KOSZMAR DOLORES ROACH
ODCINEK 1 NAZYWAJĄ MNIE MAGICZNE DŁONIE
TEATR BRITANNIA
W ROLI GŁÓWNEJ FLORA FRÍAS
Dobra, chodźmy.
I nie wiem, ile razy ci mówiłam, że nie mogę przestać!
Ale będę za tobą tęsknić.
OD PODCASTU DO THRILLERA NA BROADWAYU
Miałem obsesję na punkcie tego podcastu o Dolores,
ale nie tak to sobie wyobrażałem.
-Jest taka antypatyczna. -Prawie rozumiem, czemu to zrobiła.
-Prawie. -Zrobiłaś z niej człowieka.
-Stała się prawdziwą osobą. -Doceniam to.
Musiałam naprawdę wleźć w jej skórę, by wyciągnąć królika z tego kapelusza.
Ale coś wam powiem: to ciężkie gówno.
Chętnie się z nią pożegnam.
Pożegnasz? To się dopiero rozkręca.
Codziennie widzę o tym przynajmniej 20 postów.
Widziałaś to o kawiarni w Tajpej serwującej pierogi z ludzkim mięsem?
Tak! Albo to o ludzkim szpiku kostnym w bistro w Paryżu?
-To musi być ona, prawda? -Fakt.
-Prawdziwa Dolores wciąż gdzieś tam jest. -Nie.
Samochód już jest. Idziesz na imprezę?
Czy idę? Oczywiście, muszę tylko zmyć tę krew.
-Gratulacje! -Byłaś genialna.
-Pa. -Dzięki.
-Dzięki. Na razie. -Kocham cię!
-Pa. -A ja ciebie. Pa.
MASAŻYSTKA ZZA KRAT KANIBALIZM
Nie bój się. To tylko ja.
Nie jestem potworem, jakiego ze mnie robisz.
Jestem taka jak ty,
gdybyś miała pecha.
Myślałam, że...
Umarłam? Wiem. Byłoby ci to na rękę, co?
Bo ciągle o mnie gadasz, czyniąc mnie sławną
z niewłaściwych powodów.
Robiąc kasę dla wszystkich
poza mną.
Co ci się stało w dłoń?
W moją dłoń? Myślałam, że „wlazłaś” w moją skórę.
Tego nie zdołałaś się dowiedzieć?
Zabijesz mnie?
Nie.
Tylko gorzej.
Powiem ci rzeczy, których nigdy nie zapomnisz,
których nie da się zmyć.
A potem
pomożesz mi.
-Pomogę ci? -Tak.
Jak?
Mówiąc, kurwa, jak było naprawdę.
MASAŻYSTKA Z WIĘZIENIA W PRZEKRĘCIE KANIBALSKIM
Bo widzisz,
nigdy nie byłam żądną krwi socjopatką, za jaką mnie mają.
Tylko laską z Washington Heights.
Washington Heights, to były najlepsze lata mojego życia.
Pamiętasz lata po 11 września, kiedy wszyscy próbowali się zjednoczyć?
Ale to wciąż był czas Giulianiego. A w mieście zrobiło się nieciekawie
dla niektórych.
To na twój dom w Hoboken, mała.
Dominic był królem dzielnicy.
-W porządku. Masz klientów? -Tak.
I przez tych pięć lat byłam jego królową.
Kochałam go tak cholernie mocno, że zrobiłabym dla niego wszystko.
I zrobiłam.
Antonio? Jesteś tu?
Zostań tam, proszę.
Dominic mówił, że ten facet dużo kupi.
Nie ruszaj się. Ręce do góry.
Dominic Arfonso!
Pierwsze słyszę.
Dominic? Dominic, czy...
Przepraszamy. Wybrany numer jest nieaktywny...
Jeśli słyszysz to nagranie...
-Wybrany numer jest nieaktywny. -Dominic?
Dominic!
Zamknęli mnie na 16 lat.
Szesnaście lat w więzieniu stanu Nowy Jork
za posiadanie z zamiarem i napaść na policjanta.
Szesnaście lat w celi z bezręką masażystką z Filadelfii,
moją Tabithą.
Aż pewnego ranka w 2019 r.
oddali mi moje ubrania.
Dali mi 200 $ żelaznej kasy i bilet na pociąg.
Podwieźli mnie, jakby robili mi przysługę.
Te podmiejskie skurwysyny pewnie myślą, że dostałam za swoje.
To jest pociąg do Grand Central. Bilety.
-Bilety. -Tak, mam bilet.
-Proszę. -To rachunek.
Przepraszam.
Pierwszy przystanek na Manhattanie, Harlem-125th Street.
O Boże, mój Nowy Jork.
Zaczęłam iść na północ
do jedynego miejsca, gdzie mogło być dla mnie łóżko. Nie miałam już rodziny.
Moi rodzice zmarli, kiedy byłam w liceum. Potem przyjął mnie Dominic.
Wiem, że musiał żyć dalej, ale chroniłam jego tyłek przez 16 lat.
Jest mi winien nocleg.
No to ruszamy. Washington Heights.
Co jest, kurwa?
JOGA W MIEŚCIE
Pełna gentryfikacja.
Dobra, nie do końca.
Jeśli nie ma tu mojego zastępstwa rodziny, będę potrzebowała cudu.
Co to, kurwa, jest?
Halo?
Cześć. Jest tam Dominic?
Kto?
Czy Dominic nadal tu mieszka?
Niestety go nie znam.
Halo?
Mając 20 lat, wbiegałam po schodach.
Cześć.
Cześć, bardzo przepraszam.
Kiedyś tu mieszkałam i też nigdy bym nikogo nie wpuściła.
Wiem, że to niestosowne, ale właśnie wyszłam...
wyjechałam z kraju i nie wracałam przez 16 lat.
Mam tylko nadzieję, że mój chłopak nadal tu mieszka
albo że wiesz... Cześć.
-Cześć, dzięki. -Nie wiesz, gdzie twój chłopak?
Chyba nie jest już ze mną.
-Skarbie? Co... -Nic.
-Tak. -Przepraszam. Wstyd mi spytać,
ale masz może tampon?
Albo cokolwiek. Staram się nie pobrudzić ci podłogi.
Nie.
-Już. -Dzięki.
Jest tam pod zlewem.
Płytka za toaletą. Boże, proszę.
Wpuściłaś świadka Jehowy?
Dalej, do cholery.
Tak!
Kurwa. Tak.
Wiedziałam, że już nic nie ma, nie jestem głupia,
ale musiałam sama sprawdzić.
To na twój dom w Hoboken.
Zostawił mnie samą.
Jedyny bliski człowiek, jak mi został.
Pieprzony... Zostawiłeś mnie, kurwa, żebym zgniła!
Zostawiłeś mnie, żebym, kurwa, zgniła. O Boże.
-Hej, wszystko w porządku? -Tak, w porządku. Dziękuję.
Nieprawda.
-Może poszukaj gdzie indziej... -Wybaczcie, miałam mały incydent.
Od kiedy tu mieszkacie?
Tutaj?
Od czerwca?
Znacie poprzednich lokatorów?
Nie.
A mogłabym prosić o numer do właściciela?
-Nie. Budynek został sprzedany rok temu. -Tak.
-Teraz inny właściciel. -Okej.
Nie możemy pomóc.
-Dobrze. -Wybacz.
Nie chciałam was zdenerwować.
Nie chcę być kimś takim.
Hej, seksowna laleczko!
Nie chcesz ze mną rozmawiać? Chciałem ci pomóc.
Kogo szukasz?
-Szukam Dominica. -Jakiego Dominica?
Dominica Arfonsa.
Nigdy cię tu nie widziałem.
No cóż,
mieszkałam tu przez pięć lat z Dominikiem.
-Jakbym wiedział, kto to jest. -To po co pytałeś?
Rządził na tej dzielni i nie pozwoliłby tym, co dla niego pracują,
obracać kasą na widoku, jak ty to zrobiłeś. Widziałam.
Zrób mi, kurwa, przysługę: nie dmuchaj mi dymem w twarz, proszę.
Jesteś suką, co?
-Co? -Jesteś suką.
Hej! Nie dawaj mi powodu, bym wróciła dziś do więzienia.
Nie kuś mnie, ty głupi skurwielu.
Cholera, suko! Próbowałaś mnie podpalić!
-Co ci odbiło? -Pieprz się, głupi dupku.
Nikt tu ze mną nie zadzierał, a teraz?
Nie ma już nic.
Z wyjątkiem...
Jak fatamorgana na pustyni.
Empanada, kurwa, Loca!
Kurwa!
Ty też mnie nie widzisz? Kurwa mać!
Jezu!
Przepraszam, młoda damo. Nic ci nie jest?
„Młoda damo”? Mój tata tak mnie nazywał.
Mój mówił: „młodzieńcze”, gdy go wkurzyłem.
Zniosłabym wkurzenie, byle zobaczyć tatę.
Znam to uczucie.
-Dziękuję. -Proszę.
Witamy w Empanada Loca. Mamy specjalną ofertę, trzy za 5 $.
O Boże.
Cholera, nie bez powodu to miejsce nazywa się Empanada Loca.
Mogę jakoś pomóc?
Tak, przepraszam.
To pierwsze miejsce, które wciąż tu jest, i wygląda, kurwa, tak samo!
-Wiem, to takie smutne. -Nie! O Boże.
Kiedyś ustawiały się tu długaśne kolejki.
Tęskniłam za tym.
To miło.
O kurde, aleś ty wysoka. Mogłabyś być modelką.
O, tu są. To moje ulubione. Te. Guawa i ser.
Palce lizać. Poproszę jedną.
Dobra, 1,85 $.
-Proszę. -Nie mogę tego rozmienić.
-Okej. -Jest prawdziwy?
Tak. Dali mi 200 $ w pięćdziesiątkach.
To wszystko, co mam. Naprawdę nie możesz?
Przepraszam.
Taka polityka.
Naprawdę?
Chcę wleźć do dziury i umrzeć,
ale nawet nie mam dziury.
Dolores Roach?
-Luis? -Jasna cholera!
-To ty! -Louie, jesteś już dorosły!
O mój Boże! Dolores Roach we własnej osobie.
Wieki cię nie widziałem, mami. I wcale się nie zmieniłaś.
Nellie, ta piękna dama i ja znamy się od dawna.
-Okej. -O nic się nie martw.
Zajmę się tobą. Wiesz, że w Empanada Loca będziesz VIP-em para siempre.
-Chodź. Vente! Chodźmy! -O Boże. Dziękuję.
Moja duma i radość.
Moja guawa i ser.
To ten sam tajny przepis, odkąd moi starzy otworzyli to miejsce w 1987 roku.
Przepraszam.
-Nie ostrzegłem o strefie rozbryzgu. -No.
-Mam kiepski dzień. -Przestań.
-Kiedy w ogóle wyszłaś? -Dziś rano.
Dopiero co wyszłaś?
I...
Wróciłaś właśnie tutaj?
Wiem.
-Cóż, chyba myślałam... -Chyba?
-Myślałam... -Myślałaś... Co myślałaś?
...że wpadnę do Dominica.
Dominica?
-Wiesz, gdzie on jest? -Wiesz...
Nie widziałem Dominica tak długo jak ciebie.
-Poważnie? -No.
Wiesz, gdzie jest?
Nie. Dlatego zapytałam ciebie.
-Bo nie wiem. -Jak cię zabrali,
podobno miał zawał.
-O Boże. Co? -Słyszałem też, że wyjechał do Oregonu,
żeby hodować zioło. Nikt nie wie, co się stało.
Każdy tylko wie, że go tu nie ma.
O cholera.
-Cholera! -Spokojnie! Już dobrze.
Nic nie jest dobrze! Przez 16 lat kryłam jego tyłek.
Teraz jakieś dzieciaki u nas mieszkają.
Pieniądze przepadły, wszystko, co odłożyłam przez pięć lat!
-I gówno mam, Luis. -Jesteś w ośrodku resocjalizacji czy...
W ośrodku? Chciałabym.
-Masz kuratora? -Nie.
Odsiedziałam cały wyrok nakazany przez sąd.
Więc zabij mnie, bo to koniec.
Kurde, stara.
Hej.
Z pozytywów,
-nie zrobią ci testu na narkotyki? -Że co?
Hej, Nellie!
Miej oko na klientów.
-Dobra. -Chodź. Nadal mieszkam w piwnicy.
O cholera, racja. Mieszka pod sklepem.
Pamiętam to miejsce.
Gdzie twój tata? Wciąż jest tu szefem?
Nie, zmarł kilka lat temu. Wysiadły mu nerki.
Przykro mi, Luis.
-Naprawdę go lubiłam. -Doceniam to.
Odebrano mi 16 lat przez tę roślinę.
Raz kozie śmierć.
Ta odmiana nazywa się Kwaśne Jabłuszko.
To jest... Cholera. Przepraszam.
-Chwila. Pomogę ci. -O Boże.
Nie martw się, zaraz ci pomogę.
Moje płuca się odzwyczaiły.
-Kurwa! -Co się stało?
Znowu nie ma wody. Przepraszam, mała.
Ten cholerny budynek sprzedano kilka miesięcy temu
i nowy właściciel robi mnie w chuja, jeśli chodzi o wodę.
Nęka cię?
-Nie. -Wywali cię?
Nie. Jest dobrze, mam umowę najmu.
Człowieku, to zioło jest mocne.
Tak, bo to marihuana medyczna.
Nie kupisz jej legalnie w Nowym Jorku, ale znalazłem takiego albinosa.
Zaopatruje się w ambulatorium w Kolorado.
Bez jaj. Biznes narkotykowy też się zgentryfikował.
-Woda wróciła. -O mój Boże. Że co?
Dziękuję.
Przysięgam na Boga,
-zabiję gościa. -Kogo?
Nowy właściciel to gnojek, wiesz?
Budynek zmieniał właścicieli, ale nigdy nie był wart więcej,
niż płaciliśmy. Ale teraz
okolica staje się kurewsko popularna.
Ale się upalił.
Ale się upaliłam.
Były tu empanady, gdy się urodziłem, i będą tu też, gdy umrę.
Koleś gada głupoty, jak mój tata po dwóch whisky.
-Ale nie mam dokąd iść. -Nie możesz...
O Boże, co się z tobą dzieje?
Co? Co ty... Spokojnie.
-Boże. -Ale mrowi.
-O cholera. -Usiądźmy, dobra? Zrelaksuj się.
To mocne gówno, stary.
-Chyba mam atak paniki. -Okej.
-Mam, kurwa, atak paniki. -Nie, oddychaj. Po prostu oddychaj.
Ale masz spięte ramiona.
-I szyję. -No.
-Co? -Twoje dłonie.
Skąd to umiesz?
Przez dziesięć lat zarabiałam w więzieniu na masażach.
A było tam sporo wkurwionych bab.
Ale po moim masażu każda z nich miękła jak guma.
-Nazywają mnie „Magiczne Dłonie”. -Dolores Magiczne Dłonie.
Myślałam, żeby zająć się tym na serio.
Być zawodową masażystką.
Tak, to brzmi świetnie, D. Masz plan.
Moim planem było odnaleźć Dominica, bo jest mi winien nocleg.
-Chociaż tyle jest mi winien. -Jebać tego kolesia.
D, w sumie... Możesz zostać tu.
Naprawdę?
Bo szczerze mówiąc,
kiedy zobaczyłam tę kanapę, pomyślałam, że może dziś tu przenocuję.
-Nie, pokój taty jest pusty. -Może być choćby podłoga.
-Pusty. Chciałem go wynająć. -Mam 200 $.
-Nie wiem, jak będzie. -Nie wezmę kasy.
-Jak najszybciej znajdę pracę. -Nie, przestań.
-Znajdę pracę. -Dolores, przestań.
Możesz mieszkać w tym pokoju, ile chcesz.
Możesz też u mnie jeść. I palić zioło.
Nie, żartuję. Albo i nie.
Byłoby naprawdę miło mieć cię w pobliżu, Dolores.
Tylu ludzi już nie ma.
Naprawdę pozwoliłbyś mi tu zostać, tylko na trochę, za darmo?
Nie tylko ci pozwalam.
Proszę cię o to.
Czemu to dla mnie robisz?
Tęskniłem, Dolores Roach.
Dużo o tobie myślałem.
Gdybym miała teraz jakiś wybór, mogłoby mnie to przerazić.
Sama, za zamkniętymi drzwiami, naćpana.
To cud.
W tej sypialni zmarł ojciec Luisa,
ale teraz czuję się tu bezpiecznie.
Jakoś tak bezpiecznie.
Stare koszule taty Luisa i takie tam.
I leżę skulona,
myśląc o Tabicie,
bo to moja pierwsza noc bez niej od zajebiście wielu dni.
Myślę też
o Dominicu,
miłości mojego życia.
I o tacie Luisa umierającym spokojnie w tym pokoju.
Nie miałam pojęcia, ilu jeszcze ludzi umrze w tym pokoju,
może nie tak spokojnie.
Floro, idziesz na imprezę?
Tak.
Spotkamy się tam.
No dobra.
Ależ z ciebie dobra słuchaczka.
Napisy: Joanna Gierlicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger