POKOLENIOWA ESKAPADA
Zimy są najlepsze, co?
Wciąż jesteśmy w Ćennaju.
Jedźmy na wycieczkę.
Tylko ty i ja.
Pojedziemy do Utakamandu zobaczyć zimę?
Serio?
No to do Utakamandu!
Prawdziwa wycieczka!
Idealny.
To na szczęście.
Szczęśliwy łańcuszek!
Zobaczcie! Autobus do Ćennaju.
I tamten!
Mamo, zaskoczę cię.
Ćennaj to metropolia. Ciągle coś tam jeździ.
Nie musisz wskazywać każdego autobusu.
Zgłodniałyście?
Mama musi zjeść, zanim weźmie leki.
Powietrzem się nie naje.
Tego ci właśnie trzeba. Powietrza. Wolności!
Ja o jedzeniu, a ty mi z kazaniem.
Odwdzięczę się, jak wrócisz głodna do domu.
Co to za mina?
Głód wywołuje we mnie stres.
Kelner! Tutaj.
Momencik!
Rasam vada raz!
Ile lat ona nie jadła?
-Co? -Nic takiego.
Zawsze zajadam stres.
Śmiało, kochana, jedz, ile chcesz.
Musimy tylko dotrzeć do Tumkuru przed zmrokiem.
Dziś do Tumkuru? Dobra!
Dobrze. Zaraz wracam.
-Dokąd idziesz? -Rety.
Siku muszę.
Iść z tobą?
Nie potrzebuję towarzystwa. Robię to sama od 70 lat.
Jedzcie, zaraz doniosą.
Poprosimy dwie kawki.
Spójrz na zegarek.
-To ja, Vatsala! -Sundari?
Tak. Mam ten numer od kogoś.
-Już wyjechałyśmy. -Co? Po co?
-Wysłuchaj mnie. -Oszalałaś?
Jak poznam adres, to nas tam skieruję.
Przepraszam za kłopot.
Mam tylko ciebie. Dlatego dzwonię.
-Znajdź jakoś numer, proszę. -Sundari...
Muszę się z nimi spotkać.
Zrozum to.
Nie zapomnij załatwić mi numeru.
-Niech będzie. -Dzięki.
-Mam się rozłączyć? Pa. -Pa.
Boże.
Wypadałoby zadzwonić.
Widzę telefon. Dryndnę szybciutko.
Nie trzeba...
Niech babcia zadzwoni.
Uspokój się, już wysłałam SMS-a.
Halo, zasada numer dwa!
Miałyśmy nie zabierać telefonów.
Wzięłaś swój?
To oszustwo! Też mogłam zabrać.
To dla bezpieczeństwa. Któraś musiała.
Babcia zrobiłaby awanturę.
A ty nie umiesz wyciszyć telefonu.
Umiem być niewidoczna.
Ja też.
Umiem się chować.
Nie myśl, że wszystko robisz dobrze.
Nie mam wydać.
Wiem.
-Co wiesz? -To, czego myślisz, że nie wiem.
Sama nie wiesz, co wiesz. Skąd masz wiedzieć, czego nie wiesz?
A skąd ty niby wiesz, co ja wiem? Nie wiesz, co wiem.
Nie mogę cytować Przyjaciół z kimś, kto ich nie oglądał.
Wiem, że masz chłopaka.
I że się pokłóciliście.
No i kto jest tajniak?
Teksty z seriali też znam.
Vijay i Suriya, 2001.
Widzisz? Tylko ty nie kojarzysz.
Zastanów się.
Mówił, że nie przetrwamy dnia.
Chciałyśmy się wykazać i się udało. Wygrałyśmy.
Mamo, nie wygrałyśmy?
Możemy wracać!
Mówiłam!
Chodzi tylko o wykazanie się?
Byle uniknąć telefonu, co?
Czy powrót wszystko naprawi?
Tam masz telefon. Śmiało.
Która dzwoni?
Raz, dwa, trzy!
Halo?
Zostawiłam wiadomość. Widziałeś?
Gdzie jesteś? Shatabdi Express?
-Nie mogę mówić... -Co?
Nie. Nie mam pojęcia.
-Nivi prowadzi. -Co?
Czyje auto? Autostradą?
I nie masz nic przeciwko? Wieziecie moją matkę.
Chyba jej nie zgubiłyście? To chore!
Nic nam nie jest.
Wszystko zaplanowałyśmy...
Że niby co? Za kogo ty się uważasz?
Jeśli coś się stanie mamie albo Chandrze...
Czy kiedykolwiek przesadziłam? Zaufaj mi choć raz...
Posłuchaj mnie. Dość tych bzdur.
Wracaj do domu, ale już!
Bo będziesz tego żałować do końca życia.
Halo?
Mama?
To ja.
Chcesz mieć żonę czy służącą?
Moja synowa to nie twoja służąca. Zapamiętaj to.
Wracajcie do domu!
Wrócimy w swoim czasie.
-Jasne? Cześć. -Mamo!
-Mamo? -Cześć.
Nie płacz, słońce. Już dobrze.
Wytrzyj łzy. Idziemy?
Ojciec dba tylko o was dwie.
Ja dla niego mogę wpaść pod autobus.
-Co to? -Nic.
-To nie moje! -Papierosy?
Proszę.
Już późno. W drogę!
-Musimy iść. -Czekaj!
Odpowiedz. Palisz?
Nie! Jestem krykiecistką. Nie palę i nigdy nie paliłam.
Babciu, w drogę! Już późno.
Mamo!
To Bali, chciałam go wkurzyć.
Nie chcę, żeby miał kłopoty.
Palisz?
Mówiłam ci, że nie!
Twój ojciec powie, że to moja wina.
Babciu!
Najpierw chłopak, teraz papierosy.
Nie wiesz, co jest gorsze?
Jedno powoduje raka, drugie nadkwasotę i cierpienie.
Wybieraj.
To moje papierosy.
Nic nie rozumiem.
Widzisz?
Nawet Bóg się nie godzi.
Nie możemy tu zostać.
To nie Tadż, ale na jedną noc się nada.
Wejdźmy.
Na zdjęciach było inaczej.
Skończ z tymi wymówkami.
Wszystko aż krzyczy, żeby wracać. Jedźmy.
Źle coś zarezerwowałaś?
Miała się wszystkim zająć, a wpakowała nas w bagno.
To się nazywa kaszana!
-Zabawne, Kaveri. -Spójrzcie!
Zdjęcia i recenzje. Wszystko sprawdziłam.
Popełniłam błąd. Co teraz?
Jedźmy gdzie indziej. W drogę.
Złamałaś zasadę.
-Żadnych telefonów. -Któraś musiała.
Niepotrzebnie go wzięłaś. Jak mogłaś?
-To teraz ma znaczenie? -OK.
-Idziemy! -Chodźmy.
Dalej!
Idziemy.
I co? Nawet Bóg ma tego dość.
Po co ci telefon?
Cicho, babciu.
-Mamo... -Chodź.
Dowód tożsamości.
Dostaniecie panie najlepszy pokój. Ze zniżką.
Babciu?
Babciu!
Gdyby był inny hotel w pobliżu...
Gdyby durne wycieraczki działały, to by nas tu nie było.
Oto apartament nowożeńców!
Zapraszam.
Proszę!
I jak? Lampki.
Serduszka. Róże. Wszystko, drogie panie!
Co?
-A ty dokąd? -Na dół.
-Po co? -Rozprostować nogi.
Idę z tobą.
Same w obcym miejscu?
Też bym poszła, ale muszę się przebrać.
Wrócimy za dziesięć minut. Chodź.
Góra.
-Hej! -Co?
Co robisz?
No dobra. Wróćcie szybko.
-Śledcza się znalazła. -I to kiepska.
Babciu!
-Gdyby mama... -Mamy wolne!
Jedz i się ciesz.
Idę na spacer.
Idź. Ja pójdę tam.
-Dasz sobie radę? -Pewnie.
W porządku.
Jak zwykle zostałam sama.
Proszę pana!
-Hasło do Wi-Fi. -Nie ma pani netu?
Mam, ale nie mam zasięgu.
Ja mam wszystkie kreski.
Raz, dwa.
Raz, dwa...
Odpoczynek. Świetnie!
Trzymać tempo, tak jest!
-Szybciej! -Dzięki.
Chłopaki, przed siebie!
Nie robi tak zawsze?
-O co chodzi? -Spytaj palanta.
Pokłóciliście się?
Jak zwykle. I to on jest urażony.
Zaraz go pocieszysz i to naprawisz.
Wiesz, że założyłam się ze Shwethą, ile wytrzymacie?
Nie. Tym razem jest inaczej. To koniec!
Przestań. To wy! Nivi i Karthik!
Obserwuję to od sześciu lat.
Przerwę macie czy co?
Czekaj, to stąd ta wycieczka?
Boże. Shwetha mi mówiła! Autem dziadka!
Co za desperatka.
To tylko wycieczka. Z mamą i babcią.
Skupcie się! Macie się pocić, nie krwawić!
Serio?
To ma być wyprawa?
Z dwustuletnią babcią.
Oszalałaś?
Twój dziadek da samochód.
Pan Jayaprakash pożyczy mi gotówkę?
Jestem spłukana. Inaczej nic nie poradzę.
-Gońcie chłopaków. -Chodź.
Nivi!
Pomóż jej!
Pieprzony dupek!
To koniec!
Halo.
-Dlaczego krzyczysz? -Przestraszyłaś mnie!
Ty mnie też!
Tak.
Tak!
Dziecko!
Od roku mieszkamy pod jednym dachem.
Nie mogę wiedzieć wszystkiego.
Moja droga, co cię trapi?
Co się stało?
Słonko.
W tym wieku trzeba być szczęśliwym.
A ty wyjesz!
Czy zmieniasz przezwisko na Fochara?
Nie zrozumiesz moich problemów.
No bo ich nie znam!
Bo nigdy nie byłam w twoim wieku.
Urodziłam się jako staruszka.
Co ja mogę wiedzieć?
Dziecko... Porozmawiaj ze mną.
Czego mam nie zrozumieć?
Powiedz, kochanie.
A grasz w krykieta?
A tylko krykiecista zrozumie twój problem?
Powiedz tak, żebym zrozumiała.
A zrozumiem.
Dlaczego lubisz krykieta?
-Powiedz... -Nie potrafię tego wyjaśnić.
Ale kiedy staję na linii,
wszystkie trudności znikają.
Liczą się tylko piłki.
Na boisku piłka, umysł, ciało i kij są jednością.
Kiedy kij i piłka łączą się...
W tej sekundzie
czuję się jak w centrum wszechświata.
Tylko kiedy gram, czuję się sobą, babciu.
Czyli wiesz, co myślisz. W czym problem?
Mam za sobą kontuzję kostki.
Poza tym starzeję się.
-Boże. Czemu marnujesz młodość na młodych? -Babciu!
Mojej wnuczki by to nie złamało.
To nie wszystko.
Chcesz powiedzieć mi więcej?
Dla krykieta muszę porzucić coś innego.
A jeśli stracę jedno i drugie?
Więc taki masz problem.
Nieważne.
Nie chcę ani krykieta, ani krykiecisty.
O nie! Wideorozmowa z tatą.
Mówiłam, żebyś wyłączyła.
-Przestań wydzwaniać. -Chanduma!
Przepraszam za to. Ojciec twojego znajomego, ten neurolog...
Wyślesz mi jego numer?
-Co? Dla kogo? -Nic takiego, kochanie.
Bala miał mały wypadek.
„Wypadek”?
Gdzie? Co się stało?
Może to przez ten stres...
Myślałem, że to migrena.
Teraz czuję jakby ucisk z jednej strony.
Zaczynam bełkotać.
Nieważne. Wyślesz mi ten numer?
Nie martw się.
Pa.
Tato!
Zadzwoń do Bali.
Pokłóciliśmy się.
Życzyłam mu, żeby wpadł pod ciężarówkę.
Jestem okropna.
Bala, odbierz.
Hej! Zamierzasz powiedzieć matce?
Będzie po naszej wyprawie i będzie trzeba wracać.
Chcesz wiedzieć, co się dzieje w domu?
-Zadzwoń. -Naprawdę jesteś moją babcią?
Nie martwisz się o syna i wnuka?
Naprawdę jesteś moją wnuczką?
Ojciec się martwił, jak uszkodziłaś kostkę?
Liczyłam, że się we mnie wdałaś.
-Gdzie mama? -Może w łazience?
Nie. Może tata ją poprosił, żeby wróciła?
Nie, wątpię.
Zostań tu, sprawdzę.
Sama? Rany...
Gdzie ona jest?
Nigdzie nie widać mamy.
Dokąd mogła pójść?
W nowe miejsce. Jest niedaleko.
Musi być, nie martw się.
Wróci.
Mamo!
-Nivi! -Jest tam?
Mówiłam, że wróci!
-Widzimy się w recepcji. Szybko. -Dobra.
Co za miejsce.
-To moja teściowa. -Czołem.
-Dobry. -Moja córka Nivi.
-Cześć. -Cześć.
-Sindhuja i Rashi.
-Cześć. -Cześć.
W pobliżu jest ponoć fajna knajpa.
Tu nie mają butelkowanej wody.
I przestało padać.
Zjedzmy gdzie indziej.
-Momencik. -Jasne.
Twoja matka po raz pierwszy podjęła decyzję.
Nie mów ani słowa, idź z nią.
I co? Idzie.
Co to za wydziwianie? Nie pytajcie, czy są parą.
Są parą?
Zachowujcie się.
-Szczególnie ty. Nie gap się na nie. -Nie będę!
Ja jestem śpiąca. Wy bawcie się dobrze.
Jak możemy cię zostawić?
Nie martw się. Mam recepcjonistę do towarzystwa.
Babciu...
Bawcie się dobrze.
Bardzo smaczne. Dzięki.
Nie jest tak źle.
Pokażę wam, gdzie bywałam jako dziecko.
-To jak? -Jasne.
-Tak! -Brzmi dobrze.
Świetny pomysł.
W poszukiwaniu świętego zgromadzenia
Chodzę, fruwam
Idziemy?
Chodźmy, mamo.
Przyszłe życie
-Tak? Chodźmy. -Tak.
Och, świetliki...
Na zewnątrz, pod osłoną światła...
Czułem się jak dziecko, naprawdę...
Czułem...
To byłem ja czy inny ktoś?
Jaka cisza stworzyła muzykę?
Czy to stan wiedzy?
Roztopiłem się, narodziłem się na nowo Och, zmieniłem się
Fajnie, co?
Nie doszłoby do tego, gdybyśmy zostały w domu.
Dzięki, Nivi!
Hej, Bala! Jak się masz?
Dlaczego nie odbierasz?
Wszystko gra. Nie jestem bezrobotny jak ty.
Mam pracę.
Tata mówił, że miałeś wypadek.
Zarysowałem motocykl. Możesz to naprawić.
Nie zapomnij kupić mi słuchawek.
A ja się martwiłam!
Dobra. Jak się ma tata?
A co? W porządku.
Myślał, że ma udar. Chciał numer do neurologa.
Co? Kiedy?
Dwie godziny temu.
Jestem tu. Gdyby coś było nie tak, zadzwoniłby do mnie.
Wie, że nie można ci ufać.
Zajrzyj do niego.
Jeśli mamy wracać...
Dlatego wyśmiałem wasz pomysł.
Mocne w gębie,
a potem szukacie pretekstu.
Nie mamy zamiaru wracać.
To nie wracajcie!
Mój projekt dziś startuje. Kończę, pa.
Jeśli tata...
Co z tatą?
Co się stało?
Powiedz jej!
Mój mąż jest w niebezpieczeństwie.
A ja oglądam świetliki!
Dlatego nie powierzamy ci informacji.
Spójrz tylko!
Nie podejmujesz właściwych decyzji.
Kiedy mężczyźni mi nie ufają, mylą się.
A ty robisz to samo. To ma być w porządku?
Od syna różnisz się tylko wąsami.
Kaveri, zrozum.
To mój syn, a twój mąż.
Dobrze go znam.
Wyjechałaś i nagle się pochorował?
A czemu nie w zeszły czwartek?
To wołanie o pomoc i tyle.
A jeśli nie?
-Prawda, Nivi? -Liczy na to, że tak pomyślisz.
Wystarczy, że zasieje ziarno wątpliwości.
Nie rozumiesz, Nivi!
Po ślubie zrozumiesz.
Chcesz wracać 650 kilometrów, żeby dać mu aspirynę?
Zrozum!
Posłuchaj...
Moja droga, posłuchaj mnie.
Nie możemy szarpać naszą łódką.
Musimy powoli wypłynąć na morze.
Będą wielkie fale. Łódź może osiąść na mieliźnie, przewrócić się.
Naleci wam do oczu piach.
Będziecie żałować wyprawy.
Ale wiosłując wytrwale, wypłyniemy na morze.
Wtedy wszystko się uspokoi.
Takie jest życie.
Kaveri, posłuchaj.
Możesz to zrobić.
-Jak myślisz? -Ucieknie dziś wieczorem?
Co? W koszuli nocnej?
Kaveri.
Twoje życie, twoja decyzja.
Jeśli chcesz, możemy jechać dalej.
Jeśli nie, wrócimy.
Babciu?
Dobrze?
Daj znać rano.
Bo będziesz tego żałować do końca życia.
Co się stało?
Muszę do toalety.
-Dzień dobry, tato. -Chanduma...
Jak się czujesz?
Dzwoniłeś do lekarza?
Tak. Sporo mówił.
Jaśniej, tato.
Chce mnie przyjąć do szpitala. Jestem zestresowany, mam wysokie ciśnienie...
Chce znać przyczynę.
Nie mówiłem, że wyjechałyście.
No dobrze. Jak daleko jesteście?
-Słucham, tato? -Pytałem...
Jakieś 600 kilometrów.
W drodze powrotnej nie jedźcie Chittor Road.
Duży ruch. Spóźnicie się.
Już idę!
-Co, babciu? -Rozłącz się.
Dobrze, pogadamy później.
Pranie.
Do toalety.
Masz zapałki?
Rób, co mówię. Nie zdawaj pytań.
Jeszcze nie. Przyjdź jutro.
Teraz widzisz, jakie masz korzyści z mojego telefonu.
Kup mi sześć bondów.
Upewnij się, że są gorące i chrupiące,
i z dużą ilością czatni.
Posłuchaj. Kup też dwa dla siebie.
-Jak teraz ruszmy, na którą dotrzemy? -Dokąd?
W Goi czeka nagroda za aktorstwo twojego syna.
Ma się za kolejnego Sivaji!
Więcej do niego nie zadzwonię.
Opuszczamy te brzegi!
Proszę pamiętać, żeby dać nam pięć gwiazdek!
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel