C. SUNDARI EGMORE, MADRAS
POKOLENIOWA ESKAPADA
Jak w filmie.
Z czym?
Przemierzaniem gór i lasów, by zobaczyć mnie po 30 latach?
To, co widzę i słyszę...
-To! -Jak w filmie, rzeczywiście.
Mówiłam wnuczce,
że chcę się śmiać z całego serca. Spójrz na mnie.
Thirupurasundari Chandrasekhar.
O rety.
Deva!
Myślałaś, że nie będę pamiętać?
Dawno nikt nie mówił do mnie pełnym imieniem i nazwiskiem!
Z kim spędzasz czas?
Powiedz.
Czasy się zmieniły.
To mnie uszczęśliwia.
Ale też trochę smuci.
Ciekawe, jak by to było, gdybyśmy żyły w tych czasach.
A co, umarłyśmy?
Nie. Żyjemy jak nigdy.
To też nasz czas, Sundari.
Nie nadążam za twoim myśleniem.
Gdybyś umieściła mój mózg pod mikroskopem,
znalazłabyś ciśnienie krwi, metforminę
i numer telefonu Anthony'ego, który sprawdza mi poziom cukru we krwi.
Jestem wyczerpana.
Dlatego pytam, z kim spędzasz czas.
Większość czasu z Rajaratnamem, moim starszym synem.
Zawsze byłaś pragmatyczką.
Wiedziałaś, że możesz liczyć na dzieci, które zaopiekują się tobą na starość.
Najpierw my dbamy o nie, a potem one dbają o nas.
Wtedy zdajemy sobie sprawę ze starości.
Nic się nie zmieniłaś. Jesteś piękna!
Bo nie musiałam dbać o nikogo innego.
To wystarczyło. Starałam się.
A zdarzyło ci się...
Zmienić zdanie?
O małżeństwie?
Tak.
Nie.
-„Nie”? -Nie.
-Sprytnie. -Zawsze.
Trenerze!
Zobacz, gdzie jestem!
Na boisku czuję się spokojnie.
Wyjechałam, nie mówiąc nikomu.
Rozumiem, że jest pan na mnie zły.
Kiedy wrócę, przebiegnę dziesięć okrążeń.
Ale muszę wrócić na boisko, trenerze. Muszę!
Chcę grać w krykieta.
Niedługo wrócę.
Karthik, widziałeś siebie na boisku, a mnie na trybunach.
Ale boisko to moje miejsce.
Jeśli ktoś nas usłyszy,
pomyśli, że to zwykła rozmowa dwóch staruszek.
Wtedy też pewnie tak myśleli.
Byliśmy młode, zboczone i szalone!
O czym my rozmawiałyśmy!
Twoje poglądy... Za to nazwali cię feministką.
Jakby to była obraza.
Ci, którzy wtedy z ciebie szydzili, dziś są nazywani seksistami.
Pamiętasz?
Kiedy wyraziłaś opinię na temat małżeństwa,
Chandru poczerwieniał i nie mógł złapać tchu.
Nie zapomnę tego.
Nie musiałam tego mówić.
Niepotrzebnie próbowałam coś udowodnić.
-Mogłam odpuścić. -Nie.
Nie żałuj.
Cały ten czas bawiła mnie reakcja Chandru.
Chandru nie ma dla mnie znaczenia, Sundari.
Ale ty nie wybaczyłaś mężowi.
Wybaczyłam. Dawno temu.
W końcu po prostu mu współczułam.
Ja współczułam wam obojgu.
Oboje żyliście bez miłości.
Nie powiedziałabym.
Kochałam swoje dzieci.
I ciebie, Deva.
A mimo to?
Tak mi przykro.
Bardzo mi przykro.
Nigdy nie wybaczyłam sobie tego, co zrobiłam.
Na co mi twoje przeprosiny?
Byłam przeszczęśliwa na przyjęciu u majora.
Zapomniałam o rodzinie, dzieciach...
Jakby część mnie zniknęła.
Deva! Byłaś słońcem mojego życia.
Twoja jasność sprawiała, że wszystko inne niknęło w cieniu.
Kiedy wróciłam do domu, moich dzieci nie było.
Widziałeś tu dwójkę małych dzieci?
Przechodziło tędy dwoje dzieci?
Boże, nie mam pojęcia, gdzie są!
Umarłam wtedy po tysiąckroć.
Też ich szukałam.
Byłam z tobą.
Jeden chłopiec jest wysoki, drugi niski.
Boże. Nie wiem, gdzie są!
Kiedy je znalazłyśmy,
płakałam pierwsza.
Kiedy Rajaratnam powiedział, że poszedł po lody, chciałaś go uderzyć.
Powstrzymałam cię.
Kiedy Chandru na ciebie krzyczał,
milczałam.
Na mnie też krzyczano.
Wiedziałam, że jesteście w szoku.
Dlatego nic nie mówiłam.
Ale...
Ani razu na mnie nie spojrzałaś.
Po prostu...
uznałaś, że to moja wina.
Deva, to ja wysłałam dzieci same.
To ja byłam odpowiedzialna.
Ty mi powiedz.
Jak myślałaś, czego od ciebie oczekiwałam?
Spodziewałam się, że zostawisz dla mnie dzieci?
Nie rozumiesz tego, prawda?
Nie miałaś mu się postawić dla mnie,
tylko dla siebie.
Widziałam, jak wychodzisz z cienia innych.
Ale potem?
Dałam ci czas. Przestrzeń.
Ale ty mnie unikałaś.
To też zaakceptowałam.
Czekałam, aż sobie wybaczysz.
Chciałam tylko, żebyś nie tkwiła w czyimś cieniu.
W moim też nie.
Deva...
Nie gniewam się na ciebie.
Jestem rozczarowana. To wszystko.
Deva...
Zawiodłam się.
Samą siebie.
Tak mnie wychowano. Reagowałam strachem.
Wtedy rodzice nie potrafili nauczyć córek pewności siebie.
Pewnego dnia się obudziłam.
Ale wtedy już cię nie było.
Zaczęłam żałować tego, co robiłam.
Nie było dnia, żebym tego nie żałowała.
Uwierzysz?
Zapomniałam już, jak się uśmiechać.
Zasłużyłam na tę karę.
Tak.
Twoja rodzina
wydaje się miła.
Jesteśmy miłą rodziną, która nie ma ze sobą nic wspólnego.
Nadal jestem sama, Deva.
Nie mam co robić.
Po śmierci Chandru nie muszę nawet robić kawy.
W parze z wolnością idzie samotność.
Żyłam wyłączcie pragnieniem ujrzenia cię raz jeszcze.
To dogodny moment, prawda?
Nie próbuj niczego zmienić.
Nie oglądaj się za siebie.
Spróbuj być szczęśliwa
z wyborami, których dokonałaś.
Gotowa? Czy mam odesłać samochód?
Idź. Dam ci znać za dziesięć minut.
Jeśli musisz gdzieś jechać, to jedź. Wrócę jutro.
Moja wnuczka zostanie wybrana do drużyny krykieta.
Została ze mną, żeby pomóc mi cię znaleźć.
One pojadą do domu, a ja wrócę jutro.
Co bez nich zrobisz?
Wiem, jak ważna jest dla ciebie twoja rodzina.
O czym tu rozmawiać?
To koniec. Wracaj do domu.
Chyba szukam czegoś,
co straciłam dawno temu.
Cieszę się, że cię zobaczyłam.
Deva.
To pożegnanie?
Kiedy oznajmiłaś u mojego brata, że oboje wyjeżdżacie,
mówiłaś do całego świata, ale nie do mnie.
Odeszłaś, nie oglądając się za siebie.
Trzydzieści osiem lat temu.
Wtedy było pożegnanie.
W porządku.
Mamo?
Jedźmy.
Dokąd?
Wracajmy do domu.
LOTNISKO W KANGRZE
Wszystko w porządku? Nivi, możemy...
Jedziemy, babciu?
Przyprowadźcie wózek.
Po co? Kręci ci się w głowie?
-Pójdę. -Dobrze.
Pewnie jest zmęczona.
Mamo.
Nie.
Nie teraz.
Nigdy nie widziałam cię w takim stanie.
Nawet kiedy twój mąż...
Ta kobieta nie była smutna nawet po śmierci męża, prawda?
Prawda?
Nie zrozumiesz tego, kochana.
Nie zrozumiesz.
Wiem, co o mnie myślisz.
Ale bardzo dobrze rozumiem stratę i ból.
Zawsze możesz mi się zwierzyć.
Deva jest cudowną osobą.
Miałam bardzo wymagającego męża.
Bardzo wymagającego.
I dzieci też.
Przez osiem lat
Deva była częścią mojego życia.
To były złote lata.
To było...
Wtedy Deva była dla mnie wszystkim.
Gdy ją widziałam lub z nią rozmawiałam,
czułam się jak nowo narodzona.
Czułam siłę, jakiej wcześniej nie znałam.
Kiedy nasze drogi się rozeszły, nie zdawałam sobie sprawy, co to znaczy.
Ale teraz wiem,
ile dla mnie znaczyła.
Nivi!
Coś cię rozzłościło?
Zrobiłem coś nie tak?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Nie ze mną takie przekomarzanie się.
Nie radzę sobie z takimi rozmowami.
Porozmawiajmy wprost.
Taka jestem.
Jak długo mnie znasz? Dwa tygodnie?
I chcesz mi mówić, jak mam się odzywać?
Niczego ci nie mówię.
Odpuśćmy.
Nivi, posłuchaj.
Nivi.
Proszę cię.
Nie wyjeżdżaj tak.
Nie czuję się sobą. Jestem zmęczona.
Podróż, trasa, szpital, babcia...
Bezsenność, mój chłopak...
Albo były chłopak. Sama nie wiem.
SALON PIĘKNOŚCI
Dzieci.
Coś mnie trapi.
Mów.
Czy wy macie gorszy nastrój niż przed wyjazdem?
Mamo, bądź cicho.
Po cichu wyglądałam przez okno.
Nuciłam stare piosenki,
ze smutkiem rozmyślając o swoim życiu.
Wy mnie tu wyciągnęłyście!
Czego chcesz, mamo?
Ustanowić piątą zasadę. Tego chcę.
Dobrze, Nivi! Super!
Poprawiłaś unoszenie.
Tylko bądź konsekwentna.
Dalej.
-Mamo. -Tak?
Idę do pracy.
Kaveri powiedziała, że nie zeszłaś na śniadanie.
-Wszystko w porządku? -Tak.
Jestem zmęczona podróżą. Wszystko dobrze.
Jeśli coś jest nie tak, powiedz mi.
Nie będę cię już ograniczał.
Dobrze?
Dobrze. Nic mi nie jest.
-Pa, mamo. -Uważaj na siebie.
Jasne.
Mamo.
„Bala, rano mam lekcję. W kuchni masz sambhar i poriyal.
„Ugotuj sobie ryż”.
No dobra.
Świetnie pani jeździ. Tylko proszę trochę wolniej.
Całe moje życie toczyło się powoli.
Trochę prędkości dobrze mi zrobi.
Ofiara w moim imieniu.
Kaveri. Spod Sadayi i znaku Wodnika.
Żebym zdała egzamin na prawo jazdy.
No i jak zwykle, żeby wszystkim się wiodło.
Oczywiście.
Dzień dobry.
Poproszę jeszcze to.
-To? -Tak, prezerwatywy. Dwie paczki.
No dobrze.
-Chipsa? -Jasne.
Dziękuję.
To on? Nie?
Tam ktoś jest. W różowej koszuli.
-Co ty. -Nie podoba ci się?
Gdzie twoja matka?
Jak mamy gości, wciela się w Master Chefa.
Mówiłam jej, że możemy zamówić.
Ugotowała to wszystko? Pochorują się.
-Ja tu jem. -Bez obaw.
Pobłogosławiłam to.
-Co się dzieje? -T20 to nie krykiet.
-Liczą się mecze testowe. -No dobra.
Zaczekajcie na selekcję. Ona będzie wśród najlepszych.
A ty dokąd?
-Goście... -Zostań tutaj.
Rodzice! Bez takich!
A jak Shah Rukh i Kajol to robią na ekranie, to oglądasz.
Jesteśmy w ich wieku. Zostań tutaj.
-Hej! -Cześć!
-Co tak późno? -Przepraszam.
-Jak się masz? -Dobrze.
-Gdzie byłaś? -Nieważne. Ładna sukienka.
Dzięki.
Trzeba naładować głośnik. Bateria pada.
Ładowarka jest u mnie w pokoju, idź.
-Jasne. Cześć. -Cześć.
-Shwetha, Bala. Bala, Shwetha. -Bala.
No idź!
Sio.
-Słodki. -Fuj.
-Cześć. -Co tam?
-Co pijesz? -Nie wiesz?
Colę z... Co to jest?
Rum z colą.
Cześć.
Pójdę już. Pogadajcie sobie.
Wiem, że jesteś wkurzony.
Przepraszam, Nivi.
Bardzo za tobą tęskniłem.
Nie zrezygnuję z krykieta.
I słusznie.
Nie tylko teraz.
Nigdy.
Bałem się, że moja matka będzie miała pretensje.
Dlatego skłamałem.
Powinienem był postawić się jej.
A nie tobie.
Nivi.
Przepraszam.
Proszę cię.
Wiem.
Jestem dupkiem.
Nie jesteś. Tylko...
Byłem nim przez dzień.
Może tydzień.
Czyli między nami gra?
Chodź.
Cześć.
Kaveri?
Kaveri.
Aż nazbyt na zwykłą sobotę,
niepotrzebnie i zbędnie,
wyglądasz dziś prześlicznie.
Naprawdę.
Rajaratnam.
Chcesz się ze mną kochać?
Musiałam zgrywać gwiazdę filmową!
Idiotka!
Wejdź.
Wszyscy są na tarasie. Kim jesteś?
-Jestem Vikram. -Cześć, Vikram.
Do kogo przyszedłeś?
Nivedithy... A może zastałem Kaveri?
Kaveri?
Skąd ją znasz?
-Jest moją partnerką. -Co?
W śpiewie.
Nie wspominała o tobie.
Ja też o niej nie rozpowiadam na prawo i lewo.
Zaczekaj.
Pójdę po Nivedithę. Chwileczkę.
Nivi! Bala!
Raju, muszę ci coś powiedzieć.
Vikram przyszedł.
-Wołałeś? -Przyszedł facet o imieniu Vikram.
Vikram.
Skąd to zdziwienie?
Kim jest i skąd go znacie?
Vikram, wejdź.
Zapraszam.
Cześć.
Witaj, Sundari.
Witaj.
Cześć.
Deva.
Deva!
-Cześć. -Vikram! Co za niespodzianka!
Jak leci?
Cześć, Nivi! Pan wybaczy.
Cześć.
Przyjechałaś do mnie?
A tylko tobie wolno przejechać setki kilometrów do mnie?
Chciałam, żeby to była moja decyzja.
No dobrze.
Kto to?
A to kto?
Sundari.
Czy chcesz mieć towarzyszkę
na następny rozdział swego życia?
O tak!
Deva.
Deva, dziękuję!
Dziękuję ci!
Co się dzieje?
Chciałaś coś powiedzieć?
Co?
No co?
Rozumiem!
Nivi.
Piąta zasada to tajemnica.
Co wydarzyło się w podróży, zostaje między nami.
Tylko my trzy możemy o tym mówić.
Umowa stoi?
-Jeden. -Dwa.
Trzy.
O co chodzi?
Chciałaś mi coś powiedzieć?
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel