W poprzednich odcinkach...
Dylan Shakes, dzieciak z Kasselton.
Ashley Kent, dzieciak z Kasselton.
Co łączy te zaginięcia?
Pani córka, Ashley. Nic jej nie jest?
Zgubiłem Ashley. Ale... Znajdę ją.
Zrobiłeś swoje.
Tutaj go pochowałaś?
Ten, kto to zrobił, porwał naszą koleżankę.
Nie wiemy, gdzie jest Ashley.
Powtórzę, co powiedziałam policji, ale idźcie.
Facet, który to zrobił, miał tatuaż na twarzy.
To nie twoje.
Ośmiornicę.
Zatrzymaj się!
Tegoroczny musical to... Upiór w operze.
Zniszczę jego świat.
Niespodzianka!
Nie umawiała się pani z moim tatą?
Tak, byliśmy parą.
I przyjaźniła się pani z moją mamą.
Wyjątkowo.
Nie odpowiadasz.
Ignorujesz mnie. O co chodzi?
Nie do wiary.
Odpierdol się!
Chłopaki?
Zna szyfr do szafki Ashley.
O mój Boże.
Mickey się wścieknie.
Pani jest Lizzy Sobek.
Powiedziała pani, że mój tata żyje.
Jasna cholera.
Tato.
HARLAN COBEN: SCHRONIENIE
CZY COŚ CI GROZI?
Pierdol się.
Co robisz?
Idę do szkoły.
Racja.
To dobrze.
Jesteś trochę czerwona.
To genetyczne.
Ćwiczyłam.
Nie wiedziałem.
O co chodzi z tymi pytaniami?
Nie zadałem nawet jednego.
-Wszystko gra? -Tak.
Dlaczego miałoby nie grać?
Do zobaczenia na koszykarskim śniadaniu.
Śniadanie.
Tak.
Do zobaczenia.
Tak.
Jest dobrze?
-No. -Super.
Tak.
Niemożliwe, żeby to był on.
To ten sam facet.
Mają nawet tę samą bliznę.
Ale jak to?
To niemożliwe, by nazista z lat 40.,
który zabił tatę Nietoperzycy, robił jako ratownik.
Nawet gdyby miał cały retinol świata,
nie wyglądałby tak młodo.
-No nie? -Nie wierzycie.
Nie no, wierzę, że ty w to wierzysz.
Ale to niemożliwe.
Miał tatuaż motyla.
Wtedy mój tata go rozpoznał.
Przypomniałeś to sobie godzinę temu.
Co?
Widzisz to, co chcesz dostrzec.
Też tak uważasz?
Tak. Pamięć potrafi płatać figle.
Kiedy byłem młodszy,
byłem przekonany, że zagrałem w Prawie ulicy.
Ale potem zorientowałem się,
że jestem za młody.
To był prawdziwy szok dla...
Myślicie, że zwariowałem?
-Skąd. -Nie o to chodzi.
A tak to brzmi.
To my jesteśmy tymi złymi.
Nie stara wariatka-terminator.
Ona tylko się tobą bawi.
W porządku, zrobię zdjęcie na tablicę.
Daj spokój.
Nie możesz się na nas złościć.
Myślimy logicznie.
-Nieważne. -Dokąd idziesz?
Mamy ci coś ważnego do pokazania.
Chodzi o Ashley.
Zesrasz się i zwymiotujesz.
To naprawdę coś.
To...
Musimy pogadać z Rachel.
Ja z nią pogadam.
Ale, Mickey...
Wyślij mi nagranie.
To nie było miłe z twojej strony, Ema.
Wierzysz mu?
To bez znaczenia.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Wyślij mi zdjęcie.
Musimy pogadać.
Jasne.
Wszystko gra?
Nie wiem. Czemu opróżniłaś szafkę Ashley?
To akurat moja szafka.
Wiesz, o czym mówię.
Nie.
Zdaję sobie sprawę, że chcesz dobrze,
ale daj spokój.
Powiedz mi, o co chodzi.
Nie możesz odpuścić?
Odpuść. Proszę.
-Zaufaj mi. -Wiesz, co się stało?
Dobra.
Spotkajmy się u mnie, opowiem ci o wszystkim.
Żartujesz?
-Mówię poważnie. -Okej. Kiedy?
Nie wiem, może o 18.
Troy.
-Cześć. -Cześć.
Posłuchaj.
Przepraszam za wczoraj.
To było pojebane.
Wiem, po prostu...
Mam dużo na głowie.
No to po prostu powiedz, zamiast się wściekać.
Wiem.
O czym gadałaś z Bolitarem?
O co...
Nie chcę, żeby to źle zabrzmiało, ale jesteś uroczy, gdy zżera cię zazdrość.
Zawsze jestem uroczy.
Stój.
Odpierdol się ode mnie!
Witamy na zapoznawczym spotkaniu sekcji koszykówki!
Byku!
Weźcie coś do jedzenia i zajmijcie miejsca.
Mogę iść do domu?
Siemanko, Wielbłądy!
Kochamy cię, mamo Troya!
Jako drużynowa mama tegorocznych Wielbłądów,
chciałabym prosić o brawa
dla naszego wyjątkowego gościa.
Chodzi o Bucka?
Nie, nie o Bucka.
Osoba ta była rozgrywającą mojej drużyny
i osiągała najlepsze wyniki,
gromkie brawa dla mojej koleżanki z drużyny,
Shiry Bolitar!
Dziękuję.
Shira, może udzielisz kilku rad drużynie,
jesteś doświadczonym Wielbłądem.
To nie ma sensu.
Dalej, mowa!
Dawaj, Shira!
Chodź i pokaż im, jak to się robi.
No dawaj.
Koszykówka. No nie?
Jestem drobna.
W sensie niska, ale silna.
Jestem tu z bratankiem.
Też świetnie gra w kosza.
Tak.
Wiele dobrego zdarzyło się na boisku.
Mnóstwo wspomnień.
Więc...
Czasem wygrywacie, czasem przegrywacie.
Ale ostatecznie to bez znaczenia.
Chodzi o relacje z innymi.
One są wieczne.
-Hej, Shira. Cześć, Hannah. -Hej, Babs.
No dobra.
Może pójdziemy do łazienki.
Będziemy się całować?
Ken, walisz jak kibel.
„Ken, walisz jak kibel”.
I to niby ja?
Świetna parodia.
Co za debil.
Po co ci on?
Bo jest przystojny.
-Nie. -Tak.
Przed wami ostatnia piosenka dzisiejszego wieczoru.
Jako że twój partner przegrał z whisky,
a mojego nawet nie wpuścili...
-Mogę prosić panią do tańca? -Oczywiście.
-Tędy. -Dziękuję.
Będzie mi cię zajebiście brakować.
Lesbijki!
Nie przestawajcie. Podoba mi się.
Chcesz się stąd wyrwać?
Pewnie. Chodźmy.
Zaczekaj.
Ale przemowa.
-To nie było w porządku. -Inspirująca.
Masz to w sobie.
Cześć!
Czy to Babs?
Jak się masz?
Tak. To Babs.
„Cześć”, które wywołało wiele traum.
O mój Boże.
Nie wiedziałam, że paskudna Babs wciąż mieszka w Kasselton.
Nic się nie zmieniła.
Fakt. Nic a nic.
Widzisz te okulary?
Zasłaniają pół twarzy. Nie da się ich przeoczyć.
Plotki mówią,
że strzeliła sobie botoks z Groupona.
Nie.
Za tymi okularami ukrywa opadnięte powieki.
To źle, że mnie to śmieszy?
Nie osądzam.
W życiu.
Co robisz potem?
Będę pracować.
Brzmi ciekawie.
Mam alternatywną propozycję.
Słucham.
Chodź ze mną na lody nad wodą.
Mamy piękny dzień.
Sama nie wiem. To chyba zły pomysł.
Co masz na myśli?
Jak to „co mam na myśli”?
To lody!
Po wczorajszej nocy? Masz męża i rodzinę.
Tak, no więc... Wyrzuciłam to z siebie.
Było, minęło. Chcę być twoją przyjaciółką.
Proszę.
Tęskniłam za tobą.
Dam ci czas.
Przemyśl to.
Będę o 16.
Zrobisz, jak uważasz.
Jeśli lubisz dobrze się bawić, to wpadniesz.
A jeśli nie, trudno.
Twój wybór.
Pamiętajcie, że za tydzień macie mieć gotowe projekty.
Dziękuję, pani Friedman.
Proszę pani.
Mogę panią o coś spytać?
Śmiało. Ale nie mam dużo czasu.
Dziś przesłuchania do Upiora.
Zajmę dosłownie sekundę.
Rachel i ja robimy projekt o Lizzy Sobek,
był tam taki nazista. Tak zwany Rzeźnik z Łodzi.
Znaleźliśmy tylko jego zdjęcie,
może wie pani o nim coś więcej.
Skąd to masz?
Z biblioteki.
To jest Rzeźnik z Łodzi.
Kto dał ci to zdjęcie, Mickey?
Nie wiem, ale...
Ktoś ze mną pogrywa.
Dziękuję.
ŁYŻKA NOWA WIADOMOŚĆ
Odwróć twarz Od jaskrawego światła dnia
Nie myśl już
O zimnym, nieczułym świetle
Wsłuchaj się w muzykę nocy
Nieźle!
Zamknij oczy i poddaj się Swym najmroczniejszym snom
Dobrze, Buck!
-Łyżka, co jest? -Ktoś mnie wyruchał.
Zostałem porządnie wyruchany.
Co ty wygadujesz?
Marissa Zamboni.
Zmieniła zdanie i nie chce wystąpić z musicalu.
Ale ćwiczyliśmy jako duet.
Napisałeś, że ktoś umarł.
Tak, moja kariera.
Jestem przerażony.
Spójrz na Bucka, koleś wymiata.
Bo nigdy wcześniej nie żyłaś
Dobrze, Buck! Weźcie go!
Jak mogę ci pomóc?
Nie wiem.
Łyżka, spokojnie.
Będzie dobrze.
To było zarąbiste.
Arthur Spindell i Marissa Zamboni.
Będę tu.
-Idź! -Teraz Łyżka?
-No. -Stary. Musimy zostać.
Mama chce wiedzieć, o której...
-Gdzie Marissa Zamboni? -Nie mogła przyjść.
Dobrze, że pan tu jest.
Proszę.
Noc panuje wokół
Zmysły wyostrzone
Przepraszam.
Ciemność wokół...
Skup się!
Budzi.
Budzi wyobraźnię
Porażka!
Twojej starej!
I
-Przepraszam. Chyba nie... -Nie dał rady.
Odwróć twarz
Od jaskrawego światła dnia
Odwróć twarz
Od zimnego, nieczułego światła
Wsłuchaj się w muzykę nocy
Zamknij oczy i poddaj się Swym najmroczniejszym snom
Przestań myśleć O swym dawnym życiu
Zamknij oczy Niech wzniesie się twoja dusza!
Będziesz żyć Jak jeszcze nigdy wcześniej
To było cudowne.
Nie wiedziałam, że potrafi pani tak śpiewać.
Panie Spindell, brawo!
Dobrze.
Suko! Śpiewać też potrafisz?
Chciałam tylko pomóc.
Nie przestawaj śpiewać.
Ema.
Kocham cię.
Dla ciebie zabiję i zginę.
Zaczekaj.
Czy ty właśnie nazwałeś ją Ema?
Tak ma na imię, idioto.
Żartujesz, prawda?
Emma nie mówiła wam, że to my nazwaliśmy ją Ema?
Stary, opowiedz im.
To historyczna chwila Trucków.
Trucków?
Troy, Buck, stary, kolejna historyczna chwila.
Chodziliśmy razem na hiszpański.
Emma była nowa, była emo, więc wołaliśmy do niej:
„Ema!”.
Bo ma na imię Emma i jest laską.
-Powiedzmy. -Mordo!
Zawsze musisz przegiąć.
Stary.
Ej, Buck.
Nie powinieneś być Buck.
Raczej „Srak”.
Bo jesteś zasrańcem.
Srakley.
To było słabe.
Ignoruj go.
To dupek, bo łatwo go wystraszyć.
Tak mówi mama.
Jeb się, Whitney. Nie mówi tak.
Jak chcesz, Srakley.
Poszukaj sobie podwózki.
Nie do wiary, że dzieliłam z nim łono.
Wchłonęłaś całą przyzwoitość.
Super, że przejęłaś tę głupią ksywkę.
Jesteś Ema.
Cieszę się, że przyszłaś i wybrałaś szczęście.
Wiesz, co?
Nie rób tego.
Nie byłam pewna.
Przez jakiś czas wkurzałam się na ciebie.
Ale odkąd tu jesteś, trudno mi się złościć.
Naprawdę za tobą tęskniłam.
Ja za tobą też.
Mogłaś po prostu mnie spławić,
zamiast uciekać z miasta.
Jestem duża, poradziłabym sobie.
Dlatego wyjechałam?
A nie?
Mylę się?
Wyjechałam,
bo chciałam być z tobą, a nie wiedziałam, co z tym zrobić.
Teraz to mówisz.
Tak.
Mam tu nową. Zapisała się do cheerleaderek.
Do zobaczenia.
-Na boisku o trzeciej. -Na razie.
Tak?
-Słyszałaś o Ashley? -O kim?
Nowa. Wypisała się ze szkoły.
Może ją wystraszyliśmy.
Cześć.
Chcesz wejść?
Jasne.
Mam seltzera.
Spoko, dzięki.
Co to?
Stare rzeczy mojego taty.
Shira je dziś przyniosła.
To twoja mama.
Tak.
Była w naszym wieku.
Tyle że sławna na cały świat.
Nie miała na nazwisko Hammer?
Zaczęła grać jako Kitty Martillo,
ale trener uznał, że z nazwiskiem białego osiągnie więcej.
Ta planeta jest okropna.
Racja.
Posłuchaj.
Byłam dziś wredna.
I...
Nie jestem przyzwyczajona do posiadania przyjaciół.
Przepraszam.
Naprawdę.
Ja też.
To zdjęcie... Sprawdziłam je.
Jak?
Nieważne.
Dlaczego jesteś taka podejrzliwa?
To moja marka.
Tak czy siak, popatrz.
Ktoś obrobił to zdjęcie.
Tak, domyśliłem się.
Ale to nie znaczy, że wszystko gra.
Spójrz na protokół wypadku.
Sprawdziłam zdjęcia wszystkich ratowników,
żaden nie wygląda jak ten cały Rzeźnik.
On tam był.
-Widziałem go. -Wiem.
Wierzę ci.
Pamiętasz coś jeszcze?
Cokolwiek.
Co jest?
Logo.
RATOWNIK MEDYCZNY
Na karetce.
Było inne.
Opisz je.
Halo?
Policja Kasselton!
Witam.
Jezu.
Przepraszam.
Dostaliśmy anonimowe wezwanie.
W mojej sprawie?
Absurd, wiem.
Ale powiedziano nam,
że na pani posesji zakopano ciało.
Ciało?
Wiem, wiem.
Po prostu weryfikuję informacje.
Policja reaguje na każde takie zgłoszenie?
Mogę spytać, co to?
Oczywiście.
Na moim podwórku zdechł jeleń.
Czułam, że biedactwo potrzebuje godnego pochówku.
Proszę wybaczyć.
Ale mogę sprawdzić?
Raczej nie.
Mogę wrócić z nakazem.
Buckley
Srakley
Jakiś ty szpetny
W środku i na zewnątrz
Nienawidzę cię.
Bądźcie w gotowości.
Porzucone auto na rogu North Maple i Glen
należy do Charlotte Kent.
Nie możemy się dodzwonić.
Pani Kent.
Tak właśnie wyglądało.
Coś znalazłam.
Zadzwońmy.
Masz numer?
Mam pytanie w sprawie wypadku.
Z którego dnia?
Z 15 czerwca.
Tego roku?
Tak, 15 czerwca tego roku.
Jasne. Proszę zaczekać.
Chwileczkę.
Co?
Spotkamy się w szkole?
Jestem zajęta. Co jest?
Niedobrze.
Wolę powiedzieć osobiście.
Wywalili cię z musicalu?
Ema, lista pojawi się za godzinę.
Nie zapeszaj.
Tak, w Santa Monica.
Serio? Nie mam na to czasu.
Na pewno?
Jasne.
Do zobaczenia.
Dziękuję bardzo.
Jasna cholera!
Co?
Tamtego dnia nie pojechali
do żadnego wypadku.
Bo dzień wcześniej skradziono jedną z karetek.
Co tu się odpierdala?
Jezu.
Naprawdę mi przykro.
Musiałem sprawdzić.
To wszystko?
Tak, przepraszam.
-Po prostu... -Nie.
Nie kłopocz się.
Na pewno?
Tak.
Żegnaj, Kenie Taylor.
Co?
Mieszkasz tu od urodzenia.
Oczywiście, że cię znam.
Niewiele się zmieniłeś.
Przepraszam za kłopot.
Teraz pani Kent zaginęła?
Że co?
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków,
ale to nie wygląda na przypadek.
Może Kentowie wiedzą o Ashley więcej, niż mówią.
Może to całe zniknięcie
to próba ukrycia czegoś.
Co mamy robić?
Mam plan.
Jaki plan?
Ufasz mi?
Nie.
Jasne, kumam.
Obsada.
O mój Boże!
Schyl się, malutka.
Co?
Przepraszam. Naprawdę.
Łyżka!
Ema.
Dostałaś rolę Upiora.
Boże, Ema, jesteś pieprzoną ikoną.
Twój talent wykracza poza tradycyjne normy płciowe.
To niesamowite.
Boże!
Boże, gram Raoula!
Kurwa.
Boże, zagramy wrogów!
A jesteśmy przyjaciółmi.
Dostałem rolę Christine,
bo mam szeroką skalę głosu.
A ty nadajesz się na paskudnego dziwaka.
Nie będę całować żadnego z was.
Niestety musimy walczyć o Bucka,
ale kiedy pokażesz im...
Nie wystąpię.
Musisz. To część historii.
Nie wystąpię, Łyżka.
Co?
-Musisz. -Właśnie, Upiorema!
Byłaś niesamowita. Zasłużyłaś.
Ogarnę ci kości policzkowe.
Będę makijażystką.
Twoja twarz jest jak wymarzone płótno, do tego te wielkie oczy.
Nie widziałaś Bucka.
To było piękne. Zrobił tak.
Cieszę się, że spędzimy razem więcej czasu.
Tak, będzie super.
Zamknij się.
„Będzie super”.
Co robimy z panią Kent?
No dobra.
Skąd wziąłeś klucz?
PEDIATRA
Nie mów nikomu,
ale załatwiłem go przez Sieć Dzieci Woźnych.
Czasem wymieniamy się kluczami, nie wnikaj.
Co dzieje się w SDW, zostaje w SDW.
-Łyżka! -Ema,
nie zadawaj pytań, bo mnie powieszą.
Gabinet doktora Kenta. Bingo.
Powiedziałeś „bingo”?
Czego szukamy?
Powiązania z Ashley, czegoś podejrzanego.
Musi istnieć powód, dla którego on i jego zaginiona żona
zostali wymienieni jako rodzice Ashley.
Pomożesz, czy wolisz obczajać mi tyłek?
Nienawidzę cię.
Ashley, Ashley.
-Boże, Łyżka. -Co?
Co, kurwa?
Doktor Kent był lekarzem Dylana Shakesa.
„Krwiak na brzuchu.
Ojciec twierdzi, że pacjent spadł ze schodów”.
„Ślady duszenia.
Według ojca efekt kontuzji”.
Ten śmieć znęcał się nad Dylanem.
Masakra.
Wszyscy wiedzieli, że to on.
Jakim cudem go nie zamknęli?
Brakowało im dowodów.
Ale to i tak masakra.
Mamy całą listę dowodów na to, że dzieciak był maltretowany,
a nikt w mieście nic nie zrobił.
Czemu nikt nic nie mówił?
Wszystko tu jest.
To pojebane.
Zaczekaj.
Ostatni wpis jest pusty.
O mój Boże.
Doktor Kent widział go w dniu zaginięcia.
Chodź, skarbie.
Dobrze.
Witaj, Martho.
Odwiedził mnie dziś policjant.
Gdyby kopał głębiej, znalazłby tę gnidę.
Trzymaj się z dala od Mickeya Bolitara.
On wciąż opłakuje ojca.
Myślisz, że tego nie rozumiem?
Ty...
Wiesz, ile Brad dla mnie znaczył.
Więc daj jego synowi spokój.
Dlaczego wkleiłaś twarz Luthera do tego zdjęcia?
Dlaczego akurat jego?
Kto jak kto, ale ty nie powinnaś kwestionować moich metod.
Nie krępuj się,
pierz mózgi ludziom i morduj nauczycieli.
Twój kochany pan V. zajmował się handlem dziećmi.
Sprzedał młodą dziewczynę.
Ashley Kent?
Tak.
Wiesz, ile jeszcze dzieci
cierpiało i ginęło przez jego chciwość?
Uwierz mi, wyświadczyłam ludzkości przysługę.
Zabójstwo to zabójstwo, Elizabeth.
Nieważne, jak o nim mówisz.
Proszę bardzo.
-Co? -Uosobienie świętości.
Dziwię się, że wciąż taka jesteś.
-Po tym, co spotkało biednego Dylana. -Nie wymawiaj tego imienia.
Myślisz, że nabożeństwo złagodzi poczucie winy?
Nie pomogłaś mu.
Zostaw mnie w spokoju.
Posłuchaj.
Odpuszczę ci tym razem przez wzgląd na starą zażyłość.
Przyjaźniłyśmy się.
Ale jeszcze jedna zagrywka...
A też skończysz w ziemi.
Pora porozmawiać o Ashley.
Przestań gapić się na swojego chłopaka.
Ashley przyszła na próbę, ale o tym wiesz.
Była dobrą tancerką.
Ale jej ruchy były trochę...
No nie wiem, sugestywne.
No i...
Niektóre dziewczyny zaczęły się z niej śmiać,
nazywały ją dziwką.
-Ty też. -Nie.
Ale nie powstrzymałam ich, a potem było mi z tym źle.
Ponieważ...
Jako kapitan
powinnam dbać o komfort dziewczyn.
Nie zrobiłam tego, czułam, że ją zawiodłam.
Ruszyłam za nią, by przeprosić.
Ashley?
Ashley!
-Do auta! -Zostawcie ją!
Już!
Zastrzel ją!
Nie, musi być żywa.
Spadajmy stąd.
Wszystko w porządku?
Musimy uciekać.
Znaleźli mnie.
Ashley, co to za jedni?
Nie chcę mówić.
Im mniej wiesz, tym lepiej.
Trzeba iść na policję.
Jesteś nieletnia.
Nie będzie żadnych kłopotów.
-Obiecuję. -Proszę, Rachel.
Żadnej policji.
Oni też w tym siedzą.
-Proszę. -Dobrze.
Ale jak mogę ci pomóc?
Nie możesz.
Zabiją cię, Rachel.
Muszę stąd wyjechać.
Tak właśnie. Muszę wyjechać.
Zostań u mnie.
-W życiu! -Tak!
Taty nigdy nie ma.
Podróżuje w związku z pracą.
Nikt się nie dowie.
Będziesz u mnie bezpieczna.
Pozwól sobie pomóc.
Nie musisz tego robić.
Wiem, ale chcę.
Naprawdę.
Zaczekaj.
Ashley tu teraz jest?
Tak, w domku przy basenie.
Mickey, nie wychodź.
Co?
Ktoś tu jest.
Kurwa.
Dzwoń na policję.
Kurwa! Nie mam zasięgu.
Nie mam zasięgu.
Kurwa. Ja tak samo.
Nie.
Kurwa!
Przyszedł po Ashley.
Mickey, nie!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski