SOHO, LONDYN
CZWARTEK
DWA DNI DO KOŃCA ŚWIATA
W czym mogę pomóc?
Chciałbym kupić jeden z pana przedmiotów.
Książkę.
Omówmy mój zakup w ustronnym miejscu,
bo kupuję...
Pornografię?
Pornografię.
Gabrielu, pozwól na zaplecze.
Nas ludzi tak łatwo zawstydzić.
Musimy kupować pornografię potajemnie.
Istoty ludzkie są takie proste...
PORADNIK PROWADZENIA DOMU
...i tak łatwo je oszukać.
Tak.
Dobra robota. Wywiodłeś ich w pole.
Pamiętasz Sandalfona?
Sodoma i Gomora.
Zrobiłeś niezły pogrom i zamieniałeś ludzi w słupy soli.
Trudno zapomnieć.
Czuję złowrogi zapach.
To pewnie książki Jeffreya Archera.
Wpadliśmy tylko, żeby sprawdzić, co z Antychrystem.
Dlaczego? Co się stało?
Jeśli coś nie tak, mogę wysłać swoich ludzi.
Bez obaw. Wszystko idzie gładko.
Sporo się dzieje. Wszystko gra.
Wszystko gra?
Wszystko idzie zgodnie z Boskim Planem.
Piekielny Ogar został wypuszczony,
a teraz ściągają Czterech Jeźdźców Apokalipsy.
Śmierć, Skażenie, Głód, Wojna.
Jasne.
W sumie kto ich przywołuje?
Nie mój wydział.
Takie rzeczy zlecamy na zewnątrz.
Czas najwyższy, rzekłbym.
Nie ma wojny bez Wojny.
To ci się udało, Sandalfonie.
Nie ma wojny bez Wojny.
Może to pożyczę.
Tak czy owak...
żadnych problemów? A jak Piekielny Ogar?
Nie czekałem, żeby sprawdzić.
Dziękuję za moją pornografię!
Świetna robota.
„Nie ma wojny bez Wojny”.
Sprytne.
Witamy ponownie. Niebawem zjawi się u nas
rzecznik ministerstwa spraw zagranicznych, aby omówić ostatni wzrost napięć.
A teraz, wiecie, co macie w lodówce?
Dzień dobry, Crowleyu.
Tak sobie dzwonię.
Niezłe krzesło.
Cześć, chłopaki.
Chodzi o Antychrysta.
Świetny dzieciak. Wdał się w tatusia.
Nasi agenci z departamentu stanu załatwili rodzinie dziecka
lot na Bliski Wschód.
Tam dziecko i Piekielny Ogar trafią do Doliny Megiddo.
Czterej Jeźdźcy rozpoczną swój ostatni gon.
Rozpęta się Armageddon.
Ostateczna walka.
Pracowaliśmy nad tym, odkąd się zbuntowaliśmy.
Upadli to my.
Nigdy o tym nie zapominaj.
Trudno o tym zapomnieć.
Nie ufam ci, Crowleyu.
Wszystko idzie dobrze.
Nie zamierzałem upaść.
Po prostu zadaję się z niewłaściwymi ludźmi.
Ktoś musi przywołać Czterech Jeźdźców Apokalipsy.
Ale obecnie takie rzeczy się podzleca.
Poznajcie Przywoływacza.
Ma w furgonetce cztery przesyłki do dostarczenia.
Pracuje dla International Express.
Pierwszą przesyłkę dostarczy w byłej strefie wojny.
ZIEMIA NICZYJA, AFRYKA PÓŁNOCNA
Czasami, mimo wszystko, nastaje pokój.
Ludzie są zmęczeni walką, bólem i śmiercią,
i chcą zacząć wszystko od nowa.
Przepraszam, kim pani jest?
Carmine Zingiber. National World Weekly.
Korespondentka wojenna.
To dobrze, przyjacielu.
Ktoś z zagranicznej prasy zobaczy,
jak podpisujemy porozumienie pokojowe.
Wasza Wysokość, proszę tu podpisać,
potem podpis złoży premier i naczelny dowódca,
a następnie zrobimy wspólne zdjęcie.
Chwileczkę. On podpisuje pierwszy?
-To tylko formalność. -Doprawdy?
Robi pan ze mnie pośmiewisko w kraju i nazywa to formalnością?
Ktoś musi podpisać pierwszy.
Owszem, ja to zrobię.
Proszę sobie nie przeszkadzać.
Co za dzień.
Trudno było znaleźć ten adres.
Przydałyby się drogowskazy.
Paczka do pani.
Proszę pokwitować.
Macie tu niezłą miejscówkę.
Zawsze chciałem przyjechać tu na wakacje.
-Nareszcie. -Odłóż to.
Słodziutka.
Chyba nic z tego nie będzie, prawda?
Wybaczcie.
Chciałabym zostać i poznać was bliżej,
ale obowiązki wzywają.
Oto pierwsza z naszej czwórki.
Bez niej nie ma wojny.
Bardzo długo zabijała czas.
Czas, a czasem ludzi.
Sześć tysiącleci czekania...
WOJNA
...właśnie dobiega końca.
To także opowieść o wiedźmie, tropicielu wiedźm i książce.
Zaczyna się ona...
LANCASHIRE, ANGLIA
...około 360 lat temu, gdy w Anglii palono ostatnią wiedźmę.
Majorze tropicielu wiedźm Pulsiferze, wszystko gotowe.
Gdzie ta jędza?
W swojej chacie. Niczego nie podejrzewa.
Myślałem, że sprawdziłeś ją szpilą.
Owszem. Oto służbowa szpila tropiciela wiedźm.
-Pokłułem ją calusieńką. -Z jakim skutkiem?
Ponoć ustąpił jej artretyzm.
O co jest oskarżona?
Głównie przewidywanie przyszłości.
Powiedziała guwernantce Bulcock, że miasteczko nawiedzi Cudzołóstwo.
Co za nonsens.
-To pan, prawda? -Ależ skąd.
Moje imię, szeregowy tropicielu wiedźm Maggsie,
to Nie-Cudzołóż.
Ale możesz mi mówić „major tropiciel wiedźm Pulsifer”.
A więc nie mówią na pana „Cudzołóstwo Pulsifer”?
Nic z tych rzeczy.
Drogi mleczarzu,
nie przynoś mleka,
ani dziś, ani nigdy więcej,
albowiem dzisiaj zginę w płomieniach.
Serdeczności, Agnes Nutter.
PS. Najlepsze życzenia dla pana żony.
Spóźnili się.
Chodzą słuchy, że ona biega, choć nikt jej nie goni.
Tak, biega co rano
nieprzystojnie wokół wioski,
aby podreperować zdrowie.
Okropność.
Pewnikiem za wiedźmą gonią niewidzialne demony.
Nie, ponoć to sprzyja zdrowiu.
Radziła, żebyśmy jedli więcej błonnika.
Mówiłam jej, że wybieranie żwiru jest kłopotliwe.
Z pewnością jest szalona.
Ale skąd pewność, że to czarownica?
Uleczyła mnie z ospy.
A mojego syna z czerwonki.
Czarownica bez dwóch zdań.
Czarownica.
Cudzołóstwo Pulsifer...
Dobrzy ludzie, późno przyszliście.
Już od dziesięciu minut powinnam płonąć.
Dobrze.
Panno Nutter?
To wielce nietypowe, panno Nutter.
Podejdźcie bliżej, dobrzy ludzie.
Podejdźcie, aż poczujecie żar,
albowiem wszyscy winni zobaczyć,
jak ginie ostatnia w Anglii prawdziwa czarownica.
Niechaj śmierć moja przesłaniem będzie dla świata.
Chodźcie.
Powiadam wam, zbliżcie się.
Pomnijcie, jaki los czeka tych, którzy przeszkadzają takim,
u których próżno szukać zrozumienia.
Do licha.
Kapelusz należący do majora tropiciela wiedźm Nie-Cudzołóż Pulsifera
Pośród mieszkańców sąsiedniej wioski wywiązała się dyskusja,
czy owa katastrofa została zesłana przez Boga czy Szatana.
Jednakowoż list znaleziony w domku Agnes
wskazywał, że boską czy diabelską interwencję
wspomogła znacząco zawartość spódnic Agnes,
w których ukryła ona 50 funtów prochu
i 30 funtów bretnali.
Do licha.
Agnes zostawiła też skrzynkę i książkę.
Miały one trafić do jej córki i zięcia,
Johna i Virtue Device.
Precyzyjne i akuratne przepowiednie Agnes Nutter
„Droga Panno Nutter,
z niekłamaną przyjemnością załączamy autorski egzemplarz pani książki.
Ufamy, że nakład rozejdzie się na pniu,
co zaowocuje niezbędnym dodrukiem.
Uszanowanie, wydawcy Bilton i Scaggs”.
Precyzyjne i akuratne przepowiednie Agnes Nutter.
„Reminiscencje Nostradamusa w szczytowej formie”. Ursula Shipton.
Co to znaczy, Johnie?
To znaczy, że choć Agnes nie żyje,
musimy przeczytać jej książkę.
Ponieważ twoja matka znała przyszłość.
„Przepowiednia 2214.
W grudniu 1980 roku
narodzi się Jabłko, którego nikt zjeść nie zdoła.
Zainwestuj w machinę Mistrza Jobbesa,
a fortuna sprzyjać ci będzie”.
To jakieś banialuki.
[Bóg] Dzieło pozostawione przez Agnes
to jedyna księga profetyczna w historii ludzkości,
która zawierała całkowicie trafne proroctwo...
MALIBU, KALIFORNIA
11 LAT TEMU
...na jakieś następne 350 lat.
Stanowiło precyzyjny i trafny opis
wydarzeń, których kulminacją miał być Armageddon.
Były akuratne w każdym najdrobniejszym szczególe.
Nocą, gdy narodził się Antychryst,
w domu w Malibu,
prapraprapraprawnuczka Agnes Nutter
rysowała sobie po stronie tytułowej.
Wtedy to książka metaforycznie zaczęła tykać.
Anatemo, proroctwo 2214.
W grudniu 1980 roku
narodzi się Jabłko, którego nikt zjeść nie zdoła.
Mamo, to głupie. Nic nie znaczy.
W 1980 roku moja mama kupiła 5000 akcji firmy Apple.
Dziś są warte 40 milionów dolarów.
Dobrze, 2213.
Czterech przybędzie, trzech zstąpi z nieba jako dwóch,
a jeden nadciągnie w płomieniach
i nikt ich nie powstrzyma.
Ni ryba, ni deszcz, ni diabeł czy anioł.
I ty takoż tam będziesz, Anatemo.
Widzisz?
Ma dla ciebie specjalne plany, mi amor.
Agnes dała nam łatwą robotę.
Musieliśmy tylko zadbać o dobro rodziny.
Ty będziesz tą, która uratuje świat.
Tymczasem w Dorking w Surrey
prapraprapraprawnuk
Nie-Cudzołóż Pulsifera
dawno powinien być w łóżku.
Newton?
Czas iść spać, skarbie.
Jeszcze chwilę, mamo. Składam stary komputer.
Ach, ci młodzi naukowcy i ich eksperymenty.
To nie eksperyment, mamo.
Po prostu zmieniłem wtyczkę.
Teraz będzie działać.
Mam nadzieję, że elektryk nie będzie znów wściekły.
-To niesprawiedliwe. -Nie martw się, skarbie.
To nie koniec świata.
OBECNIE
Niech ci się wiedzie w nowej pracy.
Oby tym razem się udało.
-Na pewno, mamo. -Po prostu miałeś pecha.
Uszykowałam ci kanapki.
A pan to kto?
Newton Pulsifer. Młodszy referent.
Jestem tu nowy.
Przepraszam, tak sobie myślę,
czy jest sposób, żeby nie wpisywać tego do komputera?
Czy można się dostać do bazy danych o zarobkach...
nie używając komputera?
Może ktoś mógłby mi ją wydrukować,
a ja podliczyłbym wszystko na kartce.
Kto ma ochotę na szkolenie?
Podnieście ręce.
Gwoli informacji, Norman, wniosłam skargę do działu kadr
w sprawie tego bzdurnego szkolenia.
To akcja-integracja, Janice.
Zapamiętaj sobie,
że w zespole nie ma miejsca na „ja”.
Ale w „akcja-integracja” są dwa ”ja”.
I jedno w „Janice”.
W porządku.
Mogę prosić wszystkich o uwagę?
Nacisnę tylko Enter i już słucham.
Przepraszam, nie jestem specem od komputerów.
Pomóc ci, Dick?
Nie mam na imię Dick. Tak nazywa się moje auto.
Jasne.
Może opowiem dlaczego.
GRANICA WIELKIEJ BRYTANII
Witam.
„Ataneema Device”?
Anatema Device. To stare nazwisko rodowe.
Co panią sprowadza do Wielkiej Brytanii?
Pradawne rodzinne proroctwo.
Zamierzam wykorzystać mądrość i znane sobie czary,
aby dopaść serce ciemności,
i zrobić co w mej mocy, by je zniszczyć,
zanim ściągnie na nas koniec świata.
Słucham?
Wakacje.
Cześć, mamo.
Nowa praca?
Tak, świetnie mi idzie.
Są cudowni.
-Uwielbiają mnie. -Mijacie je, zadzierając nosa.
Pa, mamo.
Musimy się obawiać tylko jednej rzeczy, mięczaki.
Nie jest to globalne ocieplenie ani nuklearny armagedon.
Czy ktoś wie, co to jest?
Nie słyszę.
Nie odpowiadacie, bo wiecie, że to prawda.
Chowają się wśród nas.
Na cienkiej czerwonej linii, która oddziela ludzkość od ciemności.
-Mówię o... -Wiedźmach?
Zgadza się. Wiedźmy.
Czają się za fasadą prawości.
Nikt nie może ich powstrzymać...
oprócz mnie.
W dawnych czasach tropiciele wiedźm byli szanowani.
Generał tropiciel wiedźm Mateusz Hopkins...
Pobierał od mieścin i wiosek dziewięć pensów od schwytanej wiedźmy.
A oni płacili.
Jest pan generałem tropicielem wiedźm?
Ależ skąd.
Nie ma już generała tropiciela wiedźm.
Nie ma też pułkownika tropiciela,
majora ani nawet kapitana.
Jest jednak sierżant tropiciel wiedźm.
Właśnie stoi przed tobą.
Miło pana poznać, panie Shadwell.
Filiżanka herbaty i dziewięć kostek cukru.
I paczka chrupek serowo-cebulowych.
Wyciągaj portfel, chłopcze.
Dobrze ci radzę. Nie chcesz wyjść na dusigrosza przy pierwszym spotkaniu.
-Dziękuję. -I nie jestem „pan Shadwell”.
Mów mi „sierżancie”. Sierżant tropiciel wiedźm Shadwell.
A jak cię zwą?
Newton Pulsifer.
Pulsifer?
Skądś znam to nazwisko.
Masz własne zęby?
Tak.
-Ile masz sutków? -Co?
Sutków, chłopcze. Ile ich masz?
Dwa, jak wszyscy.
Bądź tu jutro o 11.00.
Weź nożyczki.
DOŁĄCZ DO ZAWODOWCÓW POTRZEBNY POMOCNIK
DO WALKI Z SIŁAMI CIEMNOŚCI BĄDŹ MĘŻCZYZNĄ!
JAŚMINOWY DOMEK, TADFIELD
CZWARTEK
DWA DNI DO KOŃCA ŚWIATA
Połóż to tam. Wielkie dzięki.
Cudowna wioseczka.
Dziękuję.
Dobrze.
Do roboty.
Łatwa fucha.
Dostarcz Antychrysta. Miej go na oku.
Jasna, prosta robota.
Żaden demon nie da rady tego spieprzyć.
Jedyną rzeczą w mieszkaniu, której Crowley poświęcał uwagę,
były rośliny doniczkowe.
Na początku lat 70. usłyszał o mówieniu do roślin
i uznał, że to doskonały pomysł.
Choć „mówienie” to w przypadku Crowleya niezbyt trafne określenie.
To plama?
Plama?
Wiecie, co wam mówiłem o plamach na liściach.
Nie będę ich tolerował!
Wiesz, co zrobiłaś.
Zawiodłaś mnie.
Rety, rety.
Słuchajcie!
Pożegnajcie waszą przyjaciółkę.
Nie dała sobie rady.
To zaboli cię dużo bardziej niż mnie.
A wy rośnijcie lepiej!
Zaszczepia w nich boską trwogę.
A ściślej mówiąc, strach przed Crowleyem.
To najbardziej luksusowe,
bujne i piękne rośliny w całym Londynie.
Są też najbardziej przerażone.
Precyzyjne i akuratne przepowiednie Agnes Nutter?
Przykro mi, nie mogę pomóc.
Oczywiście, że wiem, kim była.
Urodziła się w 1600 roku, a eksplodowała w 1656.
Ale nie mamy egzemplarzy jej dzieła.
Nie mogę podać ceny, bo jej nie mam.
Nikt jej...
Doprawdy nie trzeba się tak wyrażać.
Witam.
Przyszedłem w sprawie ogłoszenia w prasie.
Madame Tracy opuszcza żaluzje codziennie po południu oprócz czwartków.
To chyba jakieś inne ogłoszenie.
Ach, tak.
Wejdź, mój drogi. Masz szczęście.
Stały klient odwołał wizytę.
Żadnych udziwnień, poza tym, co wcześniej ustalono.
Kolana... też mam niepierwsze.
Jeśli życzysz sobie surowej dyscypliny,
lepiej mnie uprzedź, bo wbicie się w skórzane wdzianko
zajmie mi jakieś pół godziny.
Słucham?
Nie przyszedłeś na intymną, osobistą relaksację
i odstresowanie dla bystrych dżentelmenów?
Nie.
Chcę wstąpić do Armii Tropicieli Wiedźm.
Pan Shadwell mówił, że oczekuje gościa.
Tak długo siedzi tu sam.
Tak.
Przyszedł pana nowy rekrut. Proszę zobaczyć.
Precz mi z oczu, ladacznico.
Nocna mara. Jezebel.
Panie Shadwell.
Zaparzę wam herbatki.
Z mlekiem i cukrem, serdeńko?
Właśnie wstąpił do armii, Jezebel.
Sam sobie zrobi herbatę.
GIŃ, MARO NIECZYSTA
Witam w Armii Tropicieli Wiedźm, rekrucie.
Od teraz jesteś szeregowy tropiciel wiedźm Pulsifer.
Swego czasu byliśmy potężni.
Byliśmy też ważni.
Mleko skondensowane, chłopcze.
-Do tego... -Dziewięć kostek cukru.
Właśnie.
Staliśmy na pierwszej linii
między ciemnością a nieświadomymi biedaczyskami,
którzy nie wierzą w wiedźmy.
Sierżancie Shadwell,
a czy przypadkiem nie zajmuje się tym kościół?
Nie, chłopcze.
Siłami ciemności?
Toż to wojna.
Wiesz, co jest naszym głównym orężem?
Gromowa strzelba pułkownika „Załatw-Ich- Nim-Załatwią-Ciebie” Dalrymple'a?
Gdzież by tam.
Ona już nam nie posłuży.
Nie w tych zdegenerowanych czasach.
Bardzo dobrze.
Wiesz, co z nimi zrobimy?
Nie, chłopcze.
Czytamy... i wycinamy.
1. Wiedźmy
2. Fenomeny niewyjaśnialne. Dobrze wiesz, o co chodzi
Hej, tu Anthony Crowley.
Wiesz, co masz robić. Zrób to z klasą.
Na razie nic nie znalazłem.
A co u ciebie?
Słuchaj, mam pewien pomysł.
Co?
Gdy 11 lat temu zamieniałeś dzieci,
możliwe, że coś poszło nie tak?
Co?
-Zgubiłeś chłopca. -„My” zgubiliśmy.
Dziecko zostało zgubione.
-Ale znasz jego wiek... -„My” znamy.
Datę urodzenia. Ma 11 lat.
-Mówisz, jakby to było proste. -Nie może być trudne.
Mam nadzieję, że nic go nie trapi.
Trapi? Pewnie, że nie. To on trapi wszystkich.
Musimy tylko znaleźć jego akt urodzenia.
Przejrzeć szpitalne archiwa.
-A co potem? -A potem znaleźć dziecko.
A potem?
Uważaj na pieszych.
Ona jest na ulicy. Dobrze wie, czym ryzykuje.
Patrz na drogę.
A gdzie ten szpital?
W wiosce Tadfield niedaleko Oxfordu.
Nie możesz tak pędzić w centrum Londynu.
-Dlaczego nie? -Zabijesz nas.
Niefortunnie stracimy ciała.
Może włączę jakąś muzyczkę?
Co to jest Velvet Underground?
Raczej ci nie podejdzie.
Bebop.
Nie wierzę, że twój tata pozwala ci go trzymać.
Gdy znalazłem kota,
musieliśmy wywiesić ogłoszenie,
a potem go zwrócić.
Są moje urodziny, a on nie miał obroży.
Pytaliśmy, ale nikt nie zgłosił zaginięcia.
Nasz pies mnie nie lubi. Udaje, że mnie nie widzi.
Moja kuzynka Charolette mówiła, że w Ameryce
są sklepy, które sprzedają 39 smaków lodów.
Wensleydale ma na imię Jeremy,
ale nikt tak na niego nie mówi,
nawet jego rodzice, którzy mówią na niego „młody”.
Wensleydale'ów i księgowość...
OD RODZINY WENSLEYDALE'ÓW
...dzielił jedynie czas.
Nie ma 39 smaków lodów.
Nawet na całym świecie nie ma tylu smaków.
Pełne nazwisko Pepper brzmiało Pippin Galadriel Moonchild.
Otrzymała je podczas specjalnej ceremonii
na błotnistej polanie, na której stało kilka owiec
i sporo przeciekających namiotów z polietylenu.
Pół roku później, mając dość deszczu, ludzi,
owiec, które zjadły ich pierwszą uprawę marihuany, i namiotów,
matka Pepper wróciła do Tadfield
i zapisała się na studia socjologiczne.
Może i jest, jeśli się dobrze pomiesza.
Truskawki z czekoladą.
W każdym gangu musi być jakiś Brian.
Zawsze umorusany i otwarty na pomysły i potrzeby Adama.
Wanilia z czekoladą.
Czekolada z wanilią.
Truskawka z wanilią i czekoladą.
Tak czy siak, nikt mi nie zabierze Psa.
Będziemy razem do końca. Prawda, piesku?
Oko traszki i język psa,
północ, północny zachód.
Tam.
To południowy zachód.
Musisz tu gdzieś być.
Do Jaśminowego Domku wprowadziła się wiedźma.
-Co za bzdura. -Wcale nie, durniu.
Pani Henderson mówiła mojej mamie, że ta kobieta dostaje prasę dla wiedźm.
Wybaczcie, ale mój tata twierdzi, że wiedźmy nie istnieją.
Możliwe, że wiedźmy mają swoją prasę.
Mój tata czyta Przegląd wędkarski, a wiedźm na pewno jest więcej.
Zamknijcie się. Próbuję wam coś powiedzieć.
Nosi tytuł Wieści parapsychologiczne.
To wiedźma.
Nie ma już wiedźm, bo stworzyliśmy naukę,
więc księża spalili je dla ich własnego dobra.
To była tak zwana hiszpańska inkwizycja.
Nie sądzę, żeby podpalanie ludzi było legalne.
Inaczej ciągle by to robili.
To legalne, jeśli ksiądz chce ratować wiedźmy przed piekłem.
Pewnie są wdzięczne, jeśli rozumieją ich intencje.
Możemy być nową hiszpańską inkwizycją.
Nic z tych rzeczy,
bo nie jesteśmy Hiszpanami.
Ja byłem w Barcelonie. Mogę cię nauczyć hiszpańskiego.
Ciągle mówią: „Olé”.
Powinniśmy poćwiczyć, zanim zaczniemy palić wiedźmy.
Na początek małe kroki, aż rozwiniemy skrzydła.
Zostawcie to mnie.
To okolice Tadfield.
Coś ci się kojarzy?
Wiesz, że tak.
Gdzieś tu jest baza lotnicza.
Baza?
Chyba nie myślisz, że żony amerykańskich dyplomatów
rodzą w małych przykościelnych szpitalach
na kompletnym odludziu.
To musiało wyglądać naturalnie,
więc w Lower Tadfield jest baza lotnicza.
Gdy przyszło co do czego, szpital w bazie nie był gotowy.
Nasz człowiek trochę się zdziwił.
„Po drodze jest porodówka”.
Tam właśnie uderzyliśmy.
Całkiem dobra organizacja.
Doskonała.
Miało pójść jak po maśle.
Ale zło zawsze zawiera nasiona własnego zniszczenia.
Nieważne, jak dobry i niezawodny jest szatański plan,
jak wielkim sukcesem się zdaje w trakcie realizacji,
w końcu i tak rozbija się na mieliźnie niesprawiedliwości i tonie.
Na moje oko to była zwykła wtopa.
-Cześć, dzieciaki. -Cześć.
Ładny kapelusz.
Zrobiliśmy go z tektury.
Przyda się w naszej zabawie.
Stylowy. W co się bawicie?
-W brytyjską inkwizycję. -Pospiesz się, Wensleydale.
Brzmi ciekawie. A na czym polega ta zabawa?
Ja jestem wielkim inkwizytorem. Brian to główny oprawca.
-Próbujemy znaleźć wiedźmę. -Całkiem do rzeczy.
-Jak to robicie? -Patrz.
Jesteś wiedźmą?
Olé?
Tak?
Nie możesz się przyznać. Musisz zaprzeczyć.
-A co potem? -Będziemy cię dręczyć, aż się przyznasz.
-Chcecie go torturować? -Zbudowaliśmy narzędzie tortur.
Wygląda jak huśtawka.
W tej sytuacji oczywiście jestem wiedźmą.
Mam wielki, spiczasty kapelusz, w domu mamy kota i...
pożyczyłem od mamy miotłę.
Nikt nie mówi, że nie możesz być wiedźmą,
ale musisz się tego wypierać.
Szkoda naszego zachodu,
jeśli przyznajesz się bez szemrania.
-Powinieneś zaprzeczyć. -Ale...
Jesteś wiedźmą, wredna starucho?
Wybacz, ale dlaczego tylko ja muszę harować?
Jestem torturowany. To niezwykle bolesne.
Rozważam, czy się nie przyznać.
Idę do domu, jeśli nie mogę spróbować.
Dlaczego tylko zła wiedźma świetnie się bawi?
Musisz mnie bujać.
-Mały. -Tak?
-Mogę cię o coś zapytać? -Pewnie.
Zauważyłeś w okolicy jakieś wielkie bestie albo coś dziwnego?
Jest Pies. To istna bestia.
Chodź, piesku. Przywitaj się.
Nie o to pytałam.
Czekaj, muszę im powiedzieć, co mają robić.
Zła wiedźmo Wensleydale, nigdy więcej tego nie rób.
Złaź z huśtawki tortur i daj się pobujać innym.
Jesteście naprawdę pocieszni, ale muszę szukać dalej. Pa.
To na pewno tutaj?
Nie wygląda na szpital.
I...
czuję tu miłość.
To na pewno tu. Jak to, „miłość”?
To przeciwieństwo słów:
„Nie podoba mi się tu. Tak tu ponuro”.
Nigdy tak nie mówię. Lubię, jak jest ponuro.
Jestem fanem. Chodźmy pogadać z zakonnicami.
Niebieska?
To farba.
Obaj oberwaliście!
Nie wiem, w co wy gracie.
-To było dobre. -Może dla ciebie.
Spójrz, jak wygląda mój płaszcz.
Przez ponad 180 lat był praktycznie jak nowy.
Nigdy nie wywabię tej plamy.
Mógłbyś ją odczarować.
Tak, ale...
wiedziałbym, że tam była.
Podświadomie.
Dziękuję.
Imponujący sprzęt.
Przyjrzałem się tej broni.
Nie jest prawdziwa.
Strzela kulkami z farbą.
Twoja klika nie potępia broni?
Nie, jeśli są we właściwych rękach.
Wówczas nadaje moc argumentowi moralnemu.
Tak sądzę.
Argumentowi moralnemu? Serio?
Chodź.
To na pewno to miejsce.
Szkolenie zarządu nie było już
ślęczeniem nad nierzetelnymi prezentacjami w PowerPoincie.
UNITED WORLDWIDE HOLDINGS KURS SAMOOBRONY
Obecnie firmy oczekiwały czegoś więcej.
Chciały określić potencjał przywódczy,
rozwijać kooperację w grupie i inicjatywę,
więc pracownicy strzelali kulkami z farbą
do kolegów, którzy im podpadli.
Ciekawe, gdzie się podziały zakonnice.
Prospekt Tadfield Manor, który przeglądał Crowley,
nie wspominał nic o tym,
że jeszcze 11 lat temu dom pełnił rolę szpitala
zakonu satanistycznych sióstr, które nie był w tym zbyt dobre.
Millie z księgowości trafiła mnie w łokieć.
-Kto wygrywa? -Wszyscy przegracie.
Coś ty zrobił, do cholery?
Chcieli prawdziwą broń, to im ją dałem.
Mówiłam, że nie można ufać tym gnojkom z zaopatrzenia.
Ci ludzie strzelają do siebie.
To nadało mocy ich argumentowi moralnemu.
Każdy ma wolną wolę, w tym także prawo do mordowania.
Pomyśl, że to mikrokosmos we wszechświecie.
Chciałem być grafikiem,
projektować okładki płyt Rolling Stonesów,
ale doradca zawodowy stwierdził, że ich nie zna.
Więc przez 36 lat gapiłem się w formularz BF-18.
Nie mogli powiedzieć: „Norman, idziesz na wcześniejszą emeryturę.
Masz zegarek, odwal się i podlewaj swoje nagietki”.
Skoro chcą wojny...
będą ją mieć.
Dorwijmy tych drani.
Oni się tam mordują.
Nieprawda. Nikt nikogo nie morduje.
Wszyscy mają możliwość cudownej ucieczki.
Inaczej nie byłoby zabawy.
Wiesz, Crowley,
zawsze twierdziłem, że w głębi duszy
jesteś całkiem miłym...
Zamknij się!
Jestem demonem. Nie jestem miły. Przenigdy.
To słowo na cztery litery. Nie będę...
Wybaczcie, panowie, że przeszkadzam w tak intymnej chwili.
Mogę jakoś pomóc?
-To ty. -A niech to święci i demony.
Pan Crowley.
Nie musiałeś tego robić.
Mogłeś ją zwyczajnie zapytać.
Oczywiście.
„Przepraszam, jesteśmy istotami nadprzyrodzonymi,
które szukają groźnego syna Szatana.
Może mogłaby nam pani jakoś pomóc?”
Spójrz... witam.
Czy przypadkiem 11 lat temu nie była pani zakonnicą w tym zakonie?
Byłam.
Szczęście jak diabli.
Co się stało z dzieckiem, które ci dałem?
Zamieniłam je z synem amerykańskiego ambasadora.
To taki miły człowiek.
Był ambasadorem w Swindon.
Potem przyszła siostra Teresa Gadatliwa i zabrała to drugie niemowlę.
Jak się nazywał ten ambasador?
Skąd przyjechał i co zrobił z dzieckiem?
Nie wiem.
Muszą być jakieś dokumenty.
Tak, było ich całkiem sporo. Byłyśmy w tym bardzo dobre.
Gdzie one są?
Spłonęły.
Hastur!
Co jeszcze pani pamięta na temat tego dziecka?
Miał takie śliczniusie paluszki.
Chodźmy.
Obudzisz się z pięknego snu o tym, co lubisz najbardziej.
Myślałem, że się pojawi.
Wydawało mi się, że zdołamy go namierzyć.
Nie ujawni się. Nie nam. Ma kamuflaż ochronny.
Nawet o tym nie wie, ale jego moce ukryją go przed siłami okultyzmu.
Siłami okultyzmu?
Tobą i mną.
Nie jestem okultystą.
Anioły nie są okultystyczne, tylko eteryczne.
Są inne sposoby, by go namierzyć?
A skąd, na Boga, mam wiedzieć?
Armageddon wydarza się tylko raz.
Nie można go powtarzać tak długo, aż wyjdzie.
Ale wiem jedno. Jeśli go nie znajdziemy,
nie będzie wojny kończącej wszystkie wojny.
Będzie wojna, która zakończy wszystko.
Z większości ksiąg o czarach wynika, że wiedźmy pracują nago.
A wszystko przez to, że większość z nich napisali mężczyźni.
„Mroczna noc i lśniący księżyc...”
Dalej.
W tej okolicy panuje dziwny klimat.
Dziwi mnie, że tego nie czujesz.
Nie czuję niczego niezwykłego.
Ale to czuć wszędzie dookoła.
Miłość. Przebłyski miłości.
Bzdury gadasz.
Ostatnią rzeczą, której nam trzeba...
Potrąciłeś kogoś.
Wcale nie.
Ktoś wpadł mi pod koła.
Niech się stanie światłość.
Jak to, do diabła, zrobiłeś?
Chyba uderzyłam się w głowę.
W porządku. Żadnych złamań.
Mój rower.
Te stare konstrukcje są niezwykle wytrzymałe.
Dokąd zmierzasz?
Nie będziemy jej nigdzie podwozić.
Nie ma mowy. Nie ma gdzie wsadzić roweru.
Przecież mamy bagażnik.
Wsiadaj, moja droga.
Dokąd cię zawieźć?
Z powrotem do wioski. Poprowadzę was.
Słuchajcie, mój rower nie miał przerzutek.
Wiem to na pewno.
Skręć w lewo.
Panie, ulecz ten rower.
Poniosło mnie.
Możecie mnie tu wysadzić.
Spójrz, nie ma przerzutek.
-Całkiem zwykły welocyped. -Rower.
Możemy już jechać?
Wsiadaj, aniele.
Hola, mi amor. Jak leci?
Nędznie.
Jakieś postępy w poszukiwaniach...
Młodej i pomniejszej bestii?
Jest na północnym skraju wsi. Jestem tego pewna.
Tylko nie mogę jej namierzyć.
Używałaś wahadełka?
Mamo, nie jestem dzieckiem.
Gdy się zbliżam, sygnał jest za mocny.
Nieco dalej nie łapię lokalizacji.
Mi amor, odpowiedzi są zawsze w książce.
Po prostu czasem nie od razu są oczywiste.
Książka.
Cholera, mamo. Później do ciebie oddzwonię.
Może poprosimy jakiegoś człowieka, żeby go znalazł.
-Co? -Ludzie potrafią znajdować innych ludzi.
Robią to od tysięcy lat.
A to dziecko poniekąd jest człowiekiem.
Może inni ludzie go wyczują.
To Antychryst.
Ma automatyczne pole siłowe.
Podejrzenia spływają po nim jak...
po tym czymś, po czym spływa woda.
Masz lepsze pomysły?
Albo chociaż jeden?
Nie wiem, dlaczego zgodziłeś się na tego psa.
Były jego urodziny. Sam nie wiem.
Gdy widziałem, jak na siebie patrzyli.
Jakby byli dla siebie stworzeni.
Arthurze, czasem jesteś taką ciepłą kluchą.
Nie mów tak do mnie.
-A gdzie on teraz jest? -Przywiązany na zewnątrz.
Adam pytał, czy może wziąć go do pokoju,
ale się sprzeciwiłem.
Powiedziałem: „Absolutnie nie”.
Chodź, Piesku.
Gdzie byłaś?
Poszłam sprawdzić, co u Adama.
Jest taki słodki, gdy śpi.
Gdy śpi, na pewno.
Muszę ci coś powiedzieć.
Mam siatkę
wyszkolonych ludzi
rozsianych po całym kraju.
Mógłbym im zlecić szukanie chłopca.
Serio? Mam podobną ekipę.
Ludzcy agenci.
Myślisz, że mogą pracować razem?
To chyba nie najlepszy pomysł.
Mojej ekipie brakuje ogłady, delikatnie rzecz ujmując.
Mojej też.
Czyli powiemy swoim agentom, żeby szukali chłopca.
Masz lepszy pomysł?
-Kaczki! -Jakie kaczki?
Spływa po nich woda.
Lepiej skup się na drodze.
Gdybyś ustawił w kolejce wszystkich ludzi na świecie
i kazał im opisać Velvet Underground,
nikt nie użyłby słowa „bebop”.
Tam jest jakaś książka.
Nie moja. Nie czytam książek.
Pewnie należy do tej młodej damy, którą potrąciłeś.
Mam dość spraw na głowie.
Nie zamierzam się bawić w biuro rzeczy znalezionych.
To wasza działka.
Może ją wyślesz na pocztę w Tadfield
z dopiskiem „dla szalonej Amerykanki na rowerze”?
Dobra myśl, tak.
Tak zrobię.
Czyli kontaktujemy się z naszymi ludzkimi agentami?
Słucham?
-Dobrze się czujesz? -Doskonale.
Na tip-top.
-Totalnie spoko-luz. -Spoko-luz?
Jedź ostrożnie.
Spoko.
Dziwna sprawa.
Azirafal był niezwykle dumny ze swych profetycznych dzieł.
Zwykle były to pierwsze wydania.
Każdy wolumin z autografem.
Miał Marthę Cygankę, Ignatiusa Sybillę
i Ottwella Binnsa.
Nostradamus napisał mu dedykację:
„Dla mego starego druha Azerafela, z najlepszemi życzeniami”.
Matka Shipton wylała drinka na egzemplarz swej książki.
Posiadał nawet oryginalny,
ręcznie zapisany zwój samego św. Jana Teologa z Patmos,
którego „Objawienia” były bestsellerem wszech czasów.
Ale była księga, której nie miał.
O której tylko słyszał.
„Precyzyjne i akuratne przepowiednie Agnes Nutter”.
„3008:
Gdy anioł przeczyta me słowa
w swym sklepie z książkami innych ludzi,
nasze dni są policzone.
Otwórz oczy, by zrozumieć.
Otwórz oczy i czytaj, powiadam,
durny pryncypale,
bo ci kakao... wystygnie”.
„Kakao ci wystygnie”?
Jakie kakao?
3989. On nie jest tym, za kogo się podaje
I co? Znalazłeś zaginionego Antychrysta?
Nie, nie mam żadnych wieści. Nic a nic.
Gdybym coś miał, to bym ci powiedział.
Od razu. Jak kumplowi. Dziwne, że pytasz.
Też nic nie mam. Zadzwoń, jeśli czegoś się dowiesz.
Jasne. Myślisz, że bym nie zadzwonił?
Liczba...
...Bestii jest... ...zadzwoń...
...w Taddesfield.
Chwileczkę.
„Kto ma rozum, niech liczbę Bestii przeliczy:
liczba to bowiem człowieka.
A liczba jego: sześćset sześćdziesiąt sześć”.
Czy to aż takie proste?
Musiałbym najpierw wykręcić kierunkowy do Tadfield.
...liczba to sześć...
Tadfield, 0-4-6 i trzy szóstki. Mówi Arthur Young.
Spójrz, nauczyłem go stać na tylnych łapach!
...stać na tylnych łapach...
Przepraszam, pomyłka!