O xuízo ó demo Crowley,
que comezará coas probas e rematará coa súa erradicación,
dá comezo.
En pé.
Traede o traidor.
Que hai, meus?
Moi bonito isto.
Para ti non o ha de ser.
Acaeríanlle unhas plantas.
-Se cadra unha mesiña. -Silencio!
Que se achegue o reo.
Con moito gusto.
Pois somos catro.
Unha partidiña ás cartas? Montamos un coro?
Xulgamos un traidor.
Lord Belcebú, sodes...?
A xuíza.
E eu son o fiscal.
E Dagón é a miña avogada?
Vai ser que non.
Non, eu só veño por se lles esquece
algo do que fixeches.
Construímos isto especialmente para ti.
Aquí será onde se te xulgue.
E aquí será onde se te destrúa.
Rapaces, non facía falla pasar tantos traballos.
Que problema hai, logo?
BASE AÉREA DOS EUA
Isto non cho dan feito os coches modernos.
-Crowley? -Azirafel! Atopaches con quen vir.
Bonito traxe. Pégache.
Este rapaz non nos deixa pasar.
Déixamo a min.
Humano militar,
o meu amigo e mais eu vimos de moi lonxe, e...
Quen fixo iso?
Estes cativos metéronse nunha boa.
E vostedes tamén. Non se movan!
Noventa anos sen unha riscada
e mírate agora.
Crowley, que ten unha arma.
Estanos apuntando con ela. Fai algo!
Estoume despedindo.
Crowley!
Eu son o bó.
Non podes pretender que faga o traballo sucio.
Vou contar ata tres e logo usarei o meu dedo.
Señora, doulles cinco segundos a todos para que desaloxen a zona!
Descansa en paz.
Fuches un bo coche.
-Bo traballo co soldado. -Vaia...
Con sorte, non o mandei a un lugar desagradable.
A ver.
Teño que superar o do coche.
Ocúpome eu deles.
Perde coidado, rapaz.
Teño o dedo.
Se cadra ten que usar o rifle, sarxento Shadwell.
Vimos dar unha boa cacheira.
"Malleira". É "dar unha malleira".
Por Cristo.
Pero que digo?
A 16 MIN DA FIN
Oe, Young.
Si?
-O teu fillo, Adán. -Que fixo agora?
Acabo de velo coa súa cuadrilla
indo en bici á base aérea.
Se cadra pensas que os gardas van tolerar as falcatruadas do teu fillo,
-pero eu non. -Adán...
Mira o que lles fixo ás miñas begonias.
Non te estrañes se provoca a III Guerra Mundial.
BOS PRESAXIOS
Onde imos exactamente?
Dentro dun pouco, os misiles voarán.
As forzas do ceo e as do inferno atacarán.
E todo está nas mans dun cativo.
O silencio atenaza o mundo enteiro.
Cres que eses tipos eran terroristas?
Dun xeito bo e acertado...
si.
Se lles tiveses visto as auras...
-Pasáballes algo raro? -Negativo.
Como buracos negros.
Penso que non son humanos.
Oxalá souberamos que din.
Perdemos o control dos protocolos de lanzamento nuclear!
Pirateáronnos!
Ordes de ataque nuclear iniciadas
contra Bélxica. Seguro que é boa idea?
Pode amañalo alguén? Aquí non funciona nada!
Tentamos desactivar os controis,
pero manéxanos por satélite!
Seguro que é boa idea?
Din que é a fin do mundo.
Xa, iso entendino.
Xa comezou.
Eu non pedín que comezara.
O feito de que existas esixe a fin do mundo.
Poderías matalos a todos cun pensamento.
Podes crear un mundo novo.
É ese. O dos riciños.
Dispáralle. Salva o mundo.
Ti es dos nosos, non dos seus. Ninguén te vai desobedecer.
Pero se é un neniño. Non vou...
-Por Deus bendito. -Non.
Déame iso.
Non fagas caso.
Dá a orde e porei fin ás súas vidas.
Non pode disparar a un neno!
Se cadra é mellor esperar.
Ata que medre, ou? Dispara, Azirafel!
Perdón.
Non podía permitirllo.
Desculpe, por que son dúas persoas distintas?
É unha historia moi longa.
-Mira, estaba na miña libraría... -Está mal.
Deberían ser dúas persoas separadas.
Fíxome cóxegas.
Haberá algo que poidamos facer.
Isto non é unha peli.
Non hai un cable vermello que cortar para detelo.
Agnes, tes algunha idea?
Non vas desactivar aparatos do s. XXI
con predicións do século XVII.
"Non é o que di ser."
Agnes, así non me axudas.
Activación das armas en dous minutos.
A que se refire?
Eu que sei.
-Dimo. -Coido que fala de min.
Non son tecnicamente
enxeñeiro informático.
Gustaríame selo.
Pero máis ben...
-Que...? -Máis ben...
-Máis ben? -Son o contrario.
Dáseme fatal.
Escarallo todos os ordenadores.
Síntoo.
Estamos perdidos.
Era a hora de elixir amigos.
E Adán xa o fixera.
Así que o Anticristo, tres nenos
e un excan infernal enfrontábanse á morte
e a tres monstros creados polas mentes da humanidade.
O conto é que non son reais.
Son como pesadelos, máis ben.
Os nenos e os vosos xoguetes.
Non son un neno.
Eu son Guerra.
Creáronvos para servirme,
para vivir en min e morrer en min.
Miña nai di que a guerra é imperialismo masculino
executado a escala global.
Unha meniña.
Vai para a casa xogar coas bonecas, bonitiña.
Non soporto ningún tipo de micromachismo.
Nós somos os amigos de Adán.
Non vós.
Vós sodes de risa.
Di o que cres, Pepper.
Eu creo na paz, mamalona.
Sóltaa, Pepper. Bule.
Eu creo nun mundo limpo.
E eu creo nos alimentos e na alimentación sá.
De feito, é moi boa.
Esa non era a túa espada?
Pois diría que si.
Xa falta pouco.
Anima as tropas, Dagón.
A ver. Atendede.
Nun ratiño subiremos do inferno
para loitar contra o exército dos anxos.
Todos fostes anxos antes ca demos,
e todos loitamos na revolución gloriosa.
E perdemos. Pero iso xa pasou.
Tivemos milleiros de anos para facernos
-máis fortes. -Máis fortes!
-Máis listos! -Máis listos!
E máis perigosos.
Repetide comigo.
-Máis fortes. -Máis fortes!
-Máis listos. -Máis listos!
-E... -Aquí pasa algo.
Algo non vai ben.
-Que idiotas. -Trinta segundos...
-Claro. Repárao. -Que?
Amaña estes ordenadores agora mesmo.
Os ordenadores que tocas, escarállanse.
Pois... tenta amañalos.
E acelerar o Harmaguedón nuclear?
Pódelo facer?
Sí.
Está tirado. Se quixese mellorar
o rendemento deste ordenador,
so teño que abrilo
e desfragmentar o disco.
Por todo o mundo,
os que pelexaran coas chaves
viron que se amañaran.
Activáronse os diferenciais.
Os ordenadores xa non planeaban guerras
e seguiron escaneando a estratosfera tan tranquilos.
Morte, isto ten que parar xa.
Xa parou. Pero han de volver.
Nunca estamos lonxe.
Eu son a sombra da creación.
Non podes destruírme
sen destruír o mundo.
Bo día, señores.
Terá cara!
Cara non ten.
Morte despregou as súas ás da noite.
A súa forma atravesaba a materia da creación
ata a escuridade,
e nelas escintilaban luces distantes.
Luces que poderían ser estrelas
ou algo totalmente distinto.
Pois nada. Vés, Crowley?
-Como sempre che dixen... -Non rematou.
Nada rematou.
Tanto o ceo coma o inferno queren a súa guerra.
Ti. Rapaz.
Anticristo, como te chamas?
Adán Young.
Xa salvastes o mundo.
Moi ben. Minipunto para vós. Pero non servirá de nada.
Ti!
Ti es o do coche. Roubáchesme o libro.
A rapaza do libro. Píllao.
ELIXIDE BEN AS VOSAS FACES
XOGAREDES CON LUME
Que pasa aquí?
Levaría moito contalo.
Teño tempo.
A ver, pois...
Ó principio, no xardín,
había... En fin, el era unha serpe, arteira que metía medo,
e eu tiña que estar vixiando unha maceira.
Ola, Adán. Ola, Pepper. Ola, volos dous.
Ola, Anatema. Detiveches a fin do mundo, non?
Supoño.
O meu mozo fixo o complicado.
Mozo?
Outra vítima alienada do patriarcado.
Lord Belcebú.
É unha honra.
Crowley, o traidor.
Que palabra tan fea.
Só se me ocorren outras peores.
Onde está o rapaz?
É ese.
Adán Young.
Boas.
Mociño...
o Harmaguedón ten... que volver comezar.
Pero xa.
Un inconveniente temporal
non pode atrancar o ben maior.
Está por decicidir que é o que atranca.
Pero a loita debe decidirse agora, rapaz.
É... o teu destino.
Está escrito. Fai que comece a guerra, anda.
Queredes destruír o mundo para ver quen de vós é mellor?
Evidentemente.
É o Gran Plan.
É o único motivo polo que se creou a Terra.
Déixame a min. Adán...
cando isto remate,
vas poder gobernar o mundo.
Non queres gobernar o mundo?
Bastante teño con pensar xogos
para Pepper, Wensley e Brian. Abúrrense.
Teño o mundo que quero.
Non te podes negar a ser quen es.
O teu nacemento e o teu destino forman parte do Gran Plan.
Perdón. A ver, falas moito do Gran Plan ese...
Azirafel, mellor cala a boquiña.
Aclárame unha cousa.
Ese é o Plan Inefable?
O Gran Plan! Está escrito.
Haberá un mundo que durará 6000 anos
e rematará en chamas.
Si, iso soa coma o Gran Plan.
Pero pregunto se tamén é o Plan Inefable?
Son o mesmo, ho.
Non o sabedes.
Sería una mágoa que crésedes
que seguides o Gran Plan,
pero que en realidade actuedes en contra do Plan Inefable.
Todos coñecemos o Gran Plan, non?
Pero o Plan Inefable
é... inefable, vaia. Ou non?
Por definición, non o sabemos.
Pero está escrito.
Deus non anda xogando co universo.
Pero ti de onde saes?
Podemos...?
Vou ter que falar coa... central.
Como lles vou dicir a dez millóns de anxos
que deixen de estar en pé de guerra?
Non sabería por onde comezar.
Pois imaxina dicirlles
a dez millóns de demos que volvan ó traballo.
Polo menos, sabemos de quen é a culpa.
Mociño...
Puxéronte na Terra por unha única razón.
Acabar con ela.
Es un pimpín desobediente.
E espero que alguén llo diga ó teu pai.
Diranllo, abofé.
E ó teu pai non lle vai chistar nadiña.
Eran algo raros.
Non!
Que pasa? Noto algo.
Fixérono.
Dixéronllo a seu pai.
Non.
E o seu pai satánico non está contento.
Se cadra é un volcán.
En Inglaterra non hai volcáns.
Sexa o que sexa, está moi cabreado. Nótoo.
Estase achegando.
-Que pasa? -Pareceravos unha parvada,
pero diría que vén o demo, o mesmo Satán.
Conque o mesmo Satán, eh?
Para mancar á puta de Babilonia deberán enfrontarse a min!
Señor Shadwell.
En fin. Pois nada.
Un pracer coñecerte.
Non nos renderemos.
É Satán.
Non é polo Harmaguedón. É algo persoal.
Estamos fodidos!
Pensa nalgo ou...
Ou non che volvo falar na vida.
Adán, atende,
teu pai vén para destruírte.
Seguramente a todos nós.
Meu pai? Non mataría unha mosca.
Non teu pai terrenal. Satán.
O que xa non está no ceo.
Vai vir e está anoxado.
E que queredes que faga eu?
Loitar contra el?
Enfrontarte a el non serviría de nada.
Váiseche ter que ocorrer outra cousa.
Pero se só son un neno.
Pero non é malo ser un neno, Adán.
Mira, tiña medo de que foses o mal encarnado.
Desexaba que foses o ben.
Pero non es ningunha das dúas.
Es moito mellor.
Es a humanidade encarnada.
Adán, a realidade faiche caso. Podes cambiar as cousas.
E pase o que pase, para ben ou para mal,
estaremos contigo.
Desconxelarei o tempo.
Vas ter que bulir para facer o que vaias facer.
Faino rápido.
Onde está o meu fillo?
Ti? Ti es o meu fillo rebelde?
Achégate.
Ti non es meu pai.
Un pai non espera 11 anos para verte
e aparece para rifarche.
Que?
Se meu pai me quere rifar...
non vas ser ti.
Será o pai que estivo comigo.
Ti non es meu pai!
Que dixeches?
Pódelo facer.
Dío, Adán. Repíteo!
Ven aquí.
Ti non es meu pai.
Nunca o fuches.
Non.
Non!
Adán?
Ese non é o seu pai auténtico.
-Por Deus. Onde se meteu? -Si o é.
Agora si que o é.
E sempre o foi.
Logrouno.
Adán!
Impórtalles explicarme
que raio está pasando aquí?
Pois todo saíu ben, ó final.
Imaxina como se terían posto as cousas se fósemos competentes.
Tes razón.
Que é iso?
Caeu do libro de Agnes a Tola.
"Porque pronto xogaredes con lume"?
É a última profecía de Agnes?
Semella que si.
E Adán... volve ser humano?
Que eu saiba, si.
Anxo...
E se a Omnipotente tiña todo isto planeado?
Dende o principio?
Podería ser.
Non che me estrañaría nada.
Teñen o...?
Non quería que caesen en malas mans.
Perdoen. Aquí... Aquí falta unha espada.
Toma.
Sentárame enriba.
Sorte que estaban aquí.
Que ben que alguén nos recoñeza o mérito
-no de salvar o... -Só preciso unha firmiña.
Claro.
Cre na vida despois da morte?
Non me queda outra.
Xa.
Se lle contase á miña muller o que me pasou hoxe,
non me crería.
E non me estraña.
Aí vén.
Pon que vai a Oxford.
Si, pero vai ir a Londres.
Pero non saberá por que.
Direille que me deixe na libraría.
Ardeu, lémbraste?
Podes quedar comigo, se queres.
Ó meu bando non lle faría moita graza.
Xa non tes bando.
Nin eu tampouco.
Somos o noso propio bando.
Como dixo Agnes, temos que elixir ben as nosas faces.
DOMINGO O PRIMEIRO DÍA DO RESTO DA VIDA
Todo reiniciou.
Adán cambiou o pasado e cambiou o presente.
Así que o domingo, a xente ergueuse nun mundo que era case,
pero non de todo,
o mesmo no que vivían antes.
Aínda que os mortos estaban vivos.
E as cousas que romperan, amañáranse milagrosamente.
Eses son novos.
Mamá, ordeei o cuarto.
E foi para tanto? Por fin se ve o chan.
Que dure así.
Podemos saír Can e mais eu?
Xa sabes o que dixo teu pai.
Dixo que eu sabía o que fixera mal aínda que el non o soubese.
E?
Tiña razón?
Pódesmo explicar?
A ver, podes saír ó xardín
para que Can faga algo de exercicio, pero nada máis.
Grazas, mamá. Vamos, Can.
Bos días.
Voume arrepentir de preguntar isto...
pero voucho preguntar igual.
Por que se chama Dick Turpin o coche?
A ver...
Dick Turpin foi un bandido.
É unha especie de chiste.
Si?
Pois chámase Dick Turpin
porque, vaia onde vaia,
para o tráfico.
Vaia se me arrepinto.
Oe...
soldado cazabruxas Non-Son-Informático...
Onte salvamos o mundo?
Non o sei.
Cazar bruxas dáseche ben, a verdade.
Cazáchesme a min.
No que respecta ó Goberno británico,
a presunta aparición do monstro lexendario coñecido como kraken
foi unha alucinación en masa.
Tamén houbo alucinacións en masa
no noso país.
Xa, pero esta tragou a nosa delegación de comercio.
Un xeado de amorodo
e un de vainilla cunha lasca de chocolate.
Como está o coche?
Impecable.
Como está a libraría?
Noviña de todo.
Non ardeu ningún libro.
Todo está como estaba antes.
Sabes algo dos teus?
-E ti dos teus? -Nada.
Ti comprendes o que aconteceu onte?
Home, algunha cousa entendo.
Pero hai outras...
A ver, que son bastante...
Inefables.
Que raro velo aquí. Iso dá mala sorte.
Disque dá mala...
Anxos renegados atados así.
Estas son as cousas que me gustan a min.
-Quietos! Detédeos! -Que pasa, meu ben?
Que mala sorte.
Non pasa nada. Estou que dá gloria verme.
Azirafel.
Que ben terte aquí.
Podías ter mandado recado.
Anda que secuestrarme a plena luz do día...
Foi unha rendición extraordinaria.
A ver, sabemos algo do novo socio?
Vén de camiño.
Vén de camiño. Isto vaiche gustar.
Dígocho eu.
E seguro que con isto non contabas.
...e o asasinato doutro demo,
un delito que vin cos meus propios ollos.
Criaturas do inferno,
xa oístes as probas contra o demo
chamado Crowley.
Cal é o voso veredicto?
Culpable!
Tes algo que dicir
antes de que executemos a nosa vinganza?
Que me vai caer?
Unha eternidade no pozo máis fondo?
Non, vai ser algo aínda peor.
Un castigo proporcional ó crime.
Arcanxo Miguel?
Que estraño.
Cooperamos cos nosos vellos inimigos.
A ver, anxo de merda, trouxéchela?
Trouxen.
Volverei para recollela.
Non, mellor fai ti os honores. Eu...
Eu vin o que fai esa cousa.
Aló no soto non temos estas vistas.
É auga bendita.
A máis bendita de todas, si.
Non é que non nos fiemos de ti, Miguel, pero non nos fiamos.
Hastur, compróbaa.
Que cona cres que fas?
Non. Que fixen eu?
-Por favor! -Estar onde non debías.
Por favor! Non!
Demo Crowley,
senténciote á extinción por auga bendita.
Tes algo que dicir?
Pois si.
Esta chaqueta é nova, teño perda dela.
Pódoa quitar?
Deixa o prato xunto á porta.
Ola, señor S.
Dime, Xezabel.
Estaba pensando...
Co que levamos pasado estes últimos dous días,
semella unha parvada
deixarlle o prato fóra,
así que prepareille sitio na mesa.
No teu antro de perdición?
Señor Pull-zifer?
-Pulsifer. -Pulsifer.
Teño o curioso honor de traerlles
unha herdanciña a vostede e á Sra. Pulsifer.
Non hai señora Pulsifer.
Vaia, a miña nai, pero está en Dorking.
Que raro. A carta pono claramente.
Podo pasar?
Un café?
Non debería.
A verdade, temos moita curiosidade.
Ía vir o mesmo Sr. Bychance,
pero xa non lle senta ben viaxar.
Non sei de que me fala para nada.
Da herdanza.
É o que vén na caixa coa carta.
Leva no meu bufete máis de 300 anos.
Mestre Robey?
É para vostede, de parte de miña nai.
E isto tamén, para que o garde.
A carta contiña instrucións, unha moeda de ouro
e cinco datos curiosos sobre os próximos dez anos,
que lle garantían que levaría
unha carreira legal de gran éxito.
A cambio, debía custodiar a caixa
con moito tino durante varios séculos
e que se entregase aquel domingo pola mañá.
E nada... Aquí está.
É de Agnes.
-Estás segura? -Recoñezo o estilo.
-Son Anatema. -Baddicombe.
En fin, vemos que hai dentro?
No despacho fixemos apostas.
Quérea abrir vostede?
Vaites, será algo que lles contarei ós meus netos.
Que raro.
É o meu nome, eu...
Desculpen, non...
"Un florín, letrado.
Agora bule ou o mundo saberá a verdade sobre ti
e a señorita Spiddon,
a de Urbanismo."
"Máis boas e acertadas profecías...
Máis boas e acertadas profecías
de Agnes a Tola sobre o mundo que vén.
...sobre o mundo que vén."
"A saga continúa."
A saga continúa
Sabe? Teño uns aforriños xeitosos.
Ás veces penso que estaría ben marchar de Londres.
Mercar unha casiña.
E disque onde come un, comen dous.
E estaría ben ter un home cerca.
Home, creo que o soldado Pulsifer non pensa volver.
Son o cazabruxas que queda.
E cazoume a min.
De bruxa teño pouco, pero... halle ter que valer.
E agora que?
Pois...
supoño que agora...
fago a pregunta?
Si. Adiante.
Veña.
Cantos pezóns tes, Xezabel?
Xezabel retirada, señor S.
Só dous.
Vaites...
Entón, todo ben.
Ou sexa, cun acto de traizón,
evitaches a guerra.
Home, o ben maior...
Non me fales do ben maior, cousiña.
Son o puto arcanxo Gabriel.
O ben maior era deixar as cousas claras
coa oposición dunha vez por todas.
Érguete.
Logo non vos podo convencer de que o reconsideredes?
Nós somos os bos, por Deus.
E, tamén por Deus,
debemos dar exemplo cos traidores.
Así que... ás chamas.
Vale.
En fin, foi un pracer coñecervos.
Oxalá nos volvamos ver.
Cala a boca e morre dunha vez, idiota.
Supoño que en ningunha parte dos nove círculos do inferno
teredes un parruliño de goma.
Non?
Pode ser peor do que críamos.
É coma os humanos.
Xa non é un dos nosos.
Que é?
Seguro que estaredes a pensar: "Se pode facer iso,
que máis poderá facer?"
E, moi pronto,
teredes a oportunidade de descubrilo.
É un farol. Podemos con el.
Un demo contra o resto do inferno?
-Que vai facer? -Cala!
Sacádeo de aquí, vai haber unha revolta.
Que mirades? Nada que ver.
Non hai nada que ver.
Veño buscar a...
Ai, Señor.
Miguel! Atende.
Fai un milagre, preciso unha toalla.
Coido que o mellor para todos sería
que me deixarades en paz a partir de agora.
Non vos parece?
Iso.
-Estás segura? -Si, claro.
Sei o que fago. Malia que... Malia que non me guste.
Revelará marabillas tecnolóxicas.
Que seguramente estragarías.
Pénsao deste xeito.
Queres ser unha descendente toda a vida?
Non nos deixan falarche e viñemos por aquí.
Adán, que pasou onte?
Cousas. Tanto ten.
Só tento axudar e castíganme no xardín.
Cando te van deixar saír?
Dentro de moitos anos, xa veredes.
-E mañá? -Seguramente.
Logo o esquecerán, coma sempre.
Vén o circo a Norton.
Imos ver como montan.
Ide. Eu estou ben.
Can, aparta da sebe.
Se a cruzas,
terei que ir detrás de ti
e saír do xardín.
E non me deixan.
Pero tería que facelo se escapases.
Can, moi mal!
Quieto. Volve aquí.
Tivo a sensación de que algo estaba rematando.
Non o mundo precisamente, só o verán.
Habería máis veráns, pero ningún sería coma este.
Endexamais.
Adán Young, aparta as gadoupas das miñas mazás!
Demo de rapaz! Heillo dicir a teu pai.
Non entendía que a xente se enfadase
só por comerlle unhas mazás.
Pero a vida sería máis aburrida se non o fixesen.
E, segundo Adán, non había ningunha mazá
pola que non merecese a pena meterse nunha lea.
Cres que nos van deixar en paz?
A min dáme que van finxir que nunca pasou.
En fin. Hai alguén mirando?
Ninguén.
Veña. A mudar, logo.
Era como lles dixera Agnes.
Xogaban con lume
e tiñan que escoller ben as súas faces.
E iso fixeron.
Un lazo de tartán? No me amoles.
O tartán é estiloso.
En fin, a última profecía de Agnes a Tola
deu no cravo.
Pedinlles un parruliño de goma
e ó arcanxo Miguel que fixera aparecer unha toalla.
Hannos deixar en paz... un cacho.
Eu penso que ambos bandos van aproveitar isto
para descansar algo antes do gordo.
Pensei que o gordo fora isto.
Non. Eu diría que o gordo de verdade
vai ser todos nós contra todos eles.
Que?
O ceo e o inferno contra a humanidade?
Veña. Hai que marchar do xardín.
Deixas que te tente para ir xantar?
Tentación cumprida.
Que che parece o Ritz?
Unha mesa acaba de quedar libre milagrosamente.
Gústame pensar que nada disto tería saído ben
se, no fondo, non foses un pouquiño boa persoa.
E se ti non foses, moi no fondo,
un cabrón que paga a pena coñecer.
Saúde.
Polo mundo.
Se cadra os últimos sucesos
alteraran un pouco a realidade
porque, mentres xantaban, por primeira vez,
un reiseñor cantou en Berkeley Square.
Ninguén o oíu co ruído do tráfico,
pero aí estaba, sucedeu.
Subtítulos: Marina do Albardeiro
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños