Uploaded by MoviesMod.org | Visit & Support
W poprzednich odcinkach...
To pani Friedman.
Dylan zaginął po meczu Małej Ligi, ona musi coś wiedzieć.
-Tak. -Może zabrała go do doktora Kenta.
-To moja nowa restauracja. -A co na to Ken?
-Dziś podpisałam umowę najmu na dwa lata. -Co?
Pierdol się!
-Co, kur... -Emma?
Co tu robi Angelica Wyatt?
-Angelica Wyatt to twoja mama? -Tak.
Lubiłam cię, zanim wiedziałam,
i lubię cię tak samo teraz.
Jasna cholera. Angelica Wyatt jest mamą Emy?
Zobaczyłem twój tatuaż.
Agent mi go zrobił.
Ten motyl to abeona tisi-coś.
To nazwa fundacji moich rodziców.
Tu leży mój ojciec. Jakby go tu nie było.
Twój tata go znał?
Musimy sprawdzić te numery.
Znaleźć Ośka i dostać odpowiedzi.
Sprawdzisz dla mnie te numery?
Auto jest zarejestrowane na Antoine'a Lemaire'a,
pewnie tak się nazywa.
-Musimy tam wejść. -Nie wejdziemy tam bez przygotowania.
Więc zaczekamy, aż wyjdzie.
HARLAN COBEN: SCHRONIENIE
Wracajmy do Kasselton. Już.
Twoja ciotka będzie zła, jeśli cię nie będzie.
Jeszcze kilka minut. W końcu wyjdzie.
Tak, ale mógł...
Mógł wyjść tylnymi drzwiami lub narąbać się w środku.
Na pewno wie, gdzie jest Ashley.
Tego nie wiemy.
Może nic jej nie jest, mogła uciec.
Wydałem tu za dużo kasy! Przecież to pieprzony klub!
O co ci chodzi?
Mickey.
O mój Boże!
Wypierdalać!
Chuj z tym, spadamy.
-Szlag! -Co?
Mickey wrócił, musisz iść!
Znam zasady. Jak kiedyś.
Tak. To były czasy.
Pracowałem z Rachel
nad projektem i zasnąłem.
W porządku.
Okej.
Chociaż nie. To nie w porządku.
-Trzeba było zadzwonić. -Fakt.
I żadnego nocowania z dziewczyną!
To nie jest moja dziewczyna. Następnym razem zadzwonię.
Dziwnie się zachowujesz.
Wcale nie.
Zdecydowanie.
Brak snu potrafi dobić. Zrobić ci śniadanie?
Tak, padam z głodu.
Idę dziś na wspominanie Dylana Shakesa.
Chcesz iść ze mną?
Tak.
Super. Odbiorę cię ze szkoły.
Jasne.
Mam do ciebie prośbę.
Słucham.
Chcę ekshumacji ciała taty.
Co?
Dlaczego?
Zamknę rozdział.
Rozdział?
Tak.
To dość ekstremalny sposób.
Dlaczego nie chcesz powiedzieć?
-To zabrzmi dziwnie. -Za późno, mów dalej.
Muszę się dowiedzieć, czy tata jest w tym grobie.
Czemu myślisz, że go tam nie ma?
Nie wiem. Mam przeczucie.
Stoję nad jego grobem i nic nie czuję.
Jakby go tam nie było.
Kilka innych rzeczy też się nie zgadza.
Jakich rzeczy?
Czy możesz mi po prostu zaufać?
Dzień dobry.
Spałam u Shiry.
Co pomyśli sobie nasz syn?
Myślisz, że nie wie, że mamy problemy?
Nie, jeszcze tydzień temu sam nie wiedziałem.
-Nie zwracałeś uwagi. -Nie chcę się kłócić, Hannah.
Kiedy nie wróciłaś do domu...
Cała złość ze mnie wypłynęła.
Byłem smutny.
Powinienem wspierać cię w sprawie restauracji.
Przepraszam. Byłem gównianym mężem.
Pomóż mi to naprawić.
Osiek został w klubie.
Może wyszedł tylnym wyjściem, a może został w środku.
Na razie to ślepa uliczka.
Zostaje nam tylko lekarz.
Doktor Kent widniał jako ojciec Ashley,
ale był też lekarzem Dylana
i widział go tamtego wieczora, kiedy zaginął.
-Doktor Kent łączy wszystko. -Racja.
Trzeba z nim pogadać.
Nie wiemy tylko, dokąd zabrał go człowiek Nietoperzycy,
więc to też ślepa uliczka.
Czyli człowiek, który uprowadził Dylana
prawie 27 lat temu, porwał też Ashley?
Wspominanie Dylana Shakesa.
Może porywacz się pojawi.
Myślisz?
Może chcieć ponapawać się cierpieniem innych.
To porąbane.
Idę z Shirą, możemy iść razem.
-Jestem za. -Ja też.
Siemanko, Wielbłądy. Przed wami wiadomości Bucka Renny.
Zanim zaczniemy,
gratulacje dla Emy Winslow,
która zagra główną rolę
w jesiennym musicalu Upiór w Operze.
Gratulacje, Ema.
To cudowne, że przełamujemy bariery dotyczące płci społecznej.
co pozwoli nam spojrzeć z nowej perspektywy na musical.
Nagroda Tony na ciebie czeka. Masz wrodzony talent.
Gratuluję, Ema. Cieszę się twoim szczęściem.
Zwłaszcza że będziesz mogła pracować ze swoją mamą!
Zgadza się, Wielbłądy.
Mamą Emy Winslow
jest supergwiazda filmu i teatru, Angelica Wyatt!
Wiedzieliście? Bo ja nie.
-A pan dokąd? -Moje gratulacje, Ema.
Połamania nóg, to będzie dla ciebie bułka z masłem.
Dowiemy się dziś też,
kto dostał się do drużyny koszykówki,
osobiście stawiam na duet Truck.
Co, kurwa?
Pomóc ci w czymś?
Czy twój kuzyn Rob wciąż pracuje w radzie zdrowia?
Tak. Jesteś zainteresowana? Bo wiesz, rozwiódł się.
Kusząca perspektywa.
Miałam nadzieję, że pomoże mi
w ekshumacji ciała.
Rety.
-Czyjego? -Mojego brata.
-Chcesz wykopać ciało brata? -Prawdę mówiąc, nie chcę.
Ale?
Mickey ma wątpliwości, czy Brad faktycznie tam leży.
Skąd te wątpliwości?
Ma przeczucie.
Chcesz to zrobić, opierając się na przeczuciach nastolatka?
Tak.
Ponieważ sama
czuję coś podobnego.
Czemu?
Cześć, Shira, tu Brad.
Nie będę w to wchodził, ale jesteśmy znowu w Stanach.
Nie mogę mówić zbyt wiele, ale ufam tylko tobie.
Zaopiekuj się Mickeyem.
Oddzwoń. Przepraszam.
A kilka godzin później już nie żył.
Sądzisz, że to nie był wypadek?
Nie.
Brad był paranoikiem.
To pewnie był przypadek,
a ta wiadomość nic nie znaczy,
ale ekshumacja Brada może przynieść nam spokój ducha.
Racja.
-Zadzwonię do Roba. -Dziękuję.
Siemanko, Mayweather.
-Łyżka! -Słyszałeś?
Tak.
Można powiedzieć, że Łyżka porządnie go nakarmił.
Łyżka. Sztos.
-Przebiłeś samego siebie. -Tak.
-Oto i on. -Oto i on!
Rozeszło się.
No. Nie znałem cię z tej strony.
To mój gniew.
Zawiesili cię?
-Na dwa dni. -Rety.
-Prosiłem o pięć. -Czemu prosiłeś o więcej?
Kiepski ze mnie negocjator.
Rozmawiałeś z Emą?
Nie, włącza się poczta głosowa.
U mnie też. Pewnie potrzebuje czasu.
Całe życie ukrywała, kim jest jej mama.
Czyli pójdziemy sami.
Na to wygląda.
Nawet nie myśl o opublikowaniu tego zdjęcia!
Spuszczę twój telefon w kiblu, przysięgam.
Nara.
Zapomnij. Banda fałszywych suk.
Chcesz pogadać o fałszywych sukach?
-To nie tak. -Czemu mu powiedziałaś?
Spierdoliłam. Czuję się z tym paskudnie.
Dlaczego to zrobiłaś?
Nie sądziłam, że powie wszystkim. Obiecał mi.
-„Obiecał”. -Ema, naprawdę...
Buck mnie szantażował.
O czym ty gadasz?
Dowiedział się, że kupiłam pierwsze 500 000 obserwujących.
Powiedział, że mnie wyda, jeśli nie znajdę czegoś na ciebie.
Po co kupowałaś obserwujących?
Nie wiem. Tak wyszło.
Kogo obchodzi makijażystka z dwoma obserwującymi?
To...
To zajebiście smutne, Whitney.
Było, minęło.
Jeśli się dowiedzą, skasują mi konto.
Stracę partnerów i sponsorów.
Myślałam, że cię to nie obchodzi.
Jasne, że mnie obchodzi! To moja sztuka. Moja reputacja.
Będę z tobą szczera,
miło jest mieć miliony osób, którym na tobie zależy.
-Nie chcę z tobą więcej rozmawiać. -Ema...
I nie chcę cię więcej widzieć.
-Przepraszam. -Odpierdol się!
-Przepraszam. -Zostaw mnie.
Mickey.
Pamiętasz, jak mówiłam ci o dzieciakach,
którzy kazali twojemu tacie wejść do domu Nietoperzycy?
Jasne. Nie mógł wyjść.
Cóż.
To byłam ja.
Dlaczego mu to zrobiłaś?
Nie wiem.
Z głupoty,
pod presją rówieśników, bo takie są siostry?
Nie wiem, byłam zołzą.
Po prostu...
Miałam własne problemy i wyładowałam się na Bradzie.
Chciałam ci powiedzieć, a skoro dziś jest wspominanie...
Czułam, że powinnam.
Masz prawo mnie nienawidzić.
Nie nienawidzę cię.
Nigdy cię nie nienawidziłem.
Powiedziałaś, że ojciec się zmienił. Dlaczego?
Był taki przerażony,
a ja nie mogłam tam wejść.
Otwórz!
Pobiegałam po rodziców,
ale po tym, jak wróciliśmy,
siedział na werandzie, całkowicie spokojny.
Nawet zbyt spokojny.
Nigdy nie powiedział, co się wydarzyło w środku.
A ty jak myślisz?
Nie wiem.
Na pewno coś ważnego.
Coś, co zmieniło całe jego życie,
a to wszystko moja wina.
Powinniśmy już iść.
Tak.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Ślicznie wyglądasz.
Nie wyglądasz, jakbyś uczyła się całą noc.
-Shira. -Tak tylko mówię.
Dziękuję. Liczymy na szóstkę.
Zasłużyliście.
Shira, masz może chwilę?
Jasne.
-Nauka. -Tak.
-Oryginalnie. -Myśli, że jesteśmy parą.
Skoro to działa.
-Cześć. -Cześć, Arthur.
Łyżka.
Dlaczego?
-Nie wiem. -Podoba mi się.
-Usiądziemy? -Tak.
-No to pa. -Cześć.
Wyglądasz wspaniale. Jesteś mądra, zabawna i empatyczna,
w końcu uroda to nie wszystko.
Ktoś bawi się w introspekcje.
Cały czas nad tym pracuję.
Każdy może tak mieć.
Jeszcze raz dziękuję, że sprawdziłeś te numery.
Oby udało się znaleźć Ashley.
Tak. Zbliżyliśmy się do siebie.
Jesteś dziś w dobrym humorku.
Chcę być ciebie wart,
nie chcę za 25 lat
stalkować cię na Facebooku, tylko być z tobą.
Nabożeństwo w intencji dziecka nie jest na to najlepszym miejscem.
Fakt.
Hannah powiedziała mi, że chce rozwodu.
O mój Boże.
Tak mi przykro, Ken.
Nie wiedziałaś?
Zdecydowanie nie.
Posłuchaj.
Doceniam, że Hannah mogła ci się zwierzyć.
Dlatego miałem nadzieję, że z nią porozmawiasz.
Ona cię słucha.
Od liceum. Nie chcę jej stracić.
Ken, nie.
Dlaczego nie?
To nie moja rola.
Proszę zająć miejsca.
Przepraszam.
Chcę wam wszystkim podziękować, że przyszliście uczcić pamięć Dylana.
Trudno pojąć, że opuścił nas aż 27 lat temu.
Miałam zaszczyt być jego trenerką Małej Ligi
i muszę wam powiedzieć,
że najbardziej pozytywny wpływ
na życie Dylana miała jego przyjaźń z Bradem Bolitarem.
Skup się!
Dasz radę, Dylan.
Czas.
Dasz radę, Dylan.
Powtórz: "Nie trafię piłki, jak nie zamachnę się kijem".
Powtarzaj to sobie, kiedy zwątpisz.
Nie trafię w piłkę, jeśli nie zrobię zamachu.
Nie trafię piłki, jak nie zamachnę się kijem.
Trzeci strike! Wyautowany!
Łączyła ich wyjątkowa więź,
a teraz obaj odeszli, zbyt wcześnie.
Dylan przeżywał trudności,
ale wzniósł się ponad to,
po czym stał się miłym i wrażliwym chłopcem.
Wydobywał z nas to, co najlepsze.
Chciałabym wierzyć, że Dylan jest tu z nami.
Wiem, co robisz temu biednemu chłopcu.
Zrób, co trzeba, Billy.
Zebraliśmy się tu, by przypomnieć sobie,
że nie spoczniemy,
póki nie ujawnimy prawdy.
Póki nie upewnimy się, że ten, kto skrzywdził naszego Dylana,
nie stanie przed sądem.
Billy! Miałeś tupet, by tu przyjść.
Mam prawo upamiętnić syna.
Powinieneś się wstydzić. Przez ciebie przeszedł piekło!
Czy mi za to wstyd? Oczywiście.
Ale nie zabiłem go.
Doktorze Kent! Proszę zaczekać!
Przepraszam, nie mogę.
Dlaczego pan tu przyszedł?
By upamiętnić Dylana.
-Bo był pańskim pacjentem? -Tak.
Muszę już iść.
Widział go pan w noc zaginięcia. Czy to jego ojciec go do pana zabrał?
Nie byłem z nim u lekarza.
Ale on tam był, kontuzjowany.
Co o tym wiesz?
Billy, spójrz na mnie.
Minęło 27 lat.
Dość tych tajemnic.
Wrócił wtedy do domu.
Musiał przyjść na piechotę.
Byłem zły. Nie pamiętam czemu.
Odpadł z gry.
Zaczął mówić o przegranym meczu.
Był słaby, marudził.
O mój Boże.
Co zrobiłeś, Billy?
Coś niewybaczalnego.
Nie!
Nie rozumiem, jak ktoś mógł zrobić to własnemu dziecku.
Wiem...
Jesteś Dylan Shakes.
Skąd ten pomysł?
Kilka spraw, ale głównie chodzi o okulary.
Wiem, co zrobił ci z okiem.
Nie!
Miałem tu przyjść! Pomocy, proszę!
Proszę! Miałem tu przyjść!
O mój Boże.
Nietoperzyca.
Uratowała cię.
Można tak powiedzieć.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Znalazłem cel w życiu.
Jaki cel?
Ten sam, który miał twój ojciec. Ratujemy dzieci.
Abeona.
Tak.
Czyli odkąd się urodziłem, moi rodzice pracowali dla Nietoperzycy,
by ratować dzieci takie jak ty?
Twój ojciec był odważny.
Robił to, co do niego należało. Ona widzi to w tobie.
Dała mi przerobione zdjęcie.
To nie był Rzeźnik.
Błąd. Na zdjęciu był Rzeźnik. Twój Rzeźnik.
Chciała, żebyś to zobaczył.
Każdy ma swojego Rzeźnika.
Czemu nie powiesz nikomu, że żyjesz?
To już bez znaczenia.
Nie dla pani Friedman.
Masz co robić, młody.
-Uratować Ashley. -Tak.
Dylan?
Nie nazywaj mnie tak.
Otworzymy grób mojego ojca. Co tam znajdziemy?
Prawdę.
ŁYŻKA
-Cześć. -Co u ciebie?
Źle. Jak było w kościele?
Smutno. Whitney się odezwała?
Kazałam jej się odpierdolić, ale i tak próbowała dzwonić.
Dobrze zrobiłaś.
Łyżka, ja...
Słyszałam, co zrobiłeś Buckowi.
Tak. No więc...
Głupio mi.
Nie wiem, czemu jej zaufałam.
Jestem z ciebie dumny, Ema.
Dlaczego?
Wcześniej nie znałem cię zbyt dobrze,
ale wydaje mi się, że dawna Ema by tego nie zrobiła.
Wyszłaś ze strefy komfortu.
Hej, Ema?
Co?
Pamiętasz, jak się pocałowaliśmy?
Zrujnowałeś tę chwilę.
Rozmawiałam z Robem,
umówiliśmy się na telefon o ekshumacji na jutro.
Ekshumacja. Jest w ogóle takie słowo?
Cudownie. Dziękuję.
Wszystko gra? Dziwnie się zachowujesz.
Poprosiłaś Kena o rozwód?
Rozmawiałaś z nim w kościele.
Tak. To był szok.
Mam nadzieję, że nie zrobiłaś tego dla mnie.
A jeśli tak?
Nie, Hannah. Proszę.
Nie rujnuj swojego życia, tylko dlatego, że utknęłyśmy w przeszłości.
Dla ciebie to tylko tyle?
Kiedy tamtego lata wyjechałaś...
Zatrzasnęłaś drzwi przed przyszłością.
-Daj spokój. -Pozwól mi skończyć.
Nie sądziłam, że będziemy miały kolejną szansę,
a ty nagle się pojawiłaś.
-To szaleństwo. -Wiesz, co myślę?
Znów chcesz uciec, więc powiem ci to,
czego nie mogłam powiedzieć wtedy.
Kocham cię, kurwa!
Kocham w tobie wszystko.
Zawsze cię kochałam i tego właśnie pragnę.
Nie czujesz tego samego?
Ashley?
Wpuściliście go?
-Miał dowód. -No.
Fałszywy, kretynie.
Tutaj jest! Brać go!
Jeśli go nie dorwiecie...
-Tędy. -Ej, ty!
-Kim jesteś? -Candy.
Nie mamy czasu.
Co ty robisz?
Udawaj, Mickey.
-Znam cię? -Nie, ale ja znam ciebie.
Ashley pokazała mi twoje zdjęcie. To moja przyjaciółka. Jest jak siostra.
-Więc tu jest. -Tak.
Zabierz mnie do niej.
Posłuchaj. Ashley już nie pomożesz.
-Jest za późno. Trafiła do lochu. -Gdzie?
Tam, gdzie trafiają sprzedane dziewczyny.
-Została sprzedana? -Tak. Bogatemu mężczyźnie.
Po co mu ona?
Zrobi z nią, co zechce.
Musimy wezwać policję.
Jeśli wezwiesz policję, Buddy ją zabije.
Ale jeśli pozwolisz sprzedać Ashley...
-Nie ma mowy. -Przynajmniej przeżyje.
Chcę do niej iść.
To samobójstwo. Wyciągnę cię stąd.
Nie rozumiesz. Nie wyjdę bez niej.
Skręć w prawo.
-Loch to ostatnie drzwi po lewej. -Dziękuję.
Przemyśl to jeszcze, Mickey, proszę.
Drzwi są zamknięte. Buddy ma klucz.
Ma w telefonie kod, który zmienia się co kilka minut.
-Jeśli cię złapie... -Poradzę sobie.
Dziękuję, że jesteś jej przyjaciółką.
Mickey, to przeze mnie tu wróciła.
-Co? -To prawda.
Po tym, jak Abeona ją wyciągnęła, Buddy sklonował mój telefon.
Wiedział, że jesteśmy blisko.
Widział, że Ashley do mnie pisze,
kazał mi się z nią umówić,
-albo... -Zagroził, że cię zabije.
Zdradziłam przyjaciółkę. To moja wina, Mickey.
Pomogłaś jej, pomagając mnie.
-To za mało. -Nie, jeśli ją uratuję.
Powodzenia.
Ashley? To ty?
O co tu chodzi, Buddy?
Przyszedł uratować swoją dziewczynę.
Zróbcie ze mną, co chcecie. Ale ją wypuśćcie.
Obawiam się, że nie mogę, Mickeyu Bolitarze.
Nowy facet Ashley jutro przyjedzie odebrać nagrodę.
A ty wiesz za dużo, by wyjść stąd żywym.
Nie.
Mogę zacząć?
Nie. Ja to załatwię. Wy wracajcie.
Jasne.
ZAMKNIĘTE
Jestem z Abeony. Wyciągnę cię stąd.
Nie wyjdę bez Ashley.
Musisz. Tu jest zbyt niebezpiecznie.
Powiedziałaś, że jesteś z Abeony.
-Wyciągnijmy ją. -Nie ma czasu.
Jak to? To Ashley nie ma czasu.
Mickey, to zbyt skomplikowane,
nie mam czasu ci tego wyjaśniać.
Ale twój tata chciałby, żebym cię chroniła, więc to robię.
Znałaś mojego tatę?
Tak, Lizzy nas sobie przedstawiła.
Współpracowałam z Bradem podczas wielu misji.
Ostatnia miała miejsce rok temu. W Europie.
Kemping.
-Tato? Co się stało? -Nic.
Zmywał krew z rąk.
Próbowaliśmy uratować kilkanaście dziewcząt. W tym Ashley.
Ale misja się nie powiodła.
Mickey, pozwól mi sobie pomóc.
Tak?
Chwila. Daj mi ręce.
Idziemy.
Niebieskie drzwi u szczytu schodów.
-Obiecaj, że uratujesz Ashley. -Przysięgam.
Chwila.
Krążą plotki, że Brad wciąż żyje. Czy to prawda?
Nie.
Był moim przyjacielem.
Nie mogę znieść myśli o jego śmierci,
jeśli coś wiesz, powiedz mi, żebym mogła się uspokoić.
Chciałem, żeby żył, ale odszedł.
Czołem.
Musiałam wiedzieć, że nie żyje.
Buddy jest z przodu. Czekajcie na sygnał.
-Pozbądźcie się tego problemu. -Nie.
Okłamałaś mnie! Dlaczego?
Dziękuję, że przyszłaś, Martho. Nie byłam pewna, czy to zrobisz.
Brakowało mi ciebie na wspominaniu Dylana.
Znasz mnie. Nie jestem sentymentalna.
Przyszedł jego ojciec.
Co?
W końcu powiedział prawdę o tym, co zrobił biednemu Dylanowi
w wieczór jego zaginięcia.
Drań przyłożył mu papierosa do oka.
Wiedziałaś?
Ostrzegałam cię, że go zabije,
ale ty nie słuchałaś.
Kazałaś mi czekać.
Kochałam go, chciałam, żeby był bezpieczny.
Chciałaś go adoptować.
Myślałam, że mogę zapewnić mu lepsze życie.
Lepsze życie? Straciłaś dystans.
Dlaczego znowu o tym wspominasz?
Jego ojciec by ci na to nie pozwolił.
Jak mogłaś tego nie wiedzieć?
Dylan byłby bezpieczny tylko z dala od tego człowieka.
I tam go odesłałam.
Ty?
Zapewniłam mu schronienie.
Powinnam była ci powiedzieć,
ale bałam się, że pójdziesz na policję.
Więc... O mój Boże.
Dylan wciąż żyje?
Żyje?
Lizzy, nic mu nie jest? Gdzie on jest?
Co ja tu robię?
Chcę pani podziękować.
Dylan?
Wszystko gra. Nic mi nie jest.
To ty. Boże.
Wiem, że ci się to nie podoba,
ale załatwię to szybko.
Nie!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Napisy: Piotr Leszczyński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski
Uploaded by MoviesMod.org | Visit & Support