C. SUNDARI EGMORE, MADRAS
POKOLENIOWA ESKAPADA
Mamo.
Po co siedzisz ciągle na górze?
Czas na lekarstwa.
Mamo.
Żyję, żyję.
Wiem, jak się dziś czujesz.
Pewnie myślisz o tacie.
Ile to już, rok?
Wiem, że udajesz dzielną ze względu na mnie.
Żałujesz, że nie odeszłaś z ojcem.
Co?
Dobrze cię znam.
W tym tempie zaraz mi zacznie grób kopać.
-Mamo. -Co, słonko?
Idź już do siebie.
-Ale... -Proszę.
Wracaj do siebie.
Nie przemęczaj się dziś.
Wszystko ci przyniosę.
To dla jej syna.
Bala spod gwiazdy Kettai.
-Oby się dobrze uczył. -W której jest klasie?
Jest dorosły, pracuje.
Modlę się na wypadek, gdyby chciał robić magisterkę.
To dla jej męża.
Rajaratnam spod gwiazdy Bharani.
Niech mu spadnie cholesterol poniżej 180.
I bark przestanie boleć.
To dla jej teściowej.
Sundari spod gwiazdy Hasta.
Hasta, Sundari...
Od trzech miesięcy nie była w świątyni.
Przez ten czas ciągle ma HbA1C na poziomie 13.
Pewnie przez to, że nie chodzi się modlić.
Jestem tu dla niej.
Bóg da, by było dobrze.
Prezerwatywy...
-Dodać do rachunku? -Co?
Dodać je?
Nie, nie trzeba. Tylko to.
A modlitwa za córkę?
Nie mogę jej namówić, by tu przyszła.
Nigdzie ze mną nie chodzi.
Modlę się o jej zdrowie i rozsądek.
Nie obciążaj lewej kostki, Nivi.
Dobrze!
Dziesięć minut przerwy i wracasz na dwójkę.
Dobre odbicie.
Dziś też jesteś pupilkiem trenera.
I kto to mówi?
Jak kostka?
Boję się ją obciążać.
Spróbuj wstać.
Co to, łapówka?
Owszem.
A teraz powiedz mi.
-Wpadniesz wieczorem? -Tylko dlatego, że napisałeś?
Oczywiście.
Przyjdź w sari i tych pięknych kolczykach.
-Karthik... -Nivi.
To tylko parapetówka.
Możesz poznać moją rodzinę.
Daj mi się sobą pochwalić!
O to mi chodzi.
Chętnie ich poznam, ale impreza...
Nie chcę być osądzana.
Chcesz zobaczyć mój nowy dom?
Mój pokój?
Może kiedyś będzie nasz.
Chodź tu.
Kuzyni, ciotki... Wszyscy będą zachwyceni.
A powiesz im, że cię ostatnio wyeliminowałam?
No dobra, przyjdę.
Ale tego nie obiecuję.
-Bala, słońce, wróciłeś! -Cześć, mamo.
-Jak się masz? -Dobrze.
Przez telefon niewiele mówisz.
-Jesz porządnie? -A wyglądam na głodującego?
Wróciłem z Manali, a ty o jedzeniu.
Manali? Mniejsza o Manali.
Musisz być zdrowy i silny!
Silny? Co ja, trzylatek? Tato!
-Jest w pracy. -Chciałem mu opowiedzieć o wyjeździe.
No to opowiedz mnie. Jak było?
-Pokaż zdjęcia. -Pokażę.
Jak będę opowiadał tacie.
Nie chcę mówić dwa razy. Wtedy zobaczysz.
Idź się odświeżyć.
Ale masz brudne ciuchy. Zrobić ci puri?
-Tak. I włącz bojler. -Jasne.
Cześć!
Ślicznie wyglądasz.
Chodź.
-Wszystkiego dobrego. -Co?
Dla nas.
-Mamo? -Tak?
To jest Nivi.
-Dzień dobry. -Niveditha.
Teraz wiem, dlaczego wciąż tu jest.
Witaj. Cieszę się, że przyszłaś.
Ma pani piękny dom. Gratuluję.
Ja to wezmę.
Nivi.
-Wezmę to. Pani ma dużo pracy. -Dziękuję.
Dobrze ci poszło. Kolejna piłka będzie trudniejsza.
Wybij ją poza bandę.
Jeśli Karthik utrzyma średnią odbić,
wszystko jest możliwe.
IPL, reprezentacja. Czemu nie? Módlmy się o to.
Trener wiąże spore nadzieje z jego podkręconymi.
-Kazał mu ćwiczyć. -Moja droga?
Niveditha.
Skąd tyle wiesz o jego umiejętnościach?
Codziennie patrzę, jak gra. No i trener tak mówi.
-Chodzisz na stadion? -Mamo!
Widziała mnie, jak przyszła na wywiad.
Jesteś dziennikarką? W której gazecie?
To wolny strzelec, blogerka. Dopiero zaczyna.
-Kiedy udzielałeś wywiadu? -Wszystko w swoim czasie.
-Powiedział ci coś? -Jak tam, Karthik?
Dobrze. Smacznego.
Skopałaś. Po co wspominałaś o krykiecie?
Czemu zrobiłeś ze mnie dziennikarkę?
Wiesz, jak mówią. „Wesele jest warte tysiąca kłamstw”.
Zrób to dla nas.
To miał być pokój rodziców. Teraz jest mój.
Nasz. Podoba ci się?
Dlaczego tak powiedziałeś?
No dobra, skłamałem.
Ale dla naszego dobra, to nic złego.
Mamy ukrywać to, że gram w krykieta? I to nic złego?
W końcu się dowiedzą.
Będę z tobą szczery. Kobiecy krykiet jeszcze się nie liczy.
I tyle. Kto to ogląda?
Kto płaci za bilety?
To nie rodzaj kariery dla ciebie.
Kto będzie prowadził dom, jeśli oboje będziemy grać?
Rodzice się nie zgodzą.
Tego chcesz?
Myślałem, że zrozumiesz, że mam większą szansę.
Myliłem się.
Nie, to ja się myliłam. Nie rozumiałam cię.
Przykro mi, takie są fakty.
Powiedz mi.
A gdybym ja przedstawiła cię jako księgowego?
Co mam zrobić?
Przyznać, że jesteś krykiecistką?
Sam musisz w to uwierzyć.
Ja odchodzę.
ONA SIĘ NIE ZGODZI.
NIE ZMIENIĄ SIĘ Z DNIA NA DZIEŃ.
Co nam powie nasza gwiazda?
-Bala! -Boże.
Coście obie takie markotne?
-Pilnuj swojego nosa. -Jak chcesz.
Ja jeden wiem, co się tu święci.
Dotknij tego, a utnę ci łapę.
Spróbuj.
Bala!
-Co? -Mamo!
Każ mu oddać mi słuchawki.
Dopiero wrócił i już się kłócicie?
Zawsze on ma rację. Daj mi spokój!
Pomóż mi z kolacją.
Nie jestem głodna.
Twoja przyszła teściowa
będzie miała do mnie pretensje.
Wtedy będziemy się martwić.
Znasz Indirę Gandhi?
Była naszą premier.
Nawet ona gotowała.
I nie sprzeciwiała się matce. Pamiętaj o tym!
Tylko tego cię nauczyła?
Cześć, Vatsala. To ja. Jak się masz?
Spałam, Sundari.
O tej porze? Która jest tam u was?
Nie odpisujesz mi, ale dzwonisz po nocach?
Mam zadzwonić później?
-Minął rok, prawda? -Zgadza się.
Pamiętasz lepiej niż ja.
Mój syn myśli, że wciąż jestem w żałobie.
A ja marzę, by wyjść z domu.
Jakieś wieści?
-Tak myślałam. -Jakieś telefony?
-Nie, ale dlatego dzwonisz, prawda? -Cóż...
Potrzebny mi adres.
Muszę się zjawić osobiście.
Wystarczy numer telefonu...
-Co? -Mamo.
Idę, kochanie. Syn puka jak w więzieniu.
Kolacja gotowa. Przynieść?
Nie trzeba, idę.
Pospiesz się, czekamy.
Zdobądź dla mnie adres.
-Spróbuję. -Zrób to dla mnie.
Dziękuję.
Muszę wyjechać.
Tato.
Kasol jest jak mały Izrael.
-Poważnie? -Tak.
-I... -Hej!
-Zgadnij, kogo spotkałem. -Mridhula!
-Tak. -O rety, spójrz na nią!
Wciąż wygląda na 30 lat.
Tato, powinniśmy wybrać się na wycieczkę.
Świetny pomysł! Wszyscy razem.
-No pewnie. -Jasne! Czemu nie?
-Rety. -Bala, ty poniesiesz babcię.
A ja mamę.
Wyobraź sobie je w sari i gumowych sandałach,
jak drepczą po szlaku.
-Przeurocze. -Co ty na to, Chandra?
To zróbmy coś innego.
Odwiedźmy jakieś fajne miejsce.
Ja w pracy ciągle podróżuję.
Zrobimy to kiedy indziej.
Nie jest łatwo o urlop, mamo.
No to zrobimy kobiecy wyjazd.
Wy jesteście zbyt zajęci.
Pojedziemy we trójkę.
Bardzo dobry pomysł!
-We trójkę? -Tak.
-Kto zaopiekuje się moją mamą? -Jak zwykle ja.
Proszę? Nie potrzebuję opieki. Radzę sobie. Jedzmy.
Nie zachęcaj jej, mamo.
W tym wieku powinnaś wypoczywać. Nie stresować się niepotrzebnie.
A jeśli coś ci się stanie?
Takie rozpieszczanie mnie nie uszczęśliwi.
Doprowadzi mnie do szału.
Nie umieram. Daj mi żyć.
Zobacz, co narobiłaś.
Wiesz, co dziś jest. To dla niej trudne.
Dlaczego ją denerwujesz?
Nic mi nie jest. Otaczacie mnie opieką.
ZRÓBMY SOBIE PRZERWĘ.
Powiedz coś, kochanie.
Jedziemy.
-Co? -We trójkę.
-Co? -Jedźmy! Sama powiedziała.
Powiedz, że jedziemy.
Przestań bełkotać i mu powiedz!
Jedźmy.
Powiedz mu!
-Jedźmy! -Tylko we trójkę?
Tak!
-Prosicie się o kłopoty. -Poradzimy sobie.
Chandra jest dzieckiem. Mama jest w żałobie.
Zastanów się.
Nie dadzą zjeść w spokoju!
Jak możesz wychodzić podczas posiłku?
Nie przestanie mnie zasmucać.
-Nieładnie, Nivi. -Spadaj!
A ty dokąd? Zawsze za swoim tatą!
Nie gniewaj się, kochanie. Niech idzie. Kaveri...
Nie denerwuj się.
Zobacz. Pikantny dodatek do posiłku.
Widzisz?
Aż chce się wyruszyć, co? We trzy. Przyjrzyj się.
RAJARATNAM WSPANIALE, MRIDU! INSPIRUJESZ.
Czuję się bardzo samotna.
Dzieci mnie unikają.
Ciągle się kłócą.
Mogę cię o coś spytać?
Podczas swoich podróży o nas myślisz?
Tak.
Wycieczki.
Nie mam w paszporcie ani pieczątki. Wiesz o tym?
A ty zwiedziłeś świat!
Ja dostaję tylko perfumy na pamiątkę.
Na co mi ich tyle? Mam się w nich kąpać?
Po co mi perfumy w kuchni i w sklepie spożywczym?
Ale jutro idę do banku. Wypsikam pół flakonu!
Przezabawne!
WYBIERAJ. KRYKIET ALBO JA.
Daj mi to, babciu!
-Ostatni kawałek jest mój! -Kawałeczek.
Daj!
-Nie! -Proszę...
Co tu się dzieje?
Wszędzie cię szukam, Panie!
Co się dzieje?
Grasujecie po nocach jak jakieś dachowce?
-Nie mogłam spać. -Ja też nie.
-Dlaczego?
Mów prawdę! Nie okłamuj mnie.
Przez niestrawność?
Albo wpadłaś na świetny pomysł, który od razu odrzuciłaś.
-Jaki pomysł? -Co?
Sama zasugerowałaś wspólny wyjazd.
Aż zapomniałam o cukrzycy!
A potem mnie rozczarowałaś.
Powiedz mi.
Jesteśmy tu tylko marionetkami?
Chcę jechać.
-Dokąd? -Dokądkolwiek.
-Byle nie być tutaj. -Ja też.
Wcześniej zgodziłam się im na złość.
Ale im więcej o tym myślę, tym bardziej chcę stąd uciec.
Nivi, to brzmi dobrze w teorii.
Ale słyszałaś, co powiedział twój tata.
Nie ma szans.
Musimy jechać.
Dziecko, musisz zobaczyć świat.
Życie szybko przeleci.
Obowiązki cię przytłoczą.
Utkniesz i nie ruszysz się ani o centymetr.
Rozumiesz, prawda?
Samemu to nic fajnego.
Co ty na to, Kaveri?
Jedźmy.
Jedźmy i już!
Co? Ale jak? Gdzie?
Dość gadania, bierz walizkę.
Jedziemy. We trzy.
Przestań świrować!
A ty ją jeszcze zachęcasz.
Niby jak mamy to zrobić?
Co powiem mężowi? Mowy nie ma. Nie mogę.
Uparta baba. Nasi synowi są dorośli.
Chcesz im usługiwać do śmierci?
Nie masz własnych pragnień?
Dla siebie?
Spróbuj zrozumieć, Kaveri.
Stara jestem. Długo już nie pociągnę.
Jeśli wybierzemy się gdzieś razem,
umrę szczęśliwa i z miłymi wspomnieniami.
Posłuchaj mnie!
Decyduj! Jedziemy czy nie?
-Już wiem. -Tak!
Żarty sobie stroicie!
Mamy lepsze rzeczy do roboty w środku nocy.
Mamo, mówię poważnie.
W porządku, dam znać.
Wracajmy do łóżek.
Do spania!
Znam mamę. Nie pojedzie.
Przekonamy ją.
Mój pokój, już.
Teraz!
No chodź!
Wszystko omówiłyśmy. Dość wygłupów.
Musimy ustalić pewne podstawowe zasady.
Zasada numer jeden!
Nikt poza nami nie może wiedzieć o naszym planie.
Nikt!
Wszyscy są naszymi wrogami!
Zrozumiano? Zapamiętajcie.
Ruszamy za trzy dni. Zacznijcie się pakować.
Wyruszymy nocą.
Ja prowadzę. Weźmiemy auto Shwethy, mojej znajomej.
Dziecko, mam trochę gotówki.
Rozbijcie skarbonki.
Wiem, ile masz forsy.
Musisz pokryć wydatki. My nie mamy pieniędzy.
Ogarniemy to. Piep...
Chrzanić innych. Zróbmy to dla siebie. Zgoda?
Dosa już gotowa?
Pakujemy się... Kurczę.
Pakujemy się po cichu.
Mężczyźni usłyszą najcichszy szept. Uwaga!
Babciu.
Tata dzwonił. Masz wziąć tabletki.
Wezmę. Możesz iść.
Siadaj!
Zasada numer dwa!
Słuchajcie uważnie.
Zostawicie telefony w domu.
Dopuszczam jedno połączenie dziennie.
I to z budki! Jasne?
Dziecko!
Zero Instagrama, Snoopchata, Whatsupa czy FB.
-Jedno trafiłaś. -No dobra.
Niebo nad nami, droga pod nami, my pomiędzy nimi.
Będzie zabawa!
Będzie super!
To dokąd jedziemy?
Goa!
Zasada numer trzy!
Moja kolej!
Nie odpowiadam za nikogo.
Każda dba o siebie.
Żadnych poleceń ani żądań.
Mamo.
W porządku.
A teraz zasada numer cztery!
Za nic w świecie nie opuszczę towarzyszek!
Nikt nie zrezygnuje w połowie. Jasne?
Razem wyjeżdżamy i razem wracamy. Stoi?
Stoi.
-Mamo? -Co?
-Muszę? -Mamo!
Otóż to!
DOBRZE, KARTHIK. PRZERWA.
Halo! Zasada numer pięć.
„Zasada numer pięć”. Czyli?
Dowiesz się w swoim czasie.
A jeśli mama nie przyjdzie?
Pojedziemy we dwie?
Przyjdzie.
Na pewno przyjdzie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Choć nie powinnam.
Co takiego?
My...
Twoja matka, Nivi i ja
planujemy podróż.
Dajcie już spokój.
Zgaś światła i śpij. Przestań paplać.
Wiem, że jesteś zła, bo się nie zgodziłem.
Kiedy coś mówię, to dla twojego dobra.
„Nie zgodziłem”.
Nie dasz rady sama, skarbie.
Zwłaszcza ty.
Zwłaszcza ja?
Tak.
Zawsze ktoś o ciebie dbał.
Nie miałaś kontaktu ze światem i nie chciałaś go mieć.
Nawet dnia tam nie przetrwasz.
-Nawet dnia? -Tak.
Bo tak o mnie dbasz?
Tak.
Tak!
Dziękuję, skarbie.
Po tylu latach?
Nie ma co dziękować. Zrób jutro puri i już.
To wystarczy.
Kaveri! Pasta się skończyła. Nie zauważyłaś?
Mamo?
Tato, gdzie mama? Na tarasie sucho.
Moja mama też zniknęła.
Zabrała sari i lekarstwa.
-Nivi też nie ma. -Nivi?
Gdzie zniknęły tak wcześnie?
Tato.
„Rajaratnam, dość zrobiłeś, dbając o rodzinę.
Teraz zadbaj o siebie. Kaveri”.
-Dobry, trenerze. -Dobry.
Gdzie jest Nivi?
Wyjechała. Nie mówiła ci?
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel