AFLEVERING 1 ZE NOEMDEN ME MAGISCHE HANDEN
MET FLORA FRÍAS
Oké, kom op.
Ik weet niet hoe vaak ik heb gezegd dat ik niet kan stoppen.
Maar ik ga je missen.
VAN TRUE CRIME-PODCAST TOT BROADWAY-THRILLER
Ik was geobsedeerd door die podcast over Dolores,
maar zo had ik het me niet voorgesteld.
-Ze is een onsympathiek personage. -Ik snap bijna waarom ze het heeft gedaan.
-Bijna. -Maar jij hebt haar menselijk gemaakt.
-Een echte persoon. -Bedankt.
Ik moest echt in haar huid kruipen om het konijn uit de hoed te toveren.
Want dit is echt zware ellende.
Ik ben er hopelijk snel klaar mee.
Klaar? Dit is een groot succes.
Ik zie er elke dag 20 posts over.
Heb je dat gezien over het café in Taipei dat knoedels met mensenvlees serveert?
Ja. En menselijk beenmerg in die bistro in Parijs?
-Dat moet zij zijn, toch? -Feiten.
-De echte Dolores is nog ergens. -Nee.
De auto is er. Kom je naar het feest?
Of ik kom? Natuurlijk. Ik was alleen dit bloed er even af.
-Gefeliciteerd. -Je was briljant.
-Tot ziens. -Bedankt.
-Bedankt. Tot straks. -Ik hou van je.
-Dag. -Ik ook van jou. Dag.
CRIMINELE MASSEUSE ALS KANNIBAAL
Wees niet bang. Ik ben het maar.
Ik ben niet het monster dat jij van me maakt.
Ik ben net als jij,
als alles fout zou gaan.
Ik dacht dat je...
Dood was? Dat weet ik. Dat was handig geweest, hè?
Want jij gebruikt mijn naam en maakt me beroemd
om de verkeerde redenen.
Je verdient geld voor iedereen,
behalve voor mij.
Wat is er met je hand gebeurd?
Mijn hand? Je was toch in mijn huid gekropen?
Heb je dat stukje gemist in je onderzoek?
Ga je me vermoorden?
Nee.
Erger.
Ik ga je dingen vertellen die je nooit kunt vergeten,
die je altijd bij zullen blijven.
En dan
ga je me helpen.
-Ga ik je helpen? -Ja.
Hoe?
Door het verhaal recht te zetten.
CRIMINELE MASSEUSE ALS KANNIBAAL
Want weet je,
ik was geen bloeddorstige psychopaat zoals iedereen zei.
Ik was een meid in Washington Heights.
Washington Heights. Dat was de beste tijd van mijn leven.
Herinner je je de jaren na 9/11, toen iedereen samen wilde komen?
Maar het was ook de tijd van Giuliani. En de stad trad streng op
tegen ons.
Dat is je huis in Hoboken, schat.
Dominic was koning hier.
-Heb je klanten? -Ja.
En in die vijf jaar was ik zijn koningin.
Ik hield zoveel van die man dat ik alles voor hem zou hebben gedaan.
En dat deed ik.
Antonio? Ben je er?
Blijf daar, alsjeblieft.
Dominic zei dat die man veel wiet ging kopen.
Blijf staan. Handen omhoog.
Dominic Arfonso.
Nooit van gehoord.
Dominic? Kun je...
Sorry. Dit nummer is niet langer in gebruik...
Als u deze boodschap hoort...
-Sorry. Dit nummer is niet... -Dominic?
-...in gebruik. -Dominic.
Ze hebben me 16 jaar opgesloten.
Zestien jaar in de staatsgevangenis
voor bezit met intentie tot verkoop en mishandeling.
In een cel met een handloze masseuse uit Philly,
mijn vriendin Tabitha.
Toen, op een ochtend in 2019,
gaven ze me mijn kleren terug.
Ze gaven me 200 dollar en een treinkaartje.
Ze zetten me af op het station alsof ze me een gunst deden.
Die voorstedelijke eikels vonden vast dat ik het had verdiend.
Dit is de trein naar Grand Central. Kaartjes.
-Kaartjes. -Ja, ik heb het.
-Hier. -Dat is je bonnetje.
Sorry.
Eerste halte in Manhattan, Harlem-125th Street.
O, mijn god. Mijn New York.
Ik liep naar het noorden,
naar de enige plek waar ik misschien kon slapen. Ik had geen familie meer.
Mijn ouders stierven toen ik op school zat en toen nam Dominic me in huis.
Hij is vast verdergegaan, maar ik heb hem 16 jaar beschermd.
Hij is me een plek schuldig.
Ik ben er. Washington Heights.
Wat is dit?
Gentrificatie.
Oké, niet helemaal.
Als mijn enige naaste er niet is, heb ik een wonder nodig.
Wat is dit voor onzin?
Hallo?
Hallo. Is Dominic er?
Wie?
Woont Dominic hier nog?
Ik ken hem niet. Sorry.
Hallo?
Vroeger vond ik vijf trappen niet erg.
Hoi.
Hoi, luister. Het spijt me.
Ik heb hier gewoond en zou ook nooit iemand zomaar binnenlaten.
Dit is ongepast, maar ik ben net terug.
Ik ben 16 jaar in het buitenland geweest.
Ik hoop gewoon dat mijn vriend hier nog woont
of dat je misschien weet... Hoi.
-Hoi. Bedankt. -Weet je niet waar je vriend is?
Ik denk dat hij dat niet meer is.
-Schat? Wat... -Het is oké.
-Nee. -Het spijt me echt. Dit is gênant,
maar heb je een tampon?
Of iets anders. Ik wil niet bloeden op je vloer.
Nee.
-Kom. -Bedankt.
Onder de wastafel.
De tegel achter het toilet. Alsjeblieft, God.
Heb je een Jehova's getuige binnengelaten?
Verdomme. Kom op.
Ja.
Verdomme. Ja.
Ik had moeten weten dat het weg zou zijn. Ik ben niet gek,
maar ik moest het zelf zien.
Dat is je huis in Hoboken, schat.
Hij liet me stikken.
De enige die ik nog had op de wereld.
Je hebt me laten stikken.
Je hebt me verdomme... Je hebt me laten stikken. O, mijn god.
-Gaat het wel daarbinnen? -Ja, ik ben oké. Bedankt.
Ik ben niet oké.
-Misschien moet je ergens anders... -Ik had een ongelukje.
Hoelang wonen jullie hier?
In dit huis?
Sinds juni?
Weten jullie wie hier eerst woonde?
Nee.
Hebben jullie het nummer van de huisbaas?
-Nee. Het gebouw is vorig jaar verkocht. -Ja.
-Een andere huisbaas. -Oké.
We kunnen niks doen.
-Oké. -Sorry.
Ik wilde niet tot last zijn.
Zo wil ik niet zijn.
Hé, sexy schatje.
Praat je niet met me? Ik wilde je helpen.
Wie zoek je?
-Ik zoek Dominic. -Dominic wie?
Dominic Arfonso.
Ik heb jou hier nooit gezien.
Nou,
ik woonde hier vijf jaar met Dominic.
-Dat zeg je alsof ik hem ken. -Waarom vraag je het dan?
Hij runde deze straat en zou nooit toestaan dat een werknemer
in het openbaar geld aannam, zoals jij net deed.
Doe me een lol en blaas je rook niet in mijn gezicht.
Ben je een bitch?
-Wat? -Je bent een bitch.
Geef me geen reden om vandaag terug naar de bak te gaan.
Breng me niet in de verleiding, klootzak.
Je probeerde me in brand te steken.
-Waar heb je last van? -Val dood, stomme eikel.
Vroeger durfde niemand hier met me te sollen, maar nu?
Alles is weg.
Behalve...
Een luchtspiegeling.
Empanada Loca.
Verdomme.
Zie jij me ook niet? Shit.
Jezus.
Sorry, jongedame. Gaat het?
'Jongedame'? Zo noemde mijn vader me.
De mijne 'jongeman', als ik problemen had.
Ik wil best problemen, als ik hem kan zien.
Ik ken het gevoel.
-Bedankt. -Geen dank.
Welkom bij Empanada Loca. We hebben een aanbieding, drie voor vijf dollar.
O, god.
Het heet niet voor niks Empanada Loca.
Kan ik je helpen?
Ja. Het spijt me.
Dit is de eerste plek die er nog is en precies hetzelfde is.
-Ik weet het. Zo triest. -Nee. O, mijn god.
Vroeger stonden mensen hier in de rij.
Ik heb deze tent zo gemist.
Schattig.
Meid, je bent lang. Je zou model kunnen zijn.
Hier. Mijn favoriet. Guave en kaas.
Die vind ik lekker. Mag ik die?
Oké. 1,85 dollar.
-Hier. -Ik kan geen 50 wisselen.
-Oké. -Is het wel echt?
Ja. Ze gaven me 200 dollar in briefjes van 50.
Dat is alles wat ik heb. Kan het echt niet?
Sorry.
Beleid.
Echt?
Ik wil in een gat kruipen en sterven,
maar ik heb niet eens een gat.
Dolores Roach?
-Luis? -Jezus.
-Jij bent het. -Louie, je bent groot geworden.
O, mijn god. Dolores Roach in levende lijve.
Wat lang geleden. En je bent geen dag ouder geworden.
Nellie, deze dame en ik kennen elkaar al heel lang.
-Oké. -Maak je geen zorgen.
Ik zorg voor je. Je hebt viptoegang tot Empanada Loca para siempre.
-Kom mee. Vooruit. -O, god. Bedankt.
Mijn trots en vreugde...
Mijn guave en kaas.
Hetzelfde geheime recept sinds mijn vader deze zaak opende in '87.
Het spijt me.
-Ik waarschuwde je niet voor de spatzone. -Ja.
-Het is mijn dag niet. -Kom op.
-Wanneer ben je vrijgekomen? -Vanmorgen.
Pas vanmorgen?
En je...
Ben je meteen hierheen gekomen?
Ik weet het.
-Ik dacht... -Dacht je?
-Ik dacht... -Wat dacht je?
Dat ik bij Dominic kon logeren.
Dominic?
-Weet je waar hij is? -Ik bedoel...
Ik heb Dominic voor het laatst met jou gezien.
-Serieus? -Ja.
Weet je waar hij is?
Nee. Daarom vroeg ik het jou.
-Ik weet niks. -Toen je werd gepakt,
kreeg hij een hartaanval.
-O, mijn god. Wat? -Ik heb ook gehoord dat hij in Oregon is
om in een kwekerij te werken. Niemand weet het precies.
Alleen dat hij niet hier is.
Verdomme.
-Verdomme. -Kalmeer, schat. Het is goed.
Het is niet goed. Ik heb 16 jaar opgegeven om hem te beschermen.
Nu wonen er kinderen in ons appartement.
Al ons geld is weg. Alles wat ik in vijf jaar heb gespaard.
-Ik heb niks. -Zit je in een doorgangshuis of...
Doorgangshuis? Echt niet.
-Een reclasseringsambtenaar? -Geen voorwaardelijk.
Ik heb mijn volledige straf uitgezeten.
Dus ik ben klaar.
Shit, man.
Yo.
Het positieve is
-dat je niet op drugs wordt getest. -Op drugs getest?
Nellie.
Let jij op de klanten.
-Oké. -Kom mee. Ik woon nog in de kelder.
Shit. Dat is waar ook. Hij woont onder de zaak.
Ik herinner me dit huis.
Waar is je vader? Is hij nog steeds de baas?
Nee. Hij is een paar jaar geleden overleden. Zijn nieren.
Wat erg, Luis.
-Ik mocht hem echt. -Bedankt.
Zestien jaar weg, alleen voor die plant.
Op hoop van zegen.
Deze soort heet Sour Apple Pop.
Het is... Shit. Sorry.
-Wacht. Ik help je. -O, god.
Geen zorgen. Ik help je.
Mijn longen zijn het niet meer gewend.
-Verdomme. -Wat is er?
Er is weer geen water. Sorry, meid.
Het gebouw is een paar maanden geleden verkocht
en de nieuwe huisbaas klooit met mijn water en zo.
Valt hij je lastig?
-Nee. -Moet je weg?
Nee. Ik heb een contract.
Man. Deze wiet is heel sterk.
Omdat het die medische kwaliteit is.
Je kunt het nog steeds niet legaal kopen in New York. Dus ik vond een albino.
Hij haalt het bij een apotheek in Colorado.
Serieus? Er is zelfs gentrificatie in de drugshandel.
-Er is weer water. -Mijn god. Wat?
Bedankt.
Ik zweer je
-dat ik hem ga vermoorden. -Wie?
De nieuwe huisbaas is een hufter.
Dit is vaker van eigenaar veranderd, maar het was nooit meer waard
dan wat wij betaalden. Maar nu is deze buurt
populair geworden.
Hoe stoned is hij?
Hoe stoned ben ik?
Dit was mijn hele leven een empanada-zaak. Dat blijft zo tot mijn dood.
Hij klinkt gestoord. Net als mijn vader na zijn tweede whisky.
-Net als toen kan ik nergens heen. -Je kunt niet...
O, mijn god. Wat is er?
Wat? Kom op. Nee.
-O, mijn god. -Ik voel me raar.
-Shit. -Ga zitten, oké? Ontspan.
Dit spul is sterk.
-Ik heb een paniekaanval. -Oké.
-Ik heb verdomme een paniekaanval. -Haal gewoon adem.
Je schouders zijn gespannen.
-Je nek ook. -Ja.
-Wat? -Je handen.
Hoezo kun je dit zo goed?
Ik heb in de bak tien jaar lang massages gegeven.
En daar zaten boze wijven.
Maar ik kon ze allemaal in gelatine veranderen.
-Ze noemden me 'Magische Handen'. -Magische Handen Dolores.
Ik dacht dat ik hier mijn werk van kon maken.
Een echte masseuse worden.
Dat klinkt goed, D. Je hebt een plan.
Mijn plan was Dominic vinden, want hij moet me een huis geven.
-Dat is wel het minste. -Laat die vent doodvallen.
D, je kunt hier blijven.
Echt?
Ik ga niet liegen.
Toen ik deze bank zag, dacht ik dat ik hier vanavond kon slapen.
-Mijn vaders kamer is vrij. -Zelfs op je vloer. Het maakt niet uit.
-Ik wilde hem verhuren. -Ik heb 200 dollar.
-Dat gaat niet lang mee. -Ik vraag niks.
-Ik beloof dat ik snel een baan vind. -Nee. Stop.
-Ik vind een baan. -Dolores, stop.
Oké?
Je mag die kamer hebben zolang je wilt.
Ik geef je ook te eten. En wiet.
Nee, grapje. Of niet.
Het zou leuk zijn om jou hier te hebben, Dolores.
Er zijn veel mensen weg.
Laat je me hier echt een tijdje gratis wonen?
Ik laat je niet.
Ik vraag het je.
Waarom zou je dat voor me doen?
Ik mis je, Dolores Roach.
Ik heb veel aan je gedacht.
Als ik andere opties had gehad, zou ik dat eng hebben gevonden.
Alleen, met de deur op slot, stoned.
Een wonder.
In deze kamer is Luis' vader overleden,
maar het voelt hier best veilig.
Best veilig.
De oude overhemden van Luis' vader.
Ik rol me op
en denk aan Tabitha.
Want dit is de eerste avond zonder haar sinds een heel lange tijd.
En ik denk aan
Dominic,
mijn grote liefde.
Ik denk aan Luis' vader die vredig is gestorven in deze kamer.
Ik wist niet hoeveel mensen er nog zouden sterven in die kamer,
misschien niet zo vredig.
Flora, kom je naar het feest?
Ja.
Ik zie je daar.
Oké.
Je kunt echt goed luisteren.
Ondertiteld door: AC