ROMANCEIRO
Xa case estamos. Xa veredes, é coma unha cidade.
Ou non. É coma unha vila con moitos nenos.
E chegan máis a cada pouco.
Pasámolo moi ben xuntos e todos miramos por todos.
Non si, Luci?
Pero non pensedes que non imos dar clase.
Hai que estudar matemáticas, español...
Ao principio botaredes de menos as paredes, pero é mellor ca nada.
Cornelia, vas moi calada, non?
Gustouche o libro? Teño moitos máis.
E na biblioteca da vila dannos máis tódolos meses.
Ás veces facemos unha chocolatada na miña casa. Con lambonadas.
Gústavos o chocolate?
Onde vas?
Xa veredes. Hai moitos nenos.
Veña, todos para abaixo.
Vamos.
Luci, que non se me despisten os máis cativos.
Agárdanos para darlles roupa limpa.
Que, quedas aí soíña?
Veña, non sexas teimuda.
A min dáme igual.
Pero quererás comer, non?
Onde aprendiches español?
Xa sei que o pasaches mal. Ben o sei.
Pero aquí somos todos amigos.
E hai moitos nenos que queren xogar contigo.
E se non queres xogar e prefires ler, tamén vale.
Non te asustes e baixa cando queiras.
Vamos.
Veña, esta é a túa casa. Mira, alí atoparás comida...
É teu?
Tamén me gusta ler.
Como te chamas?
Cornelia.
Eu son Tábata.
Acabas de chegar, non si?
Se necesitas algo, esa é a miña casa.
E ese é o meu coche.
Vamos.
Mancácheste?
Adeus, Cornelia.
Foi un accidente. Víchelo.
Non? Ti víchelo, foi un accidente.
Non sei que pasou.
Hai que ir ao cuartel.
Non podemos. Di Rosario que van todos para alá.
Todos. Van vir por nós. Vannos matar.
E que facemos, Teo?
Quedamos vendo chover?
Non sei, pero non podemos ir alí.
Isto é unha tolada.
Os mesmos que buscaban a Jordán vannos buscar a nós.
Esquécete deses, non vai pasar nada.
Nunha hora imos ao Anatómico de Granada.
Facemos o papelame e aquí non pasou nada.
Mira, mellor: ti queda na casa. Disto encárgome eu.
Iso deberiámolo facer os dous, quedar na casa coma se nada pasara.
- Xa. Pero pasou, Teo. - Pero é que foi un accidente, cona.
Ti víchelo. Foi un accidente.
Eu non vin nada.
Como non? Tivéchelo que ver.
Ti tiveches... Eu non sei que pasou. Cando saquei a arma...
tiña os dedos agarrotados e non sei que puido pasar.
Disparóuseme. Xúroche que non sei que pasou.
E Carmen?
Non penso noutra cousa.
Cóntasme dunha vez que pasa?
- Que pasa con que? - Con ela, Teo.
Non volvas preguntarme iso.
Carmen!
Para, para!
Para!
Ola, cara de bóla.
Vexo que te adaptaches,
pero segues sen querer falar con ninguén.
Queres falar comigo?
Si. Tróuxenche algo.
Por aquí! Por alá!
Por aquí!
Gústame verte rir. Tes un sorriso precioso.
O que importa é que esteas ben.
Toma. Para que sexamos bos amigos.
"Vampiros en Walpurgis".
Nunca che fun moito de ler, pero si que era bo estudante.
Tiña boa memoria.
Gústache?
Es a rapaza máis lista de aquí.
Ben, déixote coas túas tarefas.
Pero tesme que explicar onde aprendiches español tan ben.
Vale? Chao, cara de bóla.
San Cristovo, ti telo. San Cristovo do amor.
San Cristovo, ti sábelo. San Cristovo, perdón.
San Cristovo, ti es de todos. San Cristovo, seino eu.
Cornelia, nunca falas?
Quizais queiran escoitarte. En español.
Con ese acento que tes.
Merda.
- Que? - Pois nada.
- Que traes? - Estas son as nenas.
Onde estamos?
Non sei.
Cornelia, xa verás como non é nada.
É máis o impacto de ver sangue. Non si, Luci?
O importante é chegar ao campamento e que descanses moito.
Moito.
Teño unhas lambonadas que che van axudar a durmir e non pensar.
E ese tipo non se vai librar tan facilmente, dígocho eu.
Estaste portando moi ben.
Fálanme moi ben de ti.
En fin.
Xa foi.
Podo sentar aquí?
Contigo?
Ou aquí.
Igual aquí mellor.
Non. Mellor...
Aquí.
Gústache o que estás lendo?
Eu tamén sei un conto.
- Un conto? - A ver...
Non é exactamente un conto.
Pero igual che gusta.
Aí mesmo, xusto aí...
hai unha árbore.
Non a podes ver,
pero está xusto aí.
Unha árbore moi vella e sabia.
Cunha cortiza vella...
coma a da árbore en que estamos sentadas.
E é unha árbore que pode viaxar.
A árbore viaxa?
Si. É unha árbore que se move.
É unha árbore sagrada.
Pero non pode falar, aínda que ten moitos nomes.
Porque ten moitas pólas.
Este campamento, esta xente, só é unha pequena póla.
Ten moitas máis.
Moitas xentes, moitas criaturas.
Criaturas difíciles de ver.
E tamén ten raíces.
Unhas raíces profundas, de cousas moi antigas.
E un tronco enorme.
Un tronco que se asemella a un xigante bailando.
É marabillosa esta árbore.
Un día chegaron uns homes dun serradoiro
para cortala, para que a árbore fose só deles.
Sonche moi egoístas os homes.
Pero algunha xente decidiu xuntarse para protexer a árbore.
E aprenderon a movela.
A movela como se move ela.
Pero estes homes...
non se renderon.
Seguiron buscándoa, buscándoa...
e buscándoa.
Aínda que, realmente, aí está.
Aquí mesmo.
Gustoume a historia.
Alégrome.
Ti podes vir aquí cando queiras
e sentar a mirar a árbore.
Pero non o podes contar.
É un segredo.
Por que non comes nunca? Deime de conta.
Sempre deixas a comida. Non che gusta comer?
Pódese dicir que non, non me gusta.
Prefiro dárllela aos cans.
Os cans esqueceron como cazar.
Se non lles dou eu de comer, quen o vai facer?
Pódolles dar eu a comida aos cans.
Seguro que podes, pero...
Tes que gardala para ti.
Tes que estar bastante forte.
- Non, Carmen, por Deus. - Déixame pasar.
Non nos busques máis leas, non ves a que xa temos?
Son meu fillo e meu home.
Carmen...
Déixame pasar.
Non, Carmen. Non, por favor!
- Non, Carmen, por favor. - Déixame!
Queres matarme? É o que queres?
- Quieta! - Queres matarme?
Fóra!
Sóltame!
Que fixestes? Quero ver o meu neno, por favor!
Quero ver o meu neno!
- Déixamo ver. - Non podo, Carmen.
Non podo.
Por favor.
Imos ir ver o forense de Granada con Josué. Imos levar tamén a Jordán.
Quero velo, por favor.
- Enténdoo e non podo. - Un momento.
Síntoo, Carmen.
Ai, Deus!
Carmen, fálame da rapaza esa.
Quen era?
- Víchela? - Non sei.
- Víchela ou non? - Non sei, deixa de preguntar.
Quero velo.
Puta merda de sitio.
Foi un accidente. Eu estaba alí.
Se non cres a Teodoro, creme.
Teodoro...
Ti sabías...?
Ti sabías que Teodoro intentou arrexuntarse coa irmá del? Sabíalo?
Como estás?
Nunca estivo ben da cabeza.
E Carmen?
Que cona fas?
Sóltame!
Que che pasou con el?
El non quixo contarmo.
Es moi listo.
Que me soltes!
Sóltame, hostia!
- Por que non mo dixeches? - O que non dixen?
Por que non?
Sóltame!
Sábelo moi ben.
Por que non me dixeches que era teu fillo?
Queres vivir?
Tranquila. Ven aquí.
Ven aquí.
Estou soñando?
Non.
Non te preocupes.
Non che vou facer mal.
Queres vivir?
Ven aquí.
Bebe.
Subtítulos: Pablo Varela Pet
Supervisora creativa: Magdalena Sánchez