BATAY SA NEW YORK TIMES COLUMN NA MODERN LOVE
GINAWANG FICTIONAL ANG IBANG DETALYE.
Kana, may tsokolate ka para sa amin?
-Ikaw mismo ang gumawa, tama? -Wala kayong makukuha sa akin.
-Bakit wala? -Wala talaga?
Kahit regalo lang?
-Wala. -Sige na! Isa lang!
-Wala ka namang bibigyan! -Ipinamigay ko na.
-Ano? Kanino? -Sabihin mo sa amin.
-Maligayang pagbabalik. -Good luck.
NGA PALA, MAY MGA PUSO KAPAG NAG-TYPE KA NG VALENTINE'S DAY
ANG CUTE!
DAHIL BINANGGIT MO,
NAALALA KONG VALENTINE'S DAY NGA PALA NGAYON.
NAKALIMUTAN KO!
VALENTINE'S DAY.
BAKIT WALANG PUSONG LUMALABAS SA AKIN?
SINUKUAN NA RIN BA AKO NG VALENTINE'S DAY?
MASYADO NA BANG MATANDA ANG 63?
ANG NAGPAIYAK SA IYO DAHIL INABANDONA KA NG VALENTINE'S DAY.
Biro lang. Alam ko na dahil ito sa phone model ko.
Hindi ka nagbibiro. Nagulat ka talaga.
Lagi mong sinasabing ayaw mo na sa pag-ibig,
pero sa totoo, gusto mo pa rin ng romansa.
Tatlong taon ka na kasing diborsiyada.
Wala akong interes sa romansa. Kahit kaunti.
Kaya nga sinabi ko sa iyong buksan mo ang app na ipinadala ko sa iyo kanina.
Sige na, buksan mo.
-Ayaw ko nga. -Sige na.
-Buksan mo. Bilis. -Sige na nga. Gagawin ko.
-Ito? -Oo, iyan.
Pindutin mo. Iyan.
At?
Ayos, dito mo ipapakilala ang sarili mo.
At,
ito ang mga katangiang hinahanap mo sa isang tao.
Lagyan mo ng check ang mga gusto mo.
Kung nilagyan ka rin niya ng check, matched na kayo.
Tapos ikaw ang bahala kung kokontakin mo siya o hindi.
Ano sa tingin mo?
'Di ako sigurado.
Ang ginagawa ko, ako muna ang kokontak sa kanila.
Pagkatapos, kapag nag-text kami sandali,
kung dapat silang i-meet ko,
magtsatsaa kami.
Ginagamit mo talaga ito?
'Di ba, sinabi mong nagde-declutter ka?
Ano? Oo.
Nagde-declutter tayong lahat kapag nag-60 na tayo.
Nagde-declutter man, nananatili ang mga alaala.
Pero kumukupas din ang mga alaala.
Wala nang mga bagay. Wala nang mga alaala.
Pero napakalayo pa ng katapusan ng buhay natin.
-Tama? -Oo.
Ano ang karaniwang life expectancy ng mga babaeng Japanese?
88, tama?
Parang ganoon na nga.
Kaya dapat sumubok tayo ng bago.
Tama?
Mga bagong nakikilala.
Mga bagong kaganapan. Mga bagong alaala.
Masyado pa tayong bata para malanta na lang.
Sige...
Kasi...
Hindi, salamat.
Kung paano naging pinakamasaya Ang aking pinakapangit na date
Hello?
Ibang-iba na ang itsura ng Harajuku Station!
Talaga?
Gusto mo bang tawagan kita tulad ng plano natin?
Oo.
Parang kinakabahan ka. Tama ba?
Oo naman!
At ikaw ang nagpahamak sa akin.
Oo, alam ko.
Kasalanan ko ang lahat. Pero desisyon mo ito, Natsuko.
Oo, alam ko.
At kahit mainit, wag kang oorder ng beer.
Talaga? Kahit umorder siya ng ganoon?
Ayaw ko sa isang lalaking umoorder ng beer nang tanghaling tapat sa unang date.
Natsuko, matigas minsan ang ulo mo,
kaya mag-ingat ka.
Oo. Malapit na ako, kaya wag kang makalimot na tumawag.
Ako na ang bahala. Paalam na. Good luck!
Sa tingin mo, magiging okey ba si Natsuko?
Sana.
NATSUKO, 63 FINE ARTS - NAKATIRA SA TOKYO
Maligayang pagdating.
-Ikaw siguro si Bb. Kurata. -Oo.
Masaya akong makilala ka. Ako si Hayami.
Masaya rin akong makilala ka.
Pasensya na kung nahuli ako.
Ayos lang. Masyado akong maaga.
-Maupo ka. -Salamat.
Hello. Maligayang pagdating.
-Iced coffee po. -Sige, iced coffee.
Sa uulitin, masaya akong makilala ka.
Masaya rin ako.
Abala ka ba sa trabaho mo bilang curator?
Medyo.
Sige.
Sa interior design ang trabaho mo, tama?
Bihira na akong magtrabaho ngayon.
May trabaho ka rin ba ngayon?
Ito? Hindi naman.
May hiniram lang ako sa library na kailangan ko.
Pasensya na kung pinaghintay ko kayo. Narito ang iced coffee mo.
Maraming salamat.
Mag-enjoy sana kayo.
Napakainit na naman.
Oo nga.
-Tumakbo ka rin kanina? -Oo.
-Ang inumin mo. -Salamat.
Nag-jogging lang ako nang kaunti malapit sa bahay ko.
Kahanga-hanga pa rin iyon. Saan ka kadalasang tumatakbo?
Paikot ng Imperial Palace.
Ah, ganoon ka palang klase ng runner!
Naisip ko na nga iyan nang mabasa ko ang profile mo.
Libangan mong tumakbo sa Imperial Palace?
Malapit kasi sa opisina ko.
Ayos lang sa akin kung maputik, kaya kahit saan ako tumatakbo.
Putik, semento, kahit ano. Siyempre, nagpapalit ako ng sapatos.
Ano ang sinusuot mo?
Normal na sapatos pang-jogging. Inirekomenda ng tindahan.
Naku. Walang alam ang ilang nagtitinda.
Baka ma-injure ang paa mo. Ayos ka lang ba?
Ayos pa naman.
Padalhan mo ako mamaya ng litrato. Bibigyan kita ng payo.
Hindi halata, pero dalawang beses na akong sumali sa Tokyo Marathon.
Wow! Astig iyon.
Sumali tayo sa susunod.
-Nang magkasama? -Oo, tuturuan kita kung paano.
Ayos lang.
-Pasensya na. Sa trabaho ito. -Nauunawaan kita.
Kaya mong tumakbo nang malayuan?
Kailangan kong magbanyo.
Doon sa likod.
Ayos!
Hello?
Kumusta?
'Di ko mapaliwanag.
Weirdo ba siya?
Mukhang hindi naman. Sa ngayon.
Pero parang hindi namin alam ang gagawin.
Bakit hindi?
Bakit? Dahil hindi ko pa ito nagawa.
Kaya pala.
Ganoon talaga dahil pinakasalan mo ang college sweetheart mo.
Ano?
Sandali, hindi iyan totoo.
Natatandaan mo ba?
Noong una kayong naghiwalay ng asawa mo.
Ano naman?
Iyon...
Sandali.
Iyon?
Bakit mo pa ipinaalala sa akin?
Pasensya na.
Makipag-usap ka lang.
Kausapin mo siya na parang mahal mo na siya.
Hindi kita maunawaan.
Isa iyong estado ng pag-iisip.
Gusto mo bang tawagan ulit kita?
Isa na lang, okey?
'Di ba mas maganda kung ite-text na lang kita?
Ite-text na lang kita.
Paalam muna. Galingan mo!
Sige.
Masaya ka ba, boss?
Parang mas masaya ka kaysa kay Natsuko.
Masaya talaga ang girl talk!
Girl talk? Ano iyon?
Ano?
Hindi na ba girl talk ang tawag doon?
-Pasensya na talaga. -Okey lang. Ayos lang ba sa trabaho mo?
-Oo. -Mabuti iyon.
Siya nga pala, pinanood ko ang pelikulang iminungkahi mo sa email mo.
-Kumusta? -Nagustuhan ko.
-Ang galing ng aktor! -Si Song Kang-ho!
Oo! Siya nga. At ang ganda rin ng artwork.
Oo nga.
Tama. Nasa design ka, kaya likas kang nahuhumaling sa ganoon.
Hindi, kung ihahambing sa iyo.
Dalubhasa ka sa contemporary art, tama?
Oo, pero sa trabaho, kahit ano.
Ang mga aklat na hiniram ka ay tungkol kay Da Vinci para maihanda ako sa susunod.
Talaga? Tungkol saan iyon?
-Gusto mo bang makita? -Oo naman.
Medyo mabigat.
-Heto. -Oo nga!
Talaga ba?
Nagluluto ako, pero karaniwan lang.
Lagi akong nagluluto ng spiced curry. Alam mo iyon?
Nagte-trending iyan kamakailan.
Napabili tuloy ako ng iba't ibang spices.
Gusto kong mag-trial and error sa pagluluto.
Parang eksperimento.
Pero tila gusto iyon ng mga kaibigan ko.
Mahilig ka ba sa spiced curry?
Sa mga restawran ako bumibili no'n.
Kung ganoon, mairerekomenda ko ang Grey sa Sancha. Ito ang pinakamasarap sa Tokyo.
Kaibigan ko ang may-ari.
Isang beer nga!
-Ano? -Sandali lang po!
Magpatuloy ka lang. Sancha?
Sancha? Ano?
Pasensya na. Pero di ako puwedeng uminom ng alak.
Alam ko. Nasa profile mo. Ako lang ang iinom. Wag mo akong alalahanin.
Sige... Ano bang sinasabi ko?
Curry, tama? Naaalala ko na.
Para sa akin, eksperimento talaga ang pagluluto, hindi lang ng curry.
Hindi ko gustong sumunod sa recipe.
Para sa akin, kailangan ng orihinalidad sa pagluluto.
Nakadepende ang lasa sa mood ko.
Nagluluto ka ba, Bb. Ishii?
Oo.
Parang hindi halata.
Gusto mo pa bang uminom?
Mukhang ayos iyon.
-Heto po ang beer mo. -Salamat.
Ayos lang ba kung mag-beer ako?
Oo naman. Ako rin siguro.
Sige.
Waiter.
Mahusay siya. Mairerekomenda ko talaga si Hwang Jung-min.
Kaya niyang gampanan ang kahit ano, mula sa pagiging charming hanggang sa gangster.
Sandali lang.
Pasensya na. Na-carried away ako.
Hindi. Ayos lang. Gusto ko lang i-note.
Sandali lang.
-Hwang Jung-myeon. -Hindi, Hwang Jung-min.
Jung-min?
Oo.
At ano ang pangalan ng pelikulang iyon?
New World. Kailangan mong mapanood iyon.
Film noir iyon. Ayos lang ba sa iyo iyon?
Oo, madalas akong manood ng mga Hong Kong film noir.
Ayos. Panoorin mo rin ang Asura.
Mairerekomenda ko rin ang Ode to My Father.
-Mas human drama iyon. -Sige.
Ayos...
Maganda rin naman ang futsal.
Pero sa tingin ko, pinakamaganda pa rin ang soccer.
Puno iyon ng mga play at teamwork...
Alam mo, para sa akin, tigilan mo ang laging pagkukuwento tungkol sa sarili.
Turnoff iyon.
Ano?
Sabihin na lang nating di tayo bagay.
Mag-ingat ka!
-Pasensya na, sandali lang. -Ayos lang ako.
Heto na.
Ayos!
Beer.
-Ayos. -Ayos.
-Bale... -Ano?
May oras ka pa ba pagkatapos nito?
Oo. Wala naman akong ibang plano.
Kung gusto mo, may alam akong Spanish na restawran.
Bakit di tayo maghapunan doon?
Sige.
Ayos.
Pero maaga pa.
Kung maglakad-lakad kaya tayo?
Mukhang ayos iyon.
Gusto ko iyon. Ngayon na lang ako ulit nakapunta sa Harajuku.
Ako rin. 20 taon na akong 'di nakakapunta rito.
-Ako na ang magdadala nito. -Hindi, kaya ko naman.
Mukhang mabigat.
Sanay na ako.
Magsalitan na lang tayo.
Ito muna ang bitbitin mo.
Sige.
-Hindi, sa tingin ko, hindi rito ang daan. -Hindi, dito iyon.
Hindi, sa tingin ko, doon pa ang Penny Lance.
Sigurado akong dito.
Ayos lang naman kung gusto mo talaga riyan.
Tara.
Kakaiba. Ang alam ko, dito talaga iyon.
Baka nagsara na?
Hindi, sigurado akong sa kabilang kalye iyon.
Sundan mo ako.
Sige.
Tamo? Narito.
Tama ka!
Pero di ko naaalala na ganito ito kaloob.
Ibang-iba na rin ang itsura ng pasukan.
Oo nga.
Pero ito siguro iyon.
Nagbabago talaga ang mga bagay.
Mga 50 taon na mula noong huli akong pumunta rito.
Sa akin, lagpas 40 taon.
Hindi ako makapaniwalang narito pa rin ito.
Oo, masaya akong makita ito.
Ako rin.
Bale...
Ganito ba talaga ang itsura ng kalsadang ito?
Alam mo, di mapagkakatiwalaan ang mga alaala.
Ibig sabihin, buhay ang lungsod.
Sa akin, mabuting bagay iyon.
Oo nga.
Masasabi nating 'di pa ako ulyanin.
Sang-ayon ako.
Ako na ang magdadala ng bag ko.
Ayos lang.
Uy.
Para sa akin, ang mga may-ari dapat ng gamit ang nagdadala nito,
lalaki man siya o babae.
Tama naman iyon.
Dalhin na lang natin nang sabay?
Ano?
Ano ito?
Wala ito dati, ano?
Tama ka.
Tingnan natin?
Sige.
Mukhang masyado tayong kapansin-pansin.
Tama ka.
Kanina pa naman?
Ayos lang kung tumingin ako?
Oo naman.
-Hello. -Welcome po.
-Mukhang masarap. -Bili na po kayo.
Bili na po kayo.
-Excuse me. -Ano po iyon?
-Bibilhin ko ito. -Ito po?
-Oo. -Iyan po ay 800 yen.
Salamat.
-Gagamitin mo na po ba? -Oo.
Maraming salamat.
Patawad. Binili mo iyan dahil sa mga libro ko.
Ayos lang. Matagal ko nang gustong bumili ng ganito para pang-shopping.
Masaya akong makakita ng maganda.
-Heto po ang sukli mo. -Salamat.
Maraming salamat.
May mabango.
Curry siguro iyon.
-Siya iyon, ano? -Siya nga.
Welcome.
Bili tayo?
Siguro.
Ano pong gusto ninyo?
Katulad siguro natin silang dalawa.
Oo, unang date pagkatapos mag-match.
Sayang lang dahil trying hard siya.
Sa tingin mo? Sinusubukan ba talaga niya?
Naaalala ko ang isang madilim na nakaraan 30 taon na ang nakalipas.
Madilim na nakaraan?
May nakaka-trauma akong first date dati.
Pagkatapos ng 10 taon, naghiwalay kami sandali ng asawa ko.
Nakipag-date ako noong panahong iyon
sa isang taong di ko kilala. Ang saklap talaga no'n.
Grabe.
Walang ginawa ang lalaki maliban sa magkuwento tungkol sa sarili.
Tulad ng lalaking iyon. Baka mas malala pa nga.
Para bang nakikipagkumpetensiya siya.
Hindi naman siguro. Bilang lalaki, baka desperado lang siya.
Baka dahil bata pa siya.
Paano ko ba sasabihin...
Inaangat niya ang sarili niya.
Hindi ba mas malala kung hindi iyon intensiyonal?
Ano'ng nangyari sa inyo?
Nang matapos ang date, inaya niya ako sa isa pang date.
Kita mo? Gusto ka niya, pinapahanga ka lang niya.
Kung ganoon nga, mali ang ginawa niya.
Nagsimula ang problema pagkatapos no'n.
May mga tiket siya sa isang dula at inanyayahan niya ako.
Huling palabas iyon ng theater company na iyon
at gusto ko talagang mapanood ang play.
Pero hindi ako makakuha ng mga platinum na tiket,
kaya tinanggap ko nang hindi ako makakapunta.
Nag-isip ako nang dalawang buong araw.
At?
Hindi ko talaga kayang makita siya ulit,
kaya nagsinungaling ako tungkol sa pagbabalikan namin ng asawa ko
at tinanggihan ko siya.
Nagsinungaling ka sa kanya?
Oo, ang sama kong tao.
Nang marinig kong sinabi ng katabi nating babae ang nadarama niya sa date niya,
napabilib ako.
Tapos ako, nagsinungaling lang para makatanggi.
Ang nakakatawa, nagkabalikan nga kami ng asawa ko pagkatapos no'n.
Pero nagdiborsiyo rin kami.
Paano mo nahanap ang masahol na lalaking iyon?
Pen pals kami.
Nagbago na talaga ang panahon.
Sa pen pal ads ng isang magasing pampelikula. Maraming ganoon, tanda mo?
Gusto kong makakilala ng isang taong kapareho ko.
The Cinema Companion.
Oo! Iyon nga!
Ano? Paano mo nalaman?
-Oo. -Oo.
The Cinema Companion. Naaalala ko tuloy.
Ang gaganda ng mga sulat niya.
Simple siyang magsulat pero puno talaga ng mga talinghagang kapansin-pansin.
Ang ganda rin niyang magsulat.
Kaya kumibinsido akong magiging kahanga-hanga siya.
Pero sa personal, nakikipagkumpitensiya siya sa akin.
Nagulat talaga ako.
Naisip ko, "Siya ba talaga ang nagsulat sa mga liham na iyon?"
Ako talaga.
Ako ang lalaking tinutukoy mo.
Ano?
Ang lalaki mula sa kahindik-hindik mong date
ay ako.
Ano ka ba? Tumigil ka nga. Muntik na akong maniwala sa iyo.
Hindi kayo magkatulad.
Sa harap ng bangko sa intersection.
Ang pinakabagong isyu ng magasin ang tanda natin.
Inaya kita sa isang play ng Yume no Yuminsha theatrical troupe, tama?
Ano? Patawad... Ano?
Naku.
Ngayong naaalala ko na,
napakadaldal ko nga no'n.
Kinakabahan siguro ako dahil curator ka.
Ayaw kong isipin mong bobo ako.
Maganda ka, kaya ginawa ko talaga ang lahat.
Ayaw kong hindi mo ako magustuhan.
Pero ang nakakatawa, iyon mismo ang nangyari.
Pata...
Patawarin mo ako.
Gusto mo na sigurong umalis ngayon.
Hindi iyon ang ibig kong sabihin.
Patawad kung naging bastos ako at sinabi ang mga pangit na bagay na iyon.
Sinabi ko pang...
Terible at nakaka-trauma iyon.
Pero totoo naman ang lahat.
Pero hindi dapat iyon sinasabi sa mismong tao.
Ayos lang. Hindi mo naman alam.
Sa totoo, nagpapasalamat ako.
Pagkatapos mo akong tanggihan, nakilala ko ang yumao kong asawa.
Nagkabalikan din kami
at binasbasan ng isang anak na babae.
Bale,
sinabi mo sa email mong gusto mong manood ng flamenco, tama?
Oo.
Sinabi mo iyon dahil tinanong kita.
Ito ang dahilan kung bakit ako nagsimulang gumamit ng dating app.
Wow, si Rocio Molina ito.
Paano ka nagkaroon ng mga platinum na tiket?
Ginawa ko ang lahat para magkaroon ako ng ganito.
Pupunta sana kami ng kaibigan ko.
Kaso kinailangan niyang mag-business trip sa ibang bansa.
Kaya...
Nagsimula akong maghanap,
umaasang makakahanap ako ng bagong kaibigang makakasama ko.
Ibig mong sabihin...
Ako? Sigurado ka?
Kung ayos lang sa iyo.
Gustung-gusto ko.
Ito na iyon.
Pero sa katunayan,
dito rin tayo pumunta 30 taon ang nakakaraan.
Talaga?
Ngayon ko lang din naalala.
Gusto mo bang sa iba na lang?
Hindi, dito tayo kumain.
Hindi ako nasarapan sa pagkain ko dati.
Patawad talaga.
Ayos lang.
Namnamin natin ngayon.
Tara.
Mauna ka.
ANG PINAKAMAGANDANG ARAW
Creative Supervisor: Maribeth Pierce
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce