POKOLENIOWA ESKAPADA
Proszę, przymierz.
Idealny na przyjęcie.
Nie za dużo?
Zdejmij kolczyki.
Może rozpuścisz włosy?
Wszyscy będą jutro patrzeć na ciebie.
Miałabym nie wiązać włosów? Chandru się nie zgodzi.
Na co się nie zgodzę?
Hej, Chandru.
Co tu robisz tak wcześnie?
Pani major zaprosiła nas na jutro.
Przymierzałyśmy kreacje.
Właśnie miałyśmy jechać po Raję do mamy.
-Chodźmy. -Chcesz tak wyjść?
Nie, przebiorę się.
Wyglądasz wspaniale, Sundari.
Powinnaś to jutro włożyć.
Do zobaczenia.
Sundari.
Powiedziałem pani major, że jutro nas nie będzie.
Zjemy rodzinną kolację, by uczcić mój awans.
Impreza jest dla ciebie ważniejsza niż mój awans?
Nie, skądże.
Dokąd pójdziemy?
-Zostaw. -Dokąd...
Dziękuję.
Chodźmy.
Norton Street 15, Egmore. To pięć minut drogi stąd.
Pamiętacie drogę powrotną ze szkoły?
Powiecie panu, odwiezie was.
Ja coś tylko dokończę i wrócę.
Proszę jechać. Uważaj na brata!
-Herbaty? -Nie, dzięki.
Vikram wypełnia papiery. Zadzwonimy do ojca?
Najpierw niech się zjawi lekarz.
Zobaczymy, co powie. Wtedy zadzwonimy.
Daj mi pięć minut.
Ile to już trwa?
To nie jest lekarz babci.
A to nie babcia.
Myślałam, że udaje.
Poprosiła Vikrama, żeby zabrał ją do Dharamśali.
Byłam dla niej niemiła.
Za dużo powiedziałam.
Nigdy dotąd jej nie obraziłam.
Pomyśleć, że to mogą być ostatnie słowa, jakie ode mnie usłyszy...
Nie możesz być zawsze idealna.
Z szacunku zawsze powstrzymywałaś gniew.
Ile można?
Zawsze gryziesz się w język.
Nie możesz ciągle tylko myśleć o innych.
Między wymarzonym życiem
a niewyrządzaniem krzywdy...
musi panować równowaga.
Pan Singh!
Gdy wczoraj zobaczyłam Julię szczęśliwą,
zabolało mnie.
Poczułam, że sięgnęłam dna.
Teraz to wydaje się głupie.
Nic nie rozumiem.
Tak już jest, skarbie.
Podczas zawału serca nie odczuwasz bólu głowy.
Nie w tym rzecz.
Czy jeśli zdarzy się coś gorszego, jej cierpienie będzie mniej istotne?
To prawda.
Nic nie trwa wiecznie.
To jedyna prawda.
Dlaczego wszystko ma dwie strony?
Dlaczego muszę wybierać?
Czemu czarne nie może być czarne, a białe – białe?
Bełkoczesz z niewyspania.
Nic nie rozumiem.
Teraz rozumiem.
Co ty tu robicie? Sundari tu nie ma.
Jest na górze.
Mamo.
Babciu.
Cześć.
Obie złamałyście czwartą zasadę podróży.
Porzuciłyście towarzyszkę.
Żartowałam!
Starzeję się, stąd niskie ciśnienie, odwodnienie, nadkwasota...
Rozłożyło mnie to.
Butelka wody mineralnej, coś na zgagę
i dużo czekolady. Sundari nic nie będzie.
Nie płacz, nic mi nie jest.
No co? Żyję.
Halo?
Cześć, Rajaratnam.
Raj?
Wiesz, ile razy dzwoniłem?
Zawsze miałaś wyłączony telefon.
Do kogo mam dzwonić w razie wypadku?
Powiedz.
Nieważne. Dlaczego dzwonisz o tej porze?
Twoja matka źle się poczuła, ale już jej lepiej.
Nie ma obaw.
Nadkwasota i odwodnienie.
To nic, prawda?
Gadatliwa i pełna życia jak zwykle, co?
Będziemy ją mieć na oku.
Niedługo wróci do domu.
Halo?
Powiedziałam, że niedługo wrócę z twoją matką.
Dzwonisz tylko wtedy, kiedy moja mama choruje?
Inaczej nie ma po co?
Wiem, że to dla ciebie ważne.
Jak dzwoniłeś do domu, pytałeś tylko o nią albo o dzieci.
Jak ty się masz?
Powiedz mi, Kaveri. Jak się masz?
Ja...
Jesteś szczęśliwa, wolna, dobrze się bawisz?
Chciałabym zaprzeczyć.
Chciałabym powiedzieć, że u mnie źle.
Też chciałbym to usłyszeć.
Ale to byłoby kłamstwo.
Dłużej nie dam rady, Raj.
Mogłaś się odezwać.
A posłuchałbyś?
Zrozumiałbyś?
Mów, słucham.
Jestem dla ciebie zabawką, prawda? Robisz ze mną, co zechcesz.
Czy kiedykolwiek sprawiłeś, bym poczuła się potrzebna?
Powiedziałeś mi choć raz, że mnie pragniesz?
Dlaczego?
To zraniłoby twoje ego.
Ale ja wiedziałabym, że jestem dla ciebie ważna.
Cieszyłabym się, że ktoś mnie kocha!
Czułabym się ceniona we własnym domu!
Ta podróż mi to dała.
Czuję, że twardo stąpam po ziemi.
Wcześniej szłam na oślep.
Znowu czuję się ważna.
Chcesz powiedzieć, że to koniec?
Nie, Raj.
Nic się nie zmieni. Nic a nic.
Tylko ja się zmieniłam.
Oby nie za bardzo. Lubię cię taką.
Wiem.
Myślisz, że jestem jak stereotypowy mąż, który tęskni za żoną, gdy jej nie ma.
Dlaczego miałabym tak myśleć?
Tęskniłeś za mną?
Wysłać wam pieniądze?
Na bilety albo na leczenie?
Nie powinieneś ciągle robić z siebie bankomatu.
A co w tym złego?
Nie tylko ja utknęłam w klatce. Ty też.
Zawsze zgrywasz odpowiedzialną głowę rodziny.
Nawet myjąc zęby,
mamroczesz, że pan domu myje zęby.
Jesteś kimś więcej.
Wiem.
Dokąd zawędrowałeś? Gdzieśmy zawędrowali?
Nadal mam banknot, który mi dałeś 20 lat temu.
Takiego Rajaratnama pragnę.
Tęsknię za tamtymi Rajem i Kaveri.
Byłeś zły za ten wyjazd?
Nie. Skakałem z radości, że moja żona wyjechała.
Czasami byłem zły.
Zwłaszcza jak zamawialiśmy pizzę i makaron.
-Masakra. -Codziennie tak jecie?
A jak? Tylko ty umiesz gotować.
Królowa kuchni.
Czy ty mnie właśnie skomplementowałeś?
Jak tam u was?
Też dla wszystkich gotujesz?
Nie gotuję. To ma być odpoczynek.
Zacznijmy od nowa, Kaveri.
Tym razem dam ci na pamiątkę
coś lepszego niż banknot.
Ale następnym razem
ucieknij ze mną.
Pacjentka ma cukrzycę, to jedyny problem. Coś jeszcze?
-Zaczekajmy na wyniki. -Zgadzam się.
-Proszę pozdrowić pana Sharmę. -Pewnie.
-Do zobaczenia. -Uważaj na siebie.
Lekarz miał kilka pytań. Nic się nie martw.
SP radzi sobie świetnie.
Jak na jej wiek, ma końskie zdrowie, co mnie nie dziwi.
Możemy już stąd iść?
Zaraz to załatwimy.
Kto się nią opiekuje w domu?
Mój tata. Właściwie nie robi niczego innego.
Jak długo bierze lizynopryl? Lek na ciśnienie.
Nie wiem, spytam tatę. Albo mamę. Gdzie jest?
Sundari ma cukrzycę, prawda? Słyszałem narzekania Kaveri.
Bierze metforminę? Czy też insulinę?
Nie, tylko leki.
Zapytam tatę.
A inne leki, suplementy?
Wapń, żelazo, cynk...
Muszę wiedzieć, czy jest uczulona na leki.
Pomyślałem, że wiesz. Nieważne. Spytam Kaveri.
Nie mogłem jej znaleźć.
Ra-ja-roo-ri...
Co to za nonsens?
Zasnęłam podczas rozmowy, co? Jak się obudziłam, nie było was.
Wstawaj, szybko.
W tym wieku? Połamałabym się.
Rób, co mówię, babciu. Wstawaj.
Rany. Masz wózek inwalidzki?
Przestań się wygłupiać.
-Chodź. -Uciekamy?
Mniej więcej.
-Podnieś mnie i w nogi. -Chodź.
-Nie otwieraj oczu. -Dobrze.
-Dokąd mnie zabierasz? -Ręce tutaj.
Dobra. Już.
-Otwórz oczy. -Dobrze...
Spójrz przed siebie.
Tadż Mahal!
O rety!
To naprawdę Tadż Mahal!
Prawdziwe.
Jaki piękny.
Ładnie ci w tej zieleni.
Wyglądasz jak dziecko.
Po to mnie tu sprowadziłaś?
Lubisz dramatyzować.
Babciu.
Lekarz powiedział, że przedawkowałaś leki.
Wzięłaś za dużo tabletek.
W pokoju brakuje ci słońca i powietrza.
Powiedz to ojcu.
Co do słowa. Możesz koloryzować.
Tata jest niewinny.
Bardzo mu na tobie zależy.
Chce tylko, żebym żyła.
A ty?
To nie wystarczy?
Nic o tobie nie wiem, babciu.
Nic.
Pomyślałam, że się do siebie zbliżymy dzięki tej podróży.
Ale ty i mama...
Każda z nas miała swoje powody.
Sama myśl mnie bawi.
Dosyć samotności, babciu.
Przyjechałam tu z własnych powodów.
Też musiałaś wiedzieć.
Obie wiemy, dlaczego mama pojechała.
A ty?
Nie chodzi tylko o liźnięcie wolności i życia, prawda?
To jeden powód.
Ale to nie wszystko.
W Goi nie było burzy.
Nie ujrzałaś we śnie Murugi.
Rany. Nawet nie zaprzeczasz.
Zaplanowałaś całą tę podróż.
Jesteśmy tu przez ciebie.
Cieszę się.
Ale dlaczego?
Ślepo za mną podążacie, choć tak naprawdę mnie nie znacie.
Chcę jechać do Dharamśali.
Muszę sobie przypomnieć, czym jest śmiech.
Ciągle się z nami śmiejesz.
Jak mam się nie śmiać wśród klaunów?
Nie w tym sensie.
Chcę śmiać się z radości, z głębi serca.
Kto jest w Dharamśali?
Deva.
Zapytałaś kto.
Podałam ci imię.
Deva.
Dziecko...
Pojedziemy do Dharamśali?
Pojedziesz ze mną?
W drogę, babciu.
Dziękuję ci, dziecko!
Halo?
Kto tam?
Cześć.
-Przepraszam za to... -Jesteś...?
-Sprawdzam, czy Niveditha... -Karthik.
Bala. Brat Nivi.
Jeszcze nie wróciła.
Jeszcze raz przepraszam...
W porządku. Nam też nie powiedziały.
Wyjechały i już.
Byłeś u nas, nie? Tata mówił.
Nawet nie pytaj.
Myślałem, że idzie wasz ojciec. Dlatego się chowałem.
Nie wiesz, kiedy wracają?
Lot mają pojutrze.
Dobra.
-Dzięki. Do zobaczenia. -Jasne.
Zablokowała cię?
Dokąd jedziesz?
Kupić fajki i pojeździć. Palisz?
-Gram w krykieta. -No tak!
Jak gra Niveditha? Jest dobra?
Wiem, że kocha krykiet,
ale radzi sobie na boisku?
Jest cholernie dobra.
Jasne. Na razie.
Mamo, dzwoniłam wczoraj do Raja i powiedziałam, że wrócimy jutro.
Ale nie zmieniajmy planów.
Nienawidzę, jak on zmienia plany.
Obiecywał, że przyjedzie, ja czekałam.
A on nagle dzwonił i mówił, że jeszcze dwa dni.
Nienawidziłam tego.
To się nazywa karma.
Niech cierpi. To znakomita koncepcja.
Chciałam mu pokazać, kim jestem, i sprawić, by spróbował mnie zdobyć.
Biedak słabo sobie radzi.
To naprawdę dobry człowiek.
To dobry syn.
Bardzo dobry ojciec.
Również dobry mąż...
Przepraszam. Muszę odebrać.
-Przepraszam. -Żaden problem.
Mamo, wyjedziemy w sobotę.
Jak przyjdą wyniki i lekarz da zielone światło.
Ekipa sobie poszła.
Ciężko było ich zmusić do odejścia.
Bardzo im na tobie zależy. Sundari to, Sundari tamto.
Tylko Vikram został. Chce jechać z nami do Dharamśali.
Nie zmusiłaś go?
Przestań, bo się rozgada.
Usłyszy was, przestańcie.
W Dharamśali będę grzeczna.
Załatwiłem wam transport samochodu.
-Powinien bezpiecznie dotrzeć do Ćennaju. -Dziękuję.
Zostają wam loty i taksówki.
Świetnie.
SP.
Rozmawiałem z lekarzem.
Możesz jechać.
-Dziękuję! -O rety!
-Brawo, babciu! -Dziękuję!
Tak, babciu!
-To jak? -To...
-Poczekam na zewnątrz. -Usiądź.
-Dzięki. -Hindi!
To jak?
Deva?
Dharamśala?
No dobra. Szybkie pytania?
Maksymalnie dziesięć pytań.
Tylko odpowiedzi „tak” lub „nie”.
Pomyśl, zanim zapytasz, Kaveri.
-Sędziujesz, Vikram. -Robi się.
-Może być, skarbie? -Tak.
Zaczynamy!
Gdzie go poznałaś?
Nivi i Kaveri przegrały pierwszą rundę.
Nie można na to odpowiedzieć „tak” lub „nie”.
Najpierw omówmy pytania.
A jak mam zapytać?
Poznałaś Devę przed ślubem?
Nie.
Deva jest twoim chłopakiem?
Nie!
Nie kłam, babciu.
Pan Chandru jest moim pierwszym i ostatnim chłopakiem.
Rety! Cnotliwa żona!
-Oczywiście. -Rany!
Robicie dramę.
Zostało 30 sekund. Prawie czas na siku.
Tak. Popieram.
Minęło dziesięć sekund. Zostało 20.
Więc nigdy go nie spotkałaś.
On nie wie, kim jesteś.
Nieodwzajemniona miłość?
O nie.
Ostatnie dziesięć sekund.
Byliście zakochani, ale to wszystko.
Nic więcej się nie wydarzyło. Jest twoją bratnią duszą.
Czekaj! Chciał cię narysować jak w Titanicu?
Bez związku.
Odpowiadaj tylko „tak” lub „nie”.
Czy Nivi trafiła?
To jak? Tylko „tak” i „nie”.
W porządku. Tylko źle zadałyście pytania.
O co tyle szumu?
Jeszcze tylko parę dni.
-Tak? -Dzień dobry.
Jestem Sundari z Ćennaju.
Szukam Devy.
Witajcie. Jestem Rashmi. Zajmuję się posiadłością.
Wejdźcie.
-Cześć, Rashmi. -Cześć.
-Ciekawe wnętrza. Bardzo ładne. -Dziękuję.
Usiądźcie.
Herbaty? Z mlekiem, czarną?
-Z mlekiem dla nas. -Oczywiście.
-Dla ciebie? -Cokolwiek.
Zaskocz mnie.
W porządku. Zaraz wrócę.
Przepraszam, dziecko.
Zepsułam ci plany.
Nie dotarłabym tu, gdyby nie ty.
Dziękuję.
Przyjmuję gotówkę i przelewy online.
Bez ustanku harujesz dla rodziny.
Ale to ty trzymasz nas razem.
Dziękuję, kochanie.
Babcia składa podziękowania.
Przestań.
-Mogę pomóc? -Jasne.
-Pięknie pachnie. Co to jest? -To herbata Kangra.
-Mieszkasz tu? -Tak, jestem stąd.
-Piękny ogród! Usiądziemy na zewnątrz? -Dobrze.
-Jak masz na imię? -Vikram.
-Skąd jesteś? -Z Bengaluru. Byłaś tam?
Nie, jeszcze nie.
Może się wybiorę.
-Długo tu będziesz? -Nie mam pojęcia. Jak zawsze.
-Herbata. -Nie trzeba.
Chcę do domu.
Cicho bądź.
Co ty sobie myślisz?
Co?
Byłaś wściekła na Karthika i uciekłaś aż tutaj.
Teraz uciekasz od Vikrama, bo cię zdenerwował.
Co ty jesteś, pociąg pospieszny?
-Mamo. -No co?
Co się dzieje?
Chcę wrócić do domu.
Ty, babcia, tata, Bala... To mi wystarczy.
Bala też?
W porządku, kochanie. Wracajmy.
Będziemy szczęśliwi. Sami.
Dobrze?
A teraz wesprzyjmy babcię.
Chodź.
Ty...
Deva?
Deva!
Sundari!
KTO MNIE TU PRZYPROWADZIŁ, BĘDZIE MUSIAŁ ZABRAĆ MNIE DO DOMU
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Sławomir Apel