Poprzednio…
Lord Toranaga postanowił złożyć rezygnację z Rady.
Taikō wymagał pięciu głosów dla każdej decyzji.
Pani Ochiba poprosiła o powrót do Osaki.
Rzecz jasna wyraziłem zgodę. Każdy inny ruch byłby aktem wrogości.
Nie jesteś berbeciem!
Zakładam, że to pani mąż.
Zwie się Toda Hirokatsu. Dla przyjaciół Buntaro.
Czekać!
Na litość boską, może przeżyć!
Toda Hirokatsu!
- Cholera. - Proszę wybaczyć.
Cieszy mnie zmiana decyzji, jeśli chodzi o kąpiel.
- Cóż za dobry nastrój. - Po nocy dobrego towarzystwa.
Kurtyzana pana zadowoliła.
Hańbisz nas swoją obecnością.
Dzikusy.
Do diaska z tym!
Cóż się z nami dzieje?
Bestialska armata, stosy trupów… Nie tego chcieliśmy.
Armia nadciąga!
Kilkutysięczna!
Mój ojciec wrócił…
Mariko…
On żyje!
Proszę spojrzeć!
Pani mąż.
NA MOTYWACH POWIEŚCI JAMESA CLAVELLA
SZOGUN
ROZDZIAŁ PIĄTY: LUDZIE JAK SOKOŁY
Pani Ochiba wróci do nas lada dzień z zamku Toranagi w Ego…
Zatroszczmy się o to, aby matka dziedzica zastała
miasto bezpieczniejsze niż przed wyjazdem.
Trzeba oskarżyć Toranagę.
Zgoda.
Jego ucieczka z Osaki nie tylko ośmieszyła Radę,
ale znieważyła też dziedzica.
Ohno, co pan o tym sądzi?
Ukarać.
To krzepiące widzieć nas tak zjednoczonych…
Chodzi tylko o to…
że rezygnacja Toranagi uniemożliwiła osądzenie go,
bo Rada jest teraz niekompletna.
Przegłosujmy jego następcę.
Przyjaciel Ishida, Ikeda, byłby wyśmienitym regentem.
Ten idiota? Z jego siedziska roztoczyłby się smród wsi.
Może Hiroda?
Siedzisko zaśmierdłoby chrześcijaństwem.
Lord Kiyama śle przeprosiny.
Proponuję Maedę.
Wyśmienity wybór.
Nie będę siedzieć w Radzie z tym chodzącym syfem.
Prędzej rozetnę sobie brzuch.
Sugiyama.
Być może nie miał pan tej świadomości, ale Maeda to kuzyn Ohna.
Rozumiem już, dlaczego sokoła nazwano Żelazną Damą.
Pierwszy raz na łowach?
Mój mąż nie miał podstaw, aby mnie zapraszać.
Pani mąż to cud.
Powrót zajął mu 20 dni.
Jestem pełna podziwu, iż przeżył.
Wywalczył sobie drogę za pomocą oddziału roninów.
Do Edo dotrwała zaledwie dwójka.
Straszliwe przejście.
To zapiski wszystkiego, co Anjin rzekł lub zrobił od pana wyjazdu.
Proszę, aby pani została w domu Anjina i dalej posługiwała mu jako tłumaczka.
A mój mąż?
Poleciłem Buntarze, abyście razem wprowadzili się do domu Anjina.
To umożliwi ci służbę im obu.
Ojcze!
Powiedzże…
Czy to był pomysł mojego syna, aby zamordować Nebarę Jozena?
Nie wiem.
Zabicie go było nieroztropne.
Zapewne posłuży to Ishidzie jako pretekst do wojny.
Ojcze.
Mariko, proszę przekazać owego bażanta Anjinowi.
Na znak mojej wdzięczności.
Wiem, że ojca rozjuszyłem.
Czy kiedykolwiek przyszło ci na myśl,
że przez zabicie Jozena
wypełniła się wola Yabushige?
Nie…
Może to jego nadgorliwy bratanek
zadrwił z ciebie, abyś tak się wygłupił.
Ojcze…
Zwracaj się do mnie „sama”! Nie zachowuj się jak dziecko!
Nędzne zwierzęta…
Zdradliwość koni jest gorsza niż ludzi.
Tak łatwo wpadłeś w ich pułapkę.
Złamano cię do czyjejś ręki.
Niczym sokoła, ale nie ma w tym nic z jego piękna.
Ludzie są jak sokoły.
Niektóre zaatakują prosto z ręki.
Unicestwią wszystko, co się rusza.
Inne są leniwe i łase, łatwo je zwabić.
Ale każdego człowieka można złamać.
Przyuczyć, aby rzucili się na wyznaczoną zwierzynę
i łowili za ciebie.
Dopóki tego nie pojmiesz,
odbieram ci dowództwo nad pułkiem armat.
Przybył posłaniec.
Panie, to Jozen.
A niech mnie licho, najcenniejszy możliwy dar.
Widzicie? Robię, co do mnie należy, starzec też. I mamy postępy.
Ani słowa nie rozumiesz, ale w twoim wieku kazano mi już oprawiać zwierzynę.
Ojciec polował na włościach w Chatham. Spójrz.
Patrz, proszę.
Powiesimy na kilka dni, aby dojrzał.
Może tydzień, zależnie od pogody.
Proszę.
Proszę wybaczyć, ale…
ptak zgnije, nieprawdaż?
Rozumie pan słowo „gnić”?
Tak.
Będzie straszliwy smród.
Ale to dar od Toranaga-samy.
Przyrządzimy najlepszego bażanta w dziejach wioski.
Ten moment jest bardzo ważny.
Nikomu nie wolno ruszać ptaka.
Zrozumiano?
Zakaz, dobrze?
Kto dotknąć, zginąć!
Zamówimy dla niego własne noże z Mishimy.
Odtąd wszystko, czego użyje, nie może tknąć naszej żywności.
W sąsiedniej wiosce jest doskonały kucharz.
Dam znać, jeśli zechcę innego kucharza.
Lady Fuji…
Anjin może spożywać, co zechce w swoim domu…
Proszę wybaczyć…
Lord Toda z wizytą do pani.
Wuju.
Wspaniale, że udało się wujowi cało wrócić.
Gdzie jest Mariko?
Przysłano po nią z obozu Lord Toranaga. Czy mam ją wezwać?
Kazano mi się tutaj zakwaterować.
Nie dość, że moja żona musi mieszkać pod jednym dachem z Anjinem.
To ja z nią.
Ledwo uszedł pan śmierci.
Przypilnujemy, aby zatroszczono się o pana.
Jak to jest być konkubiną barbarzyńcy?
Proszę wybaczyć…
Jestem konkubiną hatamoto, więc nie wiem.
Każe ci dzielić ze sobą łoże?
Nie.
Szczęśliwie,
Anjin woli towarzystwo innych kobiet.
Barbarzyńcy winni trzymać z dzikimi kobietami.
Przekaż Anjinowi, że wrócę na kolację.
Szkolenie całkiem udane.
Artyleryjskie taktyki barbarzyńcy
dają zaskakujące korzyści.
Liczę na demonstrację.
Zapewne uniknę zbytniej bliskości,
zważywszy na los Nebary Jozena.
„Powróć do Osaki
i przysięgnij lojalność Ishidzie”.
Takie ponoć otrzymano rozkazy.
Jak zawsze, widzi pan wszystko.
Cóż więc uczynisz?
Rzecz jasna, pozostanę z panem.
Uznają cię za zbiega.
Zaiste.
Od czasu tamtego wschodu słońca w Osace
splątały się nasze przeznaczenia.
Czyżby?
A może zmanipulowałeś mojego syna,
aby zaatakował Jozena?
Nie, skądże. Nigdy…
Pozwoli ci to opóźnić swoją odpowiedź dla Ishida
i dalej grać na dwa fronty.
Panie… Nagakado postanowił,
że Jozen nie może złożyć raportu w sprawie artylerii…
Nagakado nie ma tak bystrego umysłu, aby na to wpaść.
Ma pan rację. To był mój bratanek, Omi.
Noc wcześniej pił sake z panem Nagakadem
A nuż zasiał słowami zły pomysł?
Ukarzę Omiego w pana imieniu.
Ukarzesz?
Odkrył, jak przymusić wrogów do ataku.
Po co dyscyplinować tak obiecującego młodzieńca?
Gdybym napadł na ich twierdzę w Osace,
zapewne bym przegrał.
Ale dzięki twojemu bratankowi
dotknie ich dogłębnie ta zniewaga,
więc wyruszą, aby zaatakować nas tutaj.
Możemy ufortyfikować tu obronę.
Zdziesiątkować ich wojska.
W rzeczy samej. Tak samo pomyślałem.
Powiadom bratanka…
Przejmie dowództwo nad artylerią Anjina.
Omi zasłużył sobie na tę nagrodę.
To oddany, pracowity człowiek…
Idealna przykrywka dla szpiega, który wciąż ci się wymyka.
Droczy się ze mną.
Pomiata mną niczym ptak swoją zdobyczą.
I to w mojej własnej prowincji!
Toranaga dał ci dowództwo nad pułkiem artyleryjskim.
Dobrze ich wyszkol.
Jeśli takie jest wuja życzenie, przekażę dowództwo.
Coś ty powiedział?
Odnosisz wrażenie, że to twój pułk?
Jak możesz przekazać coś, co już należy do mnie?
Znajdź szpiega Toranagi.
Jedźcie do Osaki.
Trzeba naprawić relacje z Ishidem, zanim gówno się tu rozleje.
W Korei było gorzej.
Musieliśmy jeść poczwarki smażone w sosie sojowym.
Ludzie nie giną przez muchy.
Obie…
zostałyśmy przeklęte.
Najpierw Anjin splugawił naszą kuchnię niczym mściwy demon tatarigami.
Teraz twój mąż wrócił z martwych.
Kolejny powód, aby się pożywić.
Niebawem tu przyjdzie.
Jeśli dojdziesz do przekonania, że Anjinowi coś grozi,
powiesz mi, prawda?
Dlaczego coś miałoby mu grozić?
Twój mąż ma teraz z nami zamieszkać?
Powinienem na coś się przygotować?
Na kolację?
Na kolację.
Będziesz łaskawym gospodarzem.
Bez porządnego głazu
ogród jest li tylko miejscem rośnięcia.
Zgoda, Uejirou.
Witajże w moim domu, lordzie Buntaro.
Lord Toda.
Mój maż prosi, aby zwracać się do niego Toda-sama,
gdyż Buntaro jest zarezerwowane dla bliskich.
Przekaż Toda-samie, że ulżyło mi, iż uciekł z Osaki.
To był zaszczyt, że obserwował dziś nasz pułk armat.
Anjin mówi, że tylko wielki wojownik mógłby przeżyć twoją opresję.
Jest też zaszczycony, że odwiedziłeś pułk, który wyszkolił.
Strzały z mojego łuku polecą szybciej i dalej niż jakakolwiek armata.
Wierzy, że w dłoni prawdziwego samuraja
łuk i miecz zawsze pokonają armatę.
Rozegrajmy kiedyś przyjazne zawody.
Coś zdechło w tym domu?
Proszę wybaczyć, podano kolację.
Dla moich szacownych gości w ten cudowny wieczór
z dumą prezentuję kulinarne smaki mojej ojczyzny.
Zwiemy to angielską potrawką z królika.
Owszem, musiałem podmienić kilka składników, jak sake za sherry.
W tym tkwi piękno dobrej potrawki. Koniec końców i tak smakuje jak sosik.
Mariko-sama?
Wybredni z nas smakosze, Anjin-sama.
Nasza więc strata.
Bez sherry i tak wiele traci.
Proszę.
Śmiało, jedzcie.
Zobacz tylko, jak je.
Niczym małpiątko.
Co on powiedział?
Mój mąż skomentował, jak pan je kluski.
Dźwięk wydawany podczas jedzenia ujawnia głębię zachwytu.
Sprytna małpka.
Szybko uczy się sztuczek.
Tam, skąd pochodzę, tylko kobiety piją z małych filiżanek.
Anjin mówi, że w jego kraju
pije się z większych kubków.
Kulturalny rozmiar czarki do sake pozwala cieszyć się napojem i…
Tak pijemy.
Jeśli Anjin zapyta o więcej sake, mów, że się skończyło.
A potrawkę wylej do morza.
Skoro już wznosimy toasty, mam jeden na uwadze.
Jeśli oszukujesz, oszukaj śmierć.
Jeśli kradniesz, kradnij serce kobiety.
Jeśli bujasz, bujaj się w bezkresnym cieple jej łona.
A jeśli pijesz, pij ze mną.
Niczym pobyt w krainie barbarzyńców.
Niebawem będziemy jeść stopami.
Co powiedział?
Robi się późno.
Fuji-sama jest chyba zmęczona.Fuji-sama…
Zapewne jest pani zmęczona.
Bajdurzenie.
Mariko-sama, zapytaj męża, czy podzieliłby się
opowieścią o ucieczce z Osaki.
Zawsze jest pora na dobrą historię.
No, zapytaj go.
Proszę wybaczyć.
Anjin słyszał o twoim wielkim heroizmie podczas ucieczki z Osaki.
Chciałby o tym posłuchać.
Heroizm jest dla zmarłych.
A opowieści są dla dzieci.
Anjin mówił niewłaściwe rzeczy. Proszę wybaczyć.
Być może w jego kraju przechwałki są bardziej akceptowalne.
Zatem zapytaj o jego bitwy.
Czyż nie jest wielkim samurajem, który szkoli pułk Toranagi?
Dopytuje o wojny, w których pan walczył.
No nie wiem.
Moje historie wojenne są niewarte świeczki.
Proszę posłuchać.
Mój mąż jest zmęczony i sporo wypił. Musi pan coś opowiedzieć.
Proszę jednak zważać na słowa.
Nie.
Wojna
mówić
ty.
Kodai!
Przynieś łuk!
Niech wybierze słupek.
Wejście do pana domu.
Ma pan wybrać słupek.
Co? Strzeli w niego?
Lewy lub prawy słupek.
- Ledwo widzi! - Proszę.
Proszę wybrać.
Prawy.
Prawy słupek.
Mariko-sama, przesuń się.
Mariko-sama, rusz się. Mariko-sama!
Wuju…
Mariko-sama, zejdź, do licha, z drogi!
Na litość…
Proszę mu przekazać, że w tym kraju, jak i w moim,
żona jest własnością mężczyzny,
jednakże stanowczo wierzę…
że jego żona zasługuje na więcej.
Mówi, że żona jest własnością
i mąż może robić, co chce.
Ale Anjin…
docieka, czy nie powinieneś traktować żony z większą kurtuazją.
Ależ mnie rozbawia.
Akurat ty…
miałabyś zasługiwać na kurtuazję?
Powiedz mu, jak masz na nazwisko.
Powiedz!
Mam powiedzieć o mojej rodzinie.
Zdradź mu, z jakiego plugawego rodu pochodzisz.
Jestem córką zmarłego lorda Akechiego Jinsai’a.
Mariko-sama, nie musisz.
Jesteś córką zdradliwego skrytobójcy.
Wymyśl coś. Nie pozna się.
Panem mojego ojca był Kuroda-sama, władca Japonii przed Taikō.
Kuroda-sama był zepsuty i zbrodniczy,
więc mój ojciec zabił go z miłości do Krainy.
Za to ścigano jego i moją rodzinę.
Moich braci, moje siostry…
i moją mamę.
Uklękli przed ojcem, którego zmuszono, by ściął ich po kolei,
po czym popełnił seppuku.
Właśnie wzięłam ślub i nie miałam prawa walczyć.
Każdego roku w rocznicę morderstwa rodziny
proszę męża, aby pozwolił mi naprawić tę niegodziwość.
Nie mogę nic uczynić.
Bo mój mąż każe mi żyć.
Proszę pamiętać o Ośmiokrotnym Ogrodzeniu.
Proszę wybaczyć.
Kto pozwolił ci odejść?
To jest twoja wina.
Rozumiesz?
Powiedz coś!
Z drogi, do licha.
Wuj już wyszedł.
Zejdź mi z drogi!
Już!
Odejdź!
Nie powinien był tego zobaczyć.
Chryste.
Próbowałam go powstrzymać,
ale mnie nie posłuchał.
Proszę was oboje, abyście wyszli.
Proszę wyjść!
Jeśli zakłócisz mir domowy, zhańbisz Anjina.
Cóż tu można zhańbić?
Ten dom jest przeklęty.
Buntaro!
Spójrz na mnie!
Co ty robisz?
Wstawaj!
Zakłóciłem harmonię w pana domu.
Proszę mi wybaczyć.
Sake.
Sake?
To twoja wymówka?
Na nogi, ty draniu!
To przez sake.
Sake.
Ty śmieciu.
Ich pióra są zbyt wilgotne, Muraji.
Pełna zgoda.
Ale ukrywanie tu gołębi
było pana pomysłem.
Yabushige szuka szpiega z twojej wioski.
Panie, pozwól mi się poddać.
Ani myślę.
Twoje prawdziwe imię to Tonomoto Akinao,
mój wierny i ceniony samuraj.
Pozostaniesz szpiegiem.
Cóż więc mam zrobić?
Znajdź mu innego szpiega.
Nie możemy tak dalej.
Swąd śmierci, strzały w ścianach…
Wieśniacy rozpowiadają już, że w tym domu zalęgł się tatarigami.
Dzień dobry. Gdzie jest Mariko-sama?
Chciałam prosić o przysługę.
Ten okropny smród. Możemy się go pozbyć?
Nic nie rozumiem. Gdzie ona jest?
Nic ci nie jest?
To wszystko moja sprawka.
Nie odpowiadasz za brutalność twojego męża.
- Nie powinni nas widywać razem. - Duby smalone.
Nie skrywaj się za wieńcem płotów, czy jak to zwiesz. Widzę cię.
Brzydzisz się nim.
Chcesz uwolnić się od tego tchórza, uwolnij się.
Jakże mało wciąż rozumiesz.
Twoje miecze. Fuji-sama wierzy, że dano je jej ojcu za zasługi wojenne.
W istocie umarł jak tchórz, błagając o życie.
Jej dziadek odkupił je od pijanego samuraja
za trzy worki ryżu, aby oszczędzić jej wstydu.
Ale ona nic nie wie, a my milczymy.
Bo zasługuje właśnie na nasze milczenie.
Nie dam niczego mojemu mężowi.
Nie dam mu nawet nienawiści.
Bo na to właśnie sobie zasłużył.
Dobra opowieść, Mariko-sama.
Pojmuję jej przesłanie, ale to przesada.
Drepczesz, zawsze pomna manier, dławiąc w sobie emocje. I po co?
Nie oczekuję, że zrozumiesz.
Proszę wybaczyć, umarłabyś, aby pomścić ojca.
Żyłabyś udręczona na przekór mężowi.
To jak w końcu?
Co stanie się z tobą?
Moje życie należy do mnie, a ty masz własne.
Jeśli tego nie dostrzegasz, nigdy nie wyzwolisz się ze swoich okowów.
Nie, Anjin-sama.
To ty jesteś zniewolony.
Jeśli żyjesz tylko dla wolności, nigdy nie wyzwolisz się od siebie.
Spełnię swą powinność tłumaczki.
Ale od tegoż dnia dzielić będziemy ze sobą tylko słowa z ust innych.
Co wszystkich napadło?
O co chodzi?
Bażant.
Ptak
kto
wziąć?
Uczynił to Uejirou.
Nasz ogrodnik?
Staremu draniowi należy się medal za wspięcie się tam.
W porządku.
Wystarczająco długo tam wisiał.
Uejirou, dobrze.
Zawołać go.
Uejirou nie żyje.
Nie żyje?
Jak?
Mój panie.
Powiedział pan, że to zakazane.
„Kto dotknąć, zginąć!”
Co żeście uczynili?
Skazaliście starca na śmierć z powodu śmierdzącego, przeklętego bażanta?
Co z wami, do licha?
Ponoszę za to odpowiedzialność.
Dlaczego, na Boga, nie zapytaliście mnie?
Proszę…
Proszę odebrać mi życie.
Odejdźcie.
Wszyscy!
Odejdźcie!
Ponoszę winę, bo sprawiałam trudności mężowi.
Błagam o wybaczenie.
Buntaro może czynić, co chce swojej żonie.
Ale na ten czas mojej tłumaczce nie może stać się krzywda.
Panie, kolejny gość.
Proszę wybaczyć.
Panie. Na morzu uzgodniliśmy, że przeszkolę armię w europejskiej walce.
Czuję, że spełniłem mą powinność.
Proszę o zwrócenie mojego statku i ludzi, abym mógł wypłynąć już na zawsze.
Wasz układ dotyczący szkolenia pułku artylerii…
On wierzy, że został spełniony.
Więc…
chciałby na stałe opuścić Japonię.
Was oboje spowił cień.
Pyta, co pana tak dręczy.
Dręczy mnie ten cholerny kraj.
Życie nie ma wartości.
Liczą się bezsensowne rytuały, które was krępują.
Jak Uejirou, który umarł po nic.
Jest przejęty sprawą ogrodnika.
Niech przestanie zachowywać się jak dziecko.
Rozumiem, że pan wydał rozkaz, aby nikt nie dotykał ptaka.
Zgodnie z prawem pana dom musiał go posłuchać.
Ale gnijący bażant nie mógł zakłócać spokoju wioski.
- Ptak nie miał dla mnie znaczenia. - Pana słowa mu je nadały.
Te bzdury nie są mnie godne.
Zwołano zebranie z Murajim, naczelnikiem wioski.
Uznał, że to sprawa domostwa.
Ktoś musiał go ukraść i zakopać.
Uejirou, który chorował, zgłosił się.
Umarł dla ważniejszej sprawy.
Szczytniejszy koniec nie mógł mu się wymarzyć.
Zabiłem go.
Boże, wybacz, zabiłem tego starca.
Nie warto roztrząsać tego, co się nie odstanie.
Jak możesz w to wierzyć?
Żyjemy i umieramy.
Nie kontrolujemy niczego więcej.
Nie ruszać się!
O Jezu!
Ojcze!
Gdzie jest, do diaska?
Tu jest!
Ojcze!
Uwaga na jego głowę!
Mamy go.
- Jakieś obrażenia? - Panie!
Pana miecze…
Te należały do ojca Fuji.
Niewiele to, ale byłoby dla mnie zaszczytem oddać je jako dar.
Dziękuję.
Ojcze.
Zobacz…
Odkryliśmy to po trzęsieniu ziemi.
Wuj słusznie twierdził,
że mieliśmy zawszonego szpiega.
Kto tu mieszka?
Stary ogrodnik.
O imieniu Uejirou.
Pracował dla barbarzyńcy.
Zmarł wczoraj.
Szczęściarz.
Matko!
Jestem rada, że wróciła pani bezpiecznie.
Mam dług wdzięczności, Ishido-sama.
Przekazano mi, że zwolniono mnie z Edo dzięki naciskom Rady
na Toranagę.
Regentów ucieszyło, że wróciła pani bez żadnego uszczerbku.
Przekazano mi też, że Rada została przechytrzona.
Toranaga znów skutecznie spiskował i zablokował jej działanie.
Przywrócę władzę Radzie.
Kiedy?
Szczerze przepraszam za moją niecierpliwość.
Lękam się o przyszłość mojego syna.
Oddam swe życie, jeśli ktokolwiek spróbuje
skrzywdzić dziedzica Taikō.
W takim razie…
nadszedł już czas, aby skończyć z polityką.
Rada będzie odpowiadać przede mną.
Napisy: Przemysław Stępień