SOHO, LONDRES
XOVES
DOUS DÍAS PARA A FIN
LIBRAR
Axúdolles?
Quero mercar un dos seus obxectos.
-Libros. -Libros.
Quixera falar da compra nun lugar privado
porque quero mercar...
Pornografía?
Pornografía.
Gabriel, vaiamos á parte de atrás.
É que os humanos témosche moita vergoña.
Temos que mercar a pornografía en segredo.
Que cimpróns son os humanos.
TAREFAS DO FOGAR
-É moi doado enganalos. -Si.
Moi ben. Tragárono todiño.
Lembras a Sandalfón?
Sodoma e Gomorra.
Veña a destruír todo e a converter xente en sal.
Deixou pegada.
Algo ole... a malvado.
Serán os libros de Jeffrey Archer.
En fin, viñemos ver como vai o do Anticristo.
E logo? Pasou algo?
A ver, se pasa algo malo, podo mandar alguén pescudar.
Nada malo. Todo vai bárbaro.
Pasaron moitas cousas, pero boas.
Todas?
A ver, todas acordes co Plan Divino.
Soltaron o sabuxo infernal
e van chegar os xinetes da Apocalipse.
Morte, Polución, Fame, Guerra.
Claro.
E quen os chamou?
Non teño nin idea.
Penso que é unha subcontrata.
Tamén, non foi sen tempo.
Non pode haber guerra sen Guerra.
Sandalfón, moi boa.
Non pode haber guerra sen Guerra.
Voucha copiar.
En fin...
Todo ben? Que tal o sabuxo?
Non me quedei a velo.
Graciñas pola pornografía!
Bo traballo.
"Non pode haber guerra sen Guerra."
Brillante.
Ola de novo. O voceiro de Asuntos Exteriores...
A MAÑÁ DE PAM E SAM
...falará do aumento das tensións internacionais.
Pero antes, que teñen na neveira?
Boas, Crowley.
Como che vai?
Bonita cadeira.
Que hai, meus?
É polo do Anticristo.
Si. Bo rapaz. Aseméllase ó pai.
Os nosos axentes do Departamento de Estado levarano
cos pais a Oriente Medio.
A el e o sabuxo levaranos logo ó val de Meguido.
Os xinetes emprenderán a cabalgada final.
-Ben! -O Harmaguedón dará comezo.
A batalla final.
O noso obxectivo dende que nos rebelamos.
Nós somos os caídos.
Non o esquezas.
Iso non é nada esquecible.
Non me fío de ti, Crowley.
Todo vai de marabilla.
Eu non quería caer.
Foron as malas compañías.
Alguén ten que invocar os catro xinetes da Apocalipse.
Pero disque esas cousas lévanas subcontratas.
Velaquí o invocador.
Leva catro obxectos para entregar.
Traballa para a empresa International Express
e vai facer a primeira entrega nunha antiga zona bélica.
TERRA DE NINGUÉN, NORTE DE ÁFRICA
Ás veces, malia todo, estala a paz.
A xente fártase da loita, da dor, da morte,
e está disposta a recomezar.
Perdoa, ti quen es?
Carmine Zingiber. Do National World Weekly.
Cubro guerras.
Mira, isto é bo, amigo.
Que a prensa internacional nos vexa
asinar o tratado de paz.
Veña, pois asine vostede primeiro, alteza,
logo o primeiro ministro e a líder suprema,
e despois sacan unha foto.
Agarda. El asina primeiro?
É só unha formalidade.
Unha formalidade? Chúfase de min no meu país
e chámalle formalidade?
Alguén ten que asinar primeiro.
É certo, e serei eu.
Coma se non estivera, xente.
Vaia día, machiño!
Case non atopo o sitio.
Aquí non se levan os sinais.
Isto é para vostede.
Ten que asinar.
Éche un sitio ben xeitoso.
Sempre quixen vir aquí de vacacións.
-Por fin. -Baixa iso.
Ai, miña rula.
Vai ser que non, verdade?
Síntoo, rapaces.
Encantaríame quedar e coñecervos mellor,
pero chámame o deber.
Ela é a primeira dos catro.
E non pode haber guerra sen ela.
Leva moito tempo a velas vir.
Vaia, e matando xente de cando en vez.
E agora 60 séculos de espera...
GUERRA
...van rematar.
BOS PRESAXIOS
Esta tamén é a historia dunha bruxa, dun cazabruxas e dun libro.
E comeza fai uns 360 anos...
LANCASHIRE, INGLATERRA
...na última queima de bruxas de Inglaterra.
Comandante cazabruxas Pulsifer, todo listo.
Onde está esa lurpia?
Na súa choza. Non sospeita nada.
Fixésteslle a proba do alfinete?
Abofé. Cun alfinete de cazabruxas regulamentario.
-Cribámola a feito. -E o resultado?
Pois disque lle curamos a artrite.
De que máis a acusamos?
De predicir o futuro, en xeral.
Díxolle á señora Bulcock que Adulterio ía vir á vila.
Que parvada.
-É vostede, non é? -Non son tal.
O meu nome, soldado cazabruxas Maggs,
é Non Cometerás Adulterio.
Chámeme comandante cazabruxas Puslifer.
Entón non lle chaman Adulterio Pulsifer?
Non.
Benquerido leiteiro...
non traias máis leite,
nin hoxe nin nunca,
pois hoxe morrerei queimada.
Unha aperta, Agnes a Tola.
P. D. Dálle saúdos á túa muller.
Bruxa!
Chegan tarde.
Disque vai correr sen que ninguén a persiga.
Si. Di que correr polas mañás pola vila de xeito pouco apropiado
é bo para a saúde.
Que atrocidade.
Se cadra é porque a persegue algún demo invisible.
Non, di que o fai porque é saudable.
E di que hai que comer máis fibra.
Eu díxenlle que abondo temos coa grava miúda.
Mimá, como lle chove no tellado.
Pero como sabemos se é bruxa?
A min curoume a varíola do ouveo.
Ó meu fillo curoulle a disentería.
Está claro que é bruxa.
Bruxa.
Adulterio Pulsifer...
xente de ben,
moito tardastes.
Debería levar dez minutos ardendo.
Imos.
Señora Tola?
-Eh! -Agarde.
Este non é o procedemento, señora Tola.
Achegádevos, veciños.
Ata que case vos queimen as lapas,
pois debedes testemuñar a morte da última bruxa verdadeira de Inglaterra.
E que a miña morte sirva de mensaxe.
Vinde.
Veña. Achegádevos máis.
E lembrade o destino de quen xoga co que non entende.
Merda.
CHAPEU PROPIEDADE DO COMANDANTE CAZABRUXAS NON COMETERÁS ADULTERIO PULSIFER
A xente da vila veciña
controverteu a eito
se aquel desastre fora cousa de Deus ou de Satanás.
Porén, Agnes deixou unha nota na súa choza
que suxería que calquera intervención divina ou maligna
contara coa colaboración material das enaguas de Agnes,
onde agochara 22 quilos de pólvora
e 14 quilos de cravos.
Merda.
Agnes tamén deixou unha caixa e mais un libro
para a súa filla e mais o seu xenro,
John e Virtue Device.
"Señora Tola:
Comprácenos achegarlle a copia de autor do seu libro.
Cremos que será un gran éxito
e que ata chegaremos a facer unha segunda edición.
Un saúdo, Bilton e Scaggs, editores."
As boas e acertadas profecías de Agnes a Tola.
"Lémbranos o mellor de Nostradamus."
Ursula Shipton.
Isto que significa?
Significa que, malia que Agnes está morta,
estudaremos o seu libro.
Pois túa nai coñecía o futuro.
"Profecía 2214.
En decembro de 1980,
medrará unha mazá que ninguén poderá comer.
Invista os cartos na máquina do señor Jobbes,
e acompañarao a boa fortuna."
A ver, isto é unha babecada.
O libro que deixou Agnes
era a única obra profética da historia da humanidade
que contiña tan só predicións correctas...
MALIBÚ
FAI ONCE ANOS
...para os seguintes 350 e pico anos.
Era unha descrición precisa e atinada
dos sucesos que culminarían no Harmaguedón.
Daba no albo en todos os detalles.
A noite que naceu o Anticristo, nunha casa de Malibú,
a tatara-tatara-tatara tataraneta de Agnes a Tola
esborranchaba a portada do libro.
E, en sentido metafórico, o libro comezaba a conta atrás.
AS BOAS E ACERTADAS PROFECÍAS
A ver, Anatema. Profecía 2214.
"En decembro de 1980,
medrará unha mazá que ninguén poderá comer."
É unha trapallada, mamá. Non ten xeito.
Miña nai mercou 5000 accións de Apple no 1980.
Hoxe valen 40 millóns de dólares.
Veña, 2213.
"Catro cabalgarán, e tres sucarán o ceo coma dous
e un estará en chamas,
e non haberá nada que os deteña.
Nin os peixes, nin a choiva, nin os demos nin os anxos.
E alí estarás ti tamén, Anatema."
Ves?
Ten plans especiais para ti, meu ben.
Agnes deixounos o traballo sinxelo.
Só debiamos ocuparnos de que lle fose ben á familia.
Ti es quen terá que salvar o mundo.
Namentres, en Dorking,
o tatara-tatara-tatara-tataraneto de Non Cometarás Adulterio Pulsifer,
debía terse deitado había horas.
Newton.
Xa tiñas que estar na cama.
Un chisco máis, mamá.
Estou amañando o ordenador.
O meu científico e os seus experimentos.
Non é un experimento, mamá.
Só lle mudei o enchufe.
Xa funciona seguro.
O da compañía eléctrica vai botar chispas.
-Non é xusto. -Acouga, meu amor.
Non é a fin do mundo.
HOXE
Moita sorte no traballo novo.
Seguro que desta sae ben.
-Seguro, mamá. -É que tiveches mala sorte.
Leva uns sándwichs.
Quen es?
Newton Pulsifer. Administrativo.
Empezo hoxe.
Perdoa, unha pregunta.
Hai algún xeito de facer isto sen ordenador?
Se podes acceder á base de datos dos empregados
sen usares o ordenador?
Se cadra pode imprimirma alguén
e eu fago as contas en papel.
Rapaces, quen devece por asistir á formación?
A ver esas mans. Si?
Que saibas, Norman,
que me queixei a RR. HH.
da trapallada esa da formación.
É para facer equipo, Janice.
E, como sabes,
non son cousa dunha soa persoa.
Pero hai persoas nos equipos, Nigel.
Varias persoas.
Xa. Vale.
Atendede un momento, se facedes o favor.
Perdoe. Doulle a "borrar" e xa estou.
Perdón, os ordenadores non son o meu.
UNITED WORLDWIDE HOLDINGS ENTRADA
Axúdoche, Dick?
Dick é o nome do coche.
Explícocho, se queres.
PESO MÁXIMO 15 KG
FRONTEIRA DO REINO UNIDO
Boas.
"Atanema Device"?
Anatema Device. É un nome antigo.
Motivo da súa visita ó Reino Unido?
Pois veño por unha antiga profecía familiar.
Usarei todos os meus coñecementos de bruxería
para dar co corazón das tebras
e destruílo,
ou causará a fin do mundo.
Como di?
Vacacións.
Dime, mamá.
O traballo novo?
Si, vai de marabilla.
Son boa xente.
Adóranme.
Ollo cando volas crucedes.
Falamos.
Só hai unha cousa que temer, cagarolas,
e non é o quecemento global nin o Harmaguedón nuclear.
Alguén sabe o que é?
Non dicides nada.
Porque sabedes que é verdade.
Agóchanse no noso mundo.
Eu son a última defensa da humanidade fronte ás tebras.
-Si, falo das... -Bruxas?
Iso é, das bruxas.
Agóchanse baixo unha fachada de decencia.
E ninguén pode detelas...
agás eu.
Antigamente, os cazabruxas eran respectados.
Matthew Hopkins, xeneral cazabruxas.
BOCADILLOS DE SALCHICHA
Cobráballe a cada aldea e vila nove peniques por cada bruxa atopada.
E pagábanlle.
É vostede... un xeneral cazabruxas?
Non, ho.
Xa non hai xenerais cazabruxas.
Nin coroneis cazabruxas,
comandantes cazabruxas ou capitáns cazabruxas.
Pero hai un sarxento cazabruxas.
E telo diante.
Pois encantado, señor Shadwell.
Un té. Nove terróns.
E unhas patacas de queixo e cebola.
Agora mesmo.
Saca a carteira, rapaz.
Un consello: non deas impresión de agarrado
cando coñeces alguén.
-Grazas. -E non me chames "Sr. Shadwell".
Son sarxento. O sarxento cazabruxas Shadwell.
Como te chamas?
Newton. Newton Pulsifer.
Pulsifer?
Sóame ese apelido, a verdade.
Os dentes son teus?
Si.
-Cantas mamilas tes? -O que?
Mamilas, rapaz. Cantas?
Dúas, o normal.
Ben...
Véxote aí mañá ás 11 en punto.
Leva tesoiras.
PRECÍSASE AXUDANTE
CONTRA O MAL.
ASCENSO ASEGURADO. SÉ UN HOME!
VILA XASMÍN. TADFIELD
XOVES
DOUS DÍAS PARA A FIN
Déixaas aí. Moitas grazas.
É un pobo precioso.
Grazas.
Vale.
Ó choio.
Ben doado.
Entregar o Anticristo. Vixialo.
Non tiña ciencia ningunha.
Como vai meter a zoca un demo niso, non?
O único do piso ó que Crowley lle presta algunha atención
son as plantas.
A principios dos 70 púxose de moda falarlles
e pareceulle unha idea bárbara.
Mais quizais "falar" non é o termo correcto para o que fai Crowley.
Iso é unha mancha?
É ou non é?
Mirade que volo teño dito.
Non penso tolerar as manchas!
Sabes o que fixeches.
Decepcionáchesme.
Vaites, vaites.
As demais!
Despedídevos da vosa amiguiña.
Non estivo á altura.
Vaiche doer moito máis a ti que a min.
E vós, espabilade!
O que fai é infundirlles o temor a Deus.
Ou mellor dito, o temor a Crowley.
As súas son as plantas máis espectaculares e verdes de todo Londres.
E tamén as que máis medo teñen.
As boas e acertadas profecías de Agnes a Tola?
Síntoo, non podo axudarlle.
Pois claro que sei quen era.
Naceu en 1600 e estourou no 1656.
Pero non hai copias do seu libro.
Non, non é polo prezo. É que non o teño.
Ninguén ten...
Mire, non fai falla empregar esa linguaxe.
Ola.
Veño polo anuncio do xornal.
Vaia, Madame Tracy corre o veo tódalas tardes agás os xoves.
Debe de ser outro anuncio.
Ai, si.
Pasa, meu ben. Tiveches sorte.
Xusto anulou a cita un cliente.
Non fago cousas raras, agás previo acordo.
E xa non teño os xeonllos para moita troula.
E se vas querer disciplina estrita,
dimo xa, porque pódeme levar media hora
meterme no traxe de coiro.
Que di?
Non ves pola relaxación persoal íntima
e alivio do estrés para cabaleiros esixentes?
Non.
Para unirme ós cazabruxas.
O señor Shadwell dixo que esperaba visita.
Hai moito que está el só.
Que?
Veu o seu novo recruta, señor Shadwell, mire.
Lisca, pécora.
Rameira do demo. Xezabel.
Señor Shadwell.
Agora lles traio té.
Leite e azucre?
Agora é do exército, xezabel.
Que faga el o té.
DESAFÍA O INIMIGO
Benvido ó exército cazabruxas, recruta.
Agora es o soldado cazabruxas Pulsifer.
Antes tiñamos poder.
Eramos importantes.
Leite condensada, meu.
-E bótolle... -Nove terróns.
Exacto.
Eramos a liña de lume
entre as tebras e os pobres coitados
que non cren en bruxas.
Pero, sarxento Shadwell,
iso agora non o fan as igrexas?
Non, rapaz.
Contra as tebras?
É a guerra.
Sabes cal é a nosa primeira arma?
O rifle do coronel cazabruxas "Liquídaos antes ca eles a ti" Dalrymple?
Non, rapaz.
Ese non se volverá usar.
Non nesta época pervertida.
Moi ben.
Sabes para que son?
Non, rapaz.
Lemos.
E cortamos.
1. BRUXAS.
2. COUSAS RARAS.
Ola, son Anthony Crowley.
Xa sabes como vai. Faino con estilo.
Por aquí nin unha pista.
Ti tes algunha?
Mira, ocorréuseme algo.
O que?
Ola. Cando o do troco do neno fai 11 anos,
pode ser que saíra algo mal?
Que?
-Perdiches o neno. -Perdémolo os dous.
Perdeuse un neno.
-Pero sabes a súa idade... -Sabemos.
O aniversario. Ten 11 anos.
-Así soa doado. -Tan difícil non será.
Espero que non lle pasara nada.
Pasar? Que raio lle ía pasar? É el o que pasa.
A ver, hai dous xeitos de atopar a súa partida de nacemento.
Mirar nos arquivos do hospital.
-E despois? -E despois atopar o rapaz.
E despois?
Coidado coa peoa!
Está na rúa. Sabe ó que se expón.
Ten... Mira para adiante.
Onde está o hospital ese?
Nunha vila xunto a Oxford, Tadfield.
Crowley, non podes ir a 140 km/h por Londres.
-E logo? -Ímonos matar.
Quedaremos sen corpos, vaia.
Música. Vou poñer algo de música.
Que é Velvet Underground?
Non che vai gustar.
Bebop.
Que forte que teu pai che deixe quedar con el.
Eu atopei unha gata unha vez
e tivemos que poñer un cartel de que a atopara
e tiven que devolvela.
É o meu aniversario. E non levaba colar.
E ninguén o está a buscar.
Ó noso can non lle gusto. Finxe que non estou.
Sabedes que miña curmá Charlotte di que en Estados Unidos
hai xeaderías con ata 39 sabores distintos de xeado?
O nome de Wensleydale é Jeremy, pero ninguén lle chamou nunca así,
nin sequera os seus pais, que lle chaman "mociño".
O que se interpón entre el...
DOS WENSLEYDALE
...e a contabilidade é o tempo.
Non existen 39 sabores de xeados.
Non hai 39 sabores de xeado no mundo enteiro.
A Pepper puxéronlle Pippin Galadriel Filla da Lúa.
Bautizárona nunha cerimonia
nun val enlamado onde había unhas ovellas
e unhas tendas de polietileno furadas.
Ós seis meses, farta da choiva, dos homes,
e das ovellas que comeron as plantas de marihuana e despois as tendas,
a nai de Pepper volveu a Tadfield e matriculouse en Socioloxía.
Pode habelos, se os mesturas.
En plan... amorodo e chocolate.
En toda cuadrilla cómpre un Brian.
Sempre emporcallado e brindando apoio a todo o que Adán discorre ou precisa.
Vainilla e chocolate.
Chocolate e vainilla.
Amorodo e vainilla e chocolate.
Pois ninguén me vai quitar a Can.
Xuntos ata a fin. Non si?
Ollo de tritón e lingua de can,
norte con noroeste.
Aí.
E é ó suroeste.
Tes que andar por aquí.
Mudouse unha bruxa a Vila Xasmín.
-Vaia parvada. -Non é unha parvada, parvo.
A miña nai contáronlle que lle mandan un xornal de bruxas.
Perdoa. Meu pai di que as bruxas non existen.
Ten sentido que teñan un xornal propio.
Meu pai le o de pescadores,
e bruxas haberá máis.
Cala, ho. Intento contarvos algo.
Chámase Novas Paranormais.
É unha bruxa.
En realidade, xa non hai bruxas porque inventamos a ciencia
e os curas queimaron as bruxas todas.
Chamouse a Inquisición española.
Non se poderá ir por aí queimando xente.
Se non, todo o mundo o faría.
Os curas poden,
así as bruxas non van ó inferno.
Supoño que o agradecerían se o entenderan.
Sexamos a nova Inquisición española.
Non podemos ser a nova Inquisición española
porque non somos españois.
Eu fun a Barcelona. Ensínovos español.
Din "olé" unha chea de veces.
Para queimar bruxas temos que practicar.
Comezamos paseniño e imos subindo.
Ocúpome eu.
Xa estamos na zona de Tadfield. Sóache algo disto?
Algo si. Xuraría que hai unha base aérea nalgures.
Unha base aérea?
A ver, as mulleres dos diplomáticos dos EUA
non paren en hospitais de monxas
no cu do mundo, ou que?
Non, tiña que semellar natural,
e por iso o da base aérea.
Comezou o tema, o hospital da base non estaba listo.
"Vaia", dixo o noso infiltrado.
"Hai un hospital equipado ó final da estrada."
E alá fomos.
Moi ben organizado.
Á perfección.
Debía ter funcionado.
Pero o mal sempre contén a semente da súa propia destrución.
Os plans malvados, aínda que sexan plans bos e infalibles
e pareza que estean saíndo de marabilla,
ó final esnáfranse contra os penedos da inmoralidade e esvaécense.
A min dáme que foi unha cagada, sen máis.
-Ola, mozos. -Boas.
Bonito chapeu.
Fixémolo con cartulina.
É para un xogo.
É moi elegante. A que xogades?
-Á Inquisición británica. -Tira, Wensleydale.
Soa divertido. Como se xoga?
Eu son inquisidor. Brian, torturador.
E buscamos unha bruxa.
Está ben pensado.
-Como o facedes? -Mira.
Es unha bruxa?
Si?
Non podes dicir que si. Tes que negalo.
E despois?
Torturámoste e confesas.
Pensades torturalo?
Fixemos un aparello.
Semella un bambán.
Pero, evidentemente, nesta situación si son unha bruxa.
Teño un sombreiro aguzado e un gato na casa, e...
E trouxen a vasoira.
Non dicimos que non sexas unha bruxa,
pero tes que dicir que non o es.
Non paga a pena todo isto
se vas dicir que o es en canto cho preguntamos.
-Ti di que non. -Pero...
Es unha bruxa, vella harpía?
Perdoa, Adán. Por que teño que facer eu todo o traballo?
A min estanme torturando. En realidade, doe moito.
Non sei se non admitir que son bruxa.
Se non podo montar, marcho.
Só se pode divertir a bruxa.
Sigue empurrando.
-Oe, mociño. -Dime.
-Pódoche preguntar algo? -Si.
Hai algunha besta descomunal ou algo raro?
Home, Can. Ou sexa, unha besta é.
Anda, Can, saúda.
Non é o que buscaba.
Espera. Teño que darlles ordes.
A ver, malvada bruxa Wensleydale, non o volvas facer.
Agora baixa do bambán de tortura e que monte outro.
En fin, sodes moi graciosos, pero vou seguir buscando. Vémonos.
Seguro que é aquí?
Non... Non ten pinta de hospital.
E...
noto amor.
Non, ten que ser aquí.
Como notas o amor?
É o contrario a notar
que un lugar non che gusta nadiña e dá arrepíos.
Eu nunca noto iso. Gústanme os arrepíos.
Son moi fan. Vamos falar coas monxas.
Azul?
-É pintura. -Eh!
Deivos ós dous.
Non sei a que andades, pero...
-Que divertido. -Sería para ti.
Mira o meu gabán.
Tíñao impecable dende hai máis de 180 anos.
Non vou dar sacado a mancha.
Fai un milagre.
Xa, pero...
É que sempre vou saber que a mancha estaba aí.
No fondo, quero dicir.
Graciñas.
Abraiante.
Inspeccionei a arma.
Non é de verdade.
Só dispara bólas de pintura.
-Vós odíadelas, non? -Si...
Agás se están nas mans axeitadas.
Entón dan peso ós argumentos morais.
Paréceme a min.
Argumentos morais? Non me amoles.
Arrea.
É aquí seguro.
A formación de empresa
xa non era ler un PowerPoint.
FORMACIÓN
INTEGRAR
CURSO DE COMBATE
Agardábase máis.
Querían fomentar o liderado,
o traballo en grupo e a iniciativa,
e así os empregados podían tirar
contra os compañeiros que non aturaban.
Onde andarán as monxas?
O folleto da mansión que mira Crowley
non contén ningunha frase que poña algo coma:
"Ata fai 11 anos, a mansión era un hospital
levado por unha orde de monxas satánicas sen moito xeito."
Millie, de Contabilidade, deume no cóbado.
-Quen vai gañando? -Ides perder todos.
Que diaño acabas de facer?
Home, eles queren armas de verdade, e xa as teñen.
Os de Compras nunca foron de fiar.
Castróns.
Aí fóra andan a dispararse uns ós outros.
Dálles peso ós seus argumentos morais.
No libre albedrío
vai o dereito a matar.
É coma un microcosmo do universo.
Eu quería ser deseñador gráfico,
facer portadas para os Rolling.
E o orientador non os coñecía,
así que pasei 36 anos comprobando o formulario BF-18.
Non dixeron: "Norman, toma a xubilación anticipada
e un reloxo. Dedícate ó xardín."
Pois se queren guerra...
ímoslles dar guerra.
Veña, rapaces, a por eses cabróns.
Estanse matando.
Non. Ninguén está morrendo.
Estanse librando milagrosamente.
Se non, vaia aburrimento.
Crowley,
eu ben sei que, no fondo,
es máis bo ca...
Pecha o peteiro!
Son un demo. Non son bo.
Nunca son bo nin riquiño nin nada.
-Non che... -Desculpen, señores.
Lamento interrumpilos. Precisan axuda?
-Ti. -Polos santos e os demos,
o amo Crowley.
Non había necesidade diso.
Terlle preguntado e vía.
Home, claro. Si.
"Ola, somos dous entes sobrenaturais
e buscamos o infame fillo de Satán.
Se cadra vostede podería axudarnos."
Mire... Boas.
Por casualidade non sería vostede monxa neste convento fai 11 anos?
Pois si.
A sorte do demo.
Que foi do bebé que che dei?
Cambieino polo fillo do embaixador estadounidense.
Un home encantador.
Antes fora embaixador en Swindon.
Logo veu a irmá Theresa Garuleira e levou o outro bebé.
Como se chamaba o embaixador estadounidense?
De onde viña e que fixo co neno?
Non llo sei.
Rexistros. Haberá rexistros.
Si. Había unha chea de rexistros.
Dábansenos moi ben.
Ben, e onde están?
Arderon.
Hastur!
Vaia, e lembra algunha cousa do bebé?
Que tiña unhas dediñas moi feitas.
Liscamos.
Espertará tras ter soñado co que máis lle guste.
Pensaba que aparecería, verdade?
Que o dariamos detectado dalgún xeito.
Non se nos vai aparecer. Camuflaxe protector.
Os seus poderes agóchano
das forzas ocultas entremetidas.
Forzas ocultas?
Ti e mais eu.
Eu non son oculto.
Os anxos non son ocultos. Son etéreos.
Hai outro xeito de atopalo?
Eu que Cristo sei?
O Harmaguedón só pasa unha vez.
Non o podes repetir ata que che sae ben.
Pero está claro que se non o atopamos,
non será a guerra que acabe con todas.
Será a que acabe con todo.
Moitos libros sobre bruxería din que as bruxas traballan espidas.
Iso é porque case todos eses libros escribíronos homes.
"Noite escura e lúa relucente...".
Veña.
Toda esta zona dáme unha sensación moi peculiar.
Abráiame que non a percibas.
Eu non noto nada raro.
Se está por todas partes. A eito.
Amor.
Lampos de amor.
Non digas parvadas.
O que nos faltaba...
Décheslle a alguén.
Non, ho.
Deume alguén a min.
Que se faga a luz.
Como carallo fixeches iso?
Creo que dei na testa.
Xa está. Ningún óso roto.
A miña bici.
Estas máquinas antigas son duras coma croios.
Onde te dirixes?
Non, non a imos levar.
Nin falar. A bici non colle.
No portabicis, si.
Monta, miña rula.
Ben, onde te levamos?
Ó pobo. Indícovos o camiño.
Oíde, a miña bicicleta non tiña marchas.
Sei de certo que non.
Aí á esquerda.
Señor, sanda esta bicicleta.
Paseime un pouco.
Deixádeme aquí.
Fíxate, non ten marchas.
-Un velocípede perfectamente normal. -Bicicleta.
Imos?
Sube, anxo.
Ola, ruliña. Que tal?
De pena.
Como vas coa procura...?
Da besta nova e da besta menor?
Deben estar na zona norte.
Estou segura. Pero non dou concretado onde.
Usaches o péndulo?
Xa non son unha cativa.
Se me achego, satúrase o sinal.
Se me afasto, non é preciso.
Meu ben, todas as respostas están no libro.
Pero ás veces un non se decata ata máis tarde.
O libro.
Hostia, mamá. Chámote despois.
Oe, se cadra pode atopalo outro humano.
-Que? -Dáselles ben atopar outros humanos.
Levan miles de anos facéndoo.
E o rapaz ten parte humana.
Ó mellor outros humanos poden detectalo.
É o Anticristo.
Ten un mecanismo de defensa.
As sospeitas esváranlle coma...
algo ó que lle esvara a auga.
Tes unha idea mellor?
Unha, non pido máis.
Como lle deixaches quedar co can?
Estaba de aniversario. Eu que sei...
Eses olliños que lle poñía ó can e o can a el...
Como feitos o un para o outro.
Arthur, pero que brandiño me es.
Non me digas iso.
-Onde está o can? -Atado, fóra.
Adán quería metelo no cuarto,
pero non lle deixei.
"Diso nada", díxenlle.
Arriba, Can.
Que fixeches?
Fun ver a Adán.
É que é moi riquiño,
cando dorme.
Cando dorme, si.
Oe, teño que contarche unha cousa.
Teño unha... rede
de axentes humanos moi ben adestrados, distribuídos por todo o país.
Podería encargarlles que busquen o neno.
Si? Eu teño algo semellante.
Axentes humanos.
Vaites.
Poderían traballar xuntos?
Non me parece a mellor idea.
Os meus non son moi sofisticados,
en termos políticos.
Non, os meus tampouco.
Pois cada un dille ós seus que busquen o rapaz.
Ou tes unha idea mellor?
-Parrulos! -Que pasa cos parrulos?
Esváralles a auga.
Atende a conducir, fai o favor.
Mira, se lles pediras a todas as persoas do mundo
que describisen a Velvet Underground,
ninguén, absolutamente ninguén, diría que fan bebop.
Aí hai un libro.
Pois meu non é. Eu non leo.
Será da mociña que atropelaches.
Teño problemas dabondo.
Só me faltaba poñerme a devolver cousas.
Iso é o voso.
Envíao á oficina de Correos de Tadfield
á atención da "estadounidense tola da bici".
Bárbaro, si. Perfecto.
Entón falamos cada un cos nosos axentes?
Vale.
-Estás ben? -Perfectamente, si.
De marabilla.
-Estou que dá gloria verme. -Que?
Vai amodo.
Xa.
Que cousa máis rara.
Azirafel tiña moita fachenda dos seus libros de profecías.
A maioría, primeiras edicións.
E todos asinados.
Tiña a Martha a Xitana, Ignatius Sybilla
e Ottwell Binns.
Nostradamus dedicoullo:
"Ó meu vello amigo Azirafel cos meus mellores desexos."
A madre Shipton derramoulle a bebida no seu libro.
Tiña ata un pergamiño orixinal
escrito a man por san Xoán o Divino de Patmos,
cuxo Apocalipse foi o máis vendido da historia.
Pero faltáballe un.
Un libro do que só oíra falar.
"As boas e acertadas profecías de Agnes a Tola".
"3008.
Cando o anxo lea as miñas verbas
na súa tenda de libros doutros homes,
a fin dos días caerá sobre nós.
Abre ben os ollos para comprender.
Abre ben os ollos e le, dígoche,
panoco ignorante,
pois arrefríache o... chocolate."
"Arrefríache o chocolate"?
Que choco...?
Que?
Temos Anticristo?
Non. Non sei nada. Nada de nada.
Se soubera algo, diríacho.
Ó instante. Somos amigos, ou?
Eu estou igual.
Chámame se descobres algo.
Claro. Como non o ía facer?
O NÚMERO DA BESTA...
NÚMERO
CHÁMAO
EN TADDESFIELD
Un momento.
"Que o que ten entendemento conte o número da besta,
pois é o número dun home.
E o seu número é 666."
Non será tan doado, ou?
Primeiro hai que marcar o prefixo de Tadfield, claro.
SEIS
Tadfield, 046666. Aquí Arthur Young.
Papá! Can ponse sobre as dúas patas!
CAMIÑA SOBRE DÚAS PATAS
Perdoe, non me trabuquei!
Subtítulos: Marina do Albardeiro
Supervisora creativa Estefanía Prol Lusquiños