Chodźcie za mną. Trzymajcie się razem. Ciszej.
Nie pozwolimy was więcej skrzywdzić.
Rozumiecie?
Wiem, że się pewnie boicie.
Policja!
Ktoś idzie.
Zaprowadź je do dźwiękoszczelnego schronu.
Dobra, szybko! Biegniemy!
- No już. - Nie!
Proszę cię! Proszę! Spokojnie.
Brad z tej strony.
Wyjaśnię to potem, ale wróciliśmy do Stanów.
SANTA MONICA - KALIFORNIA 25 LAT PÓŹNIEJ
Wiesz co? Oddzwoń później.
Naprawdę przepraszam.
Dobra.
Wszystko gra?
- Z kim rozmawiałeś? - Z twoim trenerem.
Nie mówił ci? Chce, żebym też się zapisał do drużyny.
- Żartujesz? - To przez wiatr.
Wiatr wieje tam.
Możesz jeszcze zmienić zdanie.
- Co do czego? - Przeprowadzki do Los Angeles.
Może to nie była najlepsza decyzja?
To trudno. Przeprowadzimy się gdzie indziej.
Nic nie trwa wiecznie, Mickey. Zawsze ci powtarzam:
"Nie trafisz piłki, jak nie zamachniesz się kijem".
- Nie martw się. - Ktoś tu się martwi?
Szybko, daj piłkę.
Ja. Że robisz się za słodka.
- Dobra. - No co?
- Możemy już wracać. - Nie chcesz gapić się na swoich starych?
Okej. Poczekam w wozie.
- Nie czujecie miłości? - Ja czuję.
A ja nie. I zgłodniałem.
Serio? Mogę zająć się muzą?
Znasz zasady. Playlista należy do kierowcy.
To nie fair. Nie mam tu prawka.
On nie ma... Skarbie...
Wiesz co? To twój problem.
Bronisz go?
- Dobra, zapamiętam to sobie. - Tak? Zapamiętaj to.
Na stare lata Zapominasz już
Jakie były imprezy Weekendowy luz
Robi się znów gorąco Ogarnia mnie szał
Zawróciłaś mi w głowie Czas przyspiesza raz-dwa
Pięknie.
No śpiewaj.
Rozkręcam się, mała Podsycasz mój żar
Porwałaś me serce Przepadnę na bank
Tato!
Będzie dobrze.
Tato.
Tato?
HARLAN COBEN: SCHRONIENIE
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
MYRON BOLITAR NAJLEPSZY GRACZ MISTRZOSTWO LICEUM KASSELTON
Żartujesz sobie? Posłuchaj. Moja klientka ma tego dosyć.
Mam go na oku. Powiedz mu to.
Przestań. Wiesz, że to bzdura.
Dzień dobry! Śniadanie zaraz będzie!
Nie, nie mówiłam do ciebie.
Jeśli znowu złamie nakaz sądowy,
załatwię go na cacy. Jasne?
Tak? Nie.
Dzięki.
Moja klientka ma dosyć tej zabawy.
Nie. Czas na kompromisy się skończył. Tak jak ta rozmowa.
Szlag.
Dzień dobry. Wyspałeś się?
Mówiłem, żebyś nie robiła mi śniadań.
Jestem twoją ciotką, a to zobowiązuje.
Nie musisz się wysilać.
Dobra.
A mama niedługo wychodzi.
Chcę się z nią zobaczyć. Dzisiaj.
Pamiętaj, co mówiła dr Shippee.
- Twoja mama potrzebuje czasu. - Chcę ją zobaczyć.
- Mickey... - Proszę, mogłabyś się zapytać.
Zrobisz to dla mnie?
Dobrze.
- Zadzwonię. - Dzięki.
Słuchaj, wiem, że jesteś w żałobie, ale ja też.
Straciłeś ojca, a ja brata.
Muszę spadać. Pierwszy dzień szkoły.
Tylko nie przesadź z tym entuzjazmem.
Mickey Bolitar?
Cześć. Arthur Spindell, Wielbłąd z liceum Kasselton. Jak ty.
Hej.
Stary, nie proszę cię o kasę. Z tym zaczekam do końca szkoły.
Jestem w Radzie Wielbłądów Kasselton.
To organizacja uczniowska, której celem jest tworzenie
przyjaznego środowiska w naszych zielonych murach.
A ja, Arthur Jean Spindell, zostałem wybrany jako eskorta
Mickeya Drugie Imię Bolitara, nowego Wielbłąda,
pierwszego dnia... Dobra, ludzie, przywitajcie go.
Żartuję. Jestem sam. ...w liceum Kasselton.
Dzięki, nie trzeba. Wolę chodzić sam.
Okej. Jak chcesz.
- Wiesz, kiedy są zapisy na kosza? - Nie.
Sorry, nie chciałem... Pomyślałem o twoim tacie.
To legenda, pobił każdy rekord. Wszyscy go tu znają.
To nie mój tata, tylko jego brat.
- Jasne. To brat... - Tak.
Kuźwa.
Mickey, wybacz. Nie chciałem... Słuchaj.
Jak coś, to możesz zawsze na mnie liczyć.
Dobra.
- Dzięki. - Spoko.
Nic mi nie jest. Serio. Pójdę już.
Dobra.
To do zobaczenia.
- Nie jedzie z nami? - Nie.
Czemu? Byłeś super.
Jasne. Wsiadaj. Jedziemy.
Jakie były imprezy Weekendowy luz
HOBART AVENUE
Aha, zapomniałbym,
unikaj trzeciej muszli w toalecie przy gimnastycznej.
Potrafi strasznie wybić.
Totalna masakra. Prosto w bebechy.
Dobrze wiedzieć.
Nie mów o tym mojemu tacie. To drażliwy temat.
Ale nie obwiniam go.
Jest tu woźnym. Nie śmieć, a będzie spoko.
Hej. Wiesz coś o tym dziwnym domu przy Hobart Avenue?
Dom Nietoperzycy? Widzę, że siedzisz w lokalnych wieściach.
To nasze dyżurne straszydło.
Nocami wykrada dzieci z domów i je pożera. Ale tylko te niegrzeczne.
Żartuję. To ściema. To tylko zwykły dom.
Mogę cię zaprowadzić na Ceremonię Inauguracji Wielbłądów?
Chodźmy coś wygarbować.
Wybacz na moment.
Panie dyrektorze. Może pan tego... Nie, nie.
Bo ogłuchniemy. Tak, drugi wtyk.
- Jesteś synem Myrona Bolitara? - Nie, bratankiem.
Troy Taylor, kapitan drużyny, najskuteczniejszy zawodnik od dwóch lat.
- Ty grasz, prawda? - Nie.
- Nie ściemniaj. Grasz. - Kiedyś owszem, ale już nie.
Ci, co tak mówią, zwykle są kiepscy.
- Cześć. - Hej, mała.
Moja dziewczyna.
Mam tu nową. Zapisała się do cheerleaderek.
Zachowuj się.
Ale ciebie nie znam.
Bratanek Myrona Bolitara. Jak ci tam było, stary?
Mickey. Jestem tu nowy.
Boże, super. Możecie się zaprzyjaźnić.
Zeswatamy ich.
Też jesteś tu nowa?
Tak. Ashley.
Miło mi, jestem Mickey.
Zakochana para.
- Uwaga... - Nie ten.
Nie będę tego oglądać. Mogę cię z nim zostawić?
Tak, jasne. Dzięki za oprowadzenie.
- Widzimy się na boisku o trzeciej. - Na razie.
Dobra. Bądź dla niej grzeczny, bo pożałujesz.
Wielbłądy, zajmijcie miejsca.
"Bo pożałujesz".
Apel za pięć minut.
- Idziemy usiąść? - Pewnie. Prowadź.
Patrz na nią. Czyż nie jest piękna?
No, można się zakochać.
Ktoś ci zostawił pamiątkę.
Hipcio?
No co? Słodki, prawda?
Wiem, jak to zabrzmi, ale to moja pierwsza szafka.
Przepraszam. Ty jesteś Mickey Bolitar?
- Tak, dzień dobry. A pani? - Friedman.
Uczyłam twojego ojca, Brada, gdy był w twoim wieku.
Wspaniały uczeń. Wielka strata. Moje kondolencje.
Mamy jutro zajęcia, czwarta lekcja.
Nie mogę się was doczekać.
Czwarta lekcja, historia Europy. Pani Friedman. Jesteśmy w tej samej grupie.
Przykro mi z powodu taty.
Mój też umarł. Cztery lata temu. Ciągle nie mogę uwierzyć.
Przykro mi. To straszne.
Ej, to pierwszy dzień. Nie róbmy za klasowe sieroty.
Masz jakieś plany później?
- W sensie dzisiaj? - Tak.
Może byśmy wyskoczyli do jakiejś knajpki.
No pewnie.
Może o szóstej?
Może być. Tak, szósta mi pasuje.
Wiesz, co jeszcze by mi pasowało? Twój numer.
Góra, kółko, chwyt, spojrzenie.
W prawo. Teraz w drugą stronę.
Czyli najpierw w prawo, a potem robimy obrót.
NIE PATRZ, BO SIĘ DENERWUJĘ!!!
Przestań się patrzyć na swojego chłopaka.
- Zapisałaś się już? - Jeszcze nie.
No to dawaj. Ruchy, ruchy.
Ruchy.
- 10-1 dla nas. - To nie fair.
- Wymieniamy się? - Nie. Musimy popracować nad grą.
Nowy mecz. Nasza piłka.
- Muszę do kibla. - Nie bądź pizdeczką.
- Mówię serio. - Bolitar. Dołączysz?
Nie, dzięki.
Jak nie chcesz...
Dobra. Zagram.
- To był faul. - Sfaulował cię?
Nie. Gramy dalej.
Tak!
GOSPODARZE - GOŚCIE
Ruchy!
- Dajesz, nowy! - Nie miałeś być w kiblu?
Sorki.
- Kiepska zagrywka. - Nie, ostra gra.
Nawet nieźle, Bolitar. Do następnego.
Dawaj. Wstajesz.
Teraz wiem, czemu nie chciałeś się zapisać.
To jakby Lebron grał z uczniakami. Koszykówka to wariactwo.
- Jesteś w jakiejś lidze amatorów? - Nie gram już.
- W ogóle? - Przestało mnie to kręcić.
- Wszystko w porządku? - Tak, spoko.
Robię tak, jak ktoś mi wciska kit.
- Słucham? - Uwielbiasz kosza. To widać.
To jak ja i sztruksy. Jestem jak pluszak. Wypchajcie mnie pierzem!
Kiedyś kochałem ten sport. Ale mi przeszło.
To było nasze ulubione zajęcie z tatą.
Przeprowadziliśmy się znowu tutaj, żebym mógł grać w drużynie szkolnej,
a potem trafić do ligi akademickiej.
Gdy tata nie żyje, mam wrażenie, jakbym nigdy nie grał...
Hej.
To nie twoja wina. Słyszysz?
Trochę moja.
- Pójdę po swoje rzeczy. - Jasne. Śmiało.
PRACUJMY, BY SERCA ROSŁY,
A DĄB DA NAM SCHRONIENIE
TU SPOCZYWA E.S. ODDAŁA SWE DZIECIŃSTWO INNYM DZIECIOM
Przyszedłeś.
Słucham?
Proszę, proszę.
Wyrosłeś, Mickey.
Skąd pani zna moje imię?
Posłuchaj uważnie.
Twój ojciec... Twój ojciec nie zginął.
Słucham?
On nadal żyje, zapewniam cię.
Nie.
Chwila. Nie!
Nie!
Proszę poczekać.
- Proszę... - Hej!
Co ty wyrabiasz?
- Mieszkasz tu? - A wygląda na to?
Wybacz.
- Zobaczyłem tę siwą staruszkę... - Nietoperzyca.
- Kły też pokazała? - Co?
Kto wymyślił tę farsę? Troy i jego neandertalski kumpel?
- Nie wiem, o czym... - A zresztą... Mam to gdzieś.
Spróbuj z mniej oczywistą ofiarą. I znajdź sobie zajęcie.
NIETOPERZYCA KASSELTON
NIETOPERZYCA, FAKT CZY FIKCJA?
LEGENDY NEW JERSEY NIESŁAWNA NIETOPERZYCA
KIM JEST NIETOPERZYCA?
LEGENDA UJAWNIONA
TAJEMNICZA NIETOPERZYCA
I PO TRENINGU SZÓSTA AKTUALNA?
SUPER
CZEKAM!
WSZYSTKO GRA?
Mickey mnie nie znosi.
To nastolatek, który stracił ojca. Życie mu zbrzydło.
Zwłaszcza gofry, ciastka
i wszystko, czym tylko starałam się jakoś go do siebie zbliżyć.
- W poradnikach piszą co innego. - Bo są do niczego.
Nastolatki wyczuwają takie gadki na kilometr.
Boże. Jesteś gorszym terapeutą, niż byłeś mężem.
Muszę kończyć.
Hej! Jak tam poszło?
- Hej, hej, hej. Nie ignoruj mnie. - Dzwoniłaś?
Do mamy. Mogę się z nią zobaczyć?
Nie za prędko.
Świetnie. Pewnie się cieszysz.
- A co to miało znaczyć? - Daruj sobie, nienawidzisz jej.
To nieprawda.
- Dobrze, Shira. - Nie tym tonem.
To przez ciebie zginął!
Gdybyś chciała, żeby został z mamą,
nie byłoby żadnych przeprowadzek, wypadku,
a on byłby tu teraz z nami...
On nadal żyje.
Zapewniam cię.
- Dokąd idziesz? - Donikąd.
Kurwa mać!
Wiem, że tam jesteś!
Wyłaź!
Otwieraj! Skąd wiesz o moim tacie? No skąd?
Otwórz te cholerne drzwi! Otwieraj! No już!
Łapy w górze. Nie ruszaj się.
Co ty sobie wyobrażasz?
To prywatny teren, a ty wchodzisz tu i hałasujesz.
- Aresztuje mnie pan? - A chcesz tego?
Nie.
Skąd jesteś?
Stąd. Z Kasselton.
Niemożliwe. Znam tu każdego.
- Jestem tu nowy. - Jak się nazywasz?
- Mickey. - A dalej?
Bolitar.
- Nie wyglądasz na Bolitara. - Wdałem się w matkę.
Zapraszam do radiowozu.
- Mogę wrócić sam. Mieszkam... - Wiem, gdzie mieszkasz.
Ale teraz jedziemy gdzie indziej.
Bolitar! Rusz się.
ZNAJDŹ JĄ.
ALBO PO NAS.
Przyciśnij go trochę, napędź mu stracha.
Nie zatrzymamy go, ale nie musi o tym wiedzieć.
Podobno wróciłaś.
Na jakiś czas.
Naprawdę musiałeś?
Wtargnął na posiadłość.
Pukając do drzwi?
Sąsiedzi zgłosili podejrzane zachowanie.
"Podejrzane zachowanie"?
I nie miało to związku z jego wyglądem?
Nie wiem, o czym mówisz, ale mogę go oskarżyć o zakłócanie spokoju.
A ja ciebie za nękanie na tle rasowym. Nie radziłabym ci.
A teraz zdejmij mu kajdanki.
Nic się nie zmieniłaś.
Postanowiłem zwolnić dzisiaj twojego bratanka.
Ale z pouczeniem.
Przy okazji, to był dom przy Hobart Avenue.
Tak. Łyso ci teraz?
Znikaj. Nie chcę cię tu więcej widzieć.
Co robiłeś pod tym domem?
Wiesz coś o Nietoperzycy?
Oczywiście.
Miejska legenda, straszy się nią dzieciaki. A ty jesteś nowy.
Ktoś cię zmusił, żeby tam iść?
Nie.
No to co ty...
Zaraz, zaraz.
Ojciec ci mówił?
O czym?
O tym, jak kiedyś tam poszedł?
Nie.
Dobra. Miał wtedy chyba...
z dziewięć czy dziesięć lat,
gdy w okolicy zniknął jeden chłopak, Dylan Shakes,
- po meczu Małej Ligi. - Jak to?
Wyparował.
Nikt go więcej nie widział.
Dzieciaki zaczęły zmyślać historie o tym, jak Nietoperzyca go zjadła,
wszystkie się jej bały, twój tata też.
Pójdziesz tam czy wymiękasz?
- Rozpłaczesz się? - Aż pewnego dnia starsi,
miejscowe łobuzy...
Nie da rady.
...zmusiły go, żeby zapukał do jej drzwi.
Nie zamknęła ich, bo otwarły się bez problemu,
a kiedy Brad wszedł, zatrzasnęły się.
Po jakimś czasie
jeden z łobuzów zaczął walić do drzwi.
Myśleli, że Brad zostanie następnym Dylanem.
I co dalej?
Nic.
W końcu stamtąd wyszedł. Ale...
To zabrzmi dziwnie,
ale od tamtej pory nie był już sobą.
ZAGINIĘCIE 11-LATKA PO LOKALNYM MECZU MAŁEJ LIGI!
OJCIEC DYLANA STAJE SIĘ PODEJRZANYM
BRAK TROPÓW W SPRAWIE ZNIKNIĘCIA DYLANA SHAKESA
Cześć, Shira. Tu Brad.
Wróciliśmy do Stanów.
Nie mogę nic więcej powiedzieć, ale tylko tobie mogę zaufać,
więc gdyby coś nam się stało...
zaopiekuj się Mickeyem, dobra?
Shira!
- Brad? - Shira!
- Brad?
- Brad! - Shira!
Otwieraj!
Przepraszam cię. Naprawdę!
Przepraszam.
Ashley Psssst... Odwróć się
Nie patrz, bo się denerwuję!!! Po treningu. Szósta aktualna?
Super Zaraz będę
Widziałeś się z moim ojcem.
Tak. Spoko gość.
Wkurzasz mnie, stary.
- Buck, co mnie w nim wkurza? - Pewnie jego buźka.
Hej, Buck.
Wiesz, że misie koala mają relatywnie najmniejsze mózgi
ze wszystkich zwierząt?
- Wali mnie to, świrze. - Tak?
Myślałem, że warto znać swoją konkurencję.
Co?
On chyba mówi, że jesteś głąbem.
Powtórz to.
- Wiesz, że... - Powtórz.
No powtórz!
Kurwa, gościu!
- Chcesz się spróbować? - Buck, szkoda czasu.
Bzdura! Nie waż się mnie tknąć.
Gdzie się tego nauczyłeś?
W Salvadorze z moim ojcem.
Nauczyłbyś mnie? Proszę.
Dobra. Spoko.
Okej.
Łyżka.
- Łyżka? - No.
A, jasne. To do zupy i samoobrony.
- Niezła, co? - Spoks.
- Jak się nazywasz? - Znamy się już trochę.
- Wiem, zapomniałem. - Gadamy któryś raz.
Łyżka.
Wiesz co? Podoba mi się. Możesz mnie tak nazywać?
Jasne, że tak.
Witam na zajęciach z historii Europy. Nazywam się Friedman.
Nie uczę historii chronologicznie...
Czwarta lekcja, historia Europy. Pani Friedman.
Jesteśmy w tej samej grupie.
Czy ktoś mi powie, kim jest ta młoda dama?
Bolitar?
Kto to jest?
- Anne Frank. - Zgadza się.
Czytałeś jej dziennik?
- Tak. - To wiesz, gdzie się ukrywała?
Na strychu, za biurem jej ojca
przy Prinsengracht w Amsterdamie.
Wyobraźcie sobie, że znajdują was na strychu po dwóch latach ukrywania.
Zawieziono ją do obozu koncentracyjnego Bergen-Balsen,
w którym zginęła z powodu choroby albo czegoś gorszego.
Nie ma jednak żadnych pewnych dowodów. Brak też wzmianki o śmierci w dokumentach.
To Lizzy Sobek,
dziewczynka z łódzkiego getta.
Odebrano ją rodzinie i trafiła do Auschwitz,
skąd udało jej się uciec.
Mała Lizzie Sobek ocaliła podobno
ponad setkę dzieci od śmierci w obozach,
często bez niczyjej pomocy.
Niesamowite, czego może dokonać młoda osoba, gdy się przyłoży.
Słucham, Caldwell.
Co się z nią stało?
Lizzy Sobek postrzelił hitlerowiec, mówi się, że to było przyczyną śmierci.
Dowodów jednak nie znaleziono.
Niektórzy uważają, że przetrwała wojnę i żyje do dzisiaj.
- Hej, Rach. - Hej.
Słuchaj...
Jestem Mickey. Poznaliśmy się wczoraj.
- Tak, w gimnastycznej. - Właśnie.
Pamiętasz tę nową, z którą wtedy byłem?
- Ashley? - No.
Mieliśmy się spotkać po zapisach, ale się nie pojawiła.
Może zmieniła zdanie?
Nie. To było tak, że...
Miała być na tej lekcji, ale też nie przyszła,
nie odbiera telefonu i nie odpisuje. Jakby wyparowała.
A może wysyła ci sygnał,
żebyś odpuścił, co?
Hej, Ema.
Jak wakacje?
Tęskniłaś za mną?
Chcę być miły.
Gdybyś ty była milsza, może nie siedziałabyś sama.
UMÓW SIĘ Z NIĄ!
Czujesz ten zapach, Buck?
- Wyluzuj. - Przypomina...
O Boże. Buck.
Czy ty narobiłeś w gacie?
Jak tam chcesz, świrusko. Siedź sobie sama.
Jezu, widzieliście to?
Kawał czekolady.
A ciebie co przywiało?
Indyk.
Pytam, po co tu siadasz.
Nie kumpluję się z nimi. Goście mnie nie trawią.
A z kim się kumplujesz?
Z nikim. Jestem tu nowy, zapomniałaś?
My się raczej nie dogadamy.
Jasne.
Skąd wiedziałaś, że tu usiądzie?
Bo przysiada się tu codziennie od roku...
Nieźle.
- Jak się nazywasz? - Mickey. A ty?
- Ema. - Ema? Fajnie.
- Nie odzywaj się. - Dobra.
Musimy coś obgadać...
Interesy. Żartowałem.
Po pierwsze, w klasie do ekonomii jest maszyna do szycia.
Czemu nikt nam o niej nie mówił?
ŁYŻKA
- Boże. - Własnej roboty. Mega, co?
- No. - Ema, podoba ci się?
- No tak? - Podoba jej się.
- Chyba tak. - Podoba.
- Całkiem spoko. - Tak.
Chwila. Mów mi Łyżka. Od dzisiaj.
- Napisałem już zgredom. - Zgredom?
- Rodzicom, Mickey. - Jasne.
Czemu mówiłeś, że widziałeś wczoraj Nietoperzycę?
Tego nie mówiłem.
- Mówiłem o dziwnej staruszce. - Chryste, uważaj na słowa.
To ageizm, wiesz?
- Niby dlaczego? - Dlaczego?
Nie mówię, że była dziwna, bo jest stara. Była dziwna i stara.
Co zrobiła?
Pomachała do mnie.
- Pomachała? - No.
- Miło z jej strony. - Miło.
- Bardzo miło. - Tak.
Byłeś ostro zdziwiony na jej ganku.
Sam nie wiem.
Przed domem Nietoperzycy stała dziwna, stara kobieta, tyle.
Okej.
- Hej! Mickey, wiedziałem, że przyjdziesz. - Boże!
- Czekaliśmy z godzinę. - Co tu robicie?
Wiemy, że za twoją historyjką kryje się coś więcej.
No i?
Czaisz, jaka to nudna dziura?
Jak flaki z olejem.
- Nieprawda. - Powiesz nam?
Zajmę się tym.
Przytulić cię?
Nie. Nie trzeba.
Nie tylko pomachała.
Zawołała mnie i powiedziała, że mój ojciec nadal żyje.
Co?
Co za chora baba!
Poważnie, powaliło ją. Kto wygaduje takie rzeczy?
Na pewno to mówiła?
Słowo. Ale wiem, że to nieprawda, bo umierał na moich oczach.
- To obrzucamy jej chatę jajkami czy... - Żadnego rzucania.
Chcę tylko poznać prawdę.
Musimy się włamać, tak?
Na pewno wolisz iść sam?
Tak. Nie chcę, żeby wam coś się stało. I przydadzą mi się zwiadowcy.
Daj mi tę łyżkę.
- Daj łyżkę. Łyżka. - Już.
Łyżka? Żartujesz?
O kurka.
Halo?
Jestem Mickey Bolitar.
Wołała mnie pani wtedy.
I mówiła coś o moim ojcu.
I jak tam?
Nadal jej szukam.
Jak będzie mieć broń, wiesz, co robimy?
- Możesz sobie darować? - Spieprzamy zygzakiem.
Nie namierzy nas.
Skąd pani zna mojego tatę?
Halo?
- Houston? Houston, mamy problem. - Co?
Mickey. Ziemia do Mickeya.
Szlag.
- Jezu. - Sorki.
Zawijaj się stamtąd. Złapią cię.
Moment.
Odwróćcie jakoś uwagę.
Szlag! Mickey?
Szlag.
Co tu robicie?
Co ty odpierdalasz?
Walisz konia przy parce dzieciaków?
Ze spuszczonymi gaciami?
- Dzwonię po gliny. - Boże!
- Masz fiuta na wierzchu? - Schowaj go!
- Zapnij rozporek. - Rany boskie.
- Pojebało cię, typie? - Mamy tu zboka!
Spadać.
Już.
Dobra.
Przykro mi z powodu twojego taty.
Mój też umarł. Cztery lata temu.
Ciągle w to nie wierzę.
Ashley.
To był mój pierwszy pocałunek.
- Co? - Mój pierwszy pocałunek.
Serio?
Przepraszam.
Chyba.
Nie, jest okej. Musiałaś to zrobić, żeby nas ratować.
Nikomu ani słowa na ten temat.
I żadnego śpiewania o tym w stołówce.
Mickey, nie zgadniesz...
- Przestań! - Wyluzuj.
Znalazłeś coś?
Patrzcie, co u niej znalazłem.
Hipcio William, maskotka muzeum Metropolitan.
Trzecie z moich ulubionych muzeów. Ale co to znaczy?
Nie rozumiesz. Ashley go miała.
Taki sam magnes z hipopotamem. Identyczny.
To muzeum odwiedza rocznie z 5 milionów ludzi, to popularna pamiątka.
- To nic nie znaczy. - To nie jest przypadek.
Mieliśmy się spotkać w knajpie i się nie pojawiła.
Nie odbiera telefonów i nie odpisuje. Jakby zaginęła.
Mamy wezwać policję?
Włamałem się tam. Co im niby powiem?
Tata Troya go nie cierpi.
Może ona mnie nie unika, tylko ma jakieś kłopoty.
- Musimy iść do niej. - Nie znam adresu.
Szukałem w sieci, ale nigdzie go nie ma.
Łyżka, ty jesteś w tym...
- A w czym nie. - Komitecie Powitalnym?
- Tak. - Poradni Wielbłądziej...
Właśnie. Działam.
U Nietoperzycy leciała taka piosenka.
Ta sama, którą moja rodzina słuchała na okrągło.
Tak. To...
Dziwne.
Muszę spadać.
Ona zawsze taka tajemnicza?
Tak, ponoć ma problemy w domu.
- Gotowy? - Znam skrót.
Ani kroku dalej.
- Przepraszam, to dom mojej koleżanki... - Stój!
Wszędzie cię pełno, Bolitar.
Przepraszam, chcę się tylko upewnić...
Ashley!
- Skuć ich! - Odczep się niego, sukinsynu!
- Skujcie ich! - Ashley! Nie!
- Puszczajcie mnie! - Jesteście aresztowani.
- Ashley! - Zostawcie mojego kumpla!
Skuj go!
- Złaź! Ashley, nic ci nie jest? - Chcesz mieć więcej kłopotów?
Pani Kent, proszę. Jestem kolegą Ashley. Puszczaj!
- Błagam. - Cicho. Mówiłem coś!
- Jakiej Ashley? - Pani córki, Ashley. Nic jej nie jest?
Ja nie mam córki.
Co?
PRZYŁĄCZCIE SIĘ DO DNIA WSPOMNIEŃ O NASZYM UKOCHANYM DYLANIE
Zgubiłem Ashley.
Ale...
Znajdę ją.
Nie trzeba.
Zrobiłeś swoje.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
- Dostaliśmy anonim. - O mnie?
Mogę spytać, co to?
W KOLEJNYCH ODCINKACH
Dylan zaginął ósmego września.
Podobnie jak Ashley.
Czyli człowiek, który uprowadził Dylana porwał też Ashley?
To nie wygląda na przypadek.
To moja walka. Nie mogę narażać ciebie i Emy.
Ashley nas potrzebuje.
- Twój tata chciałby, żebym cię chroniła. - Miała mi coś powiedzieć.
Nie wiem, w co wpakowali się moi rodzice.
Rozkopiemy grób mojego ojca.
Co tam znajdziemy?
Powiedz mi, o co chodzi.
Nie możesz odpuścić?
Chcę znać odpowiedzi.
Skupmy się na Ashley.
Nie wiem, czy nie mam klaustrofobii.
Nie mam. Nie mam klaustrofobii.
Hej, stój!
Masz kompleks bohatera. To niebezpieczne.
Wiesz, że nie odpuszczę.
Jednak mam klaustrofobię, dobre, co?
Czy pamiętasz coś jeszcze?
Taki sam motyl był w szafce Ashley.
Ten sam tatuaż miał ratownik.
Sądzisz, że to nie był wypadek?
SCHRON PRZECIWATOMOWY
Wiem, że ty i Nietoperzyca macie coś wspólnego z jej zniknięciem.
Czyżby?
Napisy: Piotr Leszczyński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Maciej Kowalski