Poprzednio...
Dotarliśmy. Oto tajne imperium Portugalii.
- Rozkazy obowiązują. - Jakie rozkazy?
- Czy moja załoga żyje? - Proszę!
Jednego stracono.
Resztę więzi lord Yabushige.
Siostra lady Ochiby, moja synowa, rodzi.
A nie wzięto ją jako zakładniczkę,
aby nic panu tu nie groziło?
Matko!
Wybiera pani złego sojusznika.
Odtąd zawsze będziemy ich zakładnikami.
Otrzymałem już inną ofertę.
Regent?
Pana formalna odpowiedź.
Kłaniam się tobie.
Poddam się woli lorda Ishida.
- Poddał się. - Spójrzcie, wielki wódz.
Oszukał własnych lojalnych wasali, aby zdychali w ciszy.
Jesteście martwi.
Rozłupał sobie czachę o kamień.
Takiej śmierci bym nie wymyślił.
Zapisz ją w naszej księdze.
Niżej niż bycie ugotowanym, ale wyżej od pożarcia przez psy.
Armia Saeki-samy rozbije obóz na granicy Edo.
Poczeka, aż Toranaga-sama skończy opłakiwać syna.
Jak długo?
Zwyczajowe 49 dni.
A potem?
Doprowadzą nas do Osaki.
Panie...
ubolewam nad twą stratą.
Mój pan polecił mi oddać to przy wejściu do miasta.
Na zakończenie służby.
Nie musi pan stawić się z nami przed Radą,
skoro postanawia pan już nas nie wspierać.
Do pana powrotu Fuji-sama będzie zarządzać ziemią.
Choć nie wiem, jak potraktują pana następcy mego lorda.
Błyskotliwa strategia.
Przynajmniej Nagakado-sama zginął w walce.
Pana ludzie są w tym mieście.
Załoga ze statku.
Zapewne wyczekiwał pan spotkania.
A co się stanie z moją tłumaczką?
Mariko-sama, proszę nie jechać do Osaki.
Moje lenno wyklucza inne ścieżki.
NA MOTYWACH POWIEŚCI JAMESA CLAVELLA
SZOGUN
ROZDZIAŁ ÓSMY: BEZLISTNA GAŁĄŹ
Poddał się.
Fortel był błyskiem geniuszu.
Wielki Minowara spotyka swój koniec w skromnej wiosce rybackiej...
Któż by się tego spodziewał?
Wciąż trwa w żałobie.
Dopóki nie przyłoży głowy poddańczo do podłogi,
zagrożenie wciąż nad nami wisi.
Być może, aby wzmocnić nasz sojusz,
warto publicznie ogłosić nasze zamiary?
Nasz pakt jest niezagrożony.
Gdy służyłem u boku Taikō,
byłem panią oczarowany.
Jego ulubioną konkubiną.
O niedoścignionej sile, gracji i odwadze.
Cnoty, które pan dostrzegł, były jeno odbiciem naszego pana.
Wysławiałem naszego pana,
ale nie udawajmy, że był łaskawcą.
Nie trwaliśmy bezczynnie, sami wywalczyliśmy sobie nasze miejsca.
Zalecam wzmocnienie naszej więzi poprzez małżeństwo.
Cóż pani rzecze?
Poddaję moją ofertę pod pani rozwagę.
Cóż można rzec o lordzie Nagakadzie...
Był skory, by uszczęśliwiać.
Z ust płynęły długie opowieści, które ginęły w gąszczu słów.
Raz spadł z drzewa i złamał rękę.
Nie pisnął słowa przez kilka dni,
aby uznano go za dzielnego.
Był zaiste odważny.
Jednocześnie jednak
był porywczy.
Cóż za wstyd.
Jeśli wolno...
Trudno uwierzyć, że lorda Nagakada nie ma dziś z nami.
Uradowałby się tym,
że składamy mu hołd.
Ale jego nie ma.
Bo nasz pan postanowił się poddać...
i rozciąć sobie bebechy przed tą żmiją, Ishidem.
Lord Nagakado nie mógł się z tym pogodzić.
Choć był porywczy,
oddał życie...
w jednym celu...
Obrony imienia swego pana, lorda Toranagi.
Nieobecny na pogrzebie własnego syna...
Doniesiono mi, że lord Toranaga podupadł na zdrowiu po podróży.
Też go pan nie spotkał?
Przemowa mojego siostrzeńca...
to tylko chłopiec, ale nie myli się w wielu sprawach.
Spójrzże jak generałowie Edo dzierżą zbroję w geście protestu.
Niejeden wciąż się nie poddał.
Dlaczego nie pomaszerować na Osakę z bronią i artylerią?
Sam uda się pan do Osaki.
Jako warunek kapitulacji
Ishido domagał się zwrotu broni i armat do Osaki.
Jej dziadek zapewne dumnie się puszy.
Zaiste liczę na to.
Lord Toranaga wciąż nie przyszedł poznać swojej wnuczki?
Wieść niesie, że niedomaga od czasu przybycia.
Miała pani wiadomość od siostry z Osaki?
Przysłała tylko oficjalny list.
Zapewniała, że gdy lord Toranaga pokłoni się lordowi Ishidzie,
oszczędzą moją rodzinę.
Nic ponadto.
Wie pani, jaka jest lady Ochiba.
Każda z nas znosi trudy na swój sposób.
Ona się ukrywa.
Lordzie Buntaro.
Witamy znów w Edo.
Dobrze być w domu, lady Rin.
Lord Toranaga prosi o twoje przybycie tego popołudnia.
Rozumiem.
Zostawię was samych.
Proszę zostać.
Nie chciałem was krępować.
Ciężkie to czasy w relacjach z Osaką.
Chciałbym przyrządzić żonie herbatę. Cóż ty na to?
Zgadzam się.
Już wczoraj daliśmy panu drewno.
Rozumiem, ale nie potrzebuję drewna.
Szukać...
Mój przyjaciel prosi o więcej drewna.
Proszę wybaczyć brak manier u barbarzyńcy.
Dziękuję za życzliwą próbę tłumaczenia.
Jednakże ojciec się myli. Proszę o węgiel drzewny. Lepiej grzeje.
Przyznaję, że jestem pod wrażeniem.
Przystosował się pan.
Dziękuję, ojcze.
Wieczorem lotus. Proszę.
Choć za każdym obskurnym rogiem w kraju zdają się czaić katolicy.
Niczym karaluchy.
Nie z pana powodu przybyłem do Edo.
Mam pilne sprawy do omówienia z Toranaga-samą.
Dziwne, że mieszka pan na uboczu.
Z reguły hatamoto uzyskuje rezydencję w obrębie zamku swego lorda.
Jakie dalsze plany, skoro został pan zwolniony ze służby?
Na początek odzyskam swoją załogę.
Potem wrócę na okręt
i odwiedzę Czarny Galeon, o której tyle krąży opowieści.
Odwiedzi pan swych ludzi w tychże ubraniach?
No tak.
Taki mam zamiar.
Dziękuję, ojcze.
Lady Mario.
Co za ulga, że jest pani bezpieczna.
Żałuję tylko smutnych okoliczności.
Jak pani lord?
Nie widziałam go od czasu powrotu do miasta.
Zapewne pan wie, że Rada podporządkowała się woli lorda Ishida.
A owszem.
Nasza umowa zawarta na Czarnym Galeonie...
Nasz kościół poczynił starania,
ale feudałowie Kiyama i Ohno
nie przyłączą się do waści sprawy.
Moi szpiedzy już mi o tym donieśli...
Ksiądz naprawdę przebył taką drogę w tym celu?
Mariko.
Odtąd proszę tłumaczyć dla księdza,
gdyż Kościół nie jest naszym sojusznikiem
i nie można ufać jego kapłanom, choćby mówili w naszym języku.
Panie, jeśli wolno...
Kościół nie wysłał mnie na tę misję, panie.
Przybyłem suwerennie.
Tsuji twierdzi, że nie przybył z rozkazu Kościoła...
Wiem, że to ponure czasy i wielu w Edo straciło nadzieję.
Ale nie ja.
Ochiba no kata manipuluje Ishidem, bo darzy pana nienawiścią,
choć nie pojmuję źródeł tejże złości.
Choć Ochiba nie ma powodu być waszym wrogiem,
steruje Ishidem.
Nie mam wpływu na jej nienawiść do mnie.
Inaczej niż Ishido, kocha pan dziedzica.
Sojusz z matką dziedzica umożliwi mu zwrócenie się przeciwko Ishidzie.
Wierzy, że może pan wymóc sojusz z Ochibą.
A waszmości zdanie?
Chce pan usłyszeć moje zdanie?
Tak.
Tsuji słusznie prawi.
Dlaczego?
Osaka nie jest naszym wrogiem.
Tylko Ishido.
Sprzymierzenie się z lady Ochibą
odbierze Ishidzie jedyną drogę do władzy,
bo armia dziedzica stanie się naszym sojusznikiem.
Znałaś ją niegdyś.
Sądzisz, że taki sojusz
byłby kiedykolwiek możliwy?
Nie widzę w panu jej wroga.
Jest nim lęk.
Prędzej wolałaby, aby zakopano moją głowę w ziemię.
Co?
Mów.
Pana twarz nosi odcień porażki.
To do mojego pana niepodobne.
Cóż...
Okupiłbym to zwycięstwo zbyt wysokim kosztem.
Wybieram więc pokojową porażkę.
Wtedy porzuca pan tych,
którzy nigdy nie porzuciliby pana.
Cicho!
Gdybym chciał porady, poprosiłbym o nią.
Zwołać na jutro moich wasali.
Szerzą się pogłoski o ich sprzeciwie wobec mej woli.
Obnoszą się w swych zbrojach na pogrzebie mego syna.
Panie...
Mój syn nie żyje.
Mam już dość...
przelewu krwi.
Oczekuję ich pisemnego przyrzeczenia,
że pomaszerują ze mną, aby się poddać.
Przekaż księdzu, że doceniam jego próbę zmiany mojego przeznaczenia.
Skoro dochował swojego przyrzeczenia,
ja dochowam mojego.
Może zbudować nowy kościół w Edo.
Odłożono mu ziemię.
Proszę tylko o jedno.
Aby wrócił do Osaki i powiedział, co tu zobaczył.
Pragnę tylko spokojnej śmierci.
Będzie walczyć.
Skąd ten wniosek?
W przeciwnym razie nasz pan nie odesłałby go do Osaki z wiadomością.
Piękno natury
Zima chyli się ku końcowi.
Tak.
Woń śliwek tryska
z pąków kwiatów i liści
w błogą, siną dal.
Mój umysł wędruje w mgle,
gdzie wiatr chwyta ulotną woń.
Może herbaty cha?
Byłabym zaszczycona.
Wyśmienicie sporządzona.
Tylko tobie to oferuję.
Wbrew temu, co mówi mój ojciec,
myślę, że umrzemy w Osace.
Może stąd doniosłość tej herbaty.
Pamiętam nasze pierwsze dni razem.
Byliśmy szczęśliwi.
Z trudem odgrzebuję te wspomnienia.
Wciąż jesteś zauroczona Anjinem?
Wspólnie powitajmy dzisiaj śmierć.
W końcu chcę ci to dać.
W geście protestu przeciwko twoim wrogom i pokłonowi naszego pana,
powitajmy razem śmierć.
Wkroczmy wspólnie w otchłań jako mąż i żona.
Nawet teraz nie rozumiesz.
Nie odebrałeś mi...
śmierci.
Tylko możliwość życia poza twoim zasięgiem.
Wolałabym żyć tysiąc lat,
niż umrzeć w ten sposób z tobą.
Twoi ludzie mieszkają w gospodzie, funayado.
Od miesięcy żłopią każde dostępne sake w okolicy.
Uraduje nas ich odejście.
Tu są wszyscy.
Cuchnie targiem rybnym podczas odpływu.
Co się stało, piękna?
Moja kochana klępa.
Wracajże.
Wracaj, moja ty śliczna!
Pilocie?
John Blackthorne! To ty?
Witajże, Salamonie.
Co u ciebie?
Spisaliśmy cię na straty.
Ilu naszych zostało?
Sześciu. Ale ledwo, ledwo.
Oczywiście.
Otrzymałem pozwolenie...
na powrót na Erasmusa.
Mam paru przyjaciół. Wyszkolimy dobrą załogę.
Niektórych już szkoliłem z używania armaty.
W jakim celu?
Aby nam pomóc...
wrócić do domu.
Nie.
Dokąd tym razem chce nas zabrać pilot?
Do Afryki? Z powrotem do Ameryk?
Skoro tu jesteś, pilocie, zdradź mi jedno.
Kiedy opuściliśmy Santa Marię,
czy hiszpańskie okręty naprawdę płynęły na północ i na południe od nas?
Trzeba było tu przybyć?
Aż boli myśl, że marnieliśmy w oczach miesiącami,
bo nasz pilot miał własne ambicje.
Pierwszy Anglik, który pokonał Cieśninę, chcący wyrobić sobie nazwisko.
Mieliśmy rozkazy.
Mogliśmy zawrócić. Wiesz o tym!
Nasze rozkazy się skończyły, gdy kapitan odstrzelił sobie łeb.
Ale wiedziałeś, że dotarliśmy.
Ta marna garstka jest tu z twojej winy.
Pomówię z resztą ludzi.
- Najpierw zdejmij te spódniczki. - Przechylimy go, wyszorujemy.
- Załatwię dodatkowych ludzi. - Masz je zdjąć!
Ty szubrawcu!
Chodźmy.
Masz tu swoje chędożone, plugawe...
Wyjaśnij mu, że miewaliśmy w przeszłości swoje scysje.
Niewiele mi jednak pozostało opcji.
Ubolewa, że nie ma w tym wyboru.
Zatem przychodzi do pana zdesperowany.
Czego chce?
Raz zaoferowałem Toranaga-samie, że popłynę przeciwko jego wrogom.
Teraz jest zdeterminowany umrzeć.
Dobrze.
Przeznaczenie.
Teraz chcę stworzyć sojusze,
które pomogą krajowi ekonomicznie i strategicznie.
Wciąż posiadam okręt. Mogę wyszkolić załogę.
Muszę jednak płynąć pod nową banderą.
Pragniesz żeglować dla Yabushige-samy?
Nie pragnę. To niemota dzika.
Ale jest odważną niemotą. Taka prawda.
Zatem proszę.
Wierzy, że nasz pan wkrótce umrze.
Życzy sobie możliwości płynięcia dla pana.
Chyba liczy, nierozsądnie,
że nie zechce pan dołączyć do lorda Toranagi w Osace.
Karygodne!
Siostrzeniec ma rację.
Odmawiam.
Yabushige-sama uprzejmie odrzuca pana propozycję.
Anjin błędnie uważa, że lord Toranaga się poddał.
Nie wiem, co knuje ten staruszek,
ale nie kapitulację.
Nawet Yabushige-sama stoi u boku Toranaga-samy.
- Tylko pan się waha. - Pozwól, że znów wyjaśnię.
Nie da się wyjaśnić zdrady, zwłaszcza przeciwko zaprzysiężonemu panu.
Zwolnił mnie z obowiązków. Jasno mi to powiedział.
Na moim miejscu uczyniłby to samo.
Ta broń nie należy do mnie.
Tak szczerze to zazwyczaj wstyd mi, kiedy ją noszę.
Być może była ulotna chwila,
w której oszukiwałem siebie, że znajdę tu swoje miejsce.
Ten moment jednak zniknął w czeluściach.
Mówi, że wie, iż jest obcy w Japonii.
Jednocześnie jednak...
moi właśni ludzie
wydają się...
dziwni.
Nie wiem, gdzie jest moje miejsce,
ale wiem, że muszę wystrugać sobie skrawki jakiegoś przeznaczenia.
Wierzy, że nie ma wyboru i musi zadbać o własne przeznaczenie.
Odkąd widziałem cię bliskiego śmierci
wiele miesięcy temu, wiedziałem,
że jesteś mężczyzną, który rozumie wagę
brania losu we władanie.
Wspomina, jak był pan bliski śmierci na klifie.
Wierzy, że pan też rozumie, co to znaczy
sterować własnym przeznaczeniem.
Przekaż mu, że jako obcemu przeoczę mu jego występek.
Nigdy nie zdradzę naszego pana.
Zostaliśmy wezwani do pałacu, aby przypieczętować nasze feudum.
Tak też zamierzam uczynić.
Nie przyjmie pana oferty.
Mówi, że to zdrada pana.
Tu lojalność ma początek, ale nie koniec.
W przeciwnym razie nie jest to lojalność.
Ale gdy rozkazem jest samobójstwo, jest ona bezmyślna.
Chce pan, abym to przetłumaczyła? Czy skierowane było to do mnie?
Tu będą główne bramy.
Tu postawię swoją herbaciarnię...
W oddzielnym domu urządzimy pokój dla Kiku.
Niczego tu nie widzę.
Całe życie goniła za tą wizją.
Jakże wspaniale, że w końcu ją ujrzałam.
To wszystko dzięki ciężkiej pracy mojej pani.
Służba mojej mistrzyni
stanowi dla mnie powód do wielkiej dumy.
Moja dama uważa, że lojalność może być złą przysługą?
A nawet szkodliwym działaniem?
Nie.
Nie wiem już, o co walczę.
Jeśli waszmość patrzy i widzi mrok...
trzeba tylko wytężyć wzrok.
Lord Toranaga obdarzył pana hojną działką.
Należy do najlepszych w mieście.
Kto tam stoi?
Pana sąsiedzi.
Mówiono mi, że to kurtyzany.
Kurtyzany...
Dzień dobry, lady Daiyoin.
Mam herbatę i pani ulubioną sawarę.
Wezwijcie lekarza!
Tegoż ranka doznała zawału.
Możemy tylko zapewnić naszej pani wygodę.
Wiedziałam, że to lico przyjdzie mnie pożegnać.
Tyle w tobie siły, ale i smutku.
Ale skończ już z tym gierkami.
Obiecaj, że uwolnisz zakładników.
Ishido pochodzi znikąd i jest nikim.
Ulżyć mojej pani cierpieniom lekami?
Powiedz naszemu synowi, aby szukał mnie w Czystej Krainie...
Zobacz, co stworzyłam...
Jutro Yabushige wyruszy do Osaki.
Poza dostarczeniem mojej broni Ishidzie
przedłoży też imiona tych, którzy pokłonią się wraz ze mną.
Wymagam teraz waszych podpisów na tej liście.
Panie...
nie możemy przystać na coś, co zapewne jest fortelem.
Nie ma tu sztuczek.
Proszę nam wybaczyć...
nie podążymy za naszym panem ścieżką porażki.
Odrzucacie swe obowiązki?
Naszym obowiązkiem jest służyć radą.
Jeśli mój pan zostanie w Edo, Ishido będzie zmuszony stoczyć tu bitwę.
Obróci to miasto w pył.
Niech tylko spróbuje.
Co jest ważniejsze?
Przetrwanie klanu czy Japonia?
Moja walka została stoczona.
Mój panie...
jeśli decyzja pozostanie niezmieniona,
wtedy ja
natychmiast popełnię seppuku.
Czy każdy z was podważa złożone mi przyrzeczenie wierności?
Zdrajcy niech przerwą milczenie!
Jeśli nasz pan się podda,
zdradzi swoją spuściznę...
Milcz!
To sprawa między mną a lordem Toranagą.
Moim jedynym przyjacielem.
Mój panie...
stałem
u waszego boku, odkąd byłeś obsranym małym sraluchem.
Zatem umrzyj u mego boku w Osace.
Odrzucasz wszystko, o co walczyliśmy.
Podjąłem swoją decyzję.
Czas już, abyś podjął własną.
Zatem wierzysz w bezsensowną śmierć.
Mój panie!
Ten wasal ginie nadaremno!
Zatem giń.
Mój panie!
Proszę to przerwać...
Postanowił mi się przeciwstawić.
Nie wycofam się.
Lordzie Toranaga...
Zatem się żegnamy.
Buntaro, przynieś mi mój miecz. Bądź mi sekundantem.
Podążę za tobą ścieżką śmierci.
Nie.
Ojcze...
proszę...
Musisz żyć.
Poznasz, jak to jest zostać zmuszonym do życia.
Nie porzucaj nigdy naszego pana.
Choćby się wydawało, że porzucił samego siebie.
Teraz mi sekunduj.
Lordzie Toranaga!
Toż to obłęd!
Przerwij to!
Wybacz mi...
Proszę wybaczyć.
Nie zgadzasz się z tym, co dziś zaszło?
Dla nas wszystkich była to wielka strata.
Nie będę rozdrapywać ran swoją niezgodą.
Odgłos deszczu na liściach
rozbrzmiewa tam w oddali.
Tak nietrwała jest
rosa łez na mej dłoni
wiosenną porą.
Sosna wyczekuje,
nie obumiera zimą.
Słowa jak kwiaty
i spadające liście
wzniecą żar poezji.
Uznaję porażkę, Mariko.
Zawsze ustępowałem ci w poezji.
Powiedzże...
czy Anjin był już u Yabushige?
Tak.
Ale lord Yabushige odmówił.
Po dzisiejszym dniu zmieni zdanie.
Hiromatsu o to zadbał.
Anjin i Yabushige to jastrzębie.
Krótkoskrzydłe i przewidywalne.
Zatem...
lord Hiromatsu...
Hiromatsu...
mój stary przyjaciel...
dobrze znał swą powinność.
Osaka musi uwierzyć w moją porażkę.
Jesteś gotowa wypełnić swoją rolę?
Jestem gotowa.
Pośpieszyć się!
Szybko!
Co wy robicie?
Z życiem!
Tak...
Jeśli lord Toranaga odkryje, że wuj sprzymierzył się z Anjinem...
Nie zginę na rzecz starego szaleńca.
Anjin jest niebezpieczny.
Wuju!
Czego chcesz?
Dbaj o siebie.
Twe słowa sprzed paru dni...
wiele dla mnie znaczyły.
Sojusznicy.
Ty
i ja.
Sojusznicy.
Jesteśmy sojusznikami.
Ktoś tu płynie.
Lord Toranaga prosi, abym udała się z wami do Osaki.
Dziękuję, mój synu.
Zyskałeś mi na czasie.
Nie zmarnuję go...
Ty i Hiromatsu.
Nie zmarnuję waszego poświęcenia.
Napisy: Przemysław Stępień