ราชารัตนัม
ซี ซุนดารี เอ็กมอร์ เชนไน
เส้นทางใหม่ที่ใจปรารถนา
เหมือนหนังเลย
อะไร
การเดินทางข้ามป่าข้ามเขามาหาฉัน หลังผ่านไป 38 ปีน่ะเหรอ
สิ่งที่ฉันเห็นและได้ยินตอนนี้...
- นี่แหละ - ก็ต้องเหมือนหนังอยู่แล้ว
ฉันบอกหลานฉัน...
ว่าฉันอยากหัวเราะออกมาจากใจจริง ดูฉันตอนนี้สิ
ธีรุปุระซุนดารี จันทรเศขร
ตายจริง
เทวา
คิดว่าฉันจำเธอไม่ได้งั้นเหรอ
มันนานมากแล้วที่ไม่ได้ยิน คนเรียกชื่อเต็มของฉัน
แล้วเธอไปอยู่กับใครมาล่ะ
บอกฉันสิ
เวลาเปลี่ยนไปแล้ว เทวา
มันทำให้ฉันมีความสุข
แต่ก็เศร้านิดหน่อยด้วย
อยากรู้จังว่ามันจะเป็นยังไง ถ้าเราได้ใช้ชีวิตช่วงเวลานี้
ทำไมล่ะ เราตายแล้วงั้นเหรอ
เปล่า เรายังอยู่ได้อีกนาน
งั้นนี่ก็คือเวลาของเรา ซุนดารี
ฉันตามความคิดเธอไม่ทันเลย
รู้อะไรไหม ถ้าเธอเอากล้องจุลทรรศน์ มาส่องสมองฉันนะ
เธอจะเจอความดันเลือดของฉัน ยารักษาเบาหวาน
แล้วก็เบอร์โทรของแอนโธนี่ คนที่คอยตรวจสอบระดับน้ำตาลของฉัน
ฉันเหนื่อย
เพราะงี้ฉันเลยถามไงว่า เธออยู่กับใครมาบ้าง
ส่วนใหญ่แล้ว ก็อยู่กับราชารัตนัม ลูกชายคนโต
เธอเป็นคนที่ชอบการปฏิบัติได้จริงมาตลอด
เธอรู้ว่าสามารถพึ่งพาลูกๆ ให้ดูแลเธอ ตอนที่เธอแก่ตัวได้
ตอนแรกเราดูแลเขา จากนั้นเขาก็ดูแลเรา
นั่นคือตอนที่เราตระหนักได้ว่า เราแก่แล้ว
เธอยังดูเหมือนเดิมเลย เทวา สวยเหมือนเดิม
ฉันต้องดูแลแค่ตัวเอง ซุนดารี
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องทำ แล้วฉันก็ทำได้ดีด้วย
เธอเคย...
เปลี่ยนใจเหรอ
เรื่องแต่งงานเหรอ
ใช่
ไม่
- "ไม่" เหรอ - ไม่
- ฉลาดมาก - แน่นอน
โค้ชคะ
ดูสิว่าฉันอยู่ไหน
ฉันรู้สึกสงบมากตอนที่ได้ยืนบนสนาม
ฉันออกมาโดยที่ไม่บอกใคร
โค้ชคงจะโกรธฉัน ฉันขอโทษนะคะ
ไว้ฉันกลับไปเมื่อไหร่ ฉันจะไปวิ่งรอบสนามสิบรอบ
แต่ให้ฉันกลับลงสนามด้วยเถอะค่ะ ของร้องนะคะ โค้ช
ฉันต้องการคริกเก็ต
ฉันจะรีบกลับไปค่ะ
การ์ธิก คุณเห็นตัวเองอยู่ในสนาม แต่เห็นฉันอยู่บนอัฒจันทร์
แต่ว่าฉันคู่ควรกับสนาม
ถ้ามีคนมาได้ยินเรา
เขาคงคิดว่าหญิงแก่สองคน พูดจาพึมพำงึมงำใส่กัน
ไม่ต่างจากในอดีต ที่พวกเขาพูดถึงเราเท่าไหร่หรอก
เรายังเด็ก แปลก และเป็นผู้หญิงบ้า
เรื่องต่างๆ ที่เราเคยคุยกัน
มุมมองสมัยใหม่ของเธอ... ทำให้เธอถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีนิยม
อย่างกับมันเป็นมลทินงั้นแหละ
พวกที่เคยเยาะเย้ยลับหลังเธอตอนนั้น สมัยนี้จะถูกตราหน้าว่าเหยียดเพศ
เธอจำได้ไหม
ตอนที่เธอออกความเห็นเรื่องแต่งงาน
หน้าจันดรูเปลี่ยนเป็นสีแดง แล้วเขาก็เริ่มหายใจไม่ออก
ลืมไม่ลงเลย
อันที่จริงฉันไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องนั้น
ไม่มีประโยชน์ที่จะพยายามพิสูจน์มัน
- ฉันควรปล่อยวาง - ไม่ๆ
อย่าเสียใจไปเลย
หลายปีที่ผ่านมา ฉันยังขำกับปฏิกิริยาของจันดรูอยู่เลย
จันดรูไม่เกี่ยวข้องกับฉัน ซุนดารี
ดูเหมือนเธอจะให้อภัยสามีเธอไม่ได้นะ
ฉันทำได้ เรื่องมันนานแล้ว
สุดท้ายแล้วฉันก็แค่สงสารเขา
ฉันสงสารพวกเธอทั้งคู่
พวกเธอใช้ชีวิตที่ไร้ความรัก
ไม่ขนาดนั้นหรอก
ฉันรักลูกๆ ของฉัน
แล้วก็เธอด้วย เทวา
แต่ก็ยังทำแบบนั้น
ฉันเสียใจ
ฉันเสียใจจริงๆ
ฉันไม่เคยให้อภัยตัวเอง ในสิ่งที่ฉันทำลงไปเลย
ความรู้สึกผิดของเธอ จะมีประโยชน์อะไรกับฉันล่ะ
ฉันมีความสุขมากที่งานเลี้ยงของผู้พัน
ฉันลืมครอบครัวของฉัน ลูกๆ ของฉัน...
เหมือนกับว่าส่วนหนึ่งของฉันหายไป
เทวา เธอคือดวงอาทิตย์ในชีวิตของฉัน
แสงสว่างของเธอทำให้อย่างอื่น หายไปในเงา
ตอนที่ฉันกลับบ้าน ลูกๆ ของฉันหายตัวไป
พี่คะ เห็นเด็กสองคนแถวนี้บ้างไหม
มีเด็กสองคนมาทางนี้บ้างหรือเปล่า
พระเจ้า ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน
คืนนั้น ฉันรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็นเลย
ฉันก็ตามหาพวกเด็กๆ เหมือนกัน
ฉันก็อยู่กับเธอ
เด็กผู้ชายคนหนึ่งตัวสูง อีกคนเตี้ย
พระช่วย ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน
ตอนที่เราเจอพวกเขา
ฉันร้องไห้ก่อนเธอเสียอีก
ตอนที่ราชารัตนัมบอกว่าเขาเอาเงิน ไปซื้อไอศกรีม เธอเข้าไปตีเขา
ฉันห้ามเธอ
ตอนที่จันดรูตะโกนด่าทอเธอ
ฉันมองดูเงียบๆ
ฉันก็โดนด่าด้วย
ฉันรู้ว่าเธอกำลังตกใจ
เพราะแบบนั้นฉันเลยไม่พูดอะไร
แต่...
เธอไม่เคยมองมาที่ฉันสักครั้งเลย
เว้นเสียแต่...
จะมองว่าฉันเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบ
เทวา ฉันเป็นคนส่งลูกๆ กลับบ้านไปตามลำพัง
ฉันคือคนที่ต้องรับผิดชอบ
ไหนบอกฉันซิ
นั่นคือสิ่งที่เธอคิดว่า ฉันคาดหวังจากเธอเหรอ
ฉันคาดหวังให้เธอทิ้งลูกๆ ของเธอ เพื่อมาหาฉันเหรอ
เธอไม่เข้าใจเลยใช่ไหม
ตอนที่ฉันบอกให้เธอยืนหยัดต่อต้านเขา มันไม่ใช่เพื่อตัวฉัน
แต่เพื่อตัวเธอ
ฉันเห็นเธอก้าวออกมาจากเงาของคนอื่น
แต่หลังจากนั้นล่ะ
ฉันให้เวลาเธอ ให้พื้นที่เธอ
แต่เธอหลบหน้าฉัน
ฉันก็ยอมรับเรื่องนั้น
ฉันรอให้เธอยกโทษให้ตัวเอง
เพราะทั้งหมดที่ฉันต้องการคือ การที่เธอไม่ต้องอยู่ใต้เงาของใคร
ไม่แม้แต่เงาของฉัน
เทวา...
ฉันไม่ได้โกรธเธอนะ ซุนดารี
ก็แค่ผิดหวังเท่านั้น
เทวา...
ฉันทำให้ตัวเองผิดหวัง
ทำตัวเองผิดหวัง
ฉันถูกเลี้ยงมาแบบนั้น ฉันโตมากับความกลัว
สมัยนั้นพ่อแม่ไม่รู้ว่าจะต้องเลี้ยงลูกสาว ให้มีความมั่นใจได้ยังไง
วันหนึ่ง ฉันก็ตระหนักได้
แต่ตอนนั้น เธอก็ไปแล้ว
จากนั้นมาฉันก็เสียใจ กับสิ่งที่ฉันได้ทำและไม่ได้ทำ
ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันไม่รู้สึกเสียใจ
เธอจะเชื่อไหม
หลายปีมานี้ ฉันลืมวิธียิ้มไปแล้ว
ฉันควรได้รับโทษ
ใช่
ครอบครัวของเธอ...
พวกเขาดูเป็นคนดีนะ
เราเป็นครอบครัวที่ดี ที่ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
ฉันยังโดดเดี่ยวเหมือนเดิม เทวา
ฉันไม่มีอะไรให้ทำ
ที่จริง หลังจากจันดรูตาย ฉันไม่ต้องชงกาแฟด้วยซ้ำ
แต่ที่มาพร้อมกับอิสรภาพ ก็คือความเหงา
ความปรารถนาที่อยากเจอเธออีกครั้ง ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
มันเป็นเวลาที่สะดวกสบาย สำหรับเธอใช่ไหม ซุนดารี
ไม่พยายามจะเปลี่ยนแปลงอะไร
ไม่หันกลับไปมอง
พยายามมีความสุข
กับตัวเลือกที่เธอเลือก
พร้อมจะไปหรือยังคะ หรือจะให้ฉันส่งรถกลับไปก่อน
เธอไปเถอะ อีกสิบนาทีฉันจะบอก
เทวา ถ้าเธอต้องไปที่อื่นก็ไปเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะกลับมาใหม่
หลานสาวฉัน มีแข่งคัดเลือกตัวผู้เล่นคริกเก็ต
เธออยู่กับฉันเพื่อช่วยฉันหาเธอ
พวกเขาจะกลับบ้าน แต่ฉันจะมาพรุ่งนี้
เธอจะทำยังไงถ้าไม่มีพวกเขา ซุนดารี
ฉันรู้ว่าครอบครัวสำคัญกับเธอมากแค่ไหน
เรายังมีอะไรให้คุยกันอีกล่ะ
เราคุยกันจบแล้ว เธอไปเถอะ
ฉันคิดว่าฉันกำลังพยายามหาบางอย่าง...
ที่ฉันสูญเสียไปเมื่อนานมาแล้ว
ฉันดีใจที่ได้เจอเธอ
เทวา...
นี่คือการบอกลาเหรอ
ตอนเธอไปประกาศที่บ้านพี่ชายฉัน ว่าพวกเธอสองคนจะไปจากเมือง...
เธอคุยกับทุกคน แต่ไม่คุยกับฉัน
เธอไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
สามสิบแปดปีก่อน...
นั่นละการบอกลา
ตกลง
แม่คะ
ไปกันเถอะ
ไปไหนคะ
กลับบ้านกันเถอะ
สนามบินกันครา
เอสพี คุณโอเคไหม นีวี เรา...
ย่าคะ ไปกันเลยไหม
ไปเอารถเข็นมาให้ย่าหน่อย
ทำไมคะ เวียนหัวเหรอ
- เดี๋ยวหนูไปเอาให้ - โอเค
เธอคงจะเหนื่อย ไม่เป็นไรหรอก
แม่คะ...
อย่า...
ไม่ใช่ตอนนี้
หนูไม่เคยเห็นแม่เป็นแบบนี้มาก่อนเลย
แม้แต่ตอนที่สามีของแม่...
หญิงแก่คนนี้ไม่เศร้าแม้แต่ตอนที่สามีตาย
ใช่ไหม
เธอไม่เข้าใจหรอก
ไม่เข้าใจ
หนูรู้ว่าแม่คิดยังไงกับหนู
แต่หนูเข้าใจการสูญเสีย และความเจ็บปวดเป็นอย่างดี
แม่คุยกับหนูได้ทุกเมื่อที่แม่ต้องการ
เทวาเป็นคนที่วิเศษมาก
ฉันมีสามีที่เอาแต่ใจมาก
เอาแต่ใจสุดๆ
ลูกๆ ก็เหมือนกัน
ตลอดแปดปี
เทวาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตฉัน
มันเป็นช่วงเวลาที่ดีงาม
มัน...
ตอนนั้นเทวาเป็นทุกอย่างของฉัน
ทุกครั้งที่ฉันเห็นเธอ คุยกับเธอ
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนใหม่
ฉันรู้สึกถึงพลังที่ฉันไม่รู้จักมาก่อน
ตอนที่เราแยกทางกัน ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า
เธอมีความหมายกับฉันแค่ไหน
นีวี นีวี
คุณโกรธเรื่องอะไรหรือเปล่า
ผมทำอะไรผิดงั้นเหรอ
ฉันไม่รู้ คุณบอกฉันสิ
การงอแงแบบเด็กๆ อย่างนี้ ไม่ได้ผลกับผมหรอกนะ
ผมไม่เก่งกับการพูดคุยแบบนี้
มาคุยกันแบบตรงไปตรงมาเถอะ
นี่คือสิ่งที่ฉันเป็น
คุณรู้จักฉันมานานแค่ไหน สองอาทิตย์ใช่ไหม
คุณคิดว่าจะมาสั่งให้ฉันพูด แบบไหนก็ได้งั้นเหรอ
ผมไม่ได้สั่งคุณ
หยุดหงุดหงิดก่อน
นีวี ฟังนะ
นีวี
นีวี ขอร้อง
ผมไม่อยากให้คุณจากไปแบบนี้
ฉันรู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวเอง ฉันเหนื่อย
ทริปนี้ การเดินทาง โรงพยาบาล ย่า...
ฉันนอนไม่พอด้วยซ้ำ แฟน...
หรืออาจจะแฟนเก่า ฉันก็ไม่แน่ใจ
สปาเสริมสวย
ฮัลโหล ทุกคน
หนูมีข้อสงสัยนิดหน่อย
ว่ามาสิ
ตอนจะกลับบ้าน มันแย่กว่าตอนที่ออกมาใช่ไหม
แม่คะ เงียบหน่อยได้ไหม
แม่มองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ...
ฮัมเพลงทมิฬเก่าๆ เบาๆ กับตัวเอง
แล้วก็คร่ำครวญถึงชีวิตด้วยความเศร้า
ทั้งคู่ลากแม่ออกมานะ
แม่ต้องการอะไร
เราต้องตัดสินใจเรื่องกฎข้อที่ห้า นั่นคือสิ่งที่แม่ต้องการ
กาเวรี ราชารัตนัม
ดี นีวี ดี
การตีจากด้านหลังดีขึ้นมาก
ทำให้ได้สม่ำเสมอนะ
คนต่อไป
- แม่ครับ - ว่าไง
ผมจะออกไปทำงาน
กาเวรีบอกว่าแม่ไม่อยากลงไปกินมื้อเช้า
- แม่เป็นอะไรหรือเปล่า - ไม่เป็นไร
แค่เหนื่อยจากการเดินทางน่ะ แม่ไม่เป็นไร
แม่ครับ ขอร้องละ ถ้ามีเรื่องอะไร ก็อย่าปิดบังผมเลย
ผมจะไม่ผูกมัดแม่ไว้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
โอเคไหม
โอเค แม่ไม่เป็นไร
- บายครับ แม่ - ดูแลตัวเองนะ
ครับ
แม่ครับ
"บาลา แม่มีเรียนตอนเช้า แม่ทำซัมบาร์กับพอริยัลไว้แล้ว
"หุงข้าวเองนะ โอเคไหม"
โอเค
คุณผู้หญิง คุณขับดีแล้ว แต่ช่วยขับช้าๆ หน่อยเถอะ
ชีวิตฉันช้ามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ความเร็วนิดหน่อยอาจดีกับฉันก็ได้
ของถวายด้วยชื่อของฉันค่ะ
ชื่อกาเวรี นักษัตรสัตยะ ราศีกุมภ์
ขอให้ฉันสอบใบขับขี่ผ่าน
แล้วก็คำขอพรเหมือนทุกครั้ง ขอให้ทุกคนมีความสุขดี
ผมทำให้ได้อยู่แล้ว
สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง
เพิ่มมันลงไปในใบเสร็จด้วยค่ะ
- นั่นน่ะเหรอ - ใช่ค่ะ ถุงยางสองกล่อง
ได้ค่ะ
- มันฝรั่งทอดหน่อยไหม - เอาสิ
ขอบคุณนะ
คนนี้เหรอ ไม่ใช่เหรอ
คนที่ใส่เสื้อสีชมพูตรงนั้น
- ไม่มีทางค่ะ ย่า - หลานไม่ชอบเขาเหรอ
แม่ของหลานอยู่ไหน
พอแขกมา แม่ก็จะเข้าโหมดมาสเตอร์เชฟ
หนูบอกไปแล้วว่าเราสั่งมาก็ได้ แต่แม่ไม่ยอมฟัง
เธอทำหมดเลยเหรอ เพื่อนหลานต้องไม่สบายแน่
- ย่าคะ หนูกำลังกินอยู่นะ - ไม่ต้องห่วงหรอก
ย่าเป่าคาถาแล้ว
- เกิดอะไรขึ้น - ที20 ไม่ใช่คริกเก็ต
- คริกเก็ตเทสต์เป็นคริกเก็ตดั้งเดิม - โอเค พ่อ
รอให้คัดเลือกก่อนเถอะ เธอต้องเป็น หนึ่งในนักคริกเก็ตเทสต์ที่เก่งที่สุดแน่
นี่ คุณจะไปไหน
- แขกด้านนั้น... - อยู่นี่เถอะ
พ่อคะ แม่คะ ทำตัวดีๆ หน่อยสิ
ถ้าลูกเคยปรบมือ ให้หนังของศาห์รุขกับกาชัล
เราก็อายุเท่ากันนั่นแหละ ไม่ต้องไปหรอก อยู่นี่เถอะ
- อ้าว ไง - ไง
- มาช้าจัง - โทษที
- เป็นไงบ้าง - ก็ดี
- หายไปไหนมา - ช่างมันเถอะ ชุดสวยนะ
ขอบใจ
ต้องชาร์จลำโพง... แบตเตอรี่ต่ำ...
จะหาข้ออ้างทำไม มันอยู่ในห้อง ไปเอาสิ
- โอเค ไง - ไง
- สวิตา นี่บาลา บาลา นี่สวิตา - บาลา
ไปสิ
ไปได้แล้ว
- เขาน่ารักดีนะ - แหวะ
- ไง - ไง เป็นไงบ้าง
- คุณดื่มอะไรอยู่ - ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ
โค้กกับ... นั่นอะไรน่ะ
รัมกับโค้ก
ไง
ฉันไปก่อนแล้วกัน คุยกันไปนะ
การ์ธิก ฉันรู้ว่าคุณโกรธ
ผมขอโทษ นีวี
ผมคิดถึงคุณมาก
การ์ธิก ฉันจะไม่เลิกเล่นคริกเก็ต
ผมไม่อยากให้คุณเลิก
ไม่ใช่แค่ตอนนี้
แต่ตลอดไป
ผมกลัวว่าแม่ของผมอาจจะไม่ชอบ ถ้าคุณเล่นคริกเก็ต
เพราะงั้นผมเลยโกหก
ถ้าแม่ไม่ชอบ ผมก็น่าจะทะเลาะกับแม่
ไม่ใช่กับคุณ
นีวี...
ผมขอโทษจริงๆ
นีวี ขอร้องละ
ผมรู้
ผมทำตัวงี่เง่า
คุณไม่ใช่คนงี่เง่า คุณก็แค่...
งี่เง่าในวันนั้น
อาจจะหนึ่งอาทิตย์
เราโอเคหรือยัง ดีกันหรือยัง
เข้ามาสิ
ไง
กาเวรี
มันมากไปสำหรับวันเสาร์ธรรมดาๆ
ไม่ต้องการ ไม่มีความจำเป็น
คุณสวยอยู่แล้ว
จริงๆ นะ
คุณราชารัตนัม
คุณอยากมีอะไรกับฉันไหม
จะต้องทำเหมือนดาราหนังอังกฤษ
ยัยทึ่มเอ๊ย
เข้ามาสิ
ทุกคนอยู่ที่ระเบียง นายเป็นใคร
- ผมวิครามครับ - ไง วิคราม
มาหาใครเหรอ
นีวีดิ... หรือกาเวรีอยู่นี่ไหมครับ
กาเวรีเหรอ
นายรู้จักกาเวรีได้ไง
- เธอเป็นคู่ของผม - อะไรนะ
เธอเป็นคู่ร้องเพลงของผม
กาเวรีไม่เคยพูดถึงนายเลย
ผมก็ไม่ได้พูดเรื่องของเธอ ไปทั่วเหมือนกันครับ คุณลุง
นายอยู่นี่ก่อนนะ
ฉันจะไปเรียกนีวีดิตา อยู่นี่ก่อนนะ
นีวี บาลา
ราช ฉันมีบางอย่างจะบอกคุณ
วิครามมา
- พ่อเรียกหนูเหรอคะ - มีคนชื่อวิครามมาที่นี่
วิคราม...
อะไรกัน ทำไมทั้งสองคนถึงต้องอึ้งด้วย
เขาเป็นใคร รู้จักเขาได้ยังไง
วิคราม เข้ามาสิ
เข้ามาก่อน
ไง
สวัสดี ซุนดารี
ฉันบอกว่าสวัสดี
สวัสดี
เทวา
- ไง - วิคราม เซอร์ไพรส์จริงๆ
คุณเป็นไงบ้าง
ไง นีวี ขอโทษนะครับ คุณลุง
ไง
เธอมาหาฉันเหรอ
ทำไมล่ะ มีแต่เธอที่เดินทางเป็นพันกิโล มาเจอฉันได้หรือไง
ฉันอยากมาตอนที่อยาก
ตกลง
นั่นใครน่ะ
ซุนดารี
เธออยากได้สหาย
สำหรับบทต่อไปของชีวิตเธอหรือเปล่า
แน่นอน
เทวา...
เทวา... ขอบคุณนะ
ขอบคุณ เทวา
เกิดอะไรขึ้น
มีอะไรอยากบอกไหม
อะไร
มีอะไร
เข้าใจแล้ว
นีวี
กฎข้อที่ห้าคือข้อตกลงเรื่องความลับ
สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางนี้ จะอยู่กับพวกเรา
มีแค่เราสามคนเท่านั้นที่จะคุยเรื่องนี้ได้
โอเคไหม ตกลงนะ
- หนึ่ง... - สอง...
สาม...
นี่อะไร
คุณบอกว่ามีเรื่องจะบอกนี่
คำบรรยายโดย รัฐกานต์ อวรัญ
ผู้ตรวจสอบงานแปล วิสาขา ภูริไกร