Pamiętasz, co tata mówił o Gryfie?
Tylko my możemy go pokonać.
Mark.
Musisz w to wierzyć. Inaczej się nie uda.
Opiekuj się mamą.
Pokaż mi!
Jeśli ta brama istnieje, to mnie tam zabierz.
Muszę coś komuś podrzucić.
Podaj mi to.
Zaniosę to i pojedziemy dalej.
Dzień dobry, doktorze.
Mark, zablokuj drzwi. Szybko!
-Spokojnie. -Nie!
-Chodź grzecznie. -Co jest?
-Puśćcie mnie. Mamo! -Trzymajcie go!
Na ziemię.
Mamo!
Mark!
WYROCZNIA MUZYCZNA
Na terenie Czarnej Wieży są ogromne doły. Tutaj, tu i tutaj.
Kopalnie bazaltu Gryfa.
A co on tu robi?
Poluje na ludzi i więzi ich tutaj.
Zmusza ich do łupania kamienia.
-Thomas jest jednym z nich. -Właśnie.
Jest w jednej z kopalni.
-Jak go znajdziemy? -Zdaj się na mnie.
Zbudowałem chatę. Gdzieś tutaj.
Zbudowałeś chatę?
Jest w pobliżu
jedynego ujścia wody pitnej w tej okolicy.
Co kilka dni, gdy Rogaci polują na ludzi,
przychodzą po zapas wody, zanim popędzą ich do kopalni.
-Zaczaimy się. -I pójdziemy ich tropem.
-I uratujemy Thomasa. -Ty i ja.
LEPSZA ŚMIERĆ NIŻ HAŃBA
Chodźmy zachlastać demony.
Ojcze.
Podróżnik między Światami próbował oswobodzić brata
z karawany niewolników.
Tak jak przewidziałeś. Zdołał się nam wymknąć.
W ciągu tych wszystkich lat to moja pierwsza porażka.
Byłeś mi wierny i oddany,
Fendio.
Jak masz na imię?
Demia, Ojcze.
Obyś wykazał się lepiej niż twój poprzednik.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI DER GREIF WOLFGANGA I HEIKE HOHLBEINÓW
GRYF
Cześć, tu Mark. Mam dobre wieści.
Znalazłem Memo. Nie musisz zanosić książki mojej mamie.
Przynieś ją jutro do szkoły.
Tak czy owak, dzięki za wszystko. Do zobaczenia. Cześć!
Powiedziałem policji, że ci przykro
i że już nigdzie się nie włamiesz.
-A już na pewno nie do kościoła. -Dziękuję.
Nie wiesz, że mu nie pomagasz.
To, co mówił, brzmiało wiarygodnie.
Bo on sam w to wierzy.
Próbuje odróżnić prawdę od fikcji.
Całe życie się z tym zmaga.
A ty pomagasz mu zejść na manowce. Utwierdzasz te fantazje.
Przepraszam.
Becky.
Sama zdecyduj, czy nadal chcesz się z nim spotykać.
Ale jeśli ci na nim zależy,
zachowaj się odpowiedzialnie i zrób, co należy. Dobrze?
Zaczekam w samochodzie.
Odwiozę cię dziś do szkoły.
Tato?
Tak?
Mark wierzy w to, co tu jest napisane.
Dziękuję.
-Co jest? -To dobry pomysł?
Co takiego?
Mamy sami walczyć z armią rogatych potworów?
-Zostawmy to policji albo dorosłym. -Dobra...
Posłuchaj. Po pierwsze, nikt nam nie uwierzy. Po drugie,
masz talent do umniejszania swoich zasług.
Ocaliłeś nas przed potworami.
-Masz pieprzone supermoce. -Tak, ale sam nie wiem,
jak to działa.
Skoro wczoraj ci się udało, to znów dasz radę.
Żaden dorosły by temu nie podołał.
Dlatego to my uratujemy Thomasa. Ty i ja.
A nie jebana policja, jasne?
No i git!
Hej, włamywaczko. Jak było w domu?
Wspaniale.
A u ciebie?
Starzy są w delegacji. Jeszcze nic nie wiedzą.
-A nawet jeśli... -Becky!
Nie daj się wkręcić.
-Wszystko gra? -Tak.
-Na pewno? -Tak.
Dobra, bo ja muszę lecieć.
Przyniosłaś Kronikę?
Odbierz ją od mojego taty.
Twojego taty? Dlaczego?
Musimy to przerwać.
Co takiego?
Kontakt...
Między tobą a mną.
-Zrobiłem coś nie tak? -Nie.
Myślałem, że mnie lubisz.
-Lubię cię. -To w czym problem?
Muszę...
-Zachowajmy dystans. -W jakim sensie?
-Dwa metry? Dwa dni? Tygodnie? -Dystans i tyle.
-Powiedz chociaż, co zrobiłem. -Nie!
-Przecież się lubimy... -Nie!
-Bo? -Bo jesteś chory psychicznie.
Wierzysz w tę historię o Czarnej Wieży.
A ja tylko pogarszam sytuację.
Przykro mi.
Wszystko w porządku?
Gdzie Kronika?
Nie mam jej.
Spoko. Poradzimy sobie bez niej. Co nie?
Jasne. Poradzimy sobie.
Za pół godziny w kościele Martena.
Pójdę po rzeczy na wyprawę.
EKSPERYMENT OŻYWIENIA
SKLEP ZOOLOGICZNY
Dzień dobry, doktorze.
Panie Koteas...
Nie umawiał się pan na wizytę.
To pilne.
-Chodzi o komara. -Komara?
Nie mam zbyt wiele czasu.
Hej!
Szukałam cię.
Jak się czujesz?
-Dzień dobry. -Witam.
Przyjechałem odebrać sprzęt.
Ben Schröder?
Tak. Miałem być wczoraj. Zostawiłem wiadomość, że...
Za późno.
-Co? -Wypożyczyłem go wczoraj.
Miałeś odebrać przed 19.
-To wezmę inny. -Kolego, jest weekend.
Wpiszę cię na listę. Będzie za dwa tygodnie.
Potrzebuję sprzętu dzisiaj. Mam imprezę.
Czekaj, sprawdzę. No cóż, sprzęt jednak wyszedł.
Następnym razem dotrzymuj umowy.
To wszystko?
Jełop jebany!
Cholerna Sara!
Co jest?
Miałaś rację.
Pomogłam Sarze i sprzęt przepadł.
Jestem debilem. Zadowolona?
Ja mam ten sprzęt.
Odebrałam wczoraj z bratem.
Co?
Tak.
Jak zwykle.
Typowa Sara. Typowy ty.
I typowa ja.
Dzięki.
-Hej. -Cześć, Petra.
DR PHILIP CHENNARD PSYCHIATRA I PSYCHOTERAPEUTA
-Petra? -Kto to?
-Jörg Peters. Masz chwilę? -Przebieram się.
Chodzi o Marka.
SZATNIA DLA PERSONELU ŻEŃSKIEGO
Co się stało?
Chcę tylko zamienić słówko.
Moja córka Becky zaprzyjaźniła się z Markiem.
Masz córkę?
Zamieszkała ze mną dwa tygodnie temu. Poznała Marka w szkole.
I wygląda na to,
że jego stan jest poważniejszy, niż myślałem.
Ale...
Co to znaczy?
Mark wierzy we wszystko, o czym mówi kronika jego ojca.
-Witam. -Witam.
I podobno wybiera się do Czarnej Wieży.
Nie wiem dokładnie, co to znaczy.
Być może rozważa samobójstwo.
Masz personel, żeby umieścić go w szpitalu?
Personel?
Przyda mu się odpoczynek i kuracja. Jak Thomasowi.
Potrzebuje opieki i otuchy.
Obserwuj go, a potem podejmij decyzję.
Widziałam...
jak mój mąż się zabił,
a teraz Thomas zniknął.
Mam patrzeć, jak coś się stanie Markowi?
Nie powinnaś go zamykać w szpitalu psychiatrycznym.
Obędę się bez twojej pomocy.
KINO SCHLOSSPARK NIECZYNNE NA CZAS REMONTU
Pokaż mi, jak sterujesz oświetleniem.
I co ty na to, John?
Dobra, stary.
Powiem szczerze. Ta zakichana rudera...
to najbardziej odjechane lokum, jakie w życiu widziałem.
Jeśli twój sprzęt zadziała bez zarzutu,
zabiorę cię w trasę. Dobra?
Spoko.
A DJ?
Jeszcze nie znalazłem.
To może ja?
-John. W pytę! -Tak?
Mów mi Dirk.
I co on na to? Spoko?
Mówiłam, że się uda.
Ty nie w szkole?
Zwolnili nas.
Po co ci plecak?
Umówiłem się z kimś.
Możemy porozmawiać?
Nie mam czasu.
Witaj, Mark.
Mamo!
Trzymajcie go!
Przytrzymaj go!
Ucieka!
Wygląda odlotowo.
-Naprawdę ekstra. -Dzięki.
Rozbrajasz bombę? Nawet na mnie nie spojrzysz?
Teraz lepiej?
-Świetnie. -Dobra.
-Chcesz wiedzieć, w czym problem? -Jasne.
Nie chcę już być twoim szoferem.
Ta wczorajsza wtopa w kościele...
Mam 18 lat. Mogę być odnotowany.
Jesteś miła tylko, gdy czegoś chcesz. Gdy ja ciebie potrzebuję, to cię nie ma.
Nawet nie mogę do ciebie zadzwonić. Bez sensu.
Wszyscy wiedzą, że ze sobą chodzimy.
A ty udajesz, że mnie nie widzisz.
Jakbyś się mnie wstydziła.
Kurde, Sara. Tyle dla ciebie robię.
Jeśli nie chcesz się do mnie przyznać, to z nami koniec.
Czekam już pół godziny. To pół dnia dla Thomasa.
-Psychiatrzy mnie ścigali. -Dopiero teraz?
-Nie spieszyło im się. -Ja nie żartuję.
Luz. Nikogo tu nie ma.
-Mama wie o tym kościele. -Może...
Szybko!
Trzymaj go.
Hej!
Zostawcie go!
-Spokojnie. -Przytrzymajcie mu głowę.
Ruchy!
Mark?
Co to?
Kurde, co to było?
Nie mam pojęcia.
Czemu?
Nie wiem.
Cholera, lepiej odejdźmy od bramy.
Muszę wrócić. Nie zostawię ich tak.
To zły pomysł.
-Czekaj. -Muszę im pomóc.
Gdy zobaczyliśmy Thomasa w karawanie, powiedziałeś coś rozsądnego:
„Nie teraz”.
Teraz ja mówię ci to samo.
Obwinią ciebie.
Jeśli się tam pokażesz, wsadzą cię do wariatkowa.
Teraz...
nic tam nie wskóramy.
To nie była nasza wina.
Tutaj mamy plan. Misję.
-Ocalić Thomasa. -Właśnie. Ty i ja.
Będziemy bohaterami!
Pokonywałem tę drogę każdego dnia.
Od bramy do lasu, przez pustynię,
wzdłuż koryta rzeki aż do jeziora w górach.
Dzień w dzień. W tę i z powrotem.
W tę i z powrotem.
Po tygodniu pomyślałem: „Mark nie wróci.
„Zostanę tu na zawsze”.
-Przykro mi. -Nie było aż tak źle.
Im dłużej tu byłem, tym bardziej czułem się jak u siebie.
-Nie to co w domu. Obłęd, nie? -Czarna Wieża zmienia ludzi.
Też to czujesz?
Motyle w brzuchu.
Jakby antycypacja.
Jakbyś otwierał prezent.
Odzyskałem sprawność w nodze.
Wyostrzył mi się wzrok i umysł.
I poprawił się mój styl walki.
Mam kij treningowy, nazwałem go Ulrich. Później ci pokażę.
Jak Lars Ulrich.
Skoro Wieża potrafi zdziałać cuda z obibokiem jak ja,
to co dopiero z tobą? Co nie, superbohaterze?
-Daleko jeszcze? -Za tą górą.
No dobra. Najlepszy jak dotąd album lat 90. Dawaj.
-Numer jeden: Nirvana, Nevermind. -W życiu.
-Numer dwa: Dr. Dre, The Chronic. -Stary!
-Numer trzy: Pavement. -Serio?
Wpadniesz na imprezę?
Jasne.
Cieszę się, że tu jesteś.
Dzięki.
Widzimy się na imprezie!
To tylko piwo.
Mam złe wieści.
-Może to pomyłka. -To był Mark.
-Niemożliwe. -Zidentyfikowano go.
Ostrzegałem cię, Becky.
Poczuł, że mu wierzysz, i poddał się fantazjom.
Zabił kogoś.
Przykro mi.
Od teraz masz mnie słuchać.
Będziesz w swoim pokoju. Szlaban na telewizję i telefon.
Dopóki nie wrócę.
Rozumiemy się?
Dobrze. Idź do swojego pokoju.
Policja chce mnie widzieć.
Wkrótce się ściemni. Odpocznijmy tutaj.
Dobrze.
Jörg Peters do komisarza Bräkera.
W porządku. Proszę.
Wezwałam Chennarda.
Wiem.
Ostrzegałeś mnie, a jednak to zrobiłam.
Najpierw Karl, potem Thomas, a teraz...
Dr Peters już tu jest?
Poradzisz sobie sama?
Od teraz będę musiała.
Dr Peters.
Trzech pielęgniarzy... I to.
W ciągu 40-letniej kariery czegoś takiego nie widziałem.
Pytanie za milion dolarów. Czy to na pewno pański pacjent?
-Czy Marka byłoby na to stać? -Tak.
Owszem.
LEK NA CAŁE ZŁO
Zastanawiasz się czasem, kto to wszystko wybudował?
Te kolumny, kasetony?
To wszystko jest w Kronice.
Chodzicie ze sobą?
-To tylko zdjęcie do paszportu. -Podoba ci się.
Wiesz, w jakim sensie.
Nie wiem.
A ty jej się podobasz?
-Nie wiem. -Stary.
„Tak”. „Nie”. „Nie wiem”.
Lubisz lakoniczne odpowiedzi?
Musimy iść. Prędko!
Co się dzieje?
Ruchy!
-O co chodzi? -Tu nigdy nie pada.
W czym problem? Pada deszcz. Co z tego?
Wylęgają się pod wpływem wilgoci.
W tym problem.
Biegiem!
Kurwa!
Ciężka noc, co?
Kolesie wyschli na wiór.
Daliśmy czadu, co nie?
Czadu?
Na tej skale!
Kaszka z mleczkiem!
Co jest? Nie wyspałeś się?
Czemu nic nie mówiłeś o tych roślinach?
Bo zazwyczaj tu nie pada.
Zazwyczaj?
Dla ciebie to jakiś obóz przygodowy.
Wreszcie możesz się wykazać.
Wyluzuj.
Jeśli chcesz wiedzieć, mogliśmy umrzeć. I to z twojej winy.
Od teraz masz mnie z góry ostrzegać. Jasne?
Jeszcze raz powiesz „kaszka z mleczkiem”, to...
to...
„Droga Becky. Zanieś książkę mamie
„i razem otworzycie bramę.
„Tęsknię”.
Jednak miałeś rację.
Zaczekasz? Zniosę tylko parę pudeł.
Spoko, pójdę z tobą.
Nie wiem, czy w mieszkaniu jest bałagan i czy ojciec jest w domu.
-I czy jest w dobrym humorze. -Przeżyję.
Wygląda super!
-Tak myślisz? -Tak!
Żałuję, że wcześniej tu nie byłam.
Dzień dobry. Jestem Sara.
Jego dziewczyna.
Dzwoniła jakaś Becky. Czeka na telefon.
Miło mi.
Wsiadaj. Daj mi plecak.
Dzięki.
-Możemy już jechać? -Do biblioteki?
-W biurze ksiąg wieczystych? -Tak.
Na drugim końcu miasta?
-A stamtąd do Marka? -Do jego mamy.
Za tą górą będzie jezioro.
Przepraszam.
Że cię nie ostrzegłem.
To było głupie i ryzykowne. Wybacz.
W porządku.
Jezioro ci się spodoba. Popływamy sobie. Orzeźwimy się.
Będzie git.
Tędy i jesteśmy na miejscu.
Przodem, przyjacielu.
-Przez zarośla? -Prosto nad jezioro.
A nie lepiej zaczekać na Rogatych tutaj?
Słuchaj, stary. Zgrywałem bohatera i nawaliłem.
Ale tobie wszystko zwisa. Wszystko jest do bani.
Po co mieć supermoce, skoro się ich nie używa?
Nawet Superman nie latałby z kijem w dupie.
Idę popływać.
Chodź, stary! Woda jest w sam raz!
Pieprzyć to.
Odlot, nie?
WYROCZNIA MUZYCZNA
Przeoczenie.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger