OGRÓD EDENU
4004 ROK P.N.E.
Azirafalu, aniele Wschodniej Bramy.
Tak, Panie?
Gdzie ognisty miecz, który ci dałem,
byś strzegł Bramy Edenu?
Miecz? Ach, tak.
Wielkie, ostre ustrojstwo.
Musiałem...
gdzieś go odłożyć.
Dobrze, że mam głowę na karku.
Rety.
MEZOPOTAMIA 3004 ROK P.N.E.
Witaj, Azirafalu.
Crawley.
Dałeś śmiertelnikowi ognisty miecz. Jak na tym wyszedłeś?
Wszechmogący nigdy o tym nie wspominał.
To pewnie dobrze.
Co tu się dzieje?
Budują wielką łódź, by urządzić wędrowne zoo?
Z tego, co słyszałem, Bóg jest trochę nie w sosie.
Chce zmieść ludzką rasę z powierzchni ziemi.
Będzie wielka burza.
Wszystkich?
Tylko miejscowych.
Do Chińczyków nic nie ma.
Do rdzennych Amerykanów też nie.
-Czy też Australijczyków... -Jeszcze nie.
Poza tym Bóg nie załatwi wszystkich miejscowych.
Noe, ten tam,
jego rodzina, synowie i żony wyjdą z tego cało.
A całą resztę utopią?
A dzieci? Nie można zabijać dzieci.
To raczej nasza działka.
Tak, ale gdy będzie po wszystkim,
Wszechmogący odpali tak zwaną „tę czę”,
w ramach obietnicy, że to się więcej nie powtórzy.
Jak miło.
Nie można oceniać Wszechmogącego.
-Boskich planów... -„Nie da się opisać”?
Możliwe.
Shem! Ten jednorożec zamierza uciec.
Za późno!
Macie jeszcze jednego.
Ojcze, proszę.
Przebacz im.
GOLGOTA 33 ROK N.E.
Albowiem nie wiedzą, co czynią.
Przyszedłeś się wyzłośliwiać na tego biedaczynę?
Że niby ja?
Twój wydział go w to wpakował.
Nie konsultują ze mną decyzji politycznych, Crawley.
-Zmieniłem je. -Co takiego?
Imię. „Crawl-y” nie brzmiało za dobrze.
Kojarzyło się z pełzaniem u czyichś stóp.
Przecież byłeś wężem.
Jak masz teraz na imię?
-Mefistofeles? Asmodeusz? -Crowley.
Poznałeś go?
Tak.
Zdawał się całkiem bystry.
Pokazałem mu wszystkie królestwa świata.
-Dlaczego? -To cieśla z Galilei.
Ma ograniczone możliwości.
To musiało boleć.
Co właściwie powiedział, że wszyscy tak się wściekli?
„Bądźcie dla siebie mili”.
No to sobie nagrabił.
RZYM
OSIEM LAT PÓŹNIEJ
Co serwujecie?
Podaj mi dzban czegoś, co da się wypić.
Grzaniec domowej roboty.
Dwie sestercje.
Crawley... Crowley?
Cóż...
Miło cię widzieć.
-Nadal jesteś demonem? -Co to za pytanie?
A kim miałbym być? Mrówkojadem?
Zdrówko.
Długo bawisz w Rzymie?
Wpadłem na szybkie kuszonko. A ty?
Chciałem przetestować nową restaurację Petroniusza.
Podobno serwują wyborne ostrygi.
Nigdy nie jadłem.
Może się skusisz...
Wróć.
To twoja działka, czyż nie?
KRÓLESTWO WESSEX
537 ROK N.E.
Halo?
Ja, rycerz Okrągłego Stołu sir Azirafal,
pragnę mówić z Czarnym Rycerzem.
Zacnie.
Witam.
Chodź.
Czy zastałem Czarnego Rycerza?
Szukałeś Czarnego Rycerza, głupcze.
Lecz miast tego spotkałeś swą śmierć.
-To ty, Crawley? -Crowley.
Co ty, u diabła, odstawiasz?
Dobra, chłopaki. Znam gościa. Jest w porządku.
-Sieję zamęt. -To jakaś owsianka?
Nie, sieję zamęt i wszczynam waśnie.
Król Artur przegiął w tych stronach z pokojem i przyjaźnią,
więc ja sieję zamęt.
A ja mam tu siać pokój.
Czyli harujemy w tej nieznośnej wilgoci, próbując się wysadzić z siodła?
Można tak powiedzieć.
Fakt, trochę wilgotno.
Byłoby prościej, gdybyśmy zostali w domu.
Może wyślemy wiadomości do centrali,
-że zrobiliśmy, co trzeba? -To by było kłamstwo.
Możliwe, ale efekt byłby ten sam.
-Wysadzenie z siodła. -Ależ, mój drogi...
Oni to sprawdzają.
Michał jest dość pedantyczny.
Lepiej nie wkurzać Gabriela.
Nasz wydział ma lepsze rzeczy do roboty niż sprawdzać sprawozdania z Ziemi.
Wystarczy, że mają dość papierkowej roboty.
Trzeba tylko czasem się pokazać.
Absolutnie nie!
Jestem w szoku, że sugerujesz coś takiego.
Nie rozmawiam z tobą. Ani słowa więcej.
-Dobra. -Dobra!
GLOBE THEATRE LONDYN
Ostrygi!
-Pomarańcze! -Poproszę winogrona.
-Być albo nie być, oto jest pytanie. -Wyglądają smakowicie.
Kto postępuje godniej?
Ten, kto biernie stoi pod gradem
-zajadłych strzał losu... -Mieliśmy nie rzucać się w oczy.
Wtopić się w tłum.
Taki był plan.
-Chwileczkę. -Pomarańcze!
To chyba jakaś deprecha Szekspira, co?
-Nic dziwnego, że tak tu pusto. -To on.
Panowie, mogę was prosić o przysługę?
Czy jako widzowie moglibyście
wejść z nami w interakcję?
Gdy przyszedł duch jego ojca,
powiedziałem: „Jest za tobą!”.
Otóż to. To było bardzo pomocne.
Wszyscy aktorzy na scenie poczuli się docenieni.
Wnieście coś od siebie.
Maestro Burbage, proszę z życiem wypowiadać kwestie.
Tracę tylko czas.
Ależ nie, jesteś bardzo dobry.
Uwielbiam całe to...
gadanie.
-A co o tym sądzi twój kompan? -To nie mój kompan.
Nigdy się nie spotkaliśmy. Nie znamy się.
Lepiej skup się na grze.
Tak, Burbage. Śmiało.
Od początku.
Być albo nie być.
Oto jest pytanie.
Być! To znaczy, nie być!
Dajesz, Hamlecie!
Głowa do góry!
Kto postępuje godniej?
-Ten, kto biernie stoi... -Dobry jest, co?
W ogóle z wiekiem nie więdnie.
Jej powab jest nieskończony, nigdy się nie znudzi.
Mnie się podoba.
-Umrzeć. Usnąć. Śnić może? -Czego chcesz?
Dlaczego insynuujesz, że mógłbym czegoś chcieć?
Knujesz coś złego.
Oczywiście. A ty, mniemam, coś dobrego.
Dużo dobrych uczynków?
Nie ma pokoju dla... dobrych.
Pod koniec tygodnia muszę być w Edynburgu.
Mam tam kilka błogosławieństw.
I drobny cud do zmalowania.
Wygląda na to, że muszę jechać konno.
Od koni boli tyłek.
Poważny błąd projektowy.
Ja też miałem się zjawić w Edynburgu.
Miałem kusić przywódcę klanu, żeby ukradł bydło.
To chyba nic trudnego.
Lekceważonej miłości męczarnie, butę władz i owe
-upokorzenia, które nieustannie... -Dlatego powinniśmy...
Niepotrzebna fatyga. Obaj wybieramy się do Szkocji.
Chyba nie sugerujesz tego,
co jak wnoszę imputujesz.
Czyli?
Że jeden z nas jedzie do Edynburga i gra na dwa fronty.
-Błogosławi i kusi. -Już tak robiliśmy.
I to wiele razy.
-Ustalenia... -Ani słowa.
Nasze centrale nie wnikają, jak załatwiamy te sprawy.
Chcą wiedzieć, że można wykreślić je z listy.
Jeśli Piekło się dowie, to nie tylko się wściekną,
ale cię zniszczą.
Nikt nie musi o tym wiedzieć.
Rzućmy monetą o Edynburg.
W porządku. Orzeł.
Obawiam się, że reszka. Jedziesz do Szkocji.
Tak jest za każdym występem, Julio.
Kompletna klapa.
Musiałby zdarzyć się cud, by ktoś przyszedł na Hamleta.
W porządku.
Ja się tym zajmę. Niech stracę.
-Serio? -I tak wolę komedie.
PARYŻ
Pomyłka...
Opuściłem się w nauce francuskiego.
Mówię po angielsku.
Posłuchaj tego.
Opadające ostrze gilotyny.
Czyż to nie straszne?
Tak, ścięcie tej biednej kobiety. To straszne.
To Pierre. Amator.
Za wcześnie puszcza linę.
Masz szczęście, że to ja, Jean-Claude,
pozbawię cię tej zdradzieckiej głowy.
To potworna pomyłka.
-Chyba nie rozumiesz... -Mam dobre wieści.
Jesteś 999 arystokratą, który zginie na tej gilotynie z mej ręki.
Ale pierwszym Anglikiem.
A zatem...
Proszę, nie.
Pozbawienie mnie ciała to byłby wielki błąd.
To będzie prawdziwy koszmar.
Zwierzęta.
Zwierzęta nie mordują się nawzajem wyszukanymi machinami, aniele.
Tylko ludzie tak robią.
Crowley.
Wielkie nieba.
Co, u licha, robisz zamknięty w Bastylii?
Myślałem, że otwierasz księgarnię.
Bo tak było.
Ale zgłodniałem.
„Zgłodniałeś”?
Jeśli chcesz wiedzieć, chodziło o naleśniki.
W Paryżu smakują najlepiej.
-No i brioszki. -A więc kopsnąłeś się przez Kanał
w czasie Rewolucji, bo chciałeś wrzucić coś na ząb? W takim stroju?
Mam swoje zasady. Słyszałem, że trochę ich poniosło, ale...
Nikogo nie poniosło. Po prostu lecą głowy
dzięki niezwykle wydajnej machinie do ich ścinania.
Może dokonasz kolejnego cudu i wrócisz do domu?
Miesiąc temu dostałem reprymendę.
Powiedzieli, że dokonałem zbyt wielu nieuzasadnionych cudów.
Gabriel upomniał mnie w ostrych słowach.
Masz szczęście, że byłem w okolicy.
Pewnie tak.
Co tu robisz?
Mój wydział dał mi wyróżnienie za wyjątkowe wyniki w pracy.
Czyli to twoja diabelska robota?
Nie. Ludzie sami to wymyślili.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Pewnie należą ci się podziękowania za... ratunek.
Nic nie mów. Gdy moi ludzie usłyszą, że uratowałem anioła,
będę miał kłopoty. Mój wydział nie udziela reprymend.
Tak czy siak, jestem bardzo wdzięczny.
-Może postawię ci lunch? -W takim stroju?
W zasadzie to żaden cud.
W takim stroju prosi się o kłopoty.
To co zjemy na lunch?
Może naleśniki?
SAINT JAMES'S PARK LONDYN, ROK 1862
A co będzie, jeśli wszystko pójdzie nie tak?
-Mamy ze sobą wiele wspólnego. -No nie wiem.
Obaj zaczynaliśmy jako aniołowie, ale ty jesteś upadły.
Właściwie nie upadłem.
Po prostu...
omsknąłem się nieco.
Zrób coś dla mnie.
Już to ustaliliśmy. Nie wchodzimy sobie w drogę.
Pomagamy sobie, gdy zajdzie potrzeba.
Nie w tym rzecz. Gdyby wszystko gruchnęło.
Lubię gruszki.
Jeśli wszystko się sypnie, chcę mieć zabezpieczenie.
Co?
Spisałem to.
Ściany mają uszy.
Może ściany nie. Drzewa mają uszy. I kaczki też.
Kaczki mają uszy?
Muszą mieć. Dzięki nim słyszą inne kaczki.
Nie ma mowy.
Dlaczego nie?
To byłby twój koniec.
Nie podam ci kapsułki z trucizną.
Nie o to mi chodzi. Chcę ją tak dla pewności.
WODA ŚWIĘCONA
Nie jestem kretynem, Crowley.
Wiesz, jakie miałbym kłopoty, gdyby...
dowiedzieli się, że się spoufalamy?
To wykluczone.
Spoufalamy?
Nazywaj to, jak chcesz.
Nie widzę powodu, aby kontynuować tę rozmowę.
Znam sporo osób, z którymi mogę się spoufalać, aniele.
-Oczywiście. -Nie potrzebuję cię.
To uczucie jest w pełni odwzajemnione, oczywiście.
Oczywiście.
LONDYN
Panie Glozier, panie Harmony.
Panie Fell. Spóźnił się pan.
Ale spokojna głowa.
Ma pan książki dla Fuhrera?
Owszem.
Księgi profetyczne.
Otwell Binns, Robert Nixon, matka Shipton.
Pierwsze wydania, zgodnie z zamówieniem.
A co z książką, o którą prosiliśmy?
Fuhrer nalegał, by ją zdobyć.
Zawiera proroctwa, które są prawdziwe.
Z taką księgą wojna jest praktycznie wygrana.
Precyzyjne i akuratne przepowiednie Agnes Nutter, wiedźmy.
Niestety.
Zdaje się, że to Święty Graal wśród profetycznych ksiąg.
Graala Fuhrer też sobie życzy.
I Włócznię Przeznaczenia, gdyby wpadła panu w ręce.
Dlaczego nie ma innych egzemplarzy księgi Agnes Nutter?
Zaznaczaliśmy, że pieniądze nie grają roli.
Będzie pan bardzo bogaty.
Niesprzedane egzemplarze Precyzyjnych przepowiedni
zostały zniszczone przez wydawcę,
a zatem wszystkie.
Nie sprzedał się ani jeden egzemplarz.
Ale znalazłem katalog wydawcy z 1655 roku,
w którym znajduje się jedna z przepowiedni Agnes Nutter.
Jak ona brzmi?
To przepowiednia na 1972 rok.
„Nie kupujcie Betamaksa”.
Kim jest Peter Max?
Nie mam pojęcia.
Przekażę to Fuhrerowi.
Te profetyczne woluminy do końca tygodnia trafią do Berlina.
Fuhrer będzie szalenie wdzięczny.
Jest pan wielce pomocny, panie Fell.
Wielka szkoda, że musimy pana usunąć, ale głowa do góry.
To tylko kolejna śmierć w czasie nalotów.
Niezbyt to szlachetne.
Nie wygląda pan na strapionego.
On nie jest strapiony.
Kim ona jest?
Otóż, mój dwulicowy nazistowski koleżko,
dzięki niej te księgi nie wrócą do Berlina,
a wasza perfidna siatka szpiegowska
spędzi resztę wojny za kratkami.
Pozwólcie, że przedstawię kapitan Rose Montgomery
z brytyjskiego wywiadu wojskowego.
Dziękuję za przedstawienie.
Wiemy o was wszystko.
Ona mnie zwerbowała, żebym pracował dla was.
A teraz wam oznajmi, że ten budynek
jest otoczony przez brytyjskich agentów
i że zostaliście...
Jak to się ładnie mówi w Ameryce?
Wycyckani.
-Skoro o tym mowa... -Właśnie. Słuchajcie!
Chodźcie!
Otoczyć ich!
Rose, gdzie właściwie są twoi ludzie?
Wszyscy są tu.
Pozwólcie, że przedstawię Fraulein Gretę Kleinschmidt.
Pracuje dla nas.
Oszukałaś durnego księgarza.
Dobra robota, skarbie.
Nie było to trudne, kochanie.
Jest bardzo naiwny.
„Wycyckani”. Muszę to zapamiętać.
Ja zostałem wycyckany, ty zostałeś wycyckany,
on, ona, ono zostaną wycyckani.
Na czym to stanęło?
Ach, tak. Że cię zabijemy.
Nie możecie mnie zabić.
Będzie sporo papierkowej roboty.
Przepraszam, ziemia święta.
Jakbym chodził boso po plaży.
Co ty tu robisz?
Ratuję cię z kłopotów.
Powinienem się był domyślić.
Ci ludzie dla ciebie pracują.
Nie. To banda zidiociałych nazistowskich szpiegów, którzy kręcą się po Londynie,
szantażując i mordując ludzi. Nie chciałem, żebyś był zakłopotany.
Pan Anthony J. Crowley.
Wiele o panu słyszałem.
-Anthony? -Nie podoba ci się?
Tego nie powiedziałem. Przyzwyczaję się.
Słynny pan Crowley?
Jaka szkoda, że obaj musicie zginąć.
A co oznacza „J”?
Po prostu „J”.
Spójrzcie tylko!
Cała chrzcielnica wody święconej. I nikt jej nie pilnuje.
Dość tej gadaniny. Zabić ich obu.
Za około minutę niemiecki bombowiec zrzuci bombę,
która spadnie dokładnie tutaj.
Jeśli szybko uciekniecie, może uda wam się przeżyć.
Umieranie wam się nie spodoba, a tym bardziej to, co nastąpi potem.
Mamy w to uwierzyć?
Dziś bomby spadną na East End.
Zgadza się. Będzie potrzebna diabelska interwencja last minute,
żeby tu spadły. Nie przeczę.
Tracicie swój cenny czas na ucieczkę.
A jeśli za 30 sekund spadnie tu bomba,
będzie potrzebny prawdziwy cud, żebyśmy z kolegą wyszli z tego cało.
Prawdziwy cud?
Zabić ich. Są bardzo irytujący.
To bardzo miło z twojej strony.
Zamknij się.
Ale to prawda.
Oszczędzi nam to papierkowej roboty.
Księgi.
Zapomniałem o nich!
Wszystkie porwane...
Mój autorski diabelski cud.
Podrzucić cię?
SOHO, LONDYN
Spike, ty jesteś mięśniakiem, więc będziesz ciągnął linę.
A ona będzie po niej schodzić?
Chwila.
A ty to kto?
Pewnie potrzebujecie ślusarza.
Spodziewałem się pana Narkera.
Pan Narker udał się na wieczny spoczynek.
Przejąłęm jego interes.
Siedzieliśmy razem. Nauczył mnie wszystkiego, co umiem.
Nazywam się Shadwell.
Proszę siadać, panie Shadwell.
Starszy szeregowy Shadwell.
Jeśli łaska.
Jakież to kosztowności zostawią w kościele nocą?
Na miejscu wam powiem, co macie dla mnie zwinąć.
Czeka was sowita nagroda.
Jakieś pytania, starszy szeregowy?
Okradamy kościół.
Nie będziemy używać czarnej magii?
Nie.
To niemagiczna robota.
Szkoda.
-Jeszcze jakieś pytania? -Nie jesteś wróżem,
czarodziejem lub kimś, kto dziwnie nazywa swego kota?
Nie jestem wróżem, nie mam zwierząt. Coś jeszcze?
Ile za to dostaniemy?
Sto teraz
i drugie sto po robocie.
I jeszcze sto, żebyście siedzieli cicho.
Panie Crowley?
Możemy zamienić słówko?
Pewnie.
Starszy szeregowy Shadwell. Gdzie właściwie służysz?
Nie wyglądasz na żołnierza.
Właśnie w tej sprawie przychodzę.
Pamiętasz, że dzisiejszego wieczoru
zadawałem bardzo precyzyjne pytania o magię.
-Tak. -Jestem dumnym członkiem
wielkiej organizacji.
Jest ogromna.
To tajna armia, która walczy z magią.
Szczęściarz z ciebie.
Armia Tropicieli Wiedźm. Może obiło ci się o uszy.
Mówiłeś, że to tajne.
Nie wiadomo, kiedy takiemu dżentelmenowi
może przydać się nasza pomoc.
Człowiekowi, który szasta setkami funtów.
Jeśli będziesz nas potrzebować,
Armia Tropicieli Wiedźm jest do twych usług.
Cała armia?
Przemyśl to.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
-A ty, co tu robisz? -Muszę z tobą pogadać.
O co chodzi?
Pracuję w Soho. Słyszę to i owo.
Podobno knujesz plan, żeby obrabować kościół.
To zbyt niebezpieczne.
Woda święcona zabije twoje ciało.
Ale też całkiem cię zniszczy.
Mówiłeś, co o tym myślisz 105 lat temu.
Nie zmieniłem zdania w tej kwestii.
Nie pozwolę, byś ryzykował życiem.
Nawet jeśli planujesz coś niebezpiecznego.
A więc...
możesz odwołać ten napad.
Nie odkręcaj go w ruchu.
-To oryginał? -Najświętszy.
Po tych wszystkich morałach.
Mam ci podziękować?
Lepiej nie.
Podrzucić cię gdzieś?
Nie, dziękuję.
Nie bądź taki zawiedziony. Może pewnego dnia...
Sam nie wiem.
Wybierzemy się na piknik.
Wyskoczymy do Ritza.
Podwiozę cię, gdzie tylko chcesz.
Za szybko jeździsz na mój gust.
Przepraszam. Pomyłka.
ZAMKNIĘTE
Udam się do centrali i wszystko wyjaśnię.
A więc, Gabrielu...
Słuchaj, Gabrielu...
PIĄTEK
DZIEŃ DO KOŃCA ŚWIATA
...najświętszy archaniele Gabr... To zbyt oficjalne.
Gabrielu, stary druhu.
Musimy się zająć pewnym dzieckiem
i wyprostować sytuację.
Boże.
Witaj, Gabrielu.
Trzeba ci wiedzieć, że w związku z niefortunną pomyłką w szpitalu
Antychryst gdzieś się zawieruszył.
Ale to nic, bo go znalazłem.
Mieszka w angielskiej wiosce Tadfield.
A jego 11. urodziny były początkiem...
końca.
Mam jego adres, więc musimy go tylko wyeliminować,
a wszystko będzie jak dawniej.
Towarzyszy mu wielki Piekielny Ogar.
Nietrudno go zauważyć.
Gdyby Piekielny Ogar miał jakieś oczekiwania,
nie tak wyobrażałby sobie życie tuż przed Armageddonem.
Forma kształtuje naturę. Istnieją pewne zachowania małych psiaków,
które te mają w genach.
Zaskoczył wielkiego rudego kota z sąsiedztwa,
gdy przenikliwym spojrzeniem próbował go zmienić w struchlałą galaretę.
Do tej pory się to sprawdzało.
Pies nie mógł się doczekać dalszych eksperymentów na kotach
polegających na skakaniu dookoła i energicznym obszczekiwaniu.
Nie wierzę!
Moja rodzina przechowywała ją przez trzysta pięćdziesiąt lat.
Trzysta pięćdziesiąt lat!
Jestem taka głupia!
Chodź, Psie.
Witam, wszystko w porządku?
-Mogę jakoś pomóc? -Nie trzeba.
Płakała pani.
Wiem.
Witaj.
Może to zabrzmi głupio,
ale zgubiłam książkę, a to mnie trochę przerosło.
Mogę pani pomóc jej szukać.
Miło z twojej strony. Była w mojej rodzinie od bardzo dawna.
Kiedyś napisałem książkę.
O piracie, który był słynnym detektywem.
Na pewno była ciekawsza niż ta zgubiona.
Zwłaszcza fragment o statku kosmicznym, gdy dinozaur walczy z kowbojami.
Podobałaby się pani. Jestem Adam. Mieszkam przy Hogback Lane.
Dzięki, Adamie.
Jestem Anatema.
-Pochodzisz stąd? -To mój świat.
Od Hogback Wood do Skarpy
i od starego kamieniołomu do stawu.
Widziałeś dwóch mężczyzn w dużym czarnym zabytkowym aucie?
To oni ją ukradli? Pewnie kręcą się tu złodzieje książek.
Nie. Nie chcieli jej ukraść.
Masz ochotę na lemoniadę?
Włamiemy się do tej chaty i stoczymy o nią bitwę z wiedźmą?
To moja chata.
Wynajmuję ją.
Wybacz, jeśli to zbyt osobiste pytanie,
ale jesteś wiedźmą?
Nie, jestem okultystką.
No to w porządku.
Chodź, niemądry piesku.
Od setek lat nad drzwiami Jaśminowego Domku wisiała podkowa.
Wierzono, że chroni jego mieszkańców przed złem.
Możesz go zostawić w ogródku.
Nie. Musi mnie słuchać.
Ojciec zgodził się na niego, jeśli go wytresuję.
Psie, wchodź do środka.
Dobry piesek. Nie było tak źle, co?
Gdy Piekielny Ogar wszedł do chaty,
wypaliła się odrobina Piekła.
Kapelusz należący do majora tropiciela wiedźm
Nie-Cudzołóż Pulsifera
Ściślej rzecz ujmując,
Shadwell nie dowodził Armią Tropicieli Wiedźm.
Według listy płac Shadwella
dowodził nią generał tropiciel wiedźm Smith.
Niżej rangą byli pułkownicy tropiciele wiedźm Green i Jones,
i trzej majorzy tropiciele wiedźm Jackson, Robinson i Smith.
Potem mieliśmy majorów tropicieli wiedźm Rondla,
Puszkę,
zmarłego Butelkę Mleka
i Szafkę,
bo ograniczona wyobraźnia Shadwella
na tym etapie zaczynała zawodzić.
KAWIARNIA NAJLEPSZA
-Sierżancie Shadwell. -Panie Crowley.
Dobrze się pan trzyma.
Zdrowy tryb życia.
A jak się miewa pański ojciec?
Bardzo go pan przypomina.
Tak mówią. Trzyma się.
Przygotowałem listę płac.
Ludzie czekają na pensję, jaśnie panie.
Tropiciele wiedźm nie mają łatwo w tych zepsutych czasach.
To nie będzie konieczne.
Dwieście pięćdziesiąt funtów.
Podrzucę forsę w sobotę.
Ale gotówką w kopercie.
Nie przyjmuję płatności kartą.
Zadziwiasz mnie.
A zatem...
W Oxfordshire jest wioska zwana Tadfield.
Wyślij tam najlepszych ludzi. Szukam chłopca. Ma jakieś 11 lat.
Nic więcej nie wiem. Miejcie oko na wszystko... co dziwne.
Ten chłopiec...
jest magiem?
Możliwe.
Zdaje się, że najpierw musimy go znaleźć.
Owszem.
Moi najlepsi ludzie
to porucznik tropiciel wiedźm Stół.
-Dzwoń, jeśli czegoś się dowiesz. -Sierżant tropiciel wiedźm Pieprz.
Jak sięgnąć pamięcią cała moja rodzina ma okultystyczne moce.
Wyczuwamy linie geomantyczne.
Jasne. A co to takiego?
Niewidzialne linie energetyczne, które łączą miejsca mocy.
Niesamowite, że wokół są niewidzialne linie mocy,
a ja ich nie widzę.
Widzimy też aurę.
A co to?
Takie barwne pole mocy, które nas otacza.
Wszyscy je mamy.
Po mocy i barwie mogę określić, jak się czujesz.
Genialne. Dlaczego nie uczą nas tego w szkole?
Bo szkoła to państwowe narzędzie represji.
Jaki kolor ma moja aura?
Adamie, nie widzę twojej aury.
Mówiłaś, że wszyscy ją mają.
Nie wiem, skarbie.
To sztuka, a nie nauka.
Czego jeszcze nie uczą w szkole?
Uśmiercają małe foczki.
Wycinają lasy deszczowe, żebyś miał tanie hamburgery.
Uważaj na produkty GMO. Nawet nie pytaj o globalne ocieplenie.
Wieloryby mają wielkie mózgi, a oni polują na nie bez powodu.
-Elektrownie jądrowe. -One są beznadziejne.
Otóż to!
Byliśmy z klasą w jednej z nich i nic nie bulgotało,
nie było zielonego dymu ani ludzi w kosmicznych skafandrach.
-Straszna nuda. -Tak,
ale musimy się ich pozbyć.
I dobrze, bo nie bulgoczą.
Adamie, muszę wracać do pracy.
Ale jeśli cię to interesuje, mam trochę starych czasopism.
Nie musisz ich czytać, jeśli nie chcesz.
Ale odjazd.
CZY ODKRYTO ATLANTYDĘ?
Nowe zdjęcia starożytnego podwodnego miasta
Mistrzowie tybetańscy: fakty i mity
Anatemie łatwiej byłoby zrozumieć, co się właściwie dzieje,
gdyby wiedziała, dlaczego nie widzi aury Adama.
Z tego samego powodu ludzie na Times Square nie widzą Ameryki.
A zatem, Azirafalu...
dostałem wiadomość.
Masz jakieś ważne informacje?
Podziel się z nami.
-Słucham? -Co się dzieje?
A więc...
Cóż...
Chodzi o Antychrysta.
Tak?
Wydaje mi się, że...
Nie jest wykluczone,
zważywszy wszystkie alternatywy,
że... druga strona
mogła stracić go z oczu.
„Druga strona”?
Stracić z oczu?
To syn amerykańskiego ambasadora. Jest pod stałym nadzorem.
Druga strona właśnie przewozi go na pola Megiddo.
To tradycyjny punkt zapalny.
Niepokój na Bliskim Wschodzie. A potem z górki.
Nadjeżdżają Czterej Jeźdźcy.
Ostatnia wielka bitwa między Niebem i Piekłem.
Tak, cóż...
Możliwe, że demon Crowley,
przebiegły adwersarz...
Nie powiem, daje mi się we znaki.
Ale... syn ambasadora...
-To mógł być podstęp. -Podstęp?
Prawdziwy Antychryst może być...
gdzieś indziej.
Gdzie?
Nie jestem pewien.
Ale mogę się dowiedzieć.
Mam zespół... agentów.
Oddaną ekipę, która sprawdziłaby tę ewentualność.
Hipotetycznie, gdyby tak było...
To by niczego nie zmieniło, Azirafalu.
W Niebie trwała wojna na długo przed tym, jak powstała Ziemia.
Crowley i reszta zostali wygnani, ale niczego nie ustalono.
Domyślam się.
Ale nie potrzebujemy kolejnej wojny, prawda?
Doceniamy twoje hipotezy, Azirafalu,
ale obawiam się, że mamy inne sprawy na głowie.
Wiesz, że Ziemia sama się nie skończy.
No nie. Tak. Racja.
Witam.
Dzień dobry.
R. P. Tyler.
Straż sąsiedzka.
Nie uszło mojej uwadze, młoda damo, że ma pani mapę.
Rozglądamy się po okolicy?
Wynajmuję Jaśminowy Domek.
Dobry Boże, jest pani amerykańską turystką.
Przepraszam. Uznałem, że jest pani ciekawa.
Ależ jestem.
Jedenaście lat temu w tej wiosce coś się zjawiło.
Jakieś zwierzę czy inna istota.
Skoro jest pan w straży sąsiedzkiej, może pan zauważył.
Tadfield to szanowana wieś.
Jeśli przyjechała tu pani palić tłuste skręty
i snuć się we własnej zamulandii,
proponuję udać się gdzie indziej.
Na przykład wrócić do Ameryki.
„Tłuste skręty”?
Właściwie, co o tym myślisz?
Ten anioł za długo tam siedział.
Nie ufam mu.
Hipotetycznie, fakt.
W Tadfield 7,5 cm śniegu. Jedyne takie miasto w Anglii
Białe święta we wsi w Oxfordshire. Znowu
Więcej jabłek z powodu niezwykłej pogody
Halo?
Proszę z sierżantem tropicielem wiedźm Shadwellem.
Lub jednym z jego oficerów.
Pójdę się zorientować, czy jest dostępny.
Proszę czekać.
Halo, panie Shadwell.
Witaj, mój drogi.
Witam, madame Tracy.
Wynoś się stąd, ladacznico.
Pewien dżentelmen do pana.
Chyba jest z wyższych sfer.
Przygotuję pyszną wątróbkę na niedzielę.
Wolałbym tańczyć z diabłem.
Proszę tylko o zwrot talerzy sprzed tygodnia.
Dobrze panu radzę.
Tak?
Sierżancie Shadwell.
-Wie pan, kto mówi. -Kto?
Ja. Pański... sponsor.
Ma pan ludzi na podorędziu?
Chcę, żeby trochę powęszyli.
Powęszyli?
A gdzie mają powęszyć?
W Tadfield.
To mała mieścina w Oxfordshire.
Trzeba tam obserwować pewnego chłopca.
Muszę przez cały czas wiedzieć, gdzie jest.
Mogę podać jego adres.
Wyślę tam oddział najlepszych ludzi.
Świetnie. Bardzo dziękuję.
Miałem pytać o majora tropiciela wiedźm Butelkę Mleka.
Przykro mi, że odszedł przedwcześnie.
Wysłałem kwiaty.
Tak, jakże miły gest.
Podobnie jak 20 funtów dla rodziny.
Był odważnym człowiekiem.
Byłem wstrząśnięty, gdy powiedział mi pan, jak zginął.
Tak, odważny człowiek.
Za tydzień wpadnę do księgarni po roczną należność.
Niech do Tadfield pojadą najlepsi.
I niech tam stacjonują, aż przekażę kolejne wytyczne.
Chłopiec nazywa się...
Adam Young.
Mieszka pod numerem czwartym na Hogback Lane w Tadfield.
Zapisał pan?
Oczywiście, miłościwy panie.
-Zanotowałem. -Jasne. Tip-top.
Proszę dać znać, gdy oddział będzie na miejscu.
Tip-top.
Jakiś mięczak z południa.
Znalazłeś jakieś wiedźmy, szeregowy tropicielu wiedźm Pulsifer?
Mam coś lepszego.
Odkryłem coś naprawdę ciekawego.
Niezwykłe anomalie pogodowe.
W pewnej mieścinie w Oxfordshire występują dziwne zjawiska pogodowe.
Krwawy deszcz?
Czy może daje rybami?
Piekielny mróz latem zniszczył zbiory po tym,
jak jakaś jędza wdała się w kłótnię z farmerem?
Nie, tylko...
panuje tam idealna pogoda w danej chwili.
I to ma być ten fenomen?
Normalna pogoda w danej chwili nie jest normalna.
Rześka jesień, długi gorący sierpień.
W dzieciństwie marzyliśmy o takiej pogodzie.
Przez ostatnie 11 lat w Wigilię zawsze padał śnieg.
Nie interesuje mnie to.
Lepiej wypatruj wiedźm i skutków ich niecnych działań.
Nazywał siebie „dr Raven Sable”,
lecz wy nazywacie go inaczej.
GŁÓD
Uwielbia głód.
Uwielbia, gdy ludzie nie dojadają w eleganckich restauracjach.
Danie główne, madam.
Szumowina z kurczaka z żelkiem brokułowym i grzybową pianką.
Szef kuchni poleca zacząć od tego.
Balon napełniony lawendowym powietrzem.
To pierwsze danie.
Coś sobie uświadomiłem.
Nigdy nie widziałem tylu wygłodniałych krezusów naraz.
To biznesmen i właściciel sieci restauracji.
Właśnie startuje z nowym projektem.
Micha: dieta bezpokarmowa.
Sztuczna bułeczka i burger.
Frytki, które nigdy nie widziały ziemniaka.
Sos bezpokarmowy.
A to nasza największa duma:
całkowicie sztuczny ogórek konserwowy.
Shake też nie zawiera składników żywnościowych.
Żaden shake ich nie zawiera.
Zatem spróbujmy.
Naciśnij ten przycisk, gdy serwujesz Michę.
I nie nazywaj tego „jedzeniem”. To Micha.
Bezpokarm Micha zawiera spreparowane molekuły białek
niewykrywalne dla enzymów trawiennych, niekaloryczne słodziki,
zamienniki oleju, substancje włókniste, barwniki i dodatki smakowe.
Micha jest substancją jadalną i nie należy jej mylić z jedzeniem.
Jedzenie Michy powoduje utratę wagi, włosów i niewydolność nerek.
Może powodować biegunkę. Smacznego.
Zastałem pana Sable'a?
Przypuszczałem, że to pan.
Uznałem, że to ten wysoki, brodaty elegant w garniturze.
Mam dla pana przesyłkę. Trzeba pokwitować.
Waga szalkowa.
Nareszcie.
-Lecę do Anglii. -Powiadomię odrzutowiec.
-Kiedy wracasz? -Kto wie?
-Odwołaj wszystkie moje spotkania. -Na jak długo?
Na najbliższą przyszłość.
MICHA
PORADNIK TROPICIELI WIEDŹM
Sierżancie Shadwell, kojarzy pan tę wioskę, o której mówiłem?
Tę z idealną pogodą?
Według poradnika
wiedźmy potrafią wpływać na pogodę.
Może wyskoczę tam jutro,
żeby trochę się rozejrzeć?
Mogę zapłacić za benzynę.
Ta wioska nie nazywa się przypadkiem Tadfield?
-Skąd to wiesz? -No tak.
Zapewne nie zaszkodzi.
Staw się tu o 9.00 rano przed wyjazdem.
Po co?
Po zbroję sprawiedliwości.
To ja. Spotkajmy się w trzecim miejscu spotkań.
To ta stara estrada, autobus linii 19 czy kawiarnia British Museum?
Estrada. Będę tam za 15 minut.
Tato, wiedziałeś, że wszędzie są linie geomantyczne?
Nie, Adamie. To bzdura.
To twój ulubiony motyw, Deirdre.
Przykleili broń pod krzesłem.
To nie bzdura. Gdyby tak było, nie pisaliby o tym w magazynach.
Tybetańczycy obserwują, co robimy, przez ukryte tunele.
Chyba pójdę się położyć.
Myślisz, że coś mu dolega?
Nic mu nie jest.
I co?
Masz jakieś wieści?
A co niby miałbym mieć?
Wiesz, jak nazywa się zaginiony Antychryst,
znasz jego adres albo numer buta?
Numer buta? Do czego miałby mi się przydać?
Żartuję. Też nic nie mam.
To Wielki Plan, Crowley.
Żeby było jasne,
niech szlag jasny trafi
ten Wielki, cholerny Plan!
Niechaj będzie ci wybaczone.
Nie ma mowy. Nigdy.
Na tym polega praca demona. Bez przebaczenia. To cały ja.
Kiedyś byłeś aniołem.
To było dawno temu.
Znajdziemy chłopca. Moi agenci to zrobią.
A co potem? Zlikwidujemy go?
Ktoś to załatwi. Nie jestem za mordowaniem dzieci.
Ty jesteś demonem. Ja jestem miły. Nie muszę zabijać dzieci.
Jeśli go zabijesz, świat odetchnie z ulgą,
a Niebo nie będzie miało krwi na rękach.
Doprawdy? Nie ma jak być świętszym od papieża.
To cały ja. W tym rzecz.
Sam powinieneś zabić chłopca.
Z namaszczeniem.
Nikogo nie zabiję.
To niedorzeczne. Jesteś śmieszny. Nie wiem, czemu z tobą gadam.
-Ja też nie. -Dość, zwijam się stąd.
Nie odchodź, Crowley. Nie ma dokąd pójść.
Wszechświat jest wielki.
Nawet jeśli wszystko zamieni się w płonącą zupę, możemy się stąd zwinąć.
Zwinąć?
Posłuchaj, co mówisz.
Jak długo się przyjaźnimy?
Sześć tysięcy lat!
Przyjaźnimy? Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Jesteśmy aniołem i demonem.
Nie mamy ze sobą nic wspólnego. Ja ciebie nawet nie lubię.
Ależ lubisz.
Gdybym wiedział, gdzie jest Antychryst, i tak bym ci nie powiedział.
-Jesteśmy po przeciwnych stronach. -Jesteśmy po naszej stronie.
Nie ma „naszej strony”, Crowley.
Już nie.
To koniec.
Dobra.
A zatem...
Miłego końca świata.
Genialne.
ENERGIA NUKLEARNA? NIE, DZIĘKI!
CZY ZIEMIA MOŻE BYĆ STREFĄ BEZ ATOMU?
Dasz radę.
Jest coraz bliżej.
Jest coraz silniejszy.
-To trochę... -Niemożliwe.
To jakiś żart?
Elektrownia wytwarza teraz 240 megawatów energii, Eric.
Tylko według naszych wskaźników nic ich nie wytwarza.
Jak to, mam was upoważnić? Nie ma nikogo innego?
Wiem, że jestem ministrem.
Zatem zgoda.
Upoważniam was do otwarcia tego cholerstwa.
Taki widok nie zdarza się co dzień.
Wielkie pomieszczenie bez reaktora nuklearnego.
Przecież tu nic nie ma.
Nie do końca, szefie.
Zdaje się, że to landrynka.
Napraw to. Zakończ to.
Zakończ to.