesteś do niczego.
Przepraszam.
On ma rację. Jesteś do niczego.
Pięć, cztery
trzy, dwa, jeden.
Wybiła sądna godzina.
Gdy tylko chłopiec nada imię psu, rozpęta się Armageddon.
Leć, szukaj swojego pana.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, ADAMIE
Jeszcze nie wrócił?
Bawi się z przyjaciółmi w Hogback Wood.
Mówiłam, żeby wrócił na podwieczorek.
Daj znać, kiedy wróci,
to zapalimy świeczki.
To były najlepsze 11. urodziny w historii.
Sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Bzdura. Będą pamiętać tę imprezę do końca życia.
W końcu to ich ostatnia.
Późno już.
Tak się kończy wciskanie go do rękawa.
Nie.
Piekielny ogar.
Późno już.
...wyspa Skye, a twój czas zaczyna...
Witaj, Crowleyu.
Cześć, kto mówi?
Dagon, Władca Much,
Pan Udręki.
Ja w sprawie piekielnego ogara.
Powinien już tam być.
Dlaczego pytasz? Coś się stało?
Stało? Nie, wszystko gra. Niby co miało się stać?
Właśnie się zjawił, tak.
Śliczne piekielne bydlę.
Miło się gawędziło.
Nie ma psa.
Nie ma.
To nie ten chłopiec.
Nie ten.
Właściwy chłopiec bawił się w lesie z przyjaciółmi.
W końcu były to jego urodziny.
Hogback Wood był dla nich jak Eden,
gdzie mogli się bawić nie niepokojeni przez dorosłych.
Dzieci mówiły o sobie „Oni”.
Pepper i Brian, Wensleydale i solenizant, czyli ich przywódca,
który znalazł ich kryjówkę i wymyślał najlepsze zabawy... Adam.
Mam urodziny. To jasne, że dostanę psa.
Nie dostaniesz tego, co chcesz.
Ja chciałam rower, prosiłam o niego.
Mówiłam, że chcę długie siodełko,
przerzutkę z 12 biegami i tak dalej. A wiesz, co dostałam?
Dziewczyński rower z koszykiem.
Przecież jesteś dziewczyną.
To dyskryminacja seksualna.
A ja chcę psa.
Jasne. Rodzice kupią ci
-wielkiego, starego rottweilera. -Nie chcę dużego psa.
Tylko takiego małego do zabawy.
Chcę psa, który jest inteligentny,
wchodzi do nor i uczy się sztuczek.
Będzie się wabił...
Oto ta chwila.
Nadanie imienia.
Jego życie nabierze sensu, odnajdzie swój cel i tożsamość.
To chwila, w której rozpocznie się Armageddon.
Warczenie piekielnego ogara przeszło w niski, złowrogi bulgot.
Pomruk ten rodzi się w czeluści krtani,
aby zatopić się w cudzym gardle.
Będzie wabił się „Pies”.
-Z takim imieniem nie ma kłopotów. -I co?
-Ten pies niby pojawi się, ot tak? -Może.
Chodź, piesku.
Armageddon tuż tuż,
a my straciliśmy Antychrysta.
Dlaczego moce piekielne mnie w to wrobiły?
Może się mylę, ale zdaje mi się,
że to przez te twoje raporty,
o paśmie nieustających sukcesów.
Moja wina, że mnie nie sprawdzali?
Co mam na to poradzić?
Wiesz, że każdy trochę naciąga raporty dla centrali.
Napisałeś im, że wymyśliłeś hiszpańską inkwizycję
i rozpętałeś II wojnę światową.
Nie moja wina, że ludzie mnie ubiegli.
-Coś się zmieniło. -To nowa woda kolońska.
-Golibroda mi ją polecił. -To nie to. Wiem, jak pachniesz.
Piekielny ogar znalazł swojego pana.
Jesteś pewien?
-Poczułem to. Okłamałbym ciebie? -Oczywiście.
-Jesteś demonem. Taka twoja natura. -Nie kłamię.
Chłopak ma psa, gdziekolwiek jest.
Nadał mu imię. To koniec.
Nabiera mocy.
Jesteśmy zgubieni.
A zatem...
witamy na końcu czasów.