BALLADY I ROMANSE
Już niedaleko. Zobaczycie. To takie miasteczko.
A raczej mieścinka. Pełno w niej dzieci.
I wciąż przybywa coraz więcej.
Świetnie się bawimy i opiekujemy się sobą nawzajem.
Prawda, Luci?
Ale bez nauki się nie obędzie.
Są lekcje matematyki, hiszpańskiego...
Na początku będzie wam brakowało ścian, ale lepsze to niż nic.
Cornelia. Co nic nie mówisz?
Podobała ci się książka? Mam więcej.
I co miesiąc dostajemy nowe z biblioteki.
Czasem robimy czekoladę na gorąco u mnie w domu. I jemy słodycze.
Lubicie czekoladę?
Dokąd się wybierasz?
Zobaczycie. Mnóstwo tu dzieci.
No już, wysiadać.
No już.
Dalej.
Luci, przypilnuj maluchów.
Musimy dać im czyste ubrania.
Chcesz tu zostać?
Nie bądź uparta.
Mnie to bez różnicy.
Ale pewnie coś byś zjadła.
Skąd znasz hiszpański?
Wiem, że sporo przeszłaś.
Ale tutaj jesteś wśród przyjaciół.
I mnóstwo dzieci będzie się z tobą bawić.
Jeśli nie chcesz i wolisz czytać, to nie ma sprawy.
Bez obaw. Przyjdź, jak będziesz gotowa.
Chodźmy.
Twój dom jest tam. A tam dostaniesz jedzenie...
Twoja?
Też lubię czytać.
Jak masz na imię?
Cornelia.
A ja Tábata.
Dopiero przyjechałaś?
Gdybyś czegoś potrzebowała, mój dom jest tam.
A to moje auto.
Chodź.
Uderzyłaś się?
Do widzenia, Cornelio.
To był wypadek. Widziałeś.
Prawda? Sam widziałeś, że to był wypadek.
Nie wiem, co się stało.
Jedziemy na komisariat.
Nie możemy. Rosario mówi, że wszyscy tam jadą.
Wszyscy. Daj spokój, zabiją nas.
To co chcesz zrobić?
Gapić się na deszcz?
Nie wiem. Ale na komisariat nie jedziemy.
To jakiś obłęd.
Ci, którzy ścigali Jordána, teraz chcą dopaść nas.
Nie przejmuj się. Nic nam nie będzie.
Za godzinę pojedziemy do Grenady.
Sporządzimy raport u koronera i po krzyku.
Dobra. Ty zostań w domu. Sam to ogarnę.
Obaj powinniśmy iść do domu i zapomnieć, że cokolwiek się stało.
- No tak. Ale się stało. - To był wypadek, kurwa.
Sam widziałeś. To był wypadek.
Nic nie widziałem.
Jak to? Na pewno widziałeś!
Sam nie wiem, jak to się stało. Wyciągnąłem broń i...
Palce mi zdrętwiały, nie wiem, co się stało.
Pistolet sam wystrzelił. Przysięgam, sam nie wiem jak.
A co z Carmen?
Cały czas o niej myślę.
Powiesz mi, co jest grane?
- Z czym? - Z nią, Teo.
Więcej o nią nie pytaj.
Carmen!
Stój!
Zatrzymaj się!
Jak tam, kwiatuszku?
Widzę, że się zadomowiłaś,
chociaż wciąż nic nie mówisz.
Nie chcesz rozmawiać?
Tak. Coś ci przyniosłem.
Tutaj! Tutaj!
Tu jest!
Tak lepiej. Pięknie się uśmiechasz.
Ważne, że masz się dobrze.
Proszę. Na poczet przyjaźni.
„Wampirza noc Walpurgii”.
Niezbyt lubiłem czytać, ale byłem dobrym uczniem.
Miałem niezłą pamięć.
Podoba ci się?
Jesteś najmądrzejsza w całym obozie.
Dam ci dokończyć obowiązki.
Może kiedyś mi powiesz, czemu tak dobrze czytasz po hiszpańsku.
Dobrze? Na razie, kwiatuszku.
Święty Krzysztofie, twa moc. Święty Krzysztofie, twa miłość.
Święty Krzysztofie, ty wiesz. Święty Krzysztofie, wybacz.
Święty Krzysztofie, czuwaj. Święty Krzysztofie, ja wiem.
Cornelia, nic nie powiesz?
Chętnie usłyszą, jak mówisz. Po hiszpańsku.
Z tym twoim akcentem.
Kurwa.
- Co słychać? - Nic nowego.
- Co tam masz? - To te dziewczyny.
Gdzie my jesteśmy?
Nie wiem.
Cornelia, zobaczysz, że to nic takiego.
Wystraszył cię widok krwi. Prawda, Luci?
Najważniejsze teraz to wrócić do obozu i się wyspać.
Porządnie.
Mam takie żelki, które pomagają zasnąć i nie myśleć.
A temu typowi nie ujdzie to, kurwa, na sucho. Obiecuję.
Dobrze się spisałaś, Cornelio.
Pochwalili cię.
No nic.
Już po wszystkim.
Mogę tu usiąść?
Obok ciebie?
Albo tutaj.
Może tutaj?
Nie. Lepiej...
tutaj.
Podoba ci się ta książka?
Znam taką opowieść...
- Bajkę? - Cóż...
Nie do końca.
Może ci się spodoba.
Tam, właśnie tam...
rośnie drzewo.
Nie widzisz go.
Ale tam jest.
Bardzo stare, mądre drzewo.
Z bardzo starym pniem.
Jak ten, na którym siedzimy.
To drzewo, które podróżuje.
Podróżujące drzewo?
Tak. Potrafi się przemieszczać.
To święte drzewo.
Nie umie mówić, choć ma wiele imion.
Bo ma mnóstwo gałęzi.
Ten obóz i ci ludzie to tylko jedna gałązka.
A ma ich wiele.
Wielu ludzi, wiele stworzeń.
Stworzeń, których nie widać.
Ma też korzenie.
Głębokie korzenie, pradawne dzieje.
I wielki pień.
Wygląda jak tańczący olbrzym.
Cudowne drzewo.
Pewnego dnia przybyli mężczyźni z tartaku,
by je ściąć i zachować dla siebie.
Okropnie samolubni.
Wówczas zebrała się grupa ludzi, by ochronić drzewo.
Nauczyli się je przenosić.
Jego sposobem.
Ale ludzie z tartaku...
nie chcieli odpuścić.
Szukali go i szukali...
Bez końca.
A tak naprawdę ono jest tu.
Właśnie tutaj.
Podoba mi się ta opowieść.
Cieszę się.
Możesz tu przyjść, kiedy zechcesz,
i patrzeć na to drzewo.
Ale nikomu o tym nie mów.
To tajemnica.
Zauważyłam, że nigdy nie jesz.
Nawet nie tknęłaś jedzenia. Nie lubisz jeść?
Nie lubię.
Wolę nakarmić psy.
Nie potrafią już polować.
Jeśli ich nie nakarmię, to kto to zrobi?
Może ja bym mogła?
Pewnie tak, ale...
Zachowaj coś dla siebie.
Musisz być bardzo silna.
- Nie. Carmen, nie rób tego. - Wpuść mnie.
Nie utrudniaj sprawy. Nie widzisz, co się porobiło?
To mój syn i mąż. Wpuść mnie.
Carmen...
Przepuść mnie.
Nie, Carmen. Proszę!
- Proszę cię. - Coś ty zrobił? Zostaw mnie!
Chcesz mnie zabić? Tego właśnie chcesz?
- Dość! - Chcesz mnie zabić?
Wyjdź!
Puść mnie!
Chcę zobaczyć swoje dziecko!
- Daj mi go zobaczyć. - Nie mogę.
Nie mogę.
Proszę.
Wieziemy Josuégo do Grenady. Zabierzemy też Jordána.
Chcę go zobaczyć. Proszę.
- Rozumiem, ale nie możesz. - Na chwilę.
Przykro mi, Carmen.
Mój Boże!
Powiedz mi o tej dziewczynie.
Kto to?
- Widziałaś ją? - Nie wiem.
- Tak czy nie? - Nie wiem, nie pytaj.
Chcę go zobaczyć.
Pieprzona rudera.
To był wypadek. Byłem przy tym.
Jeśli nie wierzysz Teo, uwierz mi.
Teodoro...
A wiesz...
że Teodoro przystawiał się do swojej siostry? Wiesz o tym?
Jak się czujesz?
Teodoro ma nierówno pod sufitem.
Co z Carmen?
Pojebało cię?
Puść mnie!
Co zaszło między wami?
Nic mi nie mówił.
Domyślny jesteś.
Odwal się!
Odwal się, kurwa!
- Czemu mi nie powiedziałeś? - O czym?
Czemu?
Puść mnie!
Wiesz, co zaszło.
Czemu nie mówiłeś, że to twój syn?
Chcesz żyć?
Już dobrze. Chodź.
Chodź tu.
To mi się śni?
Nie.
Nie martw się.
Nie zrobię ci krzywdy.
Chcesz żyć?
Czekaj.
Pij.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska