Czego chcesz?
Man-Ith!
Pokaż się wszystkim...
iluzjonisto.
Panie, wypełniam pakt
gwarantujący wolność mojemu ludowi.
Moi szpiedzy donoszą,
że chłopak nie może powrócić do świata ludzi.
Wszystko idzie zgodnie z twoim planem.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI DER GREIF WOLFGANGA I HEIKE HOHLBEINÓW
GRYF
-Sam to zbudowałeś? -Mówiłem. Czarna Wieża zmienia ludzi.
Czerpią wodę z jeziora.
Zatrzymują się tu z niewolnikami w drodze do kopalni.
Ukryjemy się tu i zaczekamy na Rogatych.
Patrz.
Stąd możemy ich obserwować.
Oni nas nie zauważą.
Kaszka z mleczkiem.
Zarąbiście.
Przychodzą za dnia. W nocy chyba słabo widzą.
-A jeśli przyjdą w nocy? -Jeszcze się nie zdarzyło.
-A jeśli? -No to nie wiem.
Nie mam tu monitoringu.
A jakieś narzędzia?
Jeszcze trochę.
Dobra. Super.
Teraz!
Powinno zadziałać.
Tak.
Znajdźmy więcej kości.
Wiem, jak to brzmi,
ale Czarna Wieża istnieje!
Mark szuka Thomasa. Potrzebuje naszej pomocy.
Mark zrobił coś,
czego nie da się już naprawić.
Zaniedbałam go.
Nic mu już nie pomoże.
Według Kroniki Gryf manipuluje ludźmi. Podstępnie ich wrabia.
Mark nie jest mordercą!
Sama widziałam.
Nie wierzę, że to zrobił.
Nie chcę już tego słuchać.
Żegnam.
Ale ja chcę.
Komisarz Bräker, dochodzeniówka.
Policja szukała Marka w całym Krefelden.
-Bez skutku, prawda? -No właśnie.
A ostatnio widziano go
w kościele Martena.
Ojciec ci to powiedział? Niewielu o tym wie.
Nikt mi nie mówił. Sama wiem.
Kościół został zbudowany ponad 400 lat temu
przez Martena Zimmermanna.
Kamieniarza z Krefelden, przodka Marka i Thomasa.
Proszę.
Oskarżono go o uprawianie czarów i skazano na śmierć.
Uwięziono go w piwnicy jego własnego kościoła.
Ale jakimś cudem
zniknął bez śladu
i nikt go więcej nie widział.
Archidiecezja Kolonii prowadziła dochodzenie.
-Jakoś się wymknął? -Też tak myślałam.
Aż znalazłam to.
To biologiczni przodkowie
Marka i Thomasa. Proszę.
Niemal wszyscy Zimmermannowie przepadli bez śladu.
Każdy z nich ostatni raz widziany był w kościele
albo miał z nim jakiś związek.
Jest pełno raportów.
Wolontariat w kościele,
Zimmermann remontuje kościół...
Myślicie, że to zbieg okoliczności?
Czy jednak jest tam brama?
-Do Czarnej Wieży. -Dość.
Przez 15 lat słuchałam tych bzdur.
Czarna Wieża, Gryf...
-Ale... -Nie wszyscy zaginęli.
Ojciec Marka się podpalił.
Pochowałam jego prochy na cmentarzu.
Jest jakiś dowód, że ta brama istnieje?
Jak najbardziej.
Z pomocą jej
i Kroniki
możemy ją otworzyć.
-Co to za kronika? -Mam ją tu. Zaraz.
Mam ją...
w plecaku.
Ile ci zejdzie?
Przebiorę się i wezmę klucze.
Piętnaście minut?
-Pięć? -Martwisz się, że znowu cię rzucę?
Nie chcę się spóźnić.
Wyluzuj, zaraz wracam.
Czekaj!
Rety, jesteście w domu. Cóż za rzadka przyjemność.
Policja tu była.
To było nieporozumienie.
Włamałaś się do kościoła.
Do kościoła!
Możemy pogadać później?
Albo nigdy, jak zwykle. Spieszę się.
Marsz do swojego pokoju.
-Serio? -Sara, dłużej tak nie może być.
Chcesz kiedyś przejąć firmę czy nie?
Nagle się troszczycie?
-Bo raz podpadłam? -Raz?
Prowadzasz się z Benem Schröderem. Całowaliście się. Przed domem.
-A teraz włamanie. -Jeśli to się rozniesie...
-Nie znacie Bena. -To kryminalista. Tyle nam wystarczy.
-To nie był jego pomysł. -To nieodpowiednie towarzystwo. Dość.
Możecie się...
-Chwileczkę! -Ani kroku!
INTERNAT ŚWIĘTEGO WITA
-Nie możecie. -Jeśli wystawisz choć stopę za próg,
poślemy cię do szkoły z internatem. Jasne?
-Słucham? -Dzień dobry. Jestem Ben.
-Zabieram Sarę na imprezę. -Nie ma jej w domu.
To niemożliwe.
Właśnie ją tu przywiozłem.
Widocznie się rozmyśliła.
Przykro mi.
-Co to? -Pozbierałem na plaży.
-Skąd wiesz, że można to palić? -Chcesz powąchać?
Zaryzykowałeś?
Przyznaję się z czystym sumieniem.
Chyba trudno o głupszą odpowiedź.
Czemu wiecznie jesteś taki spięty?
Stary. Tylko małe dzieci w ten sposób ryzykują.
-Rozsądni ludzie tak nie robią. -Wyluzuj trochę.
Powiedzmy,
że pójdziemy za Rogatymi do kopalni
i znajdziemy Thomasa.
Złapię go i zabiorę ze sobą do domu.
-Dobry plan. -A co z tobą?
Pójdę pieszo. Wpuścisz mnie przez bramę.
To pestka. Mnóstwo razy pokonałem tę trasę.
Sam nie wiem.
Nie mogę cię tu zostawić.
Nie martw się. Byleś sam się wydostał.
Uda nam się.
Co jest? Optymizm cię dopadł?
Mark Zimmermann został optymistą.
To podejrzane.
Po tym skoku z klifu
chyba zdołam się teleportować.
Prawidłowo.
Jeśli poćwiczę.
Już widzę minę ojca
na wieść, że jego kaleki syn uratował Thomasa.
Nie jesteś kaleką.
Może nie dla ciebie.
U siebie w domu jestem.
-Keziah Jones? -Tak.
Nie jest aż taki badziewny.
Dobra, kopsnij.
Jeśli to pomaga doceniać dobrą muzykę, to spróbuję.
Kurde, daje kopa.
To tylko zioło.
Chrzanić sklep z płytami. Otworzymy zielarnię.
Młodzi ludzie są nad jeziorem.
Zbudowali kryjówkę
i planują pójść za łowcami do kopalni, by uwolnić brata.
Ojcze, jeśli poślę łowców nad jezioro,
to jeszcze dziś sprowadzę tu Podróżnika między Światami.
-Man-Ith! -Panie.
Jeden z was urobi Podróżnika nad jeziorem.
Przekaż szpiegom w świecie ludzi, że nie chcę żadnych komplikacji.
Zadbam o to.
Siemanko!
Ruszałeś mój plecak?
Nie. A co?
Ktoś w nim grzebał.
-Może lunatykujesz. -Nigdy.
To pewnie zwierzę.
-W szałasie? -Tak. Nie martw się.
Czasem wchodzą do środka.
Nie martwię się.
Zaczniemy trenować?
Co ty tu robisz?
Przyszłam po swój plecak.
Wszystko w porządku?
Nie przebrałaś się na imprezę.
Właź.
Gdzie byłeś? Nie mamy klucza.
Mam szlaban.
-Cholera. -Przykro mi.
Nie mogłam dać Benowi kluczy do kina.
Pewnie myśli, że znów go rzuciłam.
-A gdzie Sara? -Nie wiem. W domu.
-Mam to gdzieś. -Co robisz?
-Przyniesiecie resztę z auta? -Tak. Ale co się stało?
Mogę zabrać plecak?
Został w samochodzie. Wybacz.
-Nie szkodzi. -Idziesz na imprezę, tak?
Daj mu klucze. I przeproś go ode mnie. Proszę.
-Dobrze. -Baw się dobrze.
Pierwszy raz wylądowałem w swoim pokoju.
Za drugim razem w Wyroczni.
Za każdym razem patrzyłem w Kronikę
i myślałem o konkretnym miejscu.
Nie za trzecim razem.
Racja.
Więc Kronika nie ma nic do rzeczy.
Co jeszcze pamiętasz?
Lęk.
Napięcie, przyspieszony puls, cały kram.
Czyli musisz się bać.
Co wywołuje u ciebie lęk?
-Beverly Hills, 90210. -Nie zgrywaj się.
Czego się boisz?
-Wielu rzeczy. -Na przykład?
Nie wiem. A ty?
W zeszłym roku bałem się, gdy wykryli guza u mojej mamy.
Spróbuj jeszcze raz...
Jesteś dziś rozproszony.
No i?
Wybacz. To nie działa.
Wiem, że niektórych rzeczy wolimy nie pamiętać.
Ale lęk pomaga się teleportować.
Nie chowaj głowy w piasek.
-Nie robię tego. -To co?
Potrzebuję tylko...
Normalni ludzie nie uciekają w połowie zdania.
Zobaczyłem coś.
Co takiego?
Pewnie jakieś zwierzę.
Zawsze przychodzą w ciągu dnia?
Inaczej byśmy ich usłyszeli.
Co kilka dni?
Jesteś pewien?
Dotąd tak było.
-O co chodzi? -Mają Thomasa.
A my siedzimy tu bezczynnie. O to chodzi.
Miałeś ćwiczyć teleportację.
To na nic. Trzymaj wartę.
Pan Koteas.
Znów zjawia się pan bez zapowiedzi.
Ludzie umawiają się na wizyty.
Zachowujesz się podejrzanie. To nieprofesjonalne.
Komar przyniósł wieść.
Mark Zimmermann jest nad jeziorem i szykuje się do konfrontacji.
Z moją pomocą. Ty targasz głazy. To ciężka robota.
Ale to ja ponoszę główne ryzyko.
Urobiłem Marka. Podsunąłem mu Becky.
A potem mu ją odebrałem, by wywołać w nim gniew.
Wiesz, co to oznacza?
Wielki Orzeł przebudził się dzięki mnie.
Zamordowałem Chennarda i zrzuciłem winę na Marka.
Ryzykowny zabieg, ale przeprowadzony idealnie.
Poślij komara z wieścią do Wielkiego Orła.
Nie jestem szarakiem jak ci z kościoła Martena.
-Doniosę mu o tym w szczegółach. -Dobrze.
Nie zamierzam tu gnić.
A dziewczyna wie już o Czarnej Wieży?
Becky? Tak. Ale w to nie wierzy.
Jest u siebie. Wszystko pod kontrolą.
Oby.
Wielki Orzeł nie chce komplikacji.
Przy mnie nie musi się obawiać.
Becky?
Rebecca?
-Wpadniesz na imprezę? -Jasne.
-To był Mark. -Niemożliwe.
„Droga Becky. Zanieś książkę mamie
„i razem otworzycie bramę.
„Tęsknię”.
Jednak miałeś rację.
Masz rację.
Z czym?
Chowam głowę w piasek.
Boję się myśleć o sobie.
Przypominać sobie przerażające chwile.
Boisz się bać.
Jak mam się teleportować?
Jak uratuję Thomasa?
Może nie musisz myśleć o czymś złym.
Może...
Świetny pomysł.
Świetny pomysł!
Serio?
Mark?
Mark!
Witaj, Krefelden!
Tak!
Udało się?
Opanowałem to.
Zrobiłem to cztery razy z rzędu.
Każde uczucie działa. Nie tylko strach.
Nie działa tylko w obrębie jednego świata.
Jak stąd do szałasu.
Muszę wrócić do naszego świata.
Dlatego tyle to trwało.
Wczoraj zacząłem się martwić.
-Tyle mnie nie było? -Tak.
Muszę zwiększyć tempo.
Pomyślę o następnym miejscu, zanim się przeniosę.
Przynieś jeszcze...
KINO SCHLOSSPARK NIECZYNNE Z POWODU REMONTU
Pieczątka. Wchodzisz.
Gdzie jest Ben?
Przy konsoli.
-Oni są ze mną. -Chwila, pieczątka.
Gotowe.
Dzisiejsza muzyka gra głośniej?
Nie, uszy ci się zestarzały.
Ben! Masz może mój plecak?
-Sara chciała przyjść, ale... -Mam to gdzieś.
Skończyłem z nią.
-Porozmawiaj z nią. -Po co? Z nami koniec.
Jesteś zły. I pijany.
Zaczekaj do jutra, wtedy się upewnisz.
Chcesz wiedzieć, czy jestem tego pewny?
Zaraz ci pokażę. Chodź.
-Nigdy więcej tego nie rób. -Wybacz.
-Gdzie mój plecak? -W kuchni chyba.
Dwa dla ciebie. Cztery marki. Dzięki.
-Co dla ciebie? -Dwa piwa.
Dobra, trzymaj jedno...
Co pijesz?
Kurwa!
Wszystko gra?
-Okradli mnie! -Serio? Cholera.
Kto by ukradł pieprzoną książkę?
Z plecaka?
Położyłem ją na skrzynkach z piwem.
Chciałem, żeby wyschła.
Co?
Jakiś debil postawił na niej beczkę
i nasiąkła piwem.
Masz tequilę?
Tak. Tam.
SÓL
Kto tu jest?
Tata?
To ty, tato?
Czego ode mnie chcesz?
Mogłeś mnie posłuchać...
dawno temu.
Obiecałeś mi coś.
Nie jesteś moim ojcem.
Spójrz na mnie.
To twoja wina.
-Wiesz, jak to jest... -Nie jesteś moim ojcem.
...gdy trawi cię ogień?
-Obudź się. -Gdy skóra ci pęka?
-Obudź się. -Gdy oczy ci parują?
Wiesz?
Mark.
-Wiesz, jakie to uczucie? -Obudź się!
To boli.
Co się dzieje?
Z kim rozmawiałeś?
-Stój! -Co?
Mów, o co biega. Dość tego.
Coś tu nie gra.
Ktoś próbuje namieszać mi w głowie.
To tylko koszmar.
Nieprawda.
No to co?
Znów jakieś zwierzę?
-Nie rób tego. -Czego?
Nie traktuj mnie jak durnia.
Mówię ci, że ktoś tam jest.
-Jeśli nie wierzysz, to spierdalaj. -Nikogo tu nie było.
Nie chcesz przyznać, że tracisz rozum.
Więc się odwal.
Dobra.
Chcesz wiedzieć, co się stało? Co widziałem?
Jasne.
Mój ojciec...
Twój zmarły ojciec...
Złapał mnie tak i oparzył mi rękę.
Pokazać ci?
Nic nie widzę.
Był tam.
Naprawdę.
Tracisz rozum, Zimmermann.
CYRK DAIKIRI
-Ile? -Osiem marek.
-Reszty nie trzeba. -Dzięki.
Hej, Maya.
Dokąd to?
Czemu już idziesz?
Już przerzuciłeś się na następną?
Co cię to boli?
-Przejmujesz się? -Nic nie rozumiesz, prawda?
-Durny palant. -Czekaj.
Nie widzisz, że wszędzie za tobą łażę?
Że niby...
Tak, ty zakuta pało.
Nie wiedziałem.
Chciałam być z tobą, od kiedy miałeś siedem lat
i wjechałeś rowerem w nasze auto.
Mój ojciec chciał cię zabić.
Powiedziałam: „Nie, tatusiu!
„Kiedyś chciałabym za niego wyjść”.
I wciąż tak uważam.
Myślałem, że po prostu masz mnie za miłego chłopaka...
Widocznie jestem tępy.
Fakt, jesteś.
Głupi palant.
Maya!
Proszę!
Dzięki.
Pomocy... Błagam, Maya.
Sprowadzę pomoc.
Co ty tu robisz?
Sprzątam twój bałagan.
Maja potrzebuje pomocy. Musimy wezwać karetkę.
Z nikim nie rozmawiaj.
Dawno nigdzie nie wychodziłaś?
-Co? -Dawno nie wychodziłaś?
Wyglądasz, jakbyś dawno nie bywała wśród ludzi.
Z ciebie też żaden Kevin Costner.
Wybacz, chciałem być miły.
Powinniśmy razem...
Chodź ze mną.
Strasznie wrzeszczą.
Musimy jeść.
Ja ich nie tknę.
A ja tak.
Ich zapach chroni nas przed Rogatymi.
Jakimi Rogatymi? Jeszcze żadnego nie widziałem.
-Winisz mnie? -Nie!
-To nie moja wina, że się nie pokazali. -Nie winię cię.
-Miałem wrażenie, że tak. -Mylisz się.
Przynajmniej mam jakiś plan.
A ty? Masz jakiś?
-Wiesz, jak uratować Thomasa? -Ucisz te cholerne ryby!
Nie wrzeszcz tak!
Gdzie są pinezki?
Daj mi je.
Pogięło cię?
Wyciągnij kij z dupy i spójrz prawdzie w oczy.
Chyba ci odbiło, stary.
Wiem, co ci dolega. Dlaczego jesteś takim dupkiem.
I czemu nie masz kumpli. To nie przez twoje wybuchy.
-Nie wiem, o czym mówisz. -Owszem, wiesz.
Trzymasz się z dala od innych, żeby o niczym nie pamiętać.
Ale Thomas mi wszystko powiedział.
Każdy szczegół...
na temat waszego ojca.
-Przestań. -No już, odstaw scenę.
Nawrzeszcz na mnie. Mam to gdzieś.
Doprowadzimy to do końca.
Przypomnisz sobie.
Powtarzam: przestań.
Pojechaliście do warsztatu.
Ty, Thomas i wasz tata.
Chciał spalić swoje zapiski na temat Gryfa.
Żeby nikt nie mógł znaleźć Czarnej Wieży.
Zostań tu i pilnuj Kroniki. Choćby nie wiem co.
Obiecujesz?
Obiecałeś, że zaczekasz.
Zamknij się.
Ale latarka nagle zgasła.
I ciemność sprowadziła strach.
Thomas!
Idź.
Proszę, nie zostawiaj mnie samego. Proszę!
Stać! Policja.
Odstaw kanister.
Gdyby Thomas nie wrócił,
żeby cię uspokoić, zamiast trzymać się planu,
wasz tata nadal by żył.
Zabierzcie go stamtąd!
Wyciągnijcie go.
Nie rób tego!
Wiem, że to boli.
Nie lubisz słuchać prawdy.
Zamknij się!
Jeśli chcesz się z tym uporać,
musisz się z tym pogodzić.
Twój ojciec nie żyje...
przez ciebie.
Nie!
Jest gotowy.
Ślij łowców!
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger