AZIRAFEL
Por favor, colgue e volva chamar.
É o dono do establecemento?
Teño pinta de ter unha libraría?
Azirafel!
Azirafel, onde raio estás, paspán?
Non te vexo!
Azirafel, por Deus...
Por Satán...
Por quen sexa! Onde estás?
Non estás.
Alguén matou o meu mellor amigo!
Mamóns!
Todos vós!
AS BOAS E ACERTADAS PROFECÍAS
É un mundo terrible, pero podémolo amañar.
Tanto ten que xa non sexades os meus amigos.
Teño amigos novos mellores ca vós.
E pronto estarán aquí.
Cando cheguen, faremos que todo sexa mellor.
BOS PRESAXIOS
Crowley perdera a Azirafel,
e o mundo ía rematar nunhas horas.
Estaba na lista negra do inferno.
Era a única lista que tiñan.
Non debería tiralas ó chan.
Ou si, vaia. Son un demo, á fin e ó cabo.
Pero xa ninguén leva a conta.
Señor Shadwell?
Que lle pasou?
Que dirías se che conto
que esta man acaba de exorcizar un demo e eliminalo da face da Terra?
Pois diría que a alguén lle viría ben entrar
e tomar un té quentiño.
Pero Newt segue aí fóra.
A mercé do paganismo e das argucias libidinosas do ocultismo.
Podería haber mulleres.
A ver...
Non pode quedar aquí
porque a señora Ormorod e os demais están ó caer.
Por que non entra aí e se deita un cachiño?
Neste estado non pode axudar a Newt.
Si.
Voume deitar un pouco.
Ninguén fixera o que eu fixen.
Nin Hopkins, nin Siftings,
nin Dalrymple.
Son a arma definitiva.
A do xuízo final.
Que tipo de sitio é este?
Ti! Chegas tarde.
Si.
De feito...
Non quería vir para aquí...
aínda.
Ando amañando cousiñas... na Terra.
Azirafel, non é?
Principado e anxo da porta este.
Todo o teu pelotón agarda por ti.
Azirafel.
Azirafel... De que me soa ese nome?
Un momento.
Azirafel.
A ti déronche...
Unha espada chameante. Non teño a culpa.
Ela tiña un día moi malo.
Déronche un corpo. Onde está?
Coido que aínda non estaba preparado
para entrar no portal de transporte
e o corpo... descorporizouse.
Descorporizouse?
Tiña 6000 anos.
Rexístroos cando saen,
e rexístroos cando entran.
E agora apareces,
tarde para o Harmaguedón,
sen espada chameante
nin corpo, patético aborto de anxo!
Supoño que tes razón, si.
Ou sexa...
Non teño intención de loitar en guerra ningunha.
Non sexas covarde!
Vai para o teu posto agora mesmo,
e non direi nada do corpo que descorporizaches.
A espada descontámoscha do soldo.
Estaba a facer algo importante.
Esixo volver á Terra.
Sen corpo?
Vaia parvada.
-Si? -Evidentemente.
Que farías? Non podes posuílos.
Os demos si poden.
Ti non es un demo. Es un anxo.
Que...?
Onde vas?
Como funciona isto?
-En fin. -Afástate dese chintófano!
Xa o descubrirei...
sobre a marcha.
Que mirades?
Non sabedes que estamos en guerra?
Xa veñen os meus amigos, e teremos un mundo para nós.
Desfarémonos das trapalladas e comezaremos de novo.
É xenial, non?
Dicide algo.
Tedes que dicir algo.
Ordéovos que digades algo!
Deixade de chorar. É divertido.
Estámolo pasando ben. É o mellor día.
Tedes que sorrir! Pódovos obrigar!
Sorride!
Foi...
Ou sexa...
foi...
É que nunca...
Foi a miña primeira vez.
Non se che notaba.
Xa que o mundo vai rematar,
volvémolo facer?
Non temos tempo.
Agnes dixo que pasaba unha vez.
Non, ho.
Non é... É imposible que o predixese.
"Moi ben, rapaz. Que a sorte te acompañe.
Anatema, miña descendente,
espero que sexa ben feito e de ferramenta..."
-Deus santo. -Vístete.
Entón, atopamos o tal Adán e logo...
detémolo?
Xa non estou segura.
Agnes non di que o fagamos.
Se o pon nalgunha das tarxetas,
non sei en cal.
Como que "non di que o fagamos"?
Nunca fas nada por ti mesma?
A ver que pasa?
Non, non cousas importantes.
E quédanos unha hora ou así ata que non haxa marcha atrás.
Non desperdiciarei nin un segundo, veña.
Non podes seguir as ordes dunha bruxa de 400 anos.
Levo toda a vida pescudando
o que Agnes quería que fixera.
E nunca me fallou.
Ás veces fállolle eu a ela.
Ponme outra.
Eu non pedín ser demo.
Eu estaba ó meu por aí e despois...
Mira, se son Lucifer e os colegas.
A ver, a comida xa non era gran cousa.
Eu tiña a tarde libre.
E, de súpeto, estaba pegando un chimpo en estilo libre
a unha piscina chea de sulfuro fervendo.
Azirafel?
-Estás aquí? -Boa pregunta.
Non o teño claro. Nunca fixera isto.
-Escóitasme? -Claro que te escoito.
Creo que armei unha boa.
Fuches a Alfa Centauri?
Non, cambiei de idea.
Pasaron cousiñas.
Perdín o meu amigo.
Canto o sinto.
Atende, tes que coller un libro na miña libraría.
Pero a túa libraría xa non existe.
Síntoo moito. Ardeu.
Enteira?
Si. Cal era o libro?
O que esqueceu a rapaza da bicicleta.
-As boas e acertadas profecías de... -Agnes a Tola!
-Si! Collino! -Telo?
-De recordo! -Mira dentro. Anotei cousas.
Esta todo aí. O nome do rapaz, a dirección.
E todo o demais. Descubrino todo.
Voute buscar. Onde estás?
Coido que en ningures, aínda.
Estou descorporizado.
Tes que ir á base aérea de Tadfield.
E logo?
A fin do mundo. Sucederá alí.
E pronto. Eu vou para aló tamén.
Primeiro preciso atopar un corpo.
-Estame custando. -Eu non vou ir alá.
Preciso un corpo.
Mágoa non poder usar o teu.
Anxo, demo...
-Estouraría. -Fixo.
Vémonos en Tadfield.
Pero hai que aguilloar.
-Que? -Tadfield... A base aérea.
Iso oíno. Digo o de "aguilloar".
Pasade, procuradores da sabedoría.
Só se estades preparados para correr o veo
e recibir a sabedoría dos que xa non están.
Vimos recibir os seus coñecementos, madame Tracy.
Que bo tempo para a sesión.
Fíxoo vostede cos seus poderes paranormais?
Non, rula.
Agardan por nós.
O noso Ron e os espíritos agardan.
E devecemos por oír o que teñen que dicirnos,
despois de facer as doazóns.
Azirafel debía atopar un corpo que habitar.
E os catro xinetes debían xuntarse para cabalgar por última vez.
Motivo da viaxe?
Vou ó comezo da fin do mundo.
Soa ben.
Catro tés, por favor. Un deles negro.
E un sándwich de queixo.
Séntense e xa llelo levo todo.
Son catro, non?
Ímolo ser. Agardo por uns amigos.
Mellor agardar aquí.
Fóra é un inferno.
Non. Aínda non.
Guerra.
Canto tempo.
Fame.
Fáiseme raro que nos xuntemos todos así.
Raro?
Levamos miles de anos
agardando o gran día, e xa chegou.
Iremos coa tormenta.
Sabes se está moi lonxe?
A 160 quilómetros.
Pois cría que sería máis lonxe.
O que importa é a chegada, non a viaxe.
Sabedes algo del?
Cando chegaches?
Nunca marchei.
Arrefríalle o té, señor.
Canto tempo.
Agora cabalgaremos.
Si. Agora cabalgaremos.
Está entrando.
Non vos asustedes.
Estase convertendo na ponte ó outro lado.
Vai chegar o seu guía espiritual.
Estás aí, guía espiritual?
Meu Deus...
son eu.
A pequena Colleen O'Leary.
Colleen morreu en Dublín en 1746 ós nove anos.
Tiña poderes psíquicos.
Colleen. Ola, bonitiña.
Estás co meu Ron?
Teño moito que contarlle.
Colleen pregunta
se hai aquí alguén que se chame señor Scroggie.
Pois ese son eu.
Si. Ben, Colleen quere saber
se vostede coñece alguén chamado...
-John. -Non.
-Jim, se cadra. -Tampouco.
-Tom? -Non.
-Steve? -Non.
-Dave? -Coñezo un Dave de Hemel Hempstead.
Si! É xusto o que di. Fala de Hemel Hempstead.
Quere que saiba que lle vai de marabilla ó outro lado do veo.
O outro día vino paseando o can e parecía san de todo.
Nunca sabes onde a tes. Como miña nai.
A túa nai que agarde o seu turno, carafio, Julia Petley.
Levo sete anos vindo aquí. Teño prioridade.
Dígalle ó meu Ron...
-É o noso Ron? -Non, é de verdade.
-Es ti, Ron? -Ron?
Non son Ron. Sen dúbida.
Eu quero falar con Ron Ormorod.
É baixiño, e calvo.
Páseme con el, por favor.
Parece ser que hai un espírito
que coincide con esa descrición e tenta contactar.
Ben.
Voullo pasar, pero non enrede.
Estou tentando evitar a apocalipse.
Claro.
O luar séntache ben...
Ola, Brenda.
Ron?
Que...?
Pareces...
ti.
É que son eu, Brenda.
Aquí vai frío.
Xa, pois a fin de semana pasada casamos a nosa Krystal.
A maior da nosa Tracy.
E serviron comida coreana.
A ver, que a min as bromas gústanme, coma a todos.
-Brenda! -Agora vén o mellor.
Total, que collo o kimchi e digo:
"E que fago con isto?"
E entón, sen o mínimo sinal de vergoña...
-Brenda! -Dime, Ron.
Nunca me deixabas dicir
nin unha palabra cando estabamos casados!
E agora que estou morto,
só che quero dicir unha cousa.
Nunca me falaches así na vida.
Ron, que tes o corazón feble.
Xa non teño corazón!
-Brenda! -Si, Ron?
Pecha o peteiro!
Que conmovedor.
Pois nada... Un pracer coñecelos.
Fóra.
Rematou o espectáculo.
Hai que salvar o mundo. Veña.
Cartos ben investidos. Moi entretido.
Moitas grazas.
1 HORA E 43 MINUTOS PARA A FIN DO MUNDO
Crowley está nun atasco
tentando saír de Londres e atopar a Adán.
Xa é oficial.
É o maior atasco da historia de Inglaterra.
Por que?
O que fixeches na M25 foi un golpe endemoñado e maxistral.
Non.
O atasco débese a problemas na M25,
a autovía que rodea Londres.
Crowley interveu no deseño da M25
na década dos 70.
Así que grazas a tres pirateos informáticos,
subornos ben escollidos
e a que movín unhas bandeirolas,
a circunvalación M25 de Londres, que no seu día ía ser así,
cando se inaugure, en 1986,
será máis ben unha cousa así,
e representará o temido selo de Odegra
na lingua do sacerdocio escuro do antigo Mu.
"Odegra" significa "Salve a gran besta, devoradora de mundos".
Podedes berrar "Olé!"?
Cando estea rematada, os milleiros de condutores que a percorran
serán como auga nun muíño de rezos,
e xerarán unha néboa infinita de maldade cativa
que rodeará Londres.
Dime, Duke Hastur.
Que é un ordenador?
E que propón que fagamos?
Dada a situación,
ámbolos deus teremos que ser moi flexibles.
Sácalle as mans de enriba...!
-Onde está? -Quen?
Un maricas do sur. Acabo de oílo, dicíndoche porcalladas.
Non "un" maricas do sur, sarxento.
"O" marica do sur.
Demo!
Sabes que é isto?
Catro dedos, un polgar.
Sal da cabeza desta boa muller ou mándote ó xuízo final.
Ese é o problema, señor Shadwell.
O xuízo final.
Está ó caer.
O señor Azirafel acábamo de explicar.
Veña tomar un té
e escóiteo.
Adán ía adquirindo poderes
e o mundo recibíao coma nin sequera Crowley esperaba.
Non aguanto máis.
E se empezamos a movernos, que?
Estamos na M25.
Non podes baixar botar unha mexada.
Podo e vouno facer.
Salve a grande besta.
Que dis, Horace?
Salve a grande besta, devoradora de mundos.
Salve a grande besta, devoradora de mundos...
A M25 converteuse, inesperadamente,
nun círculo de lume máxico que rodeaba Londres.
Ninguén podía entrar nin saír.
Creáraa Crowley, e agora estaba atrapado nela.
A ver. A M25 converteuse nun círculo de lume infernal intransitable
e é culpa miña.
Veña, Tadfield. Tadfield.
Recoméndase ós condutores que eviten a circunvalación M25
porque, segundo un voceiro do Departamento de Transporte,
"está ardendo ou algo así".
Iso que significa?
Localicei o Anticristo.
-Señor Biggs... -Si?
Chámoo por un accidente
no que se viu implicado e non foi culpa súa.
Merda.
Pillei un no baño! Non para de xurar!
RESUMO DE CHAMADA NOME: SR. BLORE
-Si? -Señora Blore?
Quen é?
Chámoa por un accidente que tivo hai pouco.
Ten dereito a unha indemnización.
Será posible!
Outro que pica!
NOME: ANTHONY COWWLEY
Si?
Bo día, señor Cowwley.
Chamamos por un accidente que tivo.
Non foi un accidente, Lisa. E non son Crowley.
Como sabe o meu nome?
Sei unha morea de cousas, Lisa.
Debería darche as grazas por liberarme, non si?
Agradecercho en persoa e coñecer os teus amigos.
Vou colgar.
Xa é tarde.
Como me prestou.
Andando.
O Anticristo existe?
O Anticristo existe e está na Terra agora mesmo, sarxento.
Vai provocar o Harmaguedón.
Estará comigo en que a destrución inminente do mundo
non é algo que alguén razoable poida permitir.
-Non. -Teño razón?
-Ten, ho. -Ó Anticristo
hai que matalo, sarxento.
E vostede... é o home indicado para facelo.
Home, non sei eu.
No exército cazabruxas só matamos bruxas.
E había matar moitas.
Home, ó principio.
O Anticristo este, cantos pezóns ten?
Un feixe deles.
Montes e moreas.
Pezóns a feito.
Pois son o seu home.
Ben, sarxento, que armas ten?
Esta.
E algo máis substancial?
Alfinetes...
e o rifle de carga do coronel cazabruxas Dalrymple.
-Dispara de todo. Balas de prata. -Para os lobishomes.
-Allo? -Vampiros.
Ladrillos?
Iso pode valer perfectamente.
Veña. Algún xeito de cruzar haberá.
Estradas ardendo. Predixéchelo, Agnes?
Xa podía ter un índice.
Nunca escaparás de Londres.
Nada pode saír.
Hastur. Como o pasaches no contestador?
Moi gracioso. Ti fai chistes.
Non hai escapatoria.
Non te preparas para a loita?
O inferno non esquece.
O inferno non perdoa.
Ti sabes onde está o verdadeiro Anticristo.
Non darás chegado a el.
Estás morto, Crowley.
Cres que vas cruzar iso?
Non hai xeito de escapar.
Ímolo ver.
Que...? Por que arrincas?
É... Para este cacharro.
Sabes o que máis me gusta do tempo?
Que cada día estamos máis lonxe do século XIV.
Non che me gustou nadiña o século XIV.
-A ti teríache encantado. -Xa.
No século XIV non había coches.
Que listiños os humanos que inventaron os coches,
as autovías e os limpaparabrisas.
-Teñen o seu mérito. -Teñen.
Para. Rematou.
Estás condenado! Escóitasme, Crowley?
Estás condenado! Pase o que pase. Condenado!
Ves? Xa vai mellorando o día.
Para! Vasnos descorporizar ós dous!
-Non ten graza! -Veña!
Se toca marchar, mellor marchar con estilo!
Aborrézote!
Es o meu coche.
Collinte noviño do trinque. Non vas arder.
Que nin se che ocorra.
El ten algo que outros demos non teñen,
e moito menos Hastur: imaxinación.
Agora mesmo, imaxina que todo vai ben
e que esta morea de metal, goma e coiro ardendo
é un coche funcional.
Comezou a viaxe no Bentley
e como se chamaba Crowley que a ía rematar no Bentley.
Van vir os listos.
Namentres, ninguén sae de Londres.
Seguro?
Iso que...?
Agora mesmo, non é o noso problema.
Saudounos.
Sinto tervos feito calar,
pero vouvos devolver a fala
e imos xogar a algo.
Coñeceremos os meus amigos novos.
Vanvos caer xenial.
Vide xunta min!
Podemos seguir sendo amigos.
Cando morran todos, gobernaredes o mundo que quede.
Wensley, para ti, América.
Pepper, para ti, Asia e Rusia.
Para Brian, Europa e África.
Can, ti quedas con Australia.
Se nós gobernamos,
que farás ti, Adán?
Como?
Con que vas quedar ti?
Eu estarei aquí, coma sempre.
Ti só?
Non quero ir a ningures.
Tamén é o noso Hogback Wood.
Non queremos ir a América nin Asia.
Faredes o que vos diga.
Ou que?
Deixáchesnos sen boca e paralizáchesnos.
Non podemos fuxir.
De feito, pódenos matar.
Si, poderías facelo.
Xa non estades paralizados.
Podedes ir onde vos pete. Dáme igual onde vaiades.
-Abur, Adán. -Adeus, Adán.
De feito, si. Abur, Adán.
Como que "abur"?
Deixa de seguirnos.
Se non vos sigo.
Xa non somos amigos. Non nos caes ben.
Tanto me ten.
Can, volve aquí!
Can!
Déixaos marchar. O mundo é teu.
Tes o poder. Tes a gloria.
Déixaos marchar.
Devolvédeme o meu can!
Non é teu. É o seu propio dono.
Penso que xa non lle gustas.
Dás moito medo e non es o noso amigo.
Non es amigo de ninguén. Vas arrasar con todo. Por que?
Porque os adultos a cagaron.
Pois hai que amañalo, non destruílo.
Volvede. Por favor.
Ola, pequecho. Ola, Adán.
Síntoo.
Non sei...
Tiña a cabeza embrollada.
Agora xa non.
Adán, que fixeches?
Non sei.
Sexa o que sexa, temos que detelo.
Precisamos as bicis.
Vémonos en cinco minutos.
Onde imos?
Adán.
Adán, collemos as bicis, e onde imos?
Á fin do mundo. Non está lonxe.
-Xa o teño. -Si?
Se Agnes che di que facer, e temos que facelo ben,
pois só tes que coller unha tarxeta. Calquera.
"Cando o ceo se tinga de carmesí..."
Mira, niso atinou.
"...porédesvos entre o mundo da vida
e o da guerra, onde o paxaro de ferro xa non se pousa."
Ves?
Podería falar de nós.
"O paxaro de ferro xa non se pousa."
Paxaro de ferro. Coma un avión.
Onde non se pousan?
Hai unha base áerea nas aforas.
Alí xa non aterra ningún avión.
Coñecín uns traballadores no bar.
Pero por que deberiamos ir?
Alí só quedan equipos de comunicación.
Ordenadores e iso.
Nada que estoupe.
Deus santo.
Señorita, se cadra é cousa miña,
pero non chegariamos antes a pé?
Sería un milagre ir a máis de 16 km/h.
Milagres. Si. Iso é.
Agárrese ben, sarxento Shadwell,
se me fai o favor.
Non mire ó chan, sarxento.
E alá imos!
Debémonos perder.
Caerían os sinais.
Buscamos a base aérea.
Élles a segunda á dereita. Vaia, non á dereita.
Tiran á esquerda,
pero logo acaba torcéndose á dereita.
O sinal pon "Porrit's Lane".
Chegan ó pobo, pasan o Bull and Fiddle,
e non ten perda.
Non me quedou claro.
A min, si. En marcha.
"Tralo niño da aguia caeu un gran freixo."
E xa está?
Na miña familia crían que tiña que ver
coa Revolución Rusa.
Oe, nestes sitios hai gardas malencarados
con armas descomunais.
Se non nos matan ó entrar,
pasaremos os últimos minutos do mundo
nunha celiña sen ventás...
A ver. Coido que estás alterado de máis.
Non, ho. Estou preocupándome con calma
de que me peguen un tiro, me metan nunha cela,
me torturen e me peguen outro tiro.
Tranquilo. Agnes teríame dito
se alguén che ía disparar.
PROHIBIDO TIRAR FOTOS
SÓ PERSOAL AUTORIZADO
BASE AÉREA DOS ESTADOS UNIDOS
NEIL GAIMAN DEUSES AMERICANOS
É aquí.
Isto é todo? Pensei que sería máis impresionante.
Miles de anos agardando para percorrer pouco máis de 100 km.
O Harmaguedón é en calquera parte e en todas partes.
Arrasemos as barreiras.
Non. Entramos, facemos o traballo e saímos.
A xeografía é inmaterial.
Inspección sorpresa, soldado.
Non se me informou de inspección sorpresa ningunha, señor.
Se o informasen, non sería sorpresa.
Preciso...
Preciso ver algunha identificación.
Moi ben, señor.
Non os avise de que imos, soldado.
É unha sorpresa.
"Tralo niño da aguia caeu un gran freixo."
Pois aí non se trabuca.
Moi ben, Dick Turpin.
Chámaslle ó coche Dick Turpin?
Si.
E quererás que alguén che pregunte por que.
Se cadra.
Xa.
Non pode ser tan doado. Imposible.
Haberá gardas e cámaras de seguridade.
Onde imos?
Acolá.
Como o sabes?
Porque toda a miña vida,
todo o que Agnes escribiu hai 400 anos,
todo me trouxo aquí.
A este momento. Contigo.
Seino.
-E como os imos parar exactamente? -Bule.
Non ten xeito chamarlle base militar.
Fun na xornada de portas abertas e non teñen nin armas.
Só radios, antenas parabólicas e trangalladas.
Si, non había máis que botóns.
Unha parvada.
Que van facer os teus amigos?
Supoño que conectarse á rede militar
e ordear ós ordenadores
que se poñan a pelexar en automático.
De feito, iso sería moi difícil.
Non creas. Non para eles.
31 MINUTOS PARA A FIN
Ei, vós! Quietos parados!
Dixen que paredes.
Adán Young, xa me parecía.
E os demais. Saben vosos pais onde andades?
De feito, non está prohibido estar fóra.
Ou sexa, non te poden levar preso por "estar fóra".
Onde ides, banda de falcatrueiros?
A min non me botes a lingua, mociña,
que llo digo á túa nai.
-Imos á base aérea. -Se lle parece ben.
Se non lle vai parecer ben, non imos.
Adán Young, non penses que non vou falar co teu pai!
Pasádeme un desaparafusador.
Quen demo sodes?
Non son demo nin anxo.
Que ten de especial este sitio?
É un centro de comunicacións secretas.
Todo pasa por aquí.
Conseguiron non ter que loitar.
-As máquinas fano por eles. -Agás o de morrer.
Hai cousas nas que as máquinas nunca substituirán os humanos.
Xa o noto.
En cinco minutos, o mundo enteiro estará en guerra.
E cando comeza a guerra, chega a fame...
e logo a polución.
Mans á obra.
Estan tomando o control da electricidade, de toda.
E baixo o seu mando, cobra vida.
Están queimando relés. Desactivando interruptores.
Apagando luces.
Teñen o control.
Que comece o espectáculo.
DACOTA DO NORTE
-Cabezas nucleares armadas. -Recoiro...
Dixeches "recoiro"?
Ponme co Comando Estratéxico. Pasa algo.
Xa comezou.
Códigos enviados.
Todo está en marcha para a conta atrás final.
A espada alzouse,
lista para atacar.
SUBMARINO NUCLEAR ATLÁNTICO NORTE
Que acontece?
Mensaxe do Kremlin. Estamos en guerra!
-Con quen? -Con quen cre?
-Ucranía? -Siga...
-Uzbekistán? -Con todos!
En cinco minutos, lanzaranse todos os mísiles.
A destrución non será só nuclear. Tamén química.
Os meus recursos favoritos son químicos.
Dirán o que queiran,
o plutonio amárgache a vida miles de anos,
pero o arsénico é para sempre.
A guerra, a polución, e despois o inverno.
Gústame o inverno. É frío.
É limpo. E hai moita fame.
Perdoe. Desculpe que o moleste.
Creo que ando algo perdido.
A base aérea de Tadfield?
Hai cousas que custa moito dicir.
O que R. P. Tyler quere dicir é:
Estalle ardendo o coche.
Pero non pode. A ver, o home xa se daría conta, ou?
Se cadra é unha broma pesada.
Así que di:
Trabucaríase de desvío.
O sinal caeu.
Trabúcase calquera.
Élle a segunda á dereita.
Cando o que quere dicir é:
Rapaz, estalle ardendo o coche e vostede segue dentro,
e, francamente, non parece en condicións de circular.
Vale. Entendido. Bárbaro.
-Rapaz. -Si?
O tempo está moi raro.
Pois non me dei de conta.
Se cadra é porque lle está ardendo o coche!
17 MINUTOS PARA A FIN
Ves este dedo, mociño?
Poderíate mandar co teu creador.
É de vital importancia que falemos coa persoa ó cargo.
É a verdade. Se mentira, saberíao.
Deixe de interromper. Tento...
Era por axudalo...
Xa, compréndoo, pero ten que...
Poden calar? Os dous.
Mire, señora, vou ter que pedirlle que...
Isto non cho dan feito os coches modernos.
-Crowley? -Azirafel! Atopaches con quen vir.
Bonito traxe. Pégache.
Este rapaz non nos deixa pasar.
Déixamo a min.
Humano militar,
o meu amigo e mais eu vimos de moi lonxe, e...
Quen fixo iso?
Estes cativos metéronse nunha boa.
E vostedes tamén. Non se movan!
Todos os poliños volven ó poleiro.
Acabáronse os polos.
Iniciada conta atrás para activación.
O noso señor, o noso amo.
O noso amigo. Aquel que agardabamos.
Cando se una a nós,
acadaremos a plenitude.
Adán non sabía o que ía acontecer,
pero sabía o que tiña que facer.
E como son esas persoas?
Non o sei.
Son adultos?
-Que cona facedes aquí, rapaces? -Tranquilos.
Estades nunha propiedade militar.
Coido que deberiades durmir.
Todos vós.
Aquí estou!
Está aquí.
Todo remata agora.
Acabou o tempo.
Subtítulos: Marina do Albardeiro
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños