W poprzednich odcinkach...
-Shira mi o nim mówiła. -Dylan Shakes.
Zaginął zaraz po swoim meczu.
Mój tata ma taką samą czapkę jak Dylan.
Byli przyjaciółmi.
Jeśli aresztując mojego bratanka,
-chcesz zwrócić... -Nie schlebiaj sobie.
Przestałem o tobie myśleć.
Przepraszam.
-Shira? -Hannah.
O mój Boże.
Kitty zaraz wyjdzie.
Chciałam porozmawiać z wami.
Pamiętajcie, by jej nie denerwować. Dobrze?
Mickey!
Mamo. Tęskniłem za tobą.
Musimy założyć, że ten, kto zaatakował doktora Kenta,
ma związek z Ashley.
Tak. Musiał uznać Kentów za jej rodziców.
Facet, który to zrobił, miał tatuaż na twarzy.
Jaki tatuaż?
Ośmiornicę.
To nie należy do ciebie.
Mówiłaś, że facet, którego widzieliście,
miał ogoloną głowę i okulary?
Jasny chuj! Obserwuje nas teraz?
Stój!
Ktoś ty? Co robiłeś u Nietoperzycy?
Śledzisz mnie?
Nie jesteś gotowy na odpowiedzi.
Mówiła, że mój tata żyje.
Uwierz mi.
Nie powinna była.
Mama zniknęła.
Nie wróciła do domu.
Mickey, matołku, nie zamknąłeś drzwi.
Masz coś?
Coś o Ashley?
Wciąż szukam.
Powiedziałaś mu, że on żyje.
Wiem.
Dlaczego?
Postaraj się.
Musisz znaleźć coś na temat Ashley.
Mam tylko to.
Cóż.
Zrobimy, co trzeba.
Ale?
Nie wiem, czy wszyscy przeżyją.
Odezwiemy się, jeśli czegoś się dowiemy.
Na razie potrzebuje trochę czasu.
Proszę się z nią nie kontaktować.
Dobrze.
W porządku. Dzięki.
Oczywiście.
Przyjęli ją z powrotem.
Nie była gotowa.
To prawda.
Czy to dlatego nie chciałaś, żeby poślubiła tatę?
Z powodu depresji?
To skomplikowane.
Pójdę po auto.
To nie należy do ciebie.
HARLAN COBEN: SCHRONIENIE
Rachel Caldwell.
Mickey Bolitar.
-Charlotte? -Jestem!
Proszę bardzo.
-Don? -Jestem.
Nie ma ani twojej panny, ani Bolitara, dlaczego?
Proszę usiąść. Co pan robi?
Mickey coś ci powiedział?
Nie. Pewnie jest z mamą.
No.
Nie wiem.
Nie odezwał się po tym, jak dałem mu ciasto od taty,
nic nie napisał...
Serio? Poszedłeś do niego?
Mogłeś im przeszkodzić.
O co ci chodzi?
Nikogo nie było.
Ktoś powinien być.
Ale nie było.
Zaczekaj. Ktoś był.
Trochę się wystraszyłem.
Znalazłem tego gostka.
Słodki jest.
Trochę mnie przypomina. W tej czapce.
Ukradłeś go z ich domu.
Nie ukr...
Mickey by się ucieszył.
Proszę siadać, panie Spindell.
Już.
Wybierasz się na apel?
Tak. W końcu jest obowiązkowy.
Jakby cię to obchodziło.
Mogę...
Rety, co to?
To nic takiego.
Nie wstydź się. Mrok. Zajebiste.
-Masz uDOu? -Nie.
-Naprawdę. -Załóż.
Powinnaś tam publikować.
Muszę iść.
Przytyła?
Nie wiem, czy ma spuchnięte kostki,
czy skarpetki ją uciskają.
Ellen, to kostki.
Myślę, że wygląda wspaniale.
Choć nie tak jak jej matka.
-Fifarafa. -Jestem romantykiem.
Tobie chodzi o jedno.
Mnie o dużo więcej.
Halo?
Mamo?
Cześć, słonko.
Cześć, tato.
Wciąż chrapiesz.
Jest na to apka.
Nazywa się "Chrapka".
Boże.
Co tu robicie?
Przecież to nasz dom.
Mówiłem, żeby zadzwonić.
Wysłałam SMS-a. O co ci chodzi?
Potrzebuję kawy.
Nie jestem już na studiach. Nie musicie kupować mi żarcia.
Słonko, to nie dla ciebie.
To dla naszych gości.
Jakich gości?
Na 49. rocznicę ślubu.
Zapomniałaś, prawda?
Mieliśmy popłynąć w rejs.
Na Bahamy, z Fort Lauderdale. Lepsze kabiny.
Ale po tym, co stało się z Kitty...
Tak będzie lepiej.
Czas z rodziną.
To będzie dobre dla Mickeya.
Kiedy planujecie to przyjęcie?
Za pięć godzin.
Witajcie, Wielbłądy z Kasselton!
LICEUM KASSELTON
Tak!
Miło was widzieć.
Dla tych z was...
Nie ma Mickeya.
Nic mu nie jest.
...historii Europy.
Mam świetną wiadomość!
Ale najpierw
zła.
Dyrektor kółka teatralnego, pan V,
opuścił nas ze względu na sprawy rodzinne,
życzymy mu jak najlepiej.
Co tu robią paparazzi?
To znaczy, że przejmę...
Nie wiem.
...tegoroczny musical.
Dobrze wyglądam?
Widziałeś kiedyś gniazdo po ataku szopa?
Boże, chciałbym.
Curtain Call to organizacja non-profit na rzecz sztuki,
która co roku wybiera celebrytę, by sponsorował licealny musical.
Naszej sponsorki
-nie trzeba przedstawiać. -Jesteś.
Dzieci, przed wami
jedyna w swoim rodzaju Angelica Wyatt!
Cześć!
Dziękuję.
-Wyluzuj. -Nie ma mowy.
Angelica Wyatt to moja ulubiona aktorka.
Zdobyła EGOT.
Nagrody Emmy, Grammy...
Mam to gdzieś.
Oglądałaś Płetwy miłości?
Co Chanukę chciałem delfina.
Czyli przez 96 wieczorów.
Ładna jesteś!
Sztuka.
Sztuka dla sztuki.
Sprawia, że życie jest ciekawsze.
Dużo łatwiejsze.
Ale prawda jest taka,
że medium nie jest najważniejsze.
Najważniejsze jest, by działać.
Tak.
Robić to, co lubicie.
To, czego boicie się jak cholera.
Przepraszam. Mogę mówić "cholera"?
Ostra jest!
Przejdźmy do tego, dlaczego tu jestem.
Tegoroczny musical to...
Upiór w operze.
Ema, muszę się zgłosić,
dostanę rolę Upiora,
a ona wyciągnie ze mnie mój talent.
A potem zbliżymy się do siebie,
zaczniemy chodzić na spacery i kolacje,
a zakończymy otwartym małżeństwem,
-to będzie piękne... -Obrzydliwe, Łyżka.
-Przestań. -Dorośnij, Ema.
Wcielenie się w rolę Upiora
wymaga odważnego i dzielnego ducha.
Buck! Buck!
Zniszczę jego świat.
Nie mogę się doczekać prac.
Wyruszymy razem w podróż
i stworzymy coś niezwykłego.
A teraz...
Znów jest w centrum.
Mickey...
Tak mi przykro.
Mnie też. Naprawdę.
Musimy skupić się na Ashley.
Ponoć macie coś nowego.
Pokażmy mu.
Mickey, wybacz.
-Ukradłem ci go. -Nie o to chodzi.
Chodzi o Ashley.
-Co to? -Nie przejmuj się.
Co to za miejsce?
Drogie panie, to Sanktuarium Spindella.
Tajemnica dla większości, schronienie dla nielicznych.
Jasne.
Opuszczona kotłownia.
Nie używają jej od lat 50.
Co to za dźwięk?
-Nauczyciele. -Co?
Tak.
Wiecie, jak rury niosą dźwięk?
Ta prowadzi do umywalki w pokoju nauczycielskim.
Słyszę niezły szajs.
Nauczyciele to bardzo skomplikowane osoby.
Naprawdę nas nienawidzą.
Jak tu trafiłeś?
Mój ojciec jest tu woźnym, pamiętasz?
Mam tu swój klub MILF.
-Co? -Że co, kurwa?
Musicale i Legendy Filmu.
Kto do niego należy?
No więc.
-Ja... -Pokaż mu w końcu!
Jasne.
Co to jest?
Dylan Shakes.
Chłopiec, którego wspominają.
Okej.
Odkąd o nim porozmawialiśmy,
mój mózg zaczął swędzieć.
Dylan Shakes, zaginiony dzieciak z Kasselton.
Ashley Kent, zaginiony dzieciak z Kasselton.
Coś ich łączy?
Dylan Shakes zaginął po meczu Małej Ligi w 1995.
Ludzie mówią, że ojciec go zabił.
Był podejrzanym numer jeden,
ale nie mieli dość dowodów, by go aresztować.
Gdzie jest teraz?
Nikt nie wie. Szybko wyjechał.
To dziwne, że dwoje dzieci z tego samego miasta zaginęło.
Ale co je łączy?
No właśnie.
Dylan zaginął ósmego września.
Podobnie jak Ashley.
Tak, 27 lat wcześniej.
Ale co to znaczy?
-Tata Dylana porwał Ashley? -To naciągane.
Ale być może...
Trzeba poszukać między nimi powiązań.
Tylko jak? W sieci nie ma nic o Ashley.
Zero socjalek.
Jakby nie istniała.
Zostało nam oczywiste miejsce.
Czyli?
Jej szafka.
Całkowicie pusta.
Tak.
Szkoła musiała ją wyczyścić.
Pewnie tak.
Chłopaki?
Ta kamera śledzi nas cały dzień.
Gdybyśmy zdobyli nagrania z dnia zaginięcia Ashley,
moglibyśmy go odtworzyć.
I może zobaczyć, co się stało.
Tylko jak zdobyć nagrania?
Nawet nie wiecie, jak trudno byłoby
ściągnąć każdą sekundę nagrań kamery monitoringu
z dnia zaginięcia Ashley.
Ściągnąłem każdą sekundę nagrań kamery monitoringu
z dnia zaginięcia.
-Jak? -Serio?
Podejrzewałem Bailey, że utyka,
by urwać się z WF-u. Więc włamałem się do systemu.
Dziewczyna ma artretyzm, pało.
Nie powiedziałem, że miałem rację.
Przejrzenie tego zajmie nam kilka dni.
-Podzielimy się. -Ja zacznę.
Nie interesuję nauczycieli.
Co?
Uczę się, kiedy chcę, Mickey.
Jeśli nie masz nic przeciwko, ja zacznę.
Denerwuję się.
Denerwujesz się?
Wszystko będzie dobrze.
Łatwo ci mówić.
Mówisz płynnie po hiszpańsku.
Kiedy ja próbuję,
mieszają mi się słowa.
Za dużo myślisz.
Hiszpański jest jak poezja.
Trzeba go poczuć sercem.
Wchłaniać przez kości.
Powiedziałeś: "wchłaniać przez kości"?
W porządku, uczniowie.
Pokażcie mi swoją wersję emocjonalnej wymiany zdań.
Ashley, Mickey, zapraszam.
Ej! Nie!
To moje miejsce!
Nie! To miejsce...
To moje miejsce.
Nie, nie rozumiesz.
Od lat tu parkuję.
Udowodnij albo ja to zrobię!
Moje imię jest na tabliczce.
Ach, tak?
No tak.
Twoje imię jest na tabliczce. Pozwolę ci tu zaparkować.
Dziękuję.
Wszystko gra?
Tak.
Która godzina?
Siedemnasta. Moja kolej.
Szlag. Muszę lecieć.
-Dokąd? -Do domu.
Robimy z Rachel projekt z historii, spóźnię się.
-No to pa. -Pa.
Księżniczka nie może czekać.
Mój przystojniaczek.
Babcia!
Daj babci buziaka!
Mnie wystarczą przytulasy.
Nie wierzę, że tu jesteście.
Urosłeś? Urósł? Co najmniej 30 cm.
Na pewno wyprzystojniał.
Nie jestem zaskoczona. Dziwię się tylko,
że każesz czekać takiej ładnej dziewczynie jak Rachel.
Przepraszam.
Luzik.
Byłeś zajęty całusami.
Musisz być głodny.
Dam ci twarożku z łososiem.
Nie przejmuj się.
Będziemy zajęci projektem z historii.
Mają pracę domową.
Tato, przestań.
Prawdziwą pracę domową.
Co to za projekt?
Na temat Lizzy Sobek.
Lizzy... Lizzy Sobek?
-Tak. -Wiesz, kto to?
Oczywiście.
Ratowała dzieci z pociągu do Auschwitz.
Wielu o niej nie słyszało,
a niektórzy uważają, że to tylko legenda.
Ale dla nas jest bohaterką.
Inspirująca osoba.
Rety.
Oddamy jej hołd.
Nie wątpię.
-Daj im pracować. -Dobrze, już dobrze.
Tylko nie zamykajcie drzwi.
Dziadku.
W porządku.
Spokojnie.
Ashley.
Cholera.
Poradzimy sobie. Po prostu się baw.
Niespodzianka!
Shira.
Cześć.
Wpadłam na twojego tatę w sklepie,
on powiedział twojej mamie, a ona zadzwoniła do nas.
Jak za dawnych czasów.
-Ładnie wyglądasz, Rachel. -Dzięki.
Nie widuję cię u nas ostatnio.
Jesteś zajęta jako cheerleaderka?
-Tato. -No co?
Można tak powiedzieć.
Mam dużo pracy domowej.
Będę leciała.
Miło było was zobaczyć.
Do zobaczenia.
O co ci chodzi?
Nie odpowiadasz.
Nie było cię dziś w szkole.
-Nie mam czasu. -Dla Bolitara masz.
Robimy razem projekt z historii.
Jedna z wielu stresujących rzeczy.
Pomyślałeś, że mogę mieć...
Chodź.
Trzeba było mi powiedzieć.
Mogę pomóc.
Dobrze?
Plus...
Mam pałeczkę na odstresowanie.
-Działa idealnie. -Zawsze wszystko psujesz.
To było pojebane.
-Nie do wiary. -Żartowałem!
Odpierdol się!
Co ty odjebujesz?
Przepraszam. Nie chciałam.
Zatrzymaj się!
Odpierdol się ode mnie!
Spytałem twoją babcię: "Gdzie jest Brad?".
Kiedy autobus odjechał, zauważyliśmy, że nie wysiadł.
Miał tylko sześć lat.
Ale Shira zapamiętała numer autobusu.
463.
Namierzenie go zajęło nam dwie godziny.
Kiedy go znaleźliśmy,
zaprzyjaźnił się już z kierowcą.
Pasażerowie dawali mu jedzenie.
Takim był dzieciakiem.
Przyciągał.
Nie umawiała się pani z moim tatą?
Wyluzuj, Troy.
W porządku, Ken.
Tak, byliśmy parą.
I przyjaźniła się pani z moją mamą.
Byłyśmy nierozłączne.
Czy to nie jest dziwne?
Pani były chłopak jest z pani przyjaciółką.
Synu, to było wieki temu.
Po szkole wyjechałam z miasta.
-To był koniec. -Wszystko się ułożyło.
Hannah i Ken mają cudowne życie.
Wspaniałe dzieci.
-O co ci chodzi, mamo? -O nic.
Życie odzwierciedla wybory.
Ty odnosisz sukcesy jako prawniczka w Seattle.
Co według mamy oznacza nieudane małżeństwo i brak dzieci.
To nie moja wina,
że twoja macica ma datę ważności.
Co z tego? Nie chcę dzieci.
Nigdy nie chciałam.
I dobrze mi z tym.
-Tobie nie. -Po prostu...
Teraz przydałyby ci się umiejętności rodzicielskie.
Niech będzie i tak.
Wiedziałam, że cię tu znajdę.
Znowu tu jesteśmy. Jakbyśmy były w liceum.
Boże.
Powrót na dach.
Witam.
Podzielisz się?
Proście, a będzie wam dane.
Twoja mama jest w formie.
Tylko taką formę zna.
Poradzisz sobie?
Jasne.
Po prostu...
Czy ona uważa, że skoro nigdy nie miałam dzieci,
to nie mam instynktu macierzyńskiego?
Niech się wali na ryj.
Oczywiście, że masz. Wiesz, że tak.
Wciąż potrafi mi dopiec.
To twoja matka.
Jesteś genetycznie zaprogramowana, by ci dopiekała.
Widzę to teraz z Troyem.
Mój głos brzmi dla niego jak zgrzyt kredy o tablicę.
To samo z Mickeyem.
Wybacz moje zachowanie.
Wtedy, na komisariacie.
No tak.
Nie przepraszaj.
Masz prawo do dobrze ukierunkowanego gniewu.
Jako osiemnastolatka byłam samolubną zołzą.
Przyznaję się.
Zaczniemy od nowa?
Zapomnijmy o wszystkim.
Byłoby świetnie.
Mimo że ukradłaś mi faceta.
Chcesz go odzyskać? Proszę.
Nie chcę.
Mogę coś zorganizować.
Kiedy zobaczyłam, jak Ashley płacze, cofnęłam nagranie.
By poznać przyczynę.
Ale kiedy Ashley wyszła z budynku, straciłam ją.
Ile kamer jest ustawionych na te drzwi?
Dwie.
Ogarniamy po jednej.
Spoko.
Elle...
Allen, nie teraz.
Czas zawsze jest niewłaściwy.
Ale to prawda.
Nasz syn nie żyje!
Musimy o tym porozmawiać.
Myślisz, że nie wiem?
Nie mam pojęcia, co wiesz.
Bo nic nie mówisz!
Tak sobie radzę.
Dzięki temu wstaję każdego ranka.
Dzięki temu nie wyję z wściekłości,
bo straciliśmy syna.
Tato?
Tato? Masz na rękach krew.
Co się stało?
-Nic. -Gdzie mama?
Zobaczymy ją za parę godzin.
-Spakować obóz? -Hej, Mickey.
Nie mamy czasu się pakować.
-Musimy ruszać. -Tato, boję się.
Chodź do mnie.
Posłuchaj.
Twoja mama i ja wykonujemy ważną pracę.
Pomagamy tym, którzy nie mogą pomóc sami sobie.
Ale to nie sprawia, że jesteśmy odporni
na zło tego świata.
Moim zadaniem jest go pilnować.
Być czujnym.
A kiedy zawiodę, muszę chronić rodzinę.
Rozumiesz?
To właśnie robię.
Dlatego musimy iść.
Musimy.
Też za nim tęsknię.
Nie chciałby, żebyście się kłócili.
Mickey...
Trudno wraca się do dawnego domu.
W każdym pokoju widzimy twojego tatę.
Widząc ciebie, jest nam lepiej.
Strasznie tu, prawda?
Przeciągi zimą, upał latem.
Tata i Myron uwielbiali ten pokój.
Świetnie się dogadywali.
Na szczęście nigdy się nie kłócili.
Nigdy.
Twoja ciocia Shira...
Shira potrafiła nabroić,
ale twój tata i tak uwielbiał
grać z nią w kosza.
Twoja ciocia i tata praktycznie mieszkali na podjeździe.
Rzucali do kosza.
Godzina po godzinie.
Ponoć nie chcesz się zgłosić do drużyny.
Allen, nie naciskaj.
Kto naciska? Zadałem wnukowi pytanie.
Nie wiem.
Nie chce mi się już grać.
Rozumiem.
To twoja decyzja.
Mój dziadek często powtarzał:
"Kiedy ojciec pomaga synowi, obaj się śmieją.
Kiedy syn pomaga ojcu, obaj płaczą".
Lepiej brzmi w jidysz.
Chyba coś mam.
Tutaj, górny róg.
Co, kurwa?
Uwięziona w jamie żmij z pomponami.
Zołzy.
Chwila. Dokąd poszła?
Jakaś kamera tam jest?
Nie, to martwy punkt.
To szukamy dalej.
Zagramy w kosza?
Nie, dzięki.
Boisz się, że przegrasz?
Rozumiem. Spoko.
Nie chcę słyszeć, jak jęczysz, kiedy cię poskładam.
Babcia mówiła, że było grubo.
Chcesz pogadać?
Niespecjalnie.
Przy okazji, miałeś rację.
Naprawdę sądziłam, że twoja mama nie była najlepszą opcją dla taty.
Dlaczego?
Znikąd pojawiła się genialna tenisistka,
zwaliła mojego braciszka z nóg,
a on zaczął zmieniać wszystkie swoje plany.
Oni razem...
-To było dużo. -Tak, grubo.
Powiedz, że spróbujesz dostać się do drużyny.
Nie planowałem tego.
A pójdziesz ze mną, chociaż na koszykarskie śniadanie?
Śniadanie?
Tak, dla nowych. Dużo węglowodanów.
Żadnych nacisków.
Myślę, że twój...
Wiem, że twój tata by tego chciał.
Kiedy syn pomaga ojcu?
-Co? -Tak.
Dziadek mi to powiedział.
Mamy coś. Chodź do kotłowni.
Idź do przyjaciół.
Wtedy ze mną nie przegrasz.
Jasne.
Możesz śnić.
Do zobaczenia.
Pa.
Spójrz.
To nagranie z trzeciej w nocy, poranek po zaginięciu Ashley.
Szafka już była pusta.
Z wyjątkiem hipcia Williama na drzwiach.
To Osiek?
-Dokąd idziesz? -Do Nietoperzycy.
Niech będzie.
Nie. Idę sam.
-Hej. -Cześć.
Twoja mama zna się na imprezach.
Gdyby tylko umiała po nich sprzątać.
Zapomniałaś czegoś?
Tak.
Witaj w domu.
Długo ci to zajęło.
W tym właśnie rzecz.
Pracowałem nad swoim głosem.
Pracowałem.
Wiem, że w zeszłym roku spierdoliłem sprawę,
wcześniej też, ale to był mój drugi okres dojrzewania
i głos sprawiał mi problemy.
To był trudny czas, bo...
Powinniśmy byli pójść z Mickeyem.
Nie chciał, żebyśmy z nim szli.
Bez urazy, ale nie umiecie rozpoznać zagrożenia.
Fakt.
Ale widzisz, co się dzieje?
Nie jestem do końca przekonany,
ale to jego projekcja, prawda?
Nie mógł uratować ojca,
a potem mamy.
Chce uratować Ashley.
Tak.
To było głębokie, Łyżka.
Jest we mnie multum niespodzianek.
Na pewno multum czegoś.
Co teraz?
Wiemy, że ktoś inny
opróżnił szafkę Ashley przed łysym.
Tak.
Masz jaja, młody.
Ale kiepski z ciebie agent.
Z ciebie też.
Słucham?
Widziałem nagranie, jak włamujesz się do szafki Ashley Kent.
Niezdara.
Jesteś tutaj, prawda?
Wiem, że ty i Nietoperzyca
macie coś wspólnego z jej zniknięciem.
Czyżby?
Powie mi pani, gdzie jest Ashley.
Liczyłam, że ty mi powiesz.
Ja? Dlatego tu jestem.
Nie mam pojęcia.
Czy to jedyny powód, Mickey?
Twój ojciec...
Twój ojciec nie zginął.
On nadal żyje.
Powiedziała pani, że mój tata żyje.
Czy to prawda?
Mickey...
Widzisz w ciemności?
Nie rozumiem.
Tragedie spotykają nas codziennie.
Niektórzy ludzie
wypychają straszne wspomnienia z pamięci,
natomiast inni o nich opowiadają,
oswajając to, co straszne.
Tak działa ludzki umysł.
Oszukuje sam siebie.
Życie w ciemności wymaga siły,
by zapamiętać ciemność taką, jaka była.
Nie każdy to potrafi.
Pytanie więc brzmi...
Czy ty potrafisz?
-Jestem gotowy. -Nie jest gotowy.
Jestem.
Pani Friedman opowiadała wam o Lizzy Sobek?
-Tak. -Co mówiła?
Uratowała 50 dzieci z pociągu jadącego do Auschwitz.
A opowiadała wam o magicznych motylach?
Magicznych motylach?
Które doprowadziły dzieci do Lizzy i bezpiecznego schronienia.
Stały się kluczową częścią historii Lizzy w kolejnych jej wersjach,
ponieważ, Mickey...
Prawda była nie do zniesienia.
Wiem to.
Byłam tam.
Były tam motyle,
ale nie takie, jakie wyobrażają sobie ludzie.
Doprowadziły część dzieci do schronienia, ale większość nie miała tyle szczęścia.
Ostatecznie
tylko sześcioro z 49 dzieci uciekło.
Pani jest Lizzy Sobek.
Czemu ten pociąg?
Co to ma wspólnego z Ashley i moim ojcem?
Człowiek, który zabił pozostałe dzieci, zwany był Rzeźnikiem z Łodzi.
Z jego powodu wybrałam ten pociąg.
Dlaczego?
Bo zamordował mojego ojca.
Mamy coś wspólnego, ty i ja.
Ojców, którzy zginęli na naszych oczach.
To potwór, który zabił mojego ojca.
To niemożliwe.
Nie.
Niemożliwe.
Znalazłam kogoś.
Zna szyfr do szafki Ashley.
Czy to Ashley?
Nie widzę.
Chce ukryć się przed kamerą.
Może sprawdź inny kąt.
To Rachel Caldwell.
Jasny chuj!
Mickey się wścieknie.
Twoja mama i ja wykonujemy ważną pracę.
Pomagamy tym, którzy nie mogą pomóc sami sobie.
Ale to nie sprawia,
że jesteśmy odporni na zło tego świata.
Ono zawsze tam jest.
A ja muszę być czujny.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski