AZIRAFAL
Rozłącz się i zadzwoń ponownie.
Pan jest właścicielem tego lokalu?
A wyglądam na księgarza?
Azirafalu!
Wielkie nieba, gdzie jesteś, ty idioto?
Nie widzę cię!
Azirafalu, na litość boską...
Na litość szatańską...
Na czyjąkolwiek litość, gdzie jesteś?
Już po tobie.
Ktoś zabił mojego najlepszego przyjaciela!
Gnojki!
Wszyscy bez wyjątku!
PRECYZYJNE I AKURATNE PRZEPOWIEDNIE
Świat jest zły, ale możemy go naprawić.
To nic, że nie jesteście już moimi przyjaciółmi.
Mam takich, których nie przebijecie.
Wkrótce mają się spotkać.
Zjawią się tu, a wtedy wszystko ulepszymy.
Crowley stracił Azirafala,
a za kilka godzin miał się skończyć świat.
Był na piekielnej czarnej liście.
Zresztą Piekło nie miało innej.
Chyba nie powinienem śmiecić.
A może powinienem. W końcu jestem demonem.
Ale nikt już nie prowadzi rejestru.
Panie Shadwell?
Co, u licha, się stało?
Uwierzysz, jeśli ci powiem, że tą ręką dokonałem egzorcyzmu demona
i przegnałem go z tej Ziemi?
W takim razie zapraszam do środka na filiżankę pysznej herbaty.
Młody Newt nadal tam jest.
W opresji pogańskich rytuałów i uroków lubieżnego okultyzmu.
Tam mogą być kobiety.
Cóż...
nie może pan zostać,
bo lada moment zjawi się tu niejaka pani Ormerod.
Proszę tu zaczekać i się położyć.
W tym stanie nie pomoże pan młodemu Newtowi.
Otóż to.
Może lepiej spocznę.
Nikt nie robił tego przede mną.
Ani Hopkins, ani Siftings,
ani Dalrymple.
Jestem orężem doskonałym.
Alternatywą na sądny dzień.
Właściwie co to za miejsce?
-Ty! Spóźniłeś się. -Tak!
Właściwie...
nie miało mnie tu być...
jeszcze.
Nadal załatwiam pewne sprawy...
-na Ziemi. -Azirafal, jak mniemam?
Sfera, anioł Wschodniej Bramy.
Cały twój pluton na ciebie czeka.
Azirafal?
Skąd ja znam to imię?
Chwileczkę.
Azirafal.
Powierzono ci...
Ognisty miecz, wiem. To nie moja wina.
Ona miała bardzo zły dzień.
Powierzono ci ciało. Gdzie ono jest?
Tak się składa, że nie przygotowałem się
do wkroczenia na portal transportowy.
Zatem ciało... zostało opuszczone.
Opuszczone?
Miało 6000 lat.
Przeliczyłem wszystkich
od początku do końca i z powrotem.
A potem pojawiasz się ty,
spóźniony na Armageddon,
bez ognistego miecza,
a nawet bez ciała, ty żałosna imitacjo anioła!
Zapewne jest coś na rzeczy.
To znaczy...
nie zamierzam walczyć w żadnej wojnie.
Nie bądź tchórzem!
Idź na miejsce, i to już,
a nie wspomnę więcej ani słowem o ciele, które opuściłeś.
Odliczymy sobie miecz od twoich niebiańskich poborów.
Robiłem coś bardzo ważnego.
Domagam się powrotu.
Bez ciała?
To jakiś absurd.
-Czyżby? -Oczywiście.
Co chcesz zrobić? Nie możesz ich opętać.
Ale demony mogą.
Nie jesteś demonem, tylko aniołem.
A ty...
Dokąd to?
Jak się tym nawiguje?
-Cóż. -Odejdź od tego!
Rozgryzę to...
w trakcie.
Na co się gapicie?
Nie wiecie, że trwa wojna?
Moi przyjaciele są już w drodze, a potem cały świat będzie nasz.
Wyeliminujemy durne pomysły i zaczniemy wszystko od nowa.
Czyż to nie cudowne?
Powiedzcie coś.
Musicie coś powiedzieć.
Nakazuję wam coś powiedzieć!
Przestańcie płakać. Przecież to zabawa.
Taka nasza igraszka. To najlepszy możliwy dzień.
Musicie się uśmiechać! Zaraz to załatwię!
Uśmiech!
To było...
To znaczy...
Było...
Właściwie nigdy...
To był mój pierwszy raz.
Nie domyśliłabym się.
Skoro świat i tak się kończy, możemy to powtórzyć?
Nie mamy czasu.
A według Agnes zrobiliśmy to raz.
Niemożliwe. A niech to. Nie mogła tego przewidzieć.
„Działaj, chłopcze. Niech los ci sprzyja.
Anatemo, moja potomkini,
żywię nadzieję, że będzie przystojny i hojnie...”
-Dobry Boże. -Ubieraj się.
Znajdziemy tego Adama, a potem...
powstrzymamy go?
Tego nie jestem pewna.
Agnes nie każe nam tego robić.
Nawet jeśli jest taka wskazówka, nie wiem, gdzie jej szukać.
Jak to: „Nie każe”?
Nigdy nie robisz rzeczy na własną rękę?
Nie sprawdzasz, co się stanie?
Nie, jeśli to coś ważnego.
Mamy godzinę, by to załatwić, później nic się nie da zrobić.
Nie zamierzam tracić ani chwili, więc chodźmy.
Nie pozwól, by 400-letnia wiedźma mówiła ci, co masz robić.
Całe życie próbuję rozgryźć, co zalecała mi Agnes.
Nigdy mnie nie zawiodła.
Czasem to ja ją zawodzę.
Jeszcze raz to samo.
Nie prosiłem się, by być demonem.
Robiłem swoje, aż pewnego dnia...
Kogo ja widzę?
Lucyfer z całą ferajną.
Żarcie było paskudne.
Nie miałem nic do roboty całe popołudnie.
Ani się obejrzałem, gdy wykonałem kosmiczny skok
w stylu wolnym do basenu z wrzącą siarką.
Azirafalu?
-Jesteś tu? -Dobre pytanie.
Nie jestem pewien. Nigdy tego nie robiłem.
-Słyszysz mnie? -Oczywiście.
Obawiam się, że namieszałem.
Wybyłeś na Alfa Centauri?
Nie, zmieniłem zdanie.
Trochę się porobiło.
Straciłem najlepszego przyjaciela.
Przykro mi to słyszeć.
W mojej księgarni jest pewna książka, którą mógłbyś odzyskać.
Twojej księgarni już nie ma.
Przykro mi. Spłonęła.
Cała?
Tak. Co to za książka?
Zostawiła ją pewna młoda dama na rowerze.
-Precyzyjne i akuratne przepowiednie... -Agnes Nutter!
-Tak, wziąłem ją! -Masz ją?
-Spójrz, suwenir! -W środku są moje notatki.
Wszystko tam jest. Imię chłopca, adres.
I cała reszta. Rozgryzłem to.
Może wpadnę do ciebie. Gdzie jesteś?
Właściwie jeszcze nigdzie.
Straciłem ciało.
Musisz się udać do bazy lotniczej w Tadfield.
Dlaczego?
Świat się kończy. Tam się wszystko wydarzy.
Już wkrótce. Też się tam udam.
Muszę tylko znaleźć dostępne ciało.
-To trudniejsze, niż myślisz. -Ja tam nie jadę.
Potrzebuję ciała.
Szkoda, że nie mogę przejąć twojego.
Anioł, diabeł... to mieszanka wybuchowa.
Widzimy się w Tadfield. Tylko musimy się sprężać.
-Co? -Baza lotnicza Tadfield.
To słyszałem. Pytałem o „sprężanie”.
Wejdźcie, poszukiwacze mądrości.
Jeśli jesteście gotowi odrzucić zasłony
i poznać mądrość tych, którzy przemierzyli tę drogę.
Przybyliśmy, by poznać pani mądrość, Madame Tracy.
Sprzyjająca pogoda na seans.
Wywołała ją pani specjalnie
-zdolnościami parapsychicznymi. -Nie, skarbie.
Czekają na nas.
Nasz Ron i duchy, czekają.
Jesteśmy bardzo ciekawi, co mają nam do powiedzenia,
po przekazaniu darowizny.
Azirafal musiał znaleźć gospodarza do przejęcia.
A Czterej Jeźdźcy mieli się spotkać przed ostateczną jazdą.
Powód wizyty w Wielkiej Brytanii?
Zmierzam tam, gdzie zaczyna się koniec świata.
Brzmi nieźle.
Proszę cztery filiżanki herbaty. Jedna czarna.
I kanapka serowa.
Proszę usiąść, podam do stolika.
Jest was czworo?
Będzie.
Czekam na przyjaciół.
Lepiej zaczekać tutaj. Na dworze rozpętało się istne piekło.
Nie. Jeszcze nie.
Wojna.
Kopę lat.
Głód.
Zabawne, że tak się spotykamy.
Zabawne?
Czekaliśmy tysiące lat na ten wielki dzień,
który wreszcie nadszedł.
Przyjdzie nam jechać w czasie burzy.
Wiesz, jak to daleko stąd?
Sto mil.
Myślałam, że dalej.
Nie chodzi o podróż, lecz by dotrzeć na miejsce.
Był jakiś sygnał od niego?
Kiedy tu dotarłeś?
Zawsze tu byłem.
Herbatka panu stygnie.
Minęło sporo czasu.
Czas ruszać.
Tak, czas ruszać.
Wchodzi w trans.
Nie ma się czego obawiać.
Buduje most na drugą stronę.
Jej przewodnik duchowy niebawem się tu zjawi.
Jesteś tam, mój przewodniku?
Do pioruna... to ja.
Mała Colleen O'Leary.
Colleen zmarła w Dublinie w 1746 roku, gdy miała dziewięć lat.
Ale była dobrym medium.
Colleen. Halo, skarbie.
Czy mój Ron jest z tobą?
Mam mu sporo do powiedzenia.
Colleen chce wiedzieć,
czy jest tu niejaki pan Scroggie.
Tak właśnie mam na imię.
Dobrze. Colleen chce wiedzieć,
czy znał pan kogoś o imieniu...
-John. -Nie.
-A może Jim. -Nie.
-Tom? -Nie.
-Steve? -Nie.
-Dave? -Znałem Dave'a z Hemel Hempstead.
Tak! Właśnie o tym mówi. Wspomniał o Hemel Hempstead.
Chce ci przekazać, że dobrze mu się wiedzie w zaświatach.
Widziałem go ostatnio na spacerze z psem. Wyglądał na okaz zdrowia.
Ludzie odchodzą tak nagle. Jak moja mamusia.
Twoja mamusia może poczekać na swoją kolej, Julio Petley.
Przychodzę tu siedem lat. Mam swoje przywileje.
Przekaż mojemu Ronowi...
-To nasz Ron? -Nie, to się dzieje naprawdę.
-To ty, Ron? -Ron?
Z całą pewnością nie.
Chcę rozmawiać z Ronem Ormerodem.
Dość niski, łysiejący na czubku głowy.
Proszę mnie z nim połączyć.
Jest pewien duch,
który pasuje do opisu i próbuje zwrócić naszą uwagę.
Dobrze. Połączę panią, ale musi się pani streszczać.
Próbuję zapobiec Apokalipsie.
Jasne.
Światło księżyca staje się tobą...
Witaj, Brendo.
Ron?
Co...
Brzmisz jak...
ty.
Jestem mną, Brendo.
Zimno tu.
W zeszłym tygodniu byłam na ślubie Krystal.
Najstarszej córy naszej Tracy.
A oni zaczynają serwować koreańskie żarcie.
Znam się na żartach jak każda kobieta.
-Brendo! -Już przechodzę do rzeczy.
Trzymam kimchi i pytam: „Co mam z tym zrobić?”.
Tymczasem bez cienia wstydu...
-Brendo! -Tak, Ron?
Nigdy nie dałaś mi
dojść do słowa, gdy byliśmy małżeństwem.
A teraz jestem trupem.
Tylko jedno chcę ci powiedzieć.
Nigdy się tak do mnie nie odzywałeś.
Ron, pamiętaj, że masz słabe serce.
Nie mam już serca!
-Brendo? -Tak, Ron?
Zamknij się!
Wzruszające, nieprawdaż?
Miło was wszystkich widzieć.
Wynocha.
Koniec widowiska.
-Trzeba ratować świat, a nie się obijać. -Świetny występ.
-Wspaniała rozrywka. -Miło, że się podobało.
GODZINA I 43 MINUTY DO KOŃCA ŚWIATA
Crowley utknął w korku,
próbując wydostać się z Londynu, aby znaleźć Adama.
Sprawdziliśmy to.
To największy korek w historii Anglii.
Dlaczego?
To, co zrobiłeś z M25, było przebłyskiem demonicznego geniuszu, mój drogi.
O nie.
Korek spowodowały kłopoty na M25,
czyli obwodnicy Londynu.
Crowley maczał palce w projektowaniu
M25 w latach 70.
Dzięki trzem włamom do komputera,
przemyślanym łapówkom i mojej nocnej akcji przenoszenia znaków przez pole,
londyńska obwodnica M25,
która miała wglądać tak,
w trakcie otwarcia w 1986 roku
wygląda tak
i reprezentuje złowrogi symbol Odegra
w języku mrocznego zakonu Starożytnego Mu.
„Odegra” oznacza: „Czołem wielkiej bestii, pożeraczowi światów”.
Może odrobina entuzjazmu?
Gdy ją wybudują, miliony zmotoryzowanych,
krążących po niej maruderów,
będą niczym woda na młynek modlitewny,
drążąca bezkresną mgłę badziewia,
która otoczy cały Londyn.
Tak, książę Hasturze?
Co to jest komputer?
Właściwie, co mamy z tym zrobić?
W zaistniałych okolicznościach
oboje musimy być niezwykle elastyczni.
Zabieraj swoje łapska, ty...
-Gdzie on jest? -Kto?
Jakiś południowy wymoczek.
Słyszałem, jak czyni sprośne awanse.
To nie byle wymoczek, sierżancie.
To wymoczkowa szycha.
Demon!
Wiesz, co to jest?
Cztery palce, jeden kciuk.
Wynoś się z głowy tej dobrej kobiety,
nim ci załatwię wejściówkę na sąd ostateczny.
W tym cały problem, panie Shadwell.
Czeka nas sąd ostateczny.
I to już wkrótce.
Pan Azirafal właśnie to wyjaśniał.
Proszę się skusić na filiżankę herbaty i posłuchać, co mówi.
Gdy Adam zyskał swą moc,
świat zgotował mu powitanie, którego nie spodziewał się nawet Crowley.
Dłużej nie wytrzymam.
A jeśli korek zaraz się ruszy?
To M25. Nie możesz wysiąść i odlać się na środku drogi.
Mogę i to zrobię.
Czołem Wielkiej Bestii.
Co mówiłeś, Horace?
Czołem Wielkiej Bestii,
pożeraczowi światów.
Czołem Wielkiej Bestii, pożeraczowi światów.
M25 stała się niespodziewanie
magicznym pierścieniem ognia, który otoczył Londyn.
Nikt nie mógł się przezeń przedostać.
Crowleyowi się to udało, więc teraz był uwięziony w środku.
No tak. M25 jest nieprzejezdnym pierścieniem ognia piekielnego,
a wszystko to przeze mnie.
Dalej, Tadfield.
Kierowcom radzimy omijać londyńską obwodnicę M25,
bo według rzecznika Ministerstwa Transportu:
„Ona płonie czy jakoś tak”.
Co to w ogóle znaczy?
Wiem, gdzie jest Antychryst.
-Panie Biggs, -Tak?
dzwonię w sprawie wypadku samochodowego,
który nie był z pana winy, ale brał pan w nim udział.
A niech to.
Wyciągnąłem gościa z wanny! Ale przeklina!
PANEL ROZMOWY PAN BLORE
-Halo. -Pani Blore,
O co chodzi?
dzwonię w sprawie wypadku, w którym brała pani udział.
Przysługuje pani odszkodowanie.
Na litość boską.
Kolejny gryzie piach!
-Tak? -Witam, panie Cowwley.
Dzwonimy w sprawie pańskiego wypadku.
To nie był wypadek, Liso.
I nie rozmawiasz z Crowleyem.
Skąd pan wie, jak mam na imię?
Wiem wiele rzeczy, Liso.
Powinienem być ci wdzięczny, że mnie uwolniłaś, co?
Powinienem podziękować ci osobiście i poznać twoich przyjaciół.
Rozłączam się.
Za późno.
Tego mi było trzeba.
No tak.
Czyli Antychryst istnieje?
Antychryst żyje i obecnie przebywa na Ziemi, sierżancie.
Ma zamiar sprowadzić Armageddon.
Z pewnością rozumie pan, że do nieuchronnej zagłady świata
nie dopuści żaden zdrowo myślący człowiek.
-Nie. -Mam rację?
-Owszem. -Antychryst...
musi zginąć, sierżancie Shadwell.
A pan się tego podejmie.
No nie wiem.
Armia Tropicieli Wiedźm poluje na czarownice.
Z pewnością zabił ich pan krocie.
Wieki temu.
Ile ma sutków ten twój Antychryst?
Całe mnóstwo.
Od groma.
Ma je wszędzie.
Zatem możesz na mnie liczyć.
Sierżancie, jakim orężem pan dysponuje?
A coś pokaźniejszego?
Mam szpile i gromową strzelbę pułkownika tropiciela wiedźm Dalrymple'a.
-Strzela wszystkim. Srebrnymi kulami. -To na wilkołaki.
-Czosnkiem? -Wampiry.
-Cegłami? -To się świetnie nada.
No nie. Musi być sposób, by to ominąć.
Płonące drogi. Przewidziałaś to, Agnes?
Dlaczego nie ma spisu treści?
Nigdy nie uciekniesz z Londynu.
Nic nie zdoła uciec.
Hastur. Jak się bawiłeś w automatycznej sekretarce?
Zabawne. Żartuj sobie, ile chcesz.
Nie ma dokąd uciec.
Nie powinieneś czasem szykować się do bitwy?
Piekło nie zapomni.
Piekło nie wybaczy.
Wiesz, gdzie jest prawdziwy Antychryst?
Nigdy do niego nie dotrzesz.
Już po tobie, Crowley.
Myślisz, że przez to przejedziesz?
Nie ma dokąd uciec.
Przekonajmy się.
Dlaczego jedziesz?
Zatrzymaj się.
Jeśli chodzi o czas, najbardziej podoba mi się to,
że każdy dzień oddala nas od XIV wieku.
Nie znosiłem XIV wieku.
-Ty byłbyś zachwycony. -Tak.
W XIV wieku nie było samochodów.
Cudownie, że sprytni ludzie wymyślili auta,
autostrady i wycieraczki.
-Trzeba im to przyznać. -Tak.
Zatrzymaj się. To koniec.
Jesteś skończony! Słyszysz?
Już po tobie. Cokolwiek się stanie, straceńcze!
Widzisz? Dzień od razu nabrał rumieńców.
Zatrzymaj się! Pozbawisz nas ciał!
-To nie jest śmieszne! -Daj spokój!
Jeśli masz odejść, zrób to z klasą!
Nienawidzę cię!
Jesteś moim samochodem.
Mam cię od nowości. Nie spłoniesz.
Nawet o tym nie myśl.
Crowley ma coś, czego nie mają inne demony,
a już na pewno nie Hastur: wyobraźnię.
Właśnie wyobraża sobie, że nic mu nie jest
i że tona płonącego metal, gumy i skóry
to w pełni sprawna bryka.
Rozpoczął podróż swoim bentleyem
i niech go wszyscy diabli, jeśli miałby jej w nim nie zakończyć.
Spece już są w drodze.
Tymczasem nikt nie wydostanie się z Londynu.
Jesteś pewien?
Co to...
To już nie nasz problem.
Machał do nas.
Wybaczcie, że zatkałem wam usta,
ale zaraz znów będziecie mogli mówić,
a potem się pobawimy.
Poznacie moich nowych przyjaciół.
Na pewno ich polubicie.
Przybądźcie do mnie!
No już. Możemy się dalej przyjaźnić.
Gdy wszyscy ludzie znikną, możecie rządzić światem.
Wensley, ty dostaniesz Amerykę.
Pepper, tobie przypadnie Azja i Rosja.
A Brian może mieć Europę i Afrykę.
Psie, tobie dam Australię.
Będziemy rządzić światem.
A co z tobą?
Ale co?
Co przypadnie tobie?
Ja będę tutaj, jak zawsze.
Sam?
Nie chcę nigdzie wyjeżdżać.
Hogback Wood jest też nasze.
Nie chcemy jechać do Ameryki czy Azji.
Zrobicie, co wam każę.
Bo co?
Odebrałeś nam mowę i zamroziłeś nas. Nie damy rady uciec.
Właściwie mógłby nas zabić.
Tak, mógłbyś to zrobić.
Nie jesteście już zamrożeni.
Możecie iść, gdzie chcecie. Widzicie? Mam to gdzieś.
Żegnaj, Adamie.
Właściwie racja. Żegnaj, Adamie.
Jak to: „Żegnaj”?
Przestań za nami iść.
Przecież nie idę.
Nie zadajemy się już z tobą. Nie lubimy cię.
Mam to gdzieś.
Psie, wracaj.
Psie!
Zostaw ich. Masz cały świat.
Masz moc. Masz potęgę.
Zostaw ich.
Oddajcie mojego psa!
To nie twój pies, tylko swój.
Poza tym i tak już cię nie lubi.
Jesteś straszny i już się nie przyjaźnimy.
Nikt cię nie lubi. Chcesz to wszystko spalić. Dlaczego?
Bo dorośli coś sknocili. Można to naprawić, a nie niszczyć.
Wróćcie. Proszę.
No co, maluszku.
Witaj, Adamie.
Przepraszam.
Ja tylko...
Coś mi się chyba pomieszało.
Już mi lepiej.
Adamie, coś ty narobił?
Nie wiem.
Cokolwiek się stało, musimy to powstrzymać.
Skoczcie po rowery.
Spotkajmy się tu za pięć minut.
Dokąd jedziemy?
Adamie.
Gdzie pojedziemy na rowerach?
Na koniec świata. To niedaleko.
-Już wiem. -Tak?
Skoro Agnes mówi ci, co robić, a my musimy to wykonać,
wystarczy, że wylosujesz którąkolwiek kartę.
„Gdy niebo karmazynem spłonie...”
Można powiedzieć, że trafiła.
„Obojgu stanąć wam trzeba między światem życia i wojny,
gdy żelazny ptak nie zląduje nigdy więcej”.
Widzisz?
To może być o nas.
„Gdy żelazny ptak nie zląduje nigdy więcej”.
To może chodzić o samolot.
Gdzie one nie lądują?
Za miastem jest amerykańska baza lotnicza.
Samoloty już tam nie lądują.
Poznałam obsługę lokalnego pubu.
Ale po co mielibyśmy tam iść?
Mają tam tylko urządzenia komunikacyjne.
Komputery i takie tam.
Żadnych materiałów wybuchowych.
Boże.
Droga pani, zdaje mi się,
że lepiej byłoby pójść na piechotę.
Musiałby się zdarzyć cud, by wycisnąć ponad 10 mil na godzinę.
Cuda.
Właśnie.
Sierżancie Shadwell, proszę mnie chwycić mocno, z łaski swojej.
Proszę nie patrzeć w dół! Startujemy!
Chyba się zgubiliśmy.
Musiało powyrywać drogowskazy.
Szukamy bazy lotniczej.
Drugi skręt w prawo. Właściwie nie do końca w prawo.
Jedźcie w lewo, ale zobaczycie,
że droga prowadzi łukiem w prawo.
Zobaczycie znak „Porrit's Lane”.
Wjedziecie do wioski, miniecie Bull and Fiddle i będzie ją widać.
Nie wiem, czy pamiętam.
Ja pamiętam. Jedziemy.
„Za orlim gniazdem opadł wielki popiół”.
Wystarczy.
Większość mojej rodziny myślała,
że chodzi o rewolucję w Rosji.
Takich miejsc strzegą ponuracy
uzbrojeni w wielkie gnaty.
Jeśli nie zginiemy przy próbie włamania,
to ostatnie kilka minut
przed końcem świata spędzimy w klitce bez okien.
Chyba za bardzo się nakręcasz.
Nieprawda. Martwię się w głębi duszy,
że mnie postrzelą, wtrącą do pierdla,
potem podtopią, a potem znów postrzelą.
Nie martw się. Agnes by mi zdradziła, gdyby ktoś miał cię zastrzelić.
ZAKAZ FOTOGRAFOWANIA I NAGRYWANIA
TEREN SIŁ POWIETRZNYCH USA WKROCZENIE GROZI ŚMIERCIĄ
BAZA SIŁ POWIETRZNYCH USA
To tutaj.
I to wszystko? Liczyłam na większy rozmach.
Tysiące lat czekania, żeby przejechać się sto mil.
Jeśli Armageddon jest gdzieś,
to jest wszędzie!
-Sforsujmy ogrodzenie. -Nie.
Wjeżdżamy, robimy swoje i wyjeżdżamy.
Geografia jest bez znaczenia.
Niezapowiedziana kontrola, żołnierzu.
Nie informowano mnie o niezapowiedzianej kontroli.
Wtedy nie byłaby niezapowiedziana, prawda?
Czy mogę...
prosić o wylegitymowanie się?
Bardzo dobrze.
Nie mów nikomu, że jedziemy.
Chcemy, żeby to była niespodzianka.
„Za orlim gniazdem opadł wielki popiół”.
To się jej udało.
Spisałeś się, Dicku Turpinie.
Naprawdę tak go nazywasz.
Tak.
Pewnie liczysz na to, że ktoś cię spyta dlaczego.
Może.
Jasne.
To nie może być tak proste. Nie ma szans.
Na pewno będą strażnicy i kamery przemysłowe.
Dokąd idziemy?
Tam.
-Skąd wiesz? -Bo całe moje życie
i wszystko, co Agnes spisała 400 lat temu w tej księdze,
prowadzi mnie tutaj.
Teraz. Z tobą.
Wiem.
-A jak ich powstrzymamy? -Chodź już.
To głupie, że nazywają ją bazą wojskową.
Byłam tam na dniach otwartych i nawet nie mieli broni.
Tylko radiostacje i anteny satelitarne.
Tak, same gałki i pokrętła.
Debilizm. Co twoi nowi przyjaciele będą tu robić?
Pewnie włamią się do międzynarodowej sieci wojskowej
i aktywują komputerowe systemy automatyczne,
-żeby zaczęły ze sobą walczyć. -To byłoby dość trudne.
Nie do końca. Nie w ich przypadku.
31 MINUT DO KOŃCA ŚWIATA
Hej, wy! Stójcie!
Stójcie, powiedziałem!
Adamie Youngu, tak myślałem, że to ty.
I cała ta zgraja. Rodzice wiedzą, że się szwendacie?
Właściwie prawo tego nie zakazuje.
Nie można pójść do więzienia za „szwendanie się”.
Gdzie się wybieracie wieczorem, nicponie?
Nie pokazuj mi języka, młoda damo,
bo pogadam z twoją matką.
-Jedziemy do bazy lotniczej. -Jeśli nas pan puści.
Nie pojedziemy tam, jeśli pan się nie zgodzi.
Adamie, wiedz, że porozmawiam z twoim ojcem!
Możecie mi podać śrubokręt?
Kim, do diabła, jesteście?
Nie jestem z Piekła ani z Nieba.
Co takiego szczególnego jest w tym miejscu?
To ściśle tajne centrum komunikacyjne.
Wszystko tędy przechodzi.
Zorganizowali to tak, żeby nie musieli walczyć.
-Zrobią to za nich maszyny. -Poza śmiercią.
W pewnych kwestiach maszyny nigdy nie zastąpią ludzi.
Czuję to.
Za pięć minut cały świat pogrąży się w wojnie.
A gdy rozpęta się wojna,
nadejdzie głód...
a potem skażenie.
Wchodzimy do gry.
Przejmują całą energię elektryczną.
Pod ich rządami zaczyna żyć własnym życiem.
Przepalają przekaźniki. Wyłączają przełączniki.
Gaszą światła.
Przejmują kontrolę.
Przedstawienie czas skończyć.
DAKOTA PÓŁNOCNA, USA
-Głowice uzbrojone. -Co, do licha?
Powiedziałeś: „Co, do licha”?
Łącz mnie z cyberdowództwem. Coś się stało.
Zaczęło się.
Kody atomowe przekazane.
Wszystko zmierza do końcowego odliczania.
Miecz podniesiony,
gotowy do uderzenia.
OGNISTY PTAK
ATOMOWA ŁÓDŹ PODWODNA PÓŁNOCNY ATLANTYK
Co się dzieje?
Szyfrowana wiadomość z Kremla. Jesteśmy w stanie wojny.
-Z kim? -A jak myślisz?
Z Ukrainą?
Strzelaj dalej...
Z Uzbekistanem?
Ze wszystkimi.
To nie tylko nuklearna zagłada.
Również chemiczna.
Moje ulubione substancje to pierwiastki.
Mów, co chcesz.
Pluton daje się we znaki tysiące lat,
ale arsen jest wieczny.
Wojna, skażenie, a potem zima.
Lubię zimę. Jest tak zimno.
Tak czysto. I ten głód.
Przepraszam, że niepokoję. Chyba zgubiłem drogę.
Którędy do bazy lotniczej Tadfield?
Niektóre słowa trudno przechodzą przez gardło.
Tak naprawdę R. P. Tyler chce powiedzieć...
Samochód panu się pali.
Ale nie może.
Kierowca musi o tym wiedzieć, czyż nie?
To pewnie jakaś sztuczka.
Więc mówi...
Pewnie źle pan skręcił.
Wywiało drogowskazy.
Łatwo się pomylić.
Druga ulica w prawo.
Podczas gdy chce powiedzieć...
Młody człowieku, pali ci się auto, a ty siedzisz w środku,
a to, szczerze, nie sprzyja prowadzeniu pojazdu.
Rozumiem. Świetnie.
-Młody człowieku? -Tak?
Niecodzienna aura jak na tę porę roku.
Nie zauważyłem.
Pewnie dlatego, że ten gruchot ci się pali!
17 MINUT DO KOŃCA ŚWIATA
Widzisz ten palec, chłopcze?
Może cię wysłać na spotkanie z twoim stwórcą.
Z całą stanowczością pragniemy pomówić z kimś, kto tym zawiaduje.
On nie łże. Wiedziałabym, gdyby tak było.
Możesz mi nie przerywać? Usiłuję...
Chciałam tylko szepnąć słówko...
Rozumiem, ale naprawdę...
Możecie się uciszyć? Oboje.
Z całym szacunkiem, proszę pani...
Dzisiejsze auta to już nie to samo.
-Crowley? -Azirafalu, widzę, że złapałeś okazję.
Ładna sukienka. Do twarzy ci.
Ten młody człowiek nie chce nas wpuścić.
Zostaw to mnie.
Wojskowy człowieku, mój przyjaciel i ja przybywamy z daleka...
Który z was to zrobił?
Te dzieciaki właśnie się doigrały.
Wy również. Nie ruszać się!
Wszystkie kurczaki wracają do domu na rożen.
Żadnych kurczaków.
Rozpoczęto odliczanie do aktywacji.
Nasz pan, nasz mistrz.
Nasz przyjaciel. To na niego czekamy.
Gdy do nas dołączy,
będziemy w komplecie.
Adam nie wiedział, co ma się zaraz zdarzyć,
ale wiedział, co należy robić.
Jacy są ci ludzie?
Nie wiem.
Są dorośli?
-Co tu robicie, do cholery? -Spokojnie.
Słuchaj, mały, to teren wojskowy.
Lepiej będzie, jak się prześpicie.
Wszyscy żołnierze.
Przyszedłem!
Już tu jest!
To koniec wszystkiego.
Czas minął.