G. SUNDARI EGMORE, ĆENNAJ
POKOLENIOWA ESKAPADA
-Dokąd idziemy? -Ona tu jest.
-Na kogo patrzysz? -Patrzy na mnie.
-Kto? Ta dziewczyna? -Tak, ona.
Wychodzi. Leć!
-Gdzie? -Zagadaj.
-„Zagadaj”? Jak? -Zapytaj, czy jadła lunch.
Ten kwiat...
-Ładne kwiaty. -Włóż za ucho.
Pogadaj z nią.
-Wychodzi! -Idź!
-Co mam robić? -Po prostu idź.
-Mogę na słówko... -Zagadał.
Mogę cię poprosić o rękę?
Co? Tak bez rozmowy?
-Halo? -Tak.
Nie rozumiesz po angielsku?
Uczyłem się w angielskiej szkole.
Ukończyłem studia w Madrasie. Po angielsku.
Pierwszy raz rozmawiasz z dziewczyną?
Pierwszy raz z tak ładną.
Widzisz kobietę w żółtym sari i faceta w czerwonej koszuli?
-Proszę? -Chciałeś pomówić z moją rodziną.
Wszyscy tu są. Idź, śmiało.
Dobrze.
Dzień dobry. Możemy porozmawiać?
Rozmawiałem z państwa córką.
Kazała mi z państwem pomówić.
Wasza...
Na górze jest więcej. Idź.
Nie zapomnij.
Nie denerwuj tak GG. Nie boi się wyzwań.
-Kim jest GG? -„Kim?”
Gemini Ganesan. Rozmawiałaś z nim.
Mówię...
Jeszcze chwila i poprosiłbym o rękę ich córki.
Ich córka jest mężatką i ma trzyletniego syna.
Powiedz prawdę. Twoi rodzice tu są?
Nie jestem z Kumbakonamu.
Ani ja.
Jestem z Madrasu.
Ja też.
Twój kolega mówił, że lubisz wyzwania.
Mam jedno dla ciebie.
Mówiłam, że mieszkam w Madrasie. Znajdź mnie tam.
Jeśli ci się uda, porozmawiasz z moimi rodzicami.
A gdy cię znajdę...
poślubię cię.
-Babciu. -Nie nazywaj mnie tak.
Nie chcę być twoją babcią.
Ani matką Rajaratnama, teściową, żoną Chandru!
Jestem Sundari. I tyle.
Tak do tej pory było.
Chcemy wracać po ślubie Julii i Roberta.
Jedziemy do Dharamśali. Obiecałyście.
Obiecałyście, że się nie wycofacie! Nie wolno łamać słowa.
-Babciu. -Co?
-Za dziesięć dni wybierają składy. -To już trwa tak długo.
Krykiet jest dla ciebie taki ważny?
A jak się uganiałaś za tym chłopakiem?
Mówisz o pucharze Ranjiego, jak czegoś chcę.
Przestań.
Nawet nie wiesz, że to puchar dla mężczyzn.
Moje życie to nie twoja sprawa.
Zbratałyście się? Skąd ten pośpiech?
Chcesz, żeby matka cię wspierała.
A może twój syn płakał za matką przez telefon?
Jesteś nieuprzejma!
-Ja? -To niegrzeczne!
Jesteś tu dzięki mnie!
Gdybyś miała sumienie, zrozumiałabyś.
Mamo...
Wściekasz się jak dziecko. Wystarczy.
-Jadę do Dharamśali. -Wracamy do domu.
Mowy nie ma. Nie jadę.
No to nie jedź. Zobaczymy, jak sobie poradzi.
Kaveri...
Mamo!
Kaveri, zapamiętaj to.
To postawa mężczyzn sprawiła, że tu jesteśmy.
Może i jestem stara, ale wciąż żyję.
Poszła.
Pokażę im, na co mnie stać.
Jadę do Dharamśali! Jestem Sundari!
-Spójrz na to. -Rany!
-Kurczę. -Cudowne!
Droga pani.
-Wybacz, ja... -Zamyśliłaś się. Wiem.
Nie wiem, co się dzieje.
Ale widzę, że się martwisz.
Cokolwiek to jest, minie.
Co o tym myślisz?
Będzie ci pasować.
-Co ty na to, Vikram? -Ładne.
Proszę pani.
-Dzień dobry! -W czym mogę pomóc?
Może sukienkę? Zapraszam.
Nie mam sukienki na wesele.
Mama się wkurzy, jak pójdę w jeansach.
Dobry wybór! To nasz tradycyjny strój.
Pasuje ci, Nivi.
Ładnemu we wszystkim ładnie.
To dla szczupłych. Po co w ogóle to przymierzasz?
Co to, Halloween? Chcesz straszyć ludzi?
Wyglądasz jak spalony tost. Nie możesz się pomalować?
To ciuchy po starszym bracie?
Dalej!
Tutaj!
No dawaj!
Tak!
Nivi!
Niveditha!
Przerwa.
-Cześć. -Cześć, Arvind.
-Mogę cię o coś spytać? -Jasne.
Wieczorem...
Po zajęciach możesz przyjść tam, gdzie się zawsze spotykamy,
z Aishwaryą?
Którą?
-Thiagarajan? -Tak.
-Po co? -Spójrz tylko na nią.
Włożyła sari w Dzień Nauczyciela.
Co za kobiecość.
Zrobisz to dla mnie?
-Jasne. -Dziękuję!
Rządzisz.
Jesteś spoko. Normalnie jak facet.
-Dziękuję! -Luzik.
-To cześć. -Pa.
Nivi, idziemy?
ŚLUB JULII I ROBERTA
Wybaczcie, że przerywam ten piękny wieczór.
Porwę tych wspaniałych ludzi na sesję zdjęciową.
Dobra? Idziemy, Julio.
Wszystko w porządku?
No dobrze.
Chodźmy, czekają na nas.
Dramat.
I matka, i córka to myślicielki.
Tak sobie na nich patrzę.
Tacy zakochani.
Wyszłaś za mąż z miłości?
Nie, mama zaaranżowała małżeństwo.
Powiedziała, że miłość przyjdzie później.
Przyszła?
Po cichu, ale przyszła.
Aranżowanie małżeństw to świetny system.
Dlatego mamy tak mało rozwodów.
Rozwód nie jest najgorszą rzeczą, jaka może spotkać małżeństwo.
Nie traktuj go jako karę.
Czasami bycie w związku może być jeszcze trudniejsze.
Ból dotyka każdego. Samotny, żonaty, rozwiedziony, w separacji.
Jemu bez różnicy.
Babciu!
-Cześć, Rahasya. -Cześć.
Drury Lane, Dharamśala. Kojarzysz?
Mogę znaleźć.
Tam się wybieracie?
Zabierzesz mnie ze sobą?
Kaveri i Nivi nie jadą. Choć do połowy drogi.
Stamtąd jakoś dotrę do Dharamśali.
-Chcę jechać z tobą. -No nie wiem...
-Proszę. Dlatego... -Co się dzieje?
Wszystko w porządku?
Co się stało?
Vikram, muszę jechać do Dharamśali. Wiem, że to nie po drodze.
Zabierz mnie jak najdalej, potem sobie poradzę.
Bliscy muszą cię mieć na oku.
A to nie jest bezpieczna okolica.
Zatrudnię pielęgniarkę. To nie wystarczy?
Posłuchaj.
Jak byłam młoda, tylko czekaliśmy, żeby się pozbyć starszych.
Teraz jestem stara. No i co?
Posłuchaj mnie.
-To nie tak. -Jasne.
Powiedz im, dlaczego chcesz tam jechać.
Zrozumieją i będą ci towarzyszyć.
Zaufaj mi, potrzebujesz ich.
I zanim się zdenerwujesz, pamiętaj. One też cię potrzebują.
Myślisz, że beztrosko puszczą cię samą?
No i...
Tak daleko dotarłyście. To inspirujące.
Zrób to dla nas. Proszę.
Panie i panowie, czas na specjalny występ.
Przed wami ktoś, kto przybył...
Bóg wie skąd!
Wielki Roberto!
-Nivi, podasz mi ubranie? -Już idę.
-Jesteś śliczna, Teju. -Dzięki, Nivi.
Jesteś... słodka. Idziesz?
-Teju, to ty? -Nie, to ja, Karthik.
Teju tu nie ma.
Przyszedłem do ciebie.
Nie chcę ci przeszkadzać.
Przyrzekam, jestem przyzwoity.
Siedzisz w pokoju, a tam jest naprawdę fajnie.
Tak się zastanawiam...
-Cześć. -Cześć.
Skąd to zaskoczenie?
Jedna rundka i wracamy.
Chyba ci się nie narzucam?
Nie, skądże.
-Jestem tylko zaskoczona. -Dlaczego?
Pomyślałam, że szukasz Teju, jak wszyscy.
Naprawdę?
Przecież zawsze siadam obok ciebie.
I tak myślałam, że przyszedłeś do niej.
Zapomnij o tym.
Powiem wprost.
Zawsze miałem na oku ciebie.
Powiedz mi.
Pamiętam twoje pierwsze sto punktów.
Od razu mi się spodobałeś.
No to...
Chodzi o krykieta.
Tylko o krykieta?
Hej!
Gdzie moja ulubiona dama?
Moja śpiewająca towarzyszka.
Chodź.
-Cześć. -Czołem. Śmiało.
-Twoja kolej. -Moja?
-Przyjmiesz błogosławieństwo? -Pewnie.
Jak idzie ta piosenka o weselu Julii?
Zna ktoś tekst?
Julia...
Zaczniesz?
Wspaniała uroczystość
Zaślubin Sity
Wspaniała uroczystość
Zaślubin Ramy
Tego, który jest chwalony Przez Hanumana, syna wiatru
Który ma przepiękną opowieść
Którego oczami są słońce i księżyc
Ten, który ma olśniewającą formę
Wspaniała uroczystość
Zaślubin Sity
Nivi! Chodź.
-Dokąd idziemy? -Zobaczysz.
Nivi.
Kiedyś włożę barwy reprezentacji.
Sachin jest trenerem reprezentacji.
Kiedy się ustawię przed bramką,
trener da mi sygnał, który tylko ja zrozumiem.
Szybko zmienię pozycję.
Zmierzę się z najlepszym rzucającym świata.
Rzuci yorkera, prawie.
Ale dzięki odpowiedniej pozycji...
wybiję daleko, zdobywając sześć punktów.
Kiedy wszyscy na trybunach będą szukać piłki,
ja odnajdę ciebie. Podejdę bliżej,
spojrzę ci w oczy
i powiem: „To dla ciebie, moja żono”.
Co?
W tej wrzawie nawet tego nie usłyszysz.
Dlatego mówię to dziś.
Przepraszam! Nie ten pokój.
Nie szkodzi.
Właściwie...
Jestem spóźniona. Pomożesz mi?
Muszę się przyszykować.
Nawet gdy się dąsasz, jesteś śliczna.
A gdy cię znajdę,
poślubię cię.
Wyraziłaś zgodę na to małżeństwo. Pamiętaj.
Już za późno, by mówić, że nie jesteś gotowa.
Rodzina pana młodego nie prosiła o posag.
Nie mamy nic do zaoferowania.
Twoje rodzeństwo się ustatkowało!
Taka dobra rodzina, miły chłopak...
Poszczęściło nam się.
Co?
Ojciec ma cię na oku.
Tym płaczem tylko złamiesz mu serce.
Jesteś szczęśliwa?
Tak.
Bardzo.
Wniosłaś w moje życie tyle radości. Nawet o tym nie marzyłem.
Wspaniała uroczystość
Zaślubin Sity
Wspaniała uroczystość
Zaślubin Ramy
Dziękuję.
Za pokazanie mi, jak piękna może być miłość.
Ten, co doskonałe oczy ma Jak słońce i księżyc
Co ma czarujące ciało
Kocham cię.
Wspaniała uroczystość
Zaślubin Sity
Wspaniała uroczystość
Zaślubin Ramy
Jesteśmy wędrowcami. Ale razem nigdy się nie zgubimy.
Równoważymy się. I to czyni nas doskonałymi.
Narodzony w dynastii Słońca
Wychwalany przez Tyagaraję
Zaślubiny Sity
Na dobre i na złe,
w chorobie i zdrowiu, kocham cię.
ZRÓBMY SOBIE PRZERWĘ...
TĘSKNIĘ.
Anand, musisz zmienić pozycję podczas jazdy.
Za bardzo się pochylasz.
Zaufaj mi, w którymś zakręcie...
Wybaczcie.
To był piękny ślub. Powinniśmy...
-Nie w porę? Wrócę... -Nie, zostań.
-Proszę. -Dzięki.
Możemy pomilczeć.
Jeśli mówię coś nie tak, przepraszam.
Ale na pewno rozumiesz.
Jesteś przystojny.
Każda byłaby z tobą szczęśliwa.
Każda dziewczyna?
Tak.
Dlaczego zawsze jesteś
gdzieś blisko nas?
Masz rację.
Nie umiałbym wskazać powodów.
Ale kiedy jestem przy was, wszystko wydaje się właściwe.
Wystarczy rozmowa, obecność.
Fajnie, prawda?
Tak.
Na zdrowie.
Gotowa na imprezę?
-Tak. -Idziemy?
Kaveri! Jestem żonaty!
-Cześć. -Cześć.
Naprawdę pięknie.
Dziękuję.
Byliśmy 200 kilometrów stąd, mieliśmy inną imprezę.
Ale zadzwonił Vikram. Wiesz, jak to jest.
-Uwielbiam wesela. -Tak.
Na festiwalu nie chciałem, żebyś czuła się niekomfortowo.
-Nie musisz wyjaśniać. -Chciałem...
Ja wtedy też...
Też nie musisz się tłumaczyć.
Idę po drinka.
Przynieść ci? Co pijesz?
Dziękuję, nie piję.
Na pewno?
Jeszcze zdążysz spróbować.
Wiem, że nie jest.
-Nie jestem aż taka stara. -Proszę?
Nigdy nie jest za wcześnie, by się dowiedzieć, kim jesteśmy.
Ja się dowiedziałam.
Nie trzeba.
Jestem szczęśliwa.
Ale dziękuję!
Nie wiem, jak to powiedzieć,
ale mam wrażenie, że rozmawiam z kimś zupełnie innym.
Uciekniesz, jak powiem, że wolę ciebie taką?
Mamo!
Babciu!
-Wszystko w porządku? -Babciu!
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Sławomir Apel