Het voelt als een film.
Wat?
Door bossen en bergen reizen om mij na 38 jaar te vinden?
Wat ik nu zie en hoor...
-Dit. -Net zoals in films inderdaad.
Ik vertelde mijn kleindochter...
Dat ik vanuit mijn hart wilde lachen. Kijk me nu eens.
Thirupurasundari Chandrasekhar.
Mijn hemel.
Deva.
Dacht je dat ik het me niet zou herinneren?
Zo lang geleden dat iemand me bij mijn volledige naam noemt.
Met wie heb je je tijd doorgebracht?
Vertel het me.
De tijden zijn veranderd.
Daar ben ik blij om.
Maar ook een beetje verdrietig.
Ik vraag me af hoe het zou zijn geweest als we in deze tijd hadden geleefd.
Zijn we nu dood dan?
Nee. We zijn springlevend.
Dan is dit ook onze tijd, Sundari.
Ik kan je denken niet bijhouden.
Weet je wat? Als je mijn hersenen onder een microscoop zou leggen,
zou je mijn bloeddruk-niveau vinden, Metformine-strips
en het nummer van Anthony, die mijn bloedsuikerspiegel controleert.
Ik ben uitgeput.
Daarom vroeg ik met wie je je tijd hebt doorgebracht.
Meestal met mijn oudste zoon Rajaratnam.
Je was altijd praktisch.
Je wist dat je op je kinderen kon rekenen om op je oude dag voor je te zorgen.
Eerst zorgen wij voor hen. Daarna gaan zij voor ons zorgen.
Dan beseffen we dat we oud zijn geworden.
Je ziet er precies hetzelfde uit, Deva. Zo mooi. Ja.
Ik had alleen mezelf om voor te zorgen.
Meer hoefde ik niet te doen. En dat heb ik goed gedaan.
Ben je ooit...
Van gedachten veranderd?
Over het huwelijk?
Ja.
Nee.
-'Nee'? -Nee.
-Slim. -Altijd.
Coach.
Kijk waar ik ben.
Ik voel me zo vredig op het veld.
Ik vertrok zonder het te vertellen.
Je bent waarschijnlijk boos op me. Het spijt me.
Als ik terug ben, ren ik tien rondjes om het veld.
Maar laat me weer spelen. Alsjeblieft, coach.
Ik wil mijn cricket.
Ik kom terug. Snel.
Karthik, je zag jezelf op de crease en mij op de tribune.
Maar ik hoor te spelen.
Als iemand ons hoort,
denken ze dat twee oudjes aan het kletsen zijn.
Niet veel anders dan wat ze toen gezegd moeten hebben.
We waren jonge, afwijkende, gekke vrouwen.
Waar we het vroeger over hadden.
Je moderne opvattingen... Daarvoor bestempelden ze je als een feministe.
Alsof het een vloek was.
Degenen die je toen bespotten, zijn tegenwoordig seksistisch.
Weet je dat nog?
Toen je je mening gaf over het huwelijk,
werd Chandru's gezicht rood en hij begon te hyperventileren.
Onvergetelijk.
Eigenlijk had ik die dingen niet hoeven zeggen.
Ik probeerde onnodig een punt te bewijzen.
-Ik had het kunnen laten gaan. -Nee.
Heb geen spijt.
Al die jaren heb ik hard gelachen om Chandru's reactie.
Chandru is niet relevant voor mij.
Het lijkt erop dat je je man niet hebt kunnen vergeven.
Dat heb ik gedaan. Lang geleden.
Uiteindelijk had ik medelijden met hem.
Ik had medelijden met jullie allebei.
Jullie hebben allebei een liefdeloos leven geleid.
Dat zou ik niet zeggen.
Ik hield van mijn kinderen.
En ook van jou, Deva.
Maar toch?
Het spijt me zo.
Het spijt me heel erg.
Ik heb mezelf nooit vergeven voor wat ik gedaan heb.
Wat heb ik aan jouw schuldgevoel?
Ik was heel blij op het feest van de majoor.
Ik vergat mijn familie, mijn kinderen...
Het was alsof een deel van mij was verdwenen.
Deva. Jij was de zon in mijn leven.
Door jouw stralen verdween al het andere in de schaduw.
Toen ik naar huis ging, waren mijn kinderen vermist.
Broeder, heb je hier twee jonge kinderen gezien?
Zijn hier twee jonge kinderen geweest?
O, mijn god. Ik heb geen idee waar ze zijn.
Ik zweer het. Ik stierf die nacht duizend doden.
Ik heb ook naar de kinderen gezocht.
Ik was bij je.
Een was lang, de ander klein.
O god, ik weet niet waar ze zijn.
Toen we ze vonden,
huilde ik al voordat jij dat deed.
Toen Rajaratnam zei dat hij ijs had gekocht met dat geld, sloeg je hem.
Ik hield je tegen.
Toen Chandru tegen je schreeuwde,
keek ik zwijgend toe.
Er werd ook tegen mij geschreeuwd.
Ik wist dat jullie allemaal in shock waren.
Daarom heb ik niets gezegd.
Maar...
Je hebt me niet één keer aangekeken.
Behalve
om mij als verantwoordelijk te zien.
Ik was degene die de kinderen alleen weg liet gaan.
Ik was verantwoordelijk.
Zeg het maar.
Dacht je dat ik dat van je verwachtte?
Zou ik verwachten dat je je kinderen voor mij achterlaat?
Je snapt het niet, hè?
Toen ik je vroeg om tegen hem op te staan, was dat niet voor mij.
Het was voor jou.
Ik zag je uit de schaduw van andere mensen stappen.
Maar daarna?
Ik heb je tijd gegeven. En ruimte.
Maar je ontweek me.
Dat accepteerde ik.
Ik wachtte tot je jezelf zou vergeven.
Omdat ik alleen maar wilde dat jij niet in iemands schaduw zou staan.
Zelfs niet in de mijne.
Deva...
Ik ben helemaal niet boos op je.
Alleen teleurgesteld. Dat is alles.
Deva...
Ik heb mezelf teleurgesteld.
Mezelf.
Zo ben ik opgevoed. Ik reageerde met angst.
Ouders wisten toen niet hoe ze dochters moesten opvoeden om zelfverzekerd te zijn.
Op een dag werd ik wakker.
Maar tegen die tijd was je weg.
Sindsdien heb ik spijt van wat ik gedaan heb en wat niet.
Er ging geen dag voorbij zonder dat ik er spijt van heb.
Geloof je dat nou?
Al jaren ben ik vergeten hoe ik moet lachen.
Ik verdien die straf.
Ja.
Je familie...
Ze lijken aardig.
We zijn een leuke familie die niets met elkaar gemeen heeft.
Ik ben nog steeds helemaal alleen.
Ik heb niets te doen.
Na het overlijden van Chandru hoef ik niet eens koffie te zetten.
Maar naast de vrijheid is er ook eenzaamheid.
Het verlangen om je weer te zien, hield me al deze dagen op de been.
Het komt je goed uit, hè, Sundari?
Probeer niets te veranderen.
Kijk niet achterom.
Probeer gelukkig te zijn
met de keuzes die je hebt gemaakt.
Klaar om te gaan of zal ik de auto wegsturen?
Ga maar. Ik laat het je weten over tien minuten.
Deva, als je ergens heen moet, ga je gang. Ik kom morgen terug.
Mijn kleindochter heeft haar cricketselecties.
Ze bleef bij me om je te helpen zoeken.
Ze gaan naar huis. Ik ga morgen.
Wat ga je zonder hen doen?
Ik weet hoe belangrijk je familie voor je is.
Wat is er om over te praten?
We zijn uitgepraat. Ga maar.
Ik denk dat ik iets probeer te vinden
wat ik lang geleden verloren ben.
Ik ben blij dat ik je heb gezien.
Deva...
Is dit vaarwel?
Toen je bij m'n broer aankondigde dat jullie allebei de stad zouden verlaten,
sprak je de hele wereld aan, maar je hebt nooit met mij gepraat.
Je vertrok zonder achterom te kijken.
Achtendertig jaar geleden...
Dat was vaarwel.
Goed.
Mam?
Laten we gaan.
Waarheen?
Laten we naar huis gaan.
LUCHTHAVEN KANGRA
SP, gaat het? Nivi, kunnen we gewoon...
Oma? Zullen we gaan?
Haal een rolstoel.
Waarom? Voel je je duizelig?
-Ik ga hem halen. -Oké.
Ze is vast moe. Het is oké.
Mam...
Niet doen...
Niet nu.
Ik heb je nog nooit zo gezien.
Zelfs niet toen je man...
Deze oude vrouw was zelfs niet verdrietig toen haar man stierf.
Toch?
Je zult het niet begrijpen, schat.
Niet begrijpen.
Ik weet wat je van me denkt.
Maar ik begrijp verlies en pijn heel goed.
Je kunt met me praten wanneer je maar wilt.
Deva is een geweldig persoon.
Ik had een veeleisende echtgenoot.
Erg veeleisend.
En veeleisende kinderen.
Acht jaar lang
maakte Deva deel uit van mijn leven.
Dat was een gouden periode.
Dat was...
Deva was toen alles voor me.
Elke keer als ik haar zag of met haar sprak,
voelde ik me een nieuw persoon.
Ik voelde een kracht die ik niet kende.
Toen we uit elkaar gingen, besefte ik niet wat het betekende.
Maar nu besef ik
hoeveel ze voor mij betekend heeft.
Nivi.
Ben je ergens boos over?
Heb ik iets verkeerd gedaan?
Geen idee. Zeg jij het maar.
Dit soort kinderachtigheid werkt niet bij mij.
Ik ben niet goed in dit soort gesprekken.
Laten we eerlijk zijn.
Dit is hoe ik ben.
Hoelang ken je me al? Twee weken?
Denk je dat je me kunt vertellen hoe ik moet praten?
Dat vertelde ik niet.
We laten het hierbij.
Nivi, luister.
Nivi.
Nivi, alsjeblieft.
Ik wil niet dat je zo weggaat.
Ik voel me niet mezelf. Ik ben uitgeput.
Deze reis, reizen, ziekenhuis, oma...
Ik heb niet goed geslapen, vriend...
Of ex-vriend. Ik weet het niet zeker.
Hallo, kinderen.
Ik twijfel ergens over.
Vertel.
Gaan jullie samen slechter naar huis dan toen jullie vertrokken?
Mam, kun je je stil houden?
Ik keek stilletjes uit het raam...
Zachtjes oude Tamil-liedjes neuriënd voor mezelf,
treurig nadenkend over mijn leven.
Jullie hebben me meegesleept.
Wat wil je, mam?
We moeten beslissen over de vijfde regel. Dat is wat ik wil.
Goed, Nivi.
Die backlift is echt verbeterd.
Wees gewoon consequent.
Volgende.
-Mam? -Ja?
Ik ga naar mijn werk.
Kaveri zei dat je niet wilde komen ontbijten.
-Gaat het? -Ja, ik ben in orde.
Ik ben gewoon moe na de reis. Ik ben in orde.
Toe. Als er iets mis is hou het dan niet voor me achter.
Ik zal je niet opsluiten zoals eerder.
Oké?
Oké. Het gaat goed met me.
-Dag, mam. -Wees voorzichtig.
Zeker, mam.
Mam.
'Bala, ik heb morgenochtend les. Ik heb sambhar en poriyal gemaakt.
'Je hoeft alleen de rijst te koken. Oké?'
Oké.
Mevrouw, u rijdt goed. Maar ga alstublieft iets langzamer.
Het leven is al die jaren rustig geweest.
Een beetje snelheid kan me goed doen.
Een offer uit mijn naam.
Naam is Kaveri. Ster is Sadaya. Sterrenbeeld is Waterman.
Voor een autorijbewijs.
Mijn gebruikelijke gebeden. Het moet goed gaan met iedereen.
Absoluut, dat kan ik doen.
Hallo, mevrouw.
En die graag.
-Die? -Condooms. Twee pakjes.
Prima.
-Wil je wat chips? -Ja.
Bedankt.
Is hij het? Nee?
Er is daar iemand. In een roze shirt.
-Echt niet, oma. -Vind je hem niet leuk?
Waar is je moeder?
Wanneer gasten arriveren, gaat ze in de Master Chef-modus.
Ik zei dat we kunnen bestellen, maar ze luistert niet.
Heeft ze alles gekookt? Je vrienden zullen ziek worden.
-Oma, ik ben aan het eten. -Nee.
Ik heb het gezegend.
-Wat gebeurt er? -T20 is helemaal geen cricket.
-Testcricket is de originele cricket. -Oké, pap.
Kom maar met de selecties. Ze zal een van de beste zijn.
Waar ga je naartoe?
-Gasten daar... -Blijf hier.
Ouders. Gedraag jullie.
Jullie applaudisseren als Shah Rukh en Kajol het op tv doen.
Wij zijn even oud. Ga nergens heen, blijf hier.
-Hé. Hoi. -Hoi.
-Zo laat. -Sorry.
-Hoe gaat het? -Goed.
-Waar was je? -Maakt niet uit. Mooie jurk.
Bedankt.
De batterij van de luidspreker is bijna leeg...
Waarom smoesjes? Hij ligt in m'n kamer. Haal hem.
-Oké. Hoi. -Hoi.
-Shwetha, Bala. Bala, Shwetha. -Bala.
Ga dan.
Vooruit.
-Hij is wel leuk. -Bah.
-Hoi. -Hé. Hoe gaat het?
-Wat drink je? -Heb ik je dat niet verteld?
Cola en... Wat is dat?
Rum en cola.
Hoi.
Ik ga. Praten jullie maar.
Karthik, ik weet dat je boos bent.
Het spijt me, Nivi.
Ik heb je heel erg gemist.
Karthik, ik geef cricket niet op.
Ik wil niet dat je dat doet.
Nu niet.
Nooit.
Ik vreesde dat mijn moeder het niet leuk vond als je een cricketspeler was.
Daarom heb ik gelogen.
Als ze het niet leuk vond, had ik met haar moeten ruziën.
Niet met jou.
Nivi...
Het spijt me.
Nivi, alsjeblieft.
Ik weet het.
Ik was een klootzak.
Je bent geen klootzak. Je was gewoon...
Even een klootzak.
Misschien een week.
Gaat het goed met ons? Zit het goed?
Kom.
Hoi.
Kaveri?
Kaveri.
Meer dan nodig is voor een gewone zaterdag,
onnodig en overdreven,
je ziet er prachtig uit.
Echt.
Mr Rajaratnam...
Wil je met me vrijen?
Moest zich gedragen als een Engelse filmster.
Idioot.
Kom binnen.
Iedereen zit op het terras. Wie ben jij?
-Ik ben Vikram. -Hallo, Vikram.
Voor wie ben je hier?
Nivedi... Of is Kaveri hier?
Kaveri?
Hoe ken je Kaveri?
-Ze is mijn partner. -Wat?
Ze is mijn zangpartner.
Kaveri heeft niets over jou gezegd.
Ik praat ook niet over haar, oom.
Blijf daar.
Ik ga Niveditha halen. Jij blijft daar.
Nivi. Bala.
Raj, ik moet je iets vertellen.
Vikram is hier.
-Pap, riep je? -Er is een vent genaamd Vikram.
Vikram...
Wat? Waarom zijn jullie zo verbaasd?
Wie is hij? Hoe kennen jullie hem?
Vikram, kom binnen.
Kom binnen.
Hé.
Hallo, Sundari.
Ik zei hallo.
Hoi.
Deva.
-Hoi. -Vikram. Wat een verrassing.
Hoe is het met je?
Hoi, Nivi. Sorry, oom...
Hoi.
Ben je voor mij gekomen?
Hoezo? Kun jij alleen 1000 kilometer reizen om mij te zien?
Ik wilde komen wanneer ik wilde.
Oké.
Wie is dit?
Wie is dat?
Sundari.
Wil je een metgezel
voor het volgende hoofdstuk van je leven?
Heel graag.
Deva...
Deva... Bedankt.
Dankjewel, Deva.
Wat gebeurt er?
Wilde je me iets vertellen?
Wat?
Ja.
Nivi.
De vijfde regel is geheimhouding.
Wat er op deze reis is gebeurd, blijft tussen ons.
Alleen wij drieën kunnen erover praten.
Oké? Deal?
-Eén... -Twee...
Drie...
Wat is er?
Wilde je iets zeggen?
Ondertiteld door: Bianca van der Meulen
Creatief Supervisor Xander Purcell