NA PODSTAWIE CYKLU FELIETONÓW NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
NIEKTÓRE ELEMENTY ZOSTAŁY ZMIENIONE
Nowoczesna Miłość - Tokyo
Kana! Masz dla nas czekoladki?
-Dla mnie ręcznie robione. -Dla was mam figę z makiem.
-Dlaczego? -Nic?
Nawet nie ze sklepu?
-Nie. -Daj spokój! Tylko jedną!
-Nie masz komu ich dać! -Oddałam je.
-Co? Komu? -Powiedz nam.
-Witamy z powrotem. -Powodzenia.
Do zobaczenia później. Wpisz „Walentynki”, to posypią się serduszka.
Jak słodko!
Pamiętam o dzisiaj.
Ale zapomniałam, że dziś Walentynki.
Całkiem zapomniałam!
Walentynki.
Nie widzę serduszek. Czemu?
Może Walentynki nie są dla mnie?
Mam 63 lata – może jestem na to za stara?
Proszę. Masz tu serduszka, przez które tak rozpaczałaś.
Tylko żartowałam. Od razu wiedziałam, że to przez model mojego telefonu.
Nie, nie żartowałaś. Najwyraźniej byłaś w szoku.
Ciągle mówisz, że skończyłaś z miłością,
ale w głębi duszy nadal pragniesz romansu.
Rozwiodłaś się trzy lata temu, to zrozumiałe.
Nie interesują mnie romanse. Ani trochę.
Musisz otworzyć tę aplikację, którą ci wysłałam.
Otwórz ją.
-Nie, dziękuję. -Poważnie, otwórz ją.
-No dalej. -No dobrze, już otwieram.
-To? -Tak.
Wciśnij to. Tak jest.
I?
Tutaj się przedstawiasz.
A tu
są cechy, których szukasz u partnera.
Zaznaczasz tych, którzy ci się podobają.
Jeśli ktoś zaznaczy ciebie, zostaniecie dopasowani.
Potem sama decydujesz, czy się do niego odezwać.
Co sądzisz?
Sama nie wiem.
Ja zawsze pierwsza się do nich odzywam.
Trochę do siebie piszemy,
a gdy wydają się warci spotkania,
idziemy na herbatę.
Czekaj. Czyli ty używasz tej aplikacji?
Nie mówiłaś, że zaczęłaś robić porządki?
Co? No tak.
Wszyscy czujemy taką potrzebę po 60.
Wywalamy to, co zbędne, a wspomnienia wracają.
Ale w końcu nawet wspomnienia znikają.
Nic nam nie zostaje. Żadnych wspomnień.
A jednak do końca życia mamy jeszcze daleko.
-Prawda? -Tak.
Jaka jest średnia długość życia Japonek?
Chyba 88 lat, prawda?
Jakoś tak.
To oznacza, że musimy jeszcze dbać o nowe rzeczy.
Prawda?
Nowe spotkania.
Nowe emocje. Nowe wspomnienia.
Jesteśmy za młode, żeby uschnąć.
Dobrze...
Więc...
Nie, dziękuję.
NAJGORSZA-NAJLEPSZA RANDKA
Halo?
Łał! Stacja Harajuku wygląda zupełnie inaczej!
Naprawdę?
Na pewno chcesz, żebym zadzwoniła do ciebie tak, jak planowałyśmy?
Tak.
Denerwujesz się?
No pewnie!
A wszystko dlatego, że mnie zdradziłaś.
Tak, wiem.
To wszystko moja wina. Ale, Natsuko, to była twoja decyzja.
Tak, wiem.
I wiem, że jest gorąco, ale nie zamawiaj piwa od razu.
Naprawdę? Nawet jeśli on je zamówi?
Nie chciałabym faceta, który zamawia piwo w ciągu dnia na pierwszej randce.
Natsuko, bywasz też trochę uparta,
więc pilnuj się.
Jasne. Jestem prawie na miejscu. Nie zapomnij później zadzwonić.
Zostaw to mnie. Na razie. Powodzenia!
I co, poradzi sobie?
Mam nadzieję.
NATSUKO, 63 LATA SZTUKI PIĘKNE, MIESZKA W TOKIO
Witamy.
-Pani Kurata? -Tak.
Miło mi. Jestem Hayami.
Miło pana poznać.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi. Przyjechałem zdecydowanie za wcześnie.
-Proszę usiąść. -Dziękuję.
Dzień dobry.
-Poproszę mrożoną kawę. -Oczywiście.
Jeszcze raz, to ogromna przyjemność panią poznać.
Dla mnie również.
Jako kustoszka pewnie jest pani bardzo zajęta?
Trochę tak.
Rozumiem.
Pan zajmuje się architekturą wnętrz?
Obecnie jestem częściowo na emeryturze.
A dzisiaj pani pracowała?
Mówi pan o tym? To nie to.
Wypożyczyłam z biblioteki materiały, których potrzebowałam.
Przepraszam, że musiała pani czekać. To pani mrożona kawa.
Dziękuję bardzo.
Smacznego.
Kolejny gorący dzień.
To prawda.
-Łał! Biegałaś też dzisiaj? -Tak.
-Pani napój. -Dziękuję.
Tylko szybka przebieżka w pobliżu mojego domu.
I tak robi wrażenie. Gdzie zwykle biegasz?
Wokół pałacu cesarskiego.
Więc takim typem biegaczki jesteś!
Myślałem, że jesteśmy tym samym typem, jak czytałem twój profil.
Biegasz przy pałacu cesarskim?
Jest blisko mojego biura.
Mnie nie przeszkadza brud, więc biegam gdziekolwiek.
Ziemia, asfalt, co tylko chcesz. Zmieniam tylko buty.
Jakich butów używasz?
Normalnych butów do biegania. W sklepie mi je polecili.
No tak. Niektórzy sprzedawcy nie mają o tym pojęcia.
Wtedy łatwo o kontuzję. Nic sobie nie zrobiłaś?
Nie. Na razie w porządku.
Wyślij mi później zdjęcie. Dam ci kilka wskazówek.
Może nie wyglądam, ale dwukrotnie biegłem w maratonie Tokio.
Łał! Super.
Pobiegnijmy następny razem.
-Razem? -Pewnie. Pokażę ci jak.
Proszę odebrać.
-Przepraszam. To z pracy. -Rozumiem.
Biegasz na długich dystansach?
Muszę iść do toalety.
Jest tam z tyłu.
Tak!
Halo?
Jak wam idzie?
Trudno powiedzieć.
Chyba nie jest dziwakiem?
Nie sądzę. Na razie.
Ale rozmowa nam się nie klei.
Czemu?
Czemu? Bo nigdy tego nie robiłam.
Rozumiem.
W końcu wyszłaś za swoją miłość ze studiów.
Co?
Czekaj, to nieprawda.
Pamiętasz?
Jak ty i twój mąż rozstaliście się po raz pierwszy?
Co to ma do rzeczy?
To...
Czekaj.
To?
Czemu mi o tym przypominasz?
Mój błąd.
Po prostu z nim porozmawiaj.
Niech z twoich ust płynie czysta miłość.
Chwila. Gadasz bez sensu.
Chodzi o twoje nastawienie.
Mam do ciebie jeszcze zadzwonić?
Jeszcze jeden raz, dobrze?
Może lepiej, jak pani napisze?
Wyślę ci SMS-a.
Na razie. Dasz radę!
Jasne.
Dobrze się pani bawi?
Jest pani bardziej podekscytowana niż Natsuko.
Babskie pogaduchy to świetna zabawa!
Babskie pogaduchy?
Co?
Ludzie już tak nie mówią?
-Przepraszam. -Nie szkodzi. W pracy wszystko w porządku?
-Tak. -Dobrze.
Obejrzałem film, który polecała pani w swoim mailu.
-I jak? -Podobał mi się.
-Co za aktor! -Song Kang-Ho!
Tak! To ten. Zdjęcia też były świetne.
To prawda.
Zgadza się. Jest pan projektantem, więc oczywiście to pana interesuje.
Nie, to pani jest tu ekspertką.
Specjalizuje się pani w sztuce współczesnej?
Tak, ale w pracy zajmuję się wszystkim.
Te książki z biblioteki są o Da Vincim, żeby przygotować naszą kolejną wystawę.
Naprawdę? Jaka będzie?
-Może panu pokażę? -Jasne.
Jest trochę ciężka.
-Proszę. -Faktycznie!
Naprawdę?
Umiem gotować, ale nic specjalnego.
Ostatnio robię curry od podstaw. Znasz je?
Jest modne od wieków.
W każdym razie kupiłem jakieś dziesięć różnych przypraw.
Lubię gotować metodą prób i błędów.
To bardziej eksperyment niż gotowanie.
Ale moim przyjaciołom smakuje.
Lubisz ostre curry?
Zwykle chodzę na nie do restauracji.
W takim razie polecam Grey w Sancha. To najlepsze curry w Tokio.
Znam właściciela.
Poproszę piwo!
-Co? -Zaraz podam!
Mów dalej. Coś o Sancha?
Sancha? Co?
Przepraszam. Nie mogę pić alkoholu.
Wiem. To było w twoim profilu. Sama wypiję. Nie zwracaj na mnie uwagi.
Dobrze... Co ja mówiłem?
Curry, prawda? Teraz pamiętam.
Dla mnie nie tylko curry, ale każda potrawa to eksperyment.
Nigdy nie trzymam się przepisu.
Gotowanie to poszukiwanie oryginalności.
Inne smaki w zależności od nastroju,
A ty gotujesz, Ishii?
Tak.
Łał. A nie wyglądasz.
Zamówimy jeszcze coś do picia?
Dobry pomysł.
-Przepraszam. Pani piwo. -Dziękuję.
Nie będzie pani przeszkadzało, jak zamówię piwo?
Nie. Ja też się napiję.
Świetnie.
Przepraszam.
Jest po prostu wspaniały. Bardzo polecam Hwanga Jung-Mina.
Potrafi zagrać każdego, od czarusia po zimnokrwistego gangstera.
Proszę chwilę poczekać.
Przepraszam. Dałam się ponieść emocjom.
Nie. To nie to. Chciałem to tylko zanotować.
Chwileczkę. Momencik.
-Hwang Jung-Myeon. -Nie, Hwang Jung-min.
Przepraszam. Jung-min.
Tak.
A jak nazywał się ten film?
Nowy Świat. To po prostu trzeba zobaczyć.
To film noir. Nie przeszkadza to panu?
Nie. Kiedyś oglądałem mnóstwo filmów noir z Hongkongu.
Cieszę się. Proszę też obejrzeć Asurę.
Polecam jeszcze Ode to My Father.
-To bardziej dramat. -Jasne.
Jasne...
Halówka ma swój urok.
Bez urazy, ale dla mnie piłka nożna jest najlepsza.
Najlepiej pokazuje rozgrywkę i pracę zespołową...
Naprawdę powinieneś przestać tyle gadać o sobie.
To odpychające.
Co?
Nie pasujemy do siebie.
Miłego życia!
-Przepraszam. Szybko odpiszę. -Nie ma problemu.
Napisała.
Tak!
Piwo.
-Tak! -Tak.
-A więc... -Tak?
Ma pani jeszcze dzisiaj czas?
Tak. Nie mam żadnych planów.
Znam świetną hiszpańską restaurację.
Może zjemy tam kolację?
Dobrze.
Świetnie.
Ale jest jeszcze za wcześnie.
A może tu pospacerujemy?
Dobry pomysł.
Bardzo chętnie. Od wieków nie byłam w Harajuku.
Ja też. Nie byłem tu od dwudziestu lat.
-Poniosę pani plecak. -Nie. Dam radę.
Wygląda na ciężki.
Przyzwyczaiłam się.
Będziemy się zamieniać.
Proszę najpierw wziąć tę.
Dobrze.
-Chyba nie tędy droga. -Nie, na pewno tędy.
Penny Lane była trochę dalej.
Jestem pewna, że to tutaj.
Jeśli pani nalega, zobaczmy.
Chodźmy.
Coś takiego. Mogłabym przysiąc, że to tutaj.
A może już jej nie ma?
Nie, jestem pewien, że to ta druga ulica.
Proszę za mną.
W porządku.
Widzi pani! To tutaj.
O rany, ma pan rację!
Ale nie przypominam sobie, żeby była tak daleko.
Wejście też wygląda zupełnie inaczej.
To prawda.
Ale to musi być to.
Cóż, świat się zmienia.
Nie byłem tu od jakichś 50 lat.
Ja od ponad 40.
Ale wciąż tu jest.
Tak. Cieszę się, że ją widzę.
Ja też.
Więc...
Czy ta ulica zawsze tak wyglądała?
Nie można polegać na wspomnieniach.
To znaczy, że miasto wciąż żyje i ma się dobrze.
To chyba dobrze.
Jasne.
Więc zgodzi się pan, że to nie z powodu mojego wieku.
Zgadzam się.
Chyba moja kolej, by nieść plecak.
W porządku.
Hej!
Myślę, że ludzie powinni nosić swoje rzeczy,
niezależnie od płci.
To ma sens.
Może poniesiemy je na spółkę?
Słucham?
Co to jest?
Nie było tego wcześniej, prawda?
TROPIKALNY KĄCIK
Ma pani rację.
Zajrzymy?
Jasne.
Mam wrażenie, że trochę odstajemy od reszty.
To prawda.
Chociaż to nic nowego.
Mogę spojrzeć?
Proszę.
-Dzień dobry. -Witam.
-Wyglądają przepysznie. -Proszę spojrzeć.
Zapraszam.
-Przepraszam. -Tak?
-Wezmę tę. -Tę?
-Tak. -To będzie 800 jenów.
Dziękuję.
-Chce pan jej użyć? -Tak.
Dziękuję bardzo.
Przepraszam, że przez mnie musiał pan to kupić.
Niepotrzebnie. I tak była mi potrzebna na codzienne zakupy.
Cieszę się, że znalazłem dobrą.
-Pana reszta. -Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Coś tu ładnie pachnie.
Curry.
-To on, prawda? -Tak.
Witamy.
Powinniśmy?
Dobrze.
Który by pani chciała?
Ta dwójka robiła pewnie to samo, co my.
Tak. Pierwsza randka po dopasowaniu.
Szkoda, że tak bardzo się starał.
Myśli pan? Czy on w ogóle się starał?
Przypomniał mi moją mroczną przeszłość sprzed 30 lat.
Mroczną przeszłość?
Miałam kiedyś traumatyczne przeżycie na pierwszej randce.
Dziesięć lat po ślubie rozstaliśmy się z mężem na jakiś czas.
W tym czasie poszłam na randkę.
Z kimś, kogo wcześniej nie spotkałam. To była totalna katastrofa.
Łał.
Facet po prostu ciągle mówił o sobie.
Zupełnie jak tamten. Może nawet gorzej.
Jakby próbował mnie prześcignąć.
Nie sądzę. Jako mężczyzna mogę powiedzieć, że pewnie był zdesperowany.
Nazwijmy to młodzieńczym entuzjazmem.
Jak to ująć...
Wątpię, żeby próbował panią prześcignąć.
A czy to nie jest gorsze, jeśli robił to nieumyślnie?
Więc jak to się skończyło?
Pod koniec randki zaprosił mnie na kolejną.
Widzi pani? Podobała mu się pani i starał się, by pani też go polubiła.
W takim razie źle do tego podszedł.
Prawdziwy problem pojawił się później.
Miał bilety na przedstawienie i poprosił mnie, żebym z nim poszła.
To miał być ostatni spektakl tego teatru.
Naprawdę chciałam zobaczyć tę sztukę.
Ale nie mogłam dostać biletów,
więc myślałam, że już nie pójdę.
Zastanawiałam się całe dwa dni.
I?
Naprawdę nie mogłabym znów się z nim zobaczyć,
więc skłamałam, że wróciłam do męża,
i odmówiłam mu.
Więc okłamała go pani?
Tak, jestem po prostu okropna.
Gdy ta dziewczyna obok powiedziała chłopakowi dokładnie, jak się czuła,
byłam pod wrażeniem.
A ja jestem okropna, bo musiałam wymigać się kłamstwem.
Co zabawne, niedługo potem naprawdę wróciłam do męża.
Choć w końcu i tak skończyło się rozwodem.
A jak w ogóle znalazła pani tego okropnego faceta?
Pisaliśmy do siebie.
Ależ zmieniły się czasy.
Magazyn filmowy miał takie ogłoszenia. Były wtedy wszędzie. Pamięta pan?
Chciałam poznać kogoś, kto ma podobne zainteresowania.
Magazyn kinomana.
Tak! To ten!
Co? Skąd pan wiedział?
-Właśnie tak. -Tak.
Magazyn kinomana. Aż wracają wspomnienia.
Jego listy były wspaniałe.
Pisał prosto, ale tu i ówdzie dodawał piękne środki ekspresji.
Jego pismo też było piękne.
Byłam przekonana, że będzie wspaniały.
Ale osobiście cały czas próbował mnie prześcignąć.
Byłam w szoku.
Pomyślałam: „Czy to ty pisałeś te listy?”.
To ja.
Jestem człowiekiem, o którym pani mówi.
Co?
Mężczyzna z pani koszmarnej randki...
to ja.
Niech pan przestanie. Prawie się nabrałam.
Nie jest pan taki jak on.
Spotkaliśmy się przed bankiem na skrzyżowaniu.
Najnowszy numer Magazynu Kinomana to był nasz znak.
Zaprosiłem panią na sztukę wystawianą przez grupę teatralną Yume no Yuminsha.
Ale jak to?
Faktycznie za dużo mówiłem,
teraz sobie przypominam.
Była pani kustoszką, więc mogłem się denerwować.
Nie chciałem, by wzięła mnie pani za jakiegoś głupka.
Była pani atrakcyjna, więc bardzo się starałem.
Chciałem dobrze wypaść.
A wypadłem fatalnie.
Ja...
Przepraszam.
Pewnie chce pani teraz odejść.
Nie to miałam na myśli, mówiąc „przepraszam”.
Przepraszam, że byłam taka niegrzeczna i mówiłam o panu takie okropne rzeczy.
Powiedziałam...
że to było straszne i traumatyczne.
Ale to wszystko prawda.
Ale takich rzeczy nie mówi się tej osobie.
W porządku. Nie wiedziała pani.
Poza tym jestem wdzięczny.
Jak mi pani odmówiła, poznałem moją, teraz już zmarłą, żonę.
Ja też wróciłam do męża
i dzięki temu mam córkę.
A właśnie.
W mailu pisał pan, że chce zobaczyć występ flamenco, prawda?
Tak.
Powiedział pan, bo o to zapytałam.
To cały powód, dla którego zaczęłam używać aplikacji randkowej.
Nieźle. To Rocio Molina.
Jak zdobyła pani takie bilety?
Musiałam naprawdę się postarać.
Miałam iść z przyjaciółką.
Ale ona musi jechać w podróż służbową zagranicę.
Więc...
zaczęłam szukać
z nadzieją na znalezienie nowego przyjaciela, by ze mną poszedł.
To znaczy...
Mnie? Jest pani pewna?
Jeśli pan zechce.
Z przyjemnością.
Jesteśmy.
Ale tak naprawdę...
to tu byliśmy 30 lat temu.
Naprawdę?
Właśnie sobie przypomniałem.
Powinniśmy iść gdzie indziej?
Nie, zjedzmy tutaj.
Wtedy nie mogłam cieszyć się posiłkiem.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Tym razem nam się uda.
Dobrze.
Panie przodem.
NAJLEPSZY DZIEŃ
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska