C. SUNDARI EGMORE, MADRAS
POKOLENIOWA ESKAPADA
Tato!
Co tu robisz?
Nadal nie rozumiem.
Dlaczego wyjechały? Czemu?
Były tu szczęśliwe.
Daję Kaveri tyle swobody!
Nie jak mój ojciec.
Synu!
Jak płacisz kartą, dostaję masę wiadomości.
W cztery dni 5000 rupii!
To karta na czarną godzinę.
Wydałem tylko 1000. Reszta poszła na jedzenie.
Nie zatrudnimy kucharki na kilka dni.
Jesteś pewien, że na kilka?
Co dziś zamówimy? Padam z głodu.
Nie możemy sobie ugotować?
Kiedy byłem młody, dużo gotowałem.
To nic wielkiego. Zobaczysz.
Ugotujmy coś. Damy radę.
Super. To gotuj.
Ja mam robotę, później ci pomogę.
Baw się dobrze.
-Pół godziny. -Jasne.
Nic nie widziałyście?
Sprawdzę, czy mają monitoring.
Nie zgubcie się.
Pogroziła nam palcem!
Co za dziewucha!
Takie przygody.
Będzie co opowiadać.
-Boże! -Mamo!
Wzięłaś leki?
Przynudzasz jak twój mąż. Daj spokój.
Powiedz coś ciekawego!
Z astrolożką jakoś się nie sprzeczałaś.
Jakbyś wiedziała, o czym mówi.
-Prawda? -Tak.
Sporo o tobie mówiła.
Pogubiłam się. Wyjaśnisz mi to?
Co ze mną? Chciałam być dobra.
Dobrą żoną. Dobrą matką.
Dobrą synową i dobrą siostrą.
Dobrą sąsiadką.
Tak ci napiszą na nagrobku. „Kaveri była dobra”.
Tylko że...
Strata zawsze coś nam daje.
Odzyskujemy wolność.
Biorąc pod uwagę moją sytuację i mój wiek...
Dopiero po śmierci twojego teścia mogłam coś zmienić.
A ty?
Na co czekasz?
Twoja postawa w hotelu?
A ta jazda!
Niezłe ziółko z ciebie!
Gdybym wiedziała, że masz w sobie tyle ikry,
inaczej bym cię traktowała.
Nie miałabyś mnie za nudziarę?
Skądże.
Mogłyśmy porozmawiać.
W końcu...
Mówić otwarcie...
Byłoby miło, gdyby ktoś po prostu słuchał.
To prawda.
Chcemy tylko być wysłuchane.
O rety! Jaki ten rysunek jest wulgarny.
Te dzieciaki wstydu nie mają.
Paskudne bazgroły.
Tylko nie paskudne.
Wiele można powiedzieć.
Jakiś czas temu weszłam do namiotu.
Nakryłam dwie osoby na igraszkach.
Zaczęły uciekać w panice.
Miał bardzo podobnego...
Fuj! To obleśne.
Dwie osoby uprawiające...
Uprawiające co? Co takiego?
Seks! To przekleństwo?
Powiedz to!
Chciałam cię zapytać.
Czemu ostatnio z waszej sypialni nic nie słychać?
-Tylko krykiet... -Co też opowiadasz!
My nie...
Głupoty gadasz. Przestaliście po urodzeniu Nivi? To ma być życie?
Przestań mnie zawstydzać! Nivi jest dorosła.
To nie temat na rozmowę z teściową.
A z kim masz porozmawiać?
Rozmawiamy jako przyjaciółki.
Kupić ci Kamasutrę dla opornych?
No powiedz!
Rety!
Przyjrzyj się.
Dlaczego tak go wyolbrzymili?
To w ogóle realistyczne?
Wygląda jak wielki ogóras.
Rany, niech będzie i ogóras.
Przypomina zwiędłą tykwę.
Kaveri, czy mój syn rozumie twoje potrzeby
i preferencje? Daje ci to, czego potrzebujesz...
Nie rozmawiajmy o takich rzeczach!
Wszystko jasne. Jego ojciec też nie był ogierem.
Jak maszyna.
Byle zarabiać, budować, oszczędzać.
Wychował drugą maszynę.
-To już dawno za nami. -O rety!
Dziurki w uszach też się zrastają.
Ty diablico!
Co za sprośna gadka!
Źle cię oceniłam!
Co was śmieszy?
Jeszcze nie zrozumiesz.
Shwetha mnie zabije.
No co ty, za tykwę?
O nie! To nasz samochód!
A taki był malutki.
Ogórowóz. Tykwowóz.
Nieźle się rozkręciłaś.
Nie dotykaj!
O rety!
-Ryż, sambhar. -To rasam.
-Smażony rasam. -Purée ziemniaczane.
Świetnie!
Pikantne? Weź twaróg.
Nie schodzi. Jedźmy.
-Mamo! -Babciu!
Umiem jeździć.
To auto z mojej epoki.
Poprowadzę dziesięć minut. Jak coś, to się zamienimy.
Dobra?
-Ruchy. -Mamo!
Nie straciliśmy auta, ale mamę.
Siadaj, cholera!
Hotel jest tylko godzinę drogi stąd.
Jedziemy?
Babciu?
Spokojnie!
Nieźle!
O rety, dłużej nie dam rady.
Wygląda jak hindi. Sa...
Co to za nieczytelne znaki? Gdzie jesteśmy?
Boję się.
Co im powiem, kiedy się obudzą?
-Co się dzieje? -Nic, śpij.
Nie dotarłyśmy do hotelu? Gdzie jesteśmy?
Nie odpala? Mówiłam, zepsuła.
Cierpliwości.
A nie mówiłam? Wóz jest jak ja.
Co wy na to?
Jechałaś całą noc?
Ależ jedzie!
Poczekaj! Co tam było napisane?
Kiedy zjechałaś z autostrady?
Babciu, wysiadka.
Co się stało? Nie odpala?
Nivi, może całkiem wyłącz i włącz auto.
Z dekoderem działa.
To nie moja wina, że akumulator padł.
Nie akumulator. Nie ma paliwa!
Nie wiesz, jak sprawdzić poziom paliwa?
Wiesz, że to nie autostrada! Starość nie radość?
Jak możesz tak do niej mówić?
Proszę cię. Może popełniać głupie błędy, bo jest stara?
Właśnie tak.
-Wkurzyłaś mnie. -Nivi!
Nie tym tonem!
Co się stało?
Spałyście.
Zawsze nas budzisz na toaletę.
Teraz nie mogłaś?
Zatrzymałam się w herbaciarni.
Mówili, że w Goi jest burza.
Wystraszyłam się i zawróciłam.
Co mu teraz powiem?
Dość. Wracajmy do domu.
Ciągle szukasz wymówek. Dlatego nic nie powiedziałam!
Dziecko!
SZAJBUS
Co się stało? Pomóc wam?
Nie, dzięki. Możecie jechać.
Kretyni. Gapią się, odwróć się.
I już!
Nie wyglądamy jak dewiantki.
Tę też zamaluj!
Odpicowałyśmy auto z pustym bakiem. Teraz wystarczy pchać.
Dobrze powiedziane.
Co, skarbie?
Dokąd idzie?
-A ty dokąd? -Co ona robi?
Nie dotykaj tego!
-Co? -Dzikie zwierzęta!
-Tak myślałam. -O cholera.
„Dzikie zwierzęta”.
-Chodźmy! -Do samochodu!
-Szybko! -Otwórz!
Gdzie kluczyk?
-Babciu, kluczyk! -Nie mam!
-Masz! -Co to?
Musisz mieć!
-Murugo, miej nas w opiece... -Mamo.
Niech twa złota włócznia...
Nivi, kocham cię.
Przepraszam za wszystko. Ja też cię kocham.
A mnie żadna nie kocha?
Za co? Za zepsucie wycieczki?
No tak.
Jestem bezużyteczna.
Same lepiej byście się bawiły.
-Nie to miałam na myśli. -Nie szkodzi.
Martwimy się o ciebie.
Będę odpowiedzialna, jeśli coś ci się stanie.
Znów podejmujesz decyzje na podstawie cudzych opinii.
Wiesz, jakie to uczucie.
Chciałam przez chwilę żyć na własnych zasadach.
Pokierować autem tam, gdzie chcę.
Myślałam, że zrozumiecie.
Myliłam się.
„Zegar tyka”. Tak powiedziała.
Zestarzałam się.
Samochód też długo nie pociągnie.
Babciu, traktujesz te bzdury poważnie?
Nivi, zostaw ją.
Przykro nam.
Jesteśmy gotowe na wszystko.
Nie daj się nabrać na te dramy!
Na tym babcia się zna.
Halo!
Prowadź, idziemy za tobą.
Podążamy za nieznajomym.
Zobaczmy, pokazuje nam drogę. Chyba wie, co robi.
Szybciej!
Gdyby nie on, utknęłybyśmy tam. Dziękujemy.
Lubisz je?
Porozmawiaj z nimi!
Dzień dobry!
Jedzenie było smaczne?
-Bardzo smaczne! -Bardzo?
Nauczysz mnie?
Mój syn mieszka w Ćennaju.
Posmakuje mu.
-Roti? -Nie!
Curry.
-Curry? -Tak!
Nauczyć cię? No dobra.
-Dziękuję. -Przepraszam.
Czy w pobliżu jest hotel?
Prosty, schludny. Nie moloch.
Nie luksusowy.
Ale jest.
Tyle tu gwiazd.
Bo nie ma świateł miasta.
Ich znajomy mechanik zabrał wóz.
Będzie gotowy pojutrze.
-Tymczasem jesteśmy uziemione. -No i dobrze.
Miałyśmy odpocząć od domu.
A teraz odpoczniemy od odpoczynku.
Od tego hałasu!
Nie mam nic przeciwko. A wy?
Siostro? Idziemy!
W okolicy jest sklep spożywczy?
Pieniądze, zakupy?
Sklep, znaczy?
-Tak, sklep. -Jest.
Ostrożnie!
Czego szukasz, siostro?
W sklepie.
Dziś...
ja gotuję!
Gotujesz?
Dla twojej rodziny.
Chcę
podziękować.
Ty odpocznij.
Od czego mam odpocząć?
Żwawo!
Stój!
To tutaj.
Wejdź, siostro.
To Tamra.
-Witaj. -Oto siostra.
-Bierz, co chcesz. -Tak.
Cukier, semolina.
Kardamon, orzechy nerkowca.
Chcesz zrobić sheerę?
Nie, kesari. Słynne słodkości z naszych stron.
-Słodkości? -Tak. Chodź.
Cztery paczki herbatników, tuzin czekoladek.
I...
Aż tyle czekoladek i herbatników?
To dla twoich dzieci.
Mój syn dużo je.
Dla dzieci.
A ty?
Co dla ciebie?
Nie, weź tylko dla dzieci.
Ich szczęście mi wystarczy.
Rozumiem.
Twój dom to twój cały świat.
-Ile? -Razem 150.
-Pozwól... -Nie trzeba.
-Proszę. -Nie.
-Do zobaczenia! -Dziękuję!
-Spróbujcie. -Tak.
-Kesari! -Tak!
-To jest sheera! -Bardzo smaczne!
Chcecie więcej?
Chcecie więcej, prawda?
Halo, Vatsala?
Czy ty masz poczucie czasu? Jest noc.
Później się pokłócimy.
Nie rozumiem tej wiadomości. Co mam zrobić?
Co tu rozumieć? Są w Himachalu.
Dam znać, jak dowiem się więcej.
Dla ciebie to takie proste.
Ciężko tam dojechać!
Jeśli się z nimi nie spotkam,
przyjadę do New Jersey i zobaczysz.
Śmiało. A teraz daj mi spać. Dobranoc.
Dobranoc?
Tak, szukaj w Himachalu. Ja idę spać.
Diablico jedna.
Himachal?
Dwie minutki. Dziękuję.
Halo? Tata?
Chandra? Czyj to telefon? Gdzie masz swój?
Dzwonię ze sklepu. Nie mam zasięgu.
Jakiego? Gdzie?
Zaraz nam podsłuch założą, tyle mamy dziwnych połączeń.
Poważnie?
No dobra.
Gdzie mama i babcia? Niech mama zadzwoni.
Są w pokoju.
Mają się dobrze.
-A co u was? -W porządku.
Kiedy wracacie?
Wkrótce.
Chciałam tylko dać znać, że nic nam nie jest. Nie martw się.
Muszę kończyć.
Chandra, zaczekaj.
Ktoś cię szukał.
Niejaki Karthik.
Co?
Pytał, czemu nie byłaś na treningu.
Znajomy z krykieta.
Nie, opowiedz szczegółowo.
Jak te swoje historie. Słowo w słowo.
Słowo w słowo?
Dobra.
Zastałem Nivedithę?
Wyjechała.
A kiedy wróci?
Za cztery, pięć dni.
A mogę spytać, z kim wyjechała?
Z rodziną.
Pójdę już. Do widzenia.
Jak się nazywasz? Przekażę Chandrze.
Chandrze?
Nivedicie.
Mam na imię Karthik.
No dobrze.
ODBLOKUJ – KARTHIK
ZRÓBMY SOBIE PRZERWĘ DOBRZE, KARTHIK. PRZERWA.
TĘSKNIĘ
JA TEŻ. PRZEPRASZAM.
Przyniosłeś wodę? Dziękuję.
Rozmawiałam z tatą.
Prosi, żebyś zadzwoniła.
Kontynuuje.
Ma większą szansę na punkty.
Blisko. Tak!
-Weszłaś, a tata odpadł. -To moja wina?
Bądź cicho!
Poprosił o weryfikację.
Piłka otarła się o goleń...
Nie odpadnie.
Spójrz, piłka uderza poniżej kolana.
Nie poszła po wewnętrznej. Odpada, przykro mi.
Niby skąd wiesz?
Nawet swoich obowiązków nie ogarniasz.
A miałabyś się znać na krykiecie?
Nie jestem krykiecistką, bo już nie gram?
Wiecie, dlaczego przestałam grać?
Karthik, mówię do ciebie!
Co ty na to?
Mam obudzić dzieci i powiedzieć, że jesteś krykiecistką?
Brakuje ci nas, jak grasz na wyjeździe?
Oczywiście.
Dlatego chciałem cię zabrać ze sobą.
-Odmówiłaś. -Jasne.
Ja, dzieci, projekty, nauczyciele, autobus szkolny, trener...
Wszyscy pojedziemy?
Te chłopaki...
O Boże.
No i zostałam sama.
Mamo.
Też jestem taka jak ty?
A może ty byłaś taka jak ja?
Żałowałaś, że poślubiłaś tatę?
Dzięki tacie
mam ciebie i twojego brata.
Wy jesteście najważniejsi.
A przed ślubem?
Mama nie dawała mi żyć.
Ty masz krykieta, ja miałam śpiew.
Też kogoś miałam.
Co się stało?
Porzuciłam wszystkich, żeby być z nim.
Ale zostawił mnie dla czegoś innego.
Pozwoliłaś mu odejść?
Ot tak?
Nivi.
Ten chłopak... Twój...
-Jak się nazywa? -Karthik.
O rety.
To, co chcesz zrobić dla Karthika...
Czy on zrobi to samo dla ciebie? To ważne pytanie.
Dobrze, że się rozstaliście.
-To drań! -Mamo!
Jerome nie był taki zły.
Jerome?
Wobec mnie był dżentelmenem.
No nic.
To było w innym życiu.
No dobrze...
Może mój syn potrzebuje Kamasutry dla opornych.
-Babciu! -Bądź cicho!
Kaveri, nie jest za późno.
Postaraj się, a go poustawiasz.
-Fuj! -No co?
Nivi, jesteś mną. Ale lepszą wersją mnie.
Ulepszoną! Kaveri 2.0!
-Babciu... -Tak, kochanie?
Grupowy uścisk!
Jesteś rozczarowana przeszłością.
Idziesz naprzód, ale oglądasz się za siebie.
Boisz się tego, co nadejdzie.
Więc rozważasz każdy krok.
Zrozumiesz, kiedy będziesz w moim wieku.
Co było, minęło.
Przyszłość?
Będzie nasza?
Jedyne, co mamy... Co ja mam...
to ta chwila.
Rety, babciu!
Skąd ty tyle wiesz?
Z doświadczenia, słonko.
Tylko wtedy, gdy czegoś ci zabraknie,
docenisz tego wartość.
-Boję się. -Babciu.
Pięknie!
-Dobrze? -Przepięknie.
Tak to robimy w domu.
-Witaj. -Witaj.
Samochód jest gotowy.
Po przeglądzie i pomalowany.
Możecie jechać. Rachunek został uregulowany.
-Dziękuję! -Do usług.
Do widzenia!
Pa.
Odwiedź nas kiedyś.
Siostro.
-Chotu! -To nie ja!
Kości ci porachuję!
Twoja córka gra w krykieta?
Dokąd teraz?
A nie do domu?
Murugan objawił mi się w snach.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel