Kita hampir tiba. Nanti tengoklah. Tempatnya macam bandar.
Tak juga. Tempatnya pekan kecil dengan ramai budak.
Ramai juga yang selalu datang.
Kita berseronok bersama-sama dan jaga satu sama lain.
Betul, Luci?
Tapi jangan sangka tak perlu belajar.
Kamu perlu belajar matematik, bahasa Sepanyol...
Mula-mula kamu akan rindu ada dinding tapi lebih baik ada rumah daripada tiada.
Cornelia, awak begitu senyap, ya?
Awak suka baca buku itu? Saya ada banyak lagi.
Perpustakaan di sana beri kita buku baharu setiap bulan.
Kadangkala kami buat air coklat panas di rumah saya. Gula-gula pun ada.
Kamu suka coklat?
Kamu nak ke mana?
Tengoklah nanti. Ada ramai budak.
Ayuh keluar, semua.
Mari.
Luci, jangan biar yang kecil merayau-rayau.
Kita perlu beri mereka pakaian bersih.
Awak nak duduk di sini?
Mari, jangan berdegil.
Tak kisahlah awak nak ikut atau tak.
Tapi awak nak makan, bukan?
Belajar bahasa Sepanyol di mana?
Saya tahu awak lalui kesukaran. Saya tahu.
Tapi kita semua kawan di sini.
Ada ramai budak yang mahu bermain dengan awak.
Jika awak tak nak main dan nak membaca pun boleh.
Jangan takut. Turun apabila awak dah bersedia.
Mari.
Ayuh, ini rumah awak. Tengok, awak boleh makan di sana...
Hei!
Ini awak punya?
Saya pun suka membaca.
Siapa nama awak?
Cornelia.
Saya Tábata.
Awak baru tiba, ya?
Itu rumah saya jika awak perlukan apa-apa.
Itu kereta saya.
Mari.
Awak tercedera?
Selamat pergi, Cornelia.
Bukan saya sengaja. Awak nampak.
Betul, bukan? Awak nampak tadi. Bukan sengaja.
Saya tak tahu apa berlaku.
Kita kena pergi ke balai.
Tak boleh. Rosario kata mereka akan berada di sana.
Mereka semua akan serang kita. Habislah kita.
Apa patut kita buat, Teo?
Tunggu sambil tengok hujan turun?
Entah tapi kita tak boleh ke balai.
Gila betul.
Orang sama yang kejar Jordán memburu kita pula.
Lupakan mereka. Tiada apa-apa akan berlaku.
Ayuh ke makmal forensik di Granada dalam sejam.
Kita akan buat laporan dan tamatkan di situ saja.
Okey, begini. Awak duduk di rumah. Saya akan selesaikan hal ini.
Kita berdua patut pulang dan berehat. Buat macam semua ini tak pernah terjadi.
-Tapi peristiwa itu terjadi, Teo. -Tapi ia satu kemalangan.
Awak nampak, ia satu kemalangan.
Saya tak nampak apa-apa.
Apa maksud awak? Tentu awak nampak.
Tentu awak... Entah apa yang berlaku. Apabila saya keluarkan senjata...
Jari saya jadi kaku dan saya pun tak tahu apa berlaku.
Pistol itu tiba-tiba lepaskan tembakan. Sumpah, saya tak tahu apa terjadi.
Carmen macam mana?
Saya asyik fikirkan dia.
Cuba cerita apa kisah sebenarnya?
-Kisah apa? -Dengan dia, Teo.
Jangan tanya saya lagi.
Carmen!
Hentikan kereta!
Berhenti!
Apa khabar, gadis comel?
Nampaknya awak dah sesuaikan diri
walaupun awak masih tak banyak cakap.
Awak tak nak bercakap?
Ya. Saya belikan awak sesuatu.
Di sini! Di sana!
Di sini!
Bagus. Awak ada senyuman yang cantik.
Yang penting, awak sihat.
Nah. Supaya kita berkawan baik.
"Puntianak di Walpurgis."
Saya tak banyak membaca tapi saya pelajar yang baik.
Ingatan saya kuat.
Awak suka?
Awak gadis paling pintar di kem ini.
Baiklah, saya akan biar awak sambung buat tugas awak.
Kelak awak beritahu cara awak belajar bahasa Sepanyol hingga fasih.
Okey? Pergi dulu, si comel.
St. Christopher, kau milikinya. St. Chistopher kasih sayang.
St. Christopher, kau tahu. St. Christopher, minta maaf.
St. Christopher, kau semua orang. St. Christopher, aku tahu.
Cornelia, awak tak bercakap?
Mereka mungkin nak dengar awak bercakap bahasa Sepanyol.
Dengan loghat awak.
Aduhai.
-Apa khabar? -Baik.
-Ada apa? -Ini gadis-gadis itu.
Kita di mana?
Saya tak tahu.
Cornelia, segalanya tak apa-apa.
Tengok darah bahagian paling mengejutkan. Betul, Luci?
Yang penting, kita pergi ke kem agar awak rehat dan tidur lena.
Tidur lama-lama.
Saya ada ubat untuk bantu awak tidur hingga tak perlu berfikir.
Celaka, lelaki itu takkan dibiar tanpa dihukum.
Awak dengar kata, Cornelia.
Mereka kagum dengan awak.
Apa-apa pun.
Dah tamat.
Boleh duduk di sini?
Dengan awak?
Atau di sini.
Mungkin di sini.
Tak. Lagi bagus...
Di sini.
Awak suka buku yang awak baca ini?
Saya pun ada cerita.
-Cerita? -Ya...
Bukanlah cerita yang biasa.
Tapi mungkin awak suka.
Di sana, dekat situ saja...
Ada pokok.
Awak tak nampak.
Tapi pokok itu di sana.
Pokok tua yang bijaksana.
Dengan batang yang amat tua macam...
Pokok yang kita duduk ini.
Pokok itu boleh mengembara.
Pokok yang mengembara?
Ya. Pokok itu bergerak.
Pokok keramat.
Namun, pokok itu tak boleh bercakap, walaupun banyak namanya.
Sebab ia ada banyak cabang.
Kem ini dan orang-orang di sini hanyalah satu cabang kecil.
Ada banyak lagi.
Ramai orang, banyak makhluk.
Makhluk yang sukar dilihat.
Ia pun ada akar.
Akar yang sangat dalam daripada benda yang sangat tua.
Serta batang yang besar.
Batang yang kelihatan seperti raksasa menari.
Pokok itu indah.
Pada suatu hari, beberapa manusia datang dari kilang papan
untuk tebang pokok itu dan simpan batangnya buat diri sendiri.
Manusia begitu pentingkan diri.
Namun, sekumpulan insan memutuskan untuk bekerjasama dan melindungi pokok itu.
Mereka dapat tahu ia boleh bergerak.
Untuk bergerak seperti caranya bergerak.
Namun, pekerja kilang papan...
Mereka tak berputus asa.
Mereka teruskan mencari dan mencari...
Mencari lagi.
Pada hakikatnya, pokoknya di sana.
Di kawasan ini saja.
Saya suka kisah ini.
Baguslah.
Awak boleh datang bila-bila awak nak
dan duduk untuk lihat pokok itu.
Tapi jangan beritahu orang lain.
Ini satu rahsia.
Kenapa awak tak makan? Saya perasan benda itu.
Awak selalu tak sentuh makanan awak. Awak tak suka makan?
Saya tak suka.
Lagi baik saya beri anjing.
Anjing dah lupa cara memburu.
Jika saya tak berikan makanan, siapa akan berikan?
Boleh saya beri anjing makanan?
Tentulah boleh tapi...
Awak patut simpan sikit untuk diri awak.
Awak perlu jadi sangat kuat.
-Tak, Carmen, tolonglah. -Biar saya lalu.
Jangan buat kecoh lagi. Tak nampak masalah besar ini?
Mereka anak dan suami saya. Buka.
Carmen...
Biar saya lalu.
Tak boleh, Carmen!
-Jangan, Carmen. -Apa awak dah buat? Biarkan saya!
Awak nak bunuh saya? Itu yang awak nak?
-Berhenti! -Awak nak bunuh saya?
Pergi!
Lepaskan saya!
Tolong, saya nak jumpa anak saya!
Saya nak jumpa anak saya!
-Biar saya jumpa dia. -Tak boleh, Carmen.
Saya tak boleh.
Tolong.
Kami akan ke pejabat koroner di Granada dengan Josué. Kami akan bawa Jordán.
Tolonglah, saya nak jumpa dia.
-Saya faham tapi tak boleh. -Sekejap saja.
Maafkan saya, Carmen.
Ya Tuhan!
Carmen, cerita tentang gadis itu.
Siapa dia?
Siapa budak itu?
-Awak nampak dia? -Entah.
-Awak nampak dia atau tak? -Saya tak tahu. Jangan tanya.
Saya nak jumpa dia.
Tempat ini teruk betul.
Ia satu kemalangan. Saya ada di sana.
Jika tak percaya Teodoro, percaya saya.
Teodoro...
Awak tahu?
Awak tahu Teodoro cuba meniduri adiknya? Awak tahu?
Apa khabar?
Teodoro memang tak begitu waras.
Carmen sihat?
Apa yang awak buat?
Lepaskan saya!
Apa berlaku antara kamu berdua?
Dia berdiam saja.
Awak sangat pandai.
Lepaskan saya!
Lepaskan saya, celaka!
-Kenapa awak tak beritahu saya? -Tak beritahu apa?
Kenapa tak beritahu?
Lepaskan saya!
Awak tahu apa berlaku.
Kenapa awak tak cakap dia anak awak?
Awak nak hidup?
Tak mengapa. Mari sini.
Mari.
Saya sedang bermimpi?
Tak.
Jangan risau.
Saya takkan sakiti awak.
Awak nak hidup?
Mari sini.
Minum.
Terjemahan sari kata oleh Hidayah Zulkipli
Penyelia Kreatif Vincent Lim