KOSZMAR DOLORES ROACH
ODCINEK 4 „Już siedziałam w pudle, człowieku”
Wrócę do więzienia.
Pearlman Property Group, powiadasz?
Kto następny?
Tak.
Możemy porozmawiać?
To jak?
Tak?
Nie mamy informacji ani w sprawie wykupu, ani czynszu.
-Wykup! -Termin upłynął w zeszłym tygodniu.
-Powtórzysz nazwisko? -Jonah Pearlman.
Rozmawiałem z Gideonem Pearlmanem. To twój...
-Mój ojciec. -Ojciec.
Prowadziliśmy negocjacje.
-Negocjacje? -Tak.
-Ostatnio z nim rozmawiałem. -Luis.
Wie, że Empanada Loca musi istnieć.
-Klienci czekają. -Wie, że to w jego interesie.
Kiedy z nim rozmawiałeś?
Sześć dni temu.
Sprawdzę w telefonie.
Masz coś z tego na piśmie?
A nie dlatego tu jesteś?
Co takiego?
Nie przyszedłeś z umową?
Musiało dojść do nieporozumienia.
Nie, bracie, luzik.
Nie jestem zły. Zadzwoń do niego.
-Wyjaśnimy to i już. Dzwoń. -Nie.
Wyjechał.
Zgadza się. Pamiętam, wspominał o wycieczce.
Tak? A mówił dokąd?
Nie.
Atlantic City, na północ?
-Nie. -No dobrze.
-Rozmawialiście przez telefon? -Tak.
-Nie przyszedł osobiście? -Nie, nigdy.
Szkoda, bo chciałbym uścisnąć mu dłoń
i pokazać owoce naszej pracy.
Gdzie moje maniery?
Przepraszam cię.
Spróbujesz słynnej empanady Muy Loco?
Luis?
Matko Boska ludożerna, nie.
Jedyne w swoim rodzaju, lokalne mięsko. Czegoś takiego nie jadłeś.
-Jeszcze nie są gotowe. -Są, można wydawać.
-Spróbuj guawy i sera. -Musisz spróbować.
-Nie próbowałem empanady. -Zabrakło Muy Loco.
-Cześć. -Cześć.
Oto nasza specjalistka od empanad.
-Nellie, to... -Jestem Jonah.
Nellie.
Jonah Pearlman z Pearlman Property Group.
Jesteś nowym właścicielem.
-Nie ja, ale mój... -Coś przecieka w kuchni.
-W naszym budynku? -Tak, mieszkam w 3B.
Dopiero to remontowaliśmy.
Remontowaliście 3A, naprzeciwko, gdzie mieszka białas!
-Nie chcę tego zgłaszać... -Nie trzeba.
Nie zgłaszaj.
-Zaraz to sprawdzę. -Mam pracę i pracuję.
Nellie.
-Idź, pokaż mu. -Serio?
Serio?
No przecież dam radę. To mój lokal.
No dobra.
-Pokażę ci. -Dobrze.
Mogę skubnąć?
Oczywiście.
-Pewnie. -Mój Boże.
-Co? -Nic.
Proszę, przyjacielu.
Nigdzie na świecie takich nie znajdziesz.
Pójdę do piekła.
To kaczka?
To kęs tatusia.
Tajemnica handlowa.
Rozumiesz.
Naprawdę dobre, dzięki.
Jestem z tego dumny.
Prowadź.
Odezwę się.
Tak czy siak, musisz zapłacić zaległości.
Tak jest.
Dziękuję.
Tak.
Mówiłem ci, Magiczne Dłonie, wygraliśmy.
Ty jesteś jakimś chorym pojebem.
Nakarmiłeś nim jego syna.
Syna, Luis.
Mówiłem, mami. Najciemniej pod latarnią.
Pozbywamy się wszystkich dowodów.
Słyszałaś go. Wciąż mam dług do spłacenia.
Wybacz.
Wracam do pracy.
Nie pójdę do piekła.
To już jest piekło.
Nie mogę tak żyć.
Ale nadal nie mam dokąd pójść.
A może?
ZRÓB TO
Stwórz pieprzony plan.
Co to jest?
-Co, kurwa? -Z głowy!
Z głowy.
Chciałeś się pozbyć dowodów, to się ich pozbyłam.
Pero coño, kto tu wpierdolił zabezpieczenie?
Moje arcydzieło.
To ja po tobie sprzątam, a ty...
Już siedziałam w pudle, człowieku.
Gdybyś chciał mi pomóc,
wrzuciłbyś ciało do rzeki, a nie karmił nim jego syna.
Zjadłby pan.
Co?
Jak ten mit grecki.
Edypa?
Mówię przecież.
To już wszystko?
Z czego?
Z pieprzonego Pearlmana!
Tak, to resztka mięsa.
To koniec.
Koniec.
Prowadzę tu firmę.
Muszę zadbać o czysty start.
Nowy początek. Dokończyć to, co zaczęłam lata temu,
zanim Dominic rozpieprzył mi życie.
Jakie są szanse, że któryś z tych dzieciaków zabił gospodarza?
Przepraszam.
UWOLNIĆ WIĘŹNIÓW Z CELI ŚMIERCI GEORGINA BELLYARD
Jasna cholera, Georgie.
Moja najbliższa przyjaciółka przez te dwa lata.
Trzymała mnie za rękę na pogrzebie taty.
Kopę lat.
Kurwa, co jest?
Opowiem o tym, czemu sprawcy przestępstw bez przemocy
GEORGINA BELLYARD – WYKŁADOWCA
powinni jako pierwsi skorzystać...
To ona?
Nie chcę mówić w imieniu...
-Dobra! -Mogę pomóc?
Proszę? Znam ją.
Profesor Bellyard jest zajęta.
-Trzeba się umówić. -Nie chcę się umawiać.
Chcę wrócić do szkoły.
-Chce się pani zapisać? -Tak.
No to zapraszam, coś wymyślimy.
Hej, Dolores.
Sucz jedna.
Co tam?
Od dawna się kręcę na tej dzielni
i nigdy nie widziałem kolejki po te gówniane empanady twojego chłopaka.
-Zmieniliśmy przepis. -Doprawdy?
-Nie wiem, o co pytasz, ale... -To moja dzielnia.
-Sprzedajesz to moim klientom? -Niczego nie sprzedaję.
-Masuję. -Widziałam tam moich stałych bywalców.
Myślisz, że to melina?
-Nie widziałam ich od tygodni. -Odsiedziałam 16 lat za trawkę.
-Po chuj mi ten syf? -Bo nikt cię nie zatrudni.
-Magiczne Dłonie. -Wracam do szkoły.
Żeby dostać pracę w biurze i robić zakupy w supermarketach?
Może.
Dolores Roach w ołówkowej spódnicy i szpilkach.
Muszę to zobaczyć.
Źle zaczęłyśmy.
Jestem prawdziwą masażystką. Jeśli nie wierzysz,
chodźmy na dół i ci pokażę.
-Oprowadzisz mnie? -Lepiej.
Zrobię ci masaż.
Chodź.
Na dziś koniec z Muy Loco.
Wszystko wyprzedane.
Przykro mi.
ZAKAZ WSTĘPU
Jeśli chcesz,
rozbierz się tak, żeby czuć się komfortowo.
W porządku.
Mam świece zapachowe, muzykę.
Chcesz coś?
Wszystko.
No dobrze.
Gdzie nauczyłaś się masować?
Od Tabithy w więzieniu.
Była masażystką.
Sama już nie pomasuje, więc nauczyła tego mnie.
Dlaczego nie pomasuje?
Odcięli jej ręce.
-Nie. -Poważnie.
Serio.
Uczyła cię w pudle masażystka bez rąk?
Dokładnie tak.
I lubisz to robić?
Lubię.
Myślę, że to mój bilet na wyjazd stąd.
Uwielbiam kobiety z ambicjami.
Dokąd chcesz wyjechać?
Nie wiem.
Kocham Nowy Jork.
Ale chcę uciec z tego miasta.
Niedaleko. Chcę mieć przestrzeń, spokój, prostotę.
Może Jersey?
Wystarczy kupić bilet.
Te dłonie zaprowadzą cię o wiele dalej.
Ze mną też.
Mam obie ręce, ale chciałabym mieć obok
kogoś tak pięknego i utalentowanego jak ty.
Przepraszam na chwilę.
Spałam z dwiema osobami w ciągu ostatnich 20 lat.
Nowy początek?
Co ty robisz?
Mam gdzieś, jakich sztuczek się nauczyłaś w pace.
Nie jestem głupia. Gdzie dragi?
Nie ma dragów.
Mówiłam ci. Pokazałam.
Tutaj? Najciemniej pod latarnią?
Co ty gadasz? Co robisz?
Zostaw mój stół!
Co ty robisz? Nie!
Dominic cię olał jak byle kapuś, co nie znaczy,
że jest ci winien miejscówkę.
O co ci chodzi?
Dominic nie był kapusiem.
Ty nic nie wiesz.
Co?
Dominic cię wrobił, słonko.
Nie.
-Nie. -Nie?
-Nie. -A jak myślisz, co się stało?
Złapali go.
A ja wpadłam, bo tam byłam. Zdarza się.
A on potem musiał zniknąć.
A to, że wiedział...
Porzucił mnie, ale mnie nie wrobił.
Nie chrzań, byłam tam. Federalni węszyli, ktoś musiał beknąć.
To nie mógł być on.
Wiedział, że się podłożysz.
Pozwolił ci na to.
Dał ci za siebie zgnić.
To kawał gnoja, wiem.
A rżnął jak maszyna.
Spałaś z Dominikiem?
Ja i połowa suk z Washington Heights.
No co? Miałam wrażenie, że w domu nikt mu nie daje.
To było kłamstwo.
To wszystko było kłamstwem.
Co to, kurwa, jest?
Mapa marzeń?
To Jersey? Twój dom w Jersey?
Pokaż.
To ma być Dominic? Robisz mu masaż?
„Zrób to”.
Kuźwa.
Prawie zapomniałam.
Dzięki za masażyk.
Suko, ugryzłaś mnie!
Jesteś pizdą.
Jesteś pierdolnięta.
Dobra.
Dobra, zaczekaj.
Tabitha kazała owinąć prawą rękę wokół szyi od tyłu.
Jeśli nie uda się skręcić karku na stojąco, wystarczy...
upaść.
Wrobił mnie.
On mnie wrobił.
Jak mogłam nie wiedzieć?
Wrobił mnie.
Takich empanad nie ma nigdzie na świecie.
Ale jednocześnie są uniwersalne.
Mocno wierzę, że jesteś tym, co jesz.
Szczerze.
No proszę.
Porozmawiaj z Dolores. Ma interesującą historię.
Zawsze szukam ciekawych historii.
Po co te wywiady?
Robię podcast o nieznanych nowojorskich klejnotach,
które odkrywam.
Nowe klejnoty.
Nie wiem, czy znasz.
W każdym razie Empanada Loco to ideał.
Moi słuchacze rozniosą to miejsce.
Muszę dbać o interesy,
bo ostatnio straciłem całą partię...
Niezłą sztukę mięsa.
Właśnie.
Dzwonił nowy rzeźnik.
Przyszła nowa dostawa.
Na wszelki wypadek zaniosłam ją na dół.
Czeka na ciebie.
Pogadamy później, muszę ogarnąć dostawę.
Może rano?
Żaden problem. Czekam na górze.
Piękny dzień. Idę na spacer.
Dziękuję, Dolores. Kocham cię.
Ja pierdolę.
Może Jonah zerknie na ten uszkodzony stopień?
Nie! Wszystko pod kontrolą.
Sama to naprawię. Właśnie idę po rzeczy.
Nie schodź tam. Jeszcze coś ci się stanie.
Dobra.
Wrócę do więzienia.
-Dolores, masz chwilę? -Nie mam. Muszę iść.
-Szybkie pytanko. -W porządku.
Czy Luis mnie zdradza?
Tylu nowych klientów, a zamawia mniej mięsa.
Kurwa mać.
Nie wiem. Coś wspominał o nowym rzeźniku. Nie wiem.
Lojalność nic już nie znaczy?
Pewnie nie. Lecę. Muszę z kimś...
Idź. Mam więcej pytań, ale idź.
O Boże. Wrócę do więzienia.
Z powrotem do paki. Wrócę za kraty.
Wrócę do więzienia.
On ma pytania, ja też.
Czy ten skurwiel zdradzał mnie przez cały czas?
Najszczęśliwsze pięć lat było kłamstwem?
Może wiedziałam, że mnie wrobił. Oczywiście, kurwa, wiedziałam.
Ale nie mogłam o tym myśleć, bo wiedziałam, że muszę go chronić.
On to wiedział.
Mógł mnie poświęcić.
Byłam ofiarą. Nadal, kurwa, jestem.
I będę, dopóki sama z tym nie skończę.
Dopóki nie skończę z nim.
Kuźwa, tęsknię za tą suką.
Nie umarłaś.
Nie odzywałaś się, nie wiedziałam.
Jak tam w krainie wolności?
Miałaś rację.
Nie było go tam.
Nie wiem, gdzie jest.
Wrobił mnie.
Wiem.
Ty nie wiedziałaś?
W takim razie co... Albo gdzie...
U kumpla.
Ma knajpę z empanadami.
Tę, którą uwielbiam.
Wynajmuję piwnicę i masuję ludzi za kasę.
-Masujesz? -Tak.
Czyli to nie była strata czasu.
-Wykorzystuję to, czego mnie nauczyłaś. -To miłe.
Nie rozumiesz. Wszystko.
Wszystko?
Wszystko.
Kto?
-Bez znaczenia. -Więc...
Nie wierzę, że cię o to proszę.
Mówiłaś, że masz kumpelę, która prowadzi biznes na boku.
Nie pamiętam jej imienia.
Znajduje ludzi, którzy się ukrywają.
Mowy nie ma.
Proszę, Tabitha.
Jeśli pójdziesz tą drogą, trafisz tu z powrotem.
W przeciwnym razie tym bardziej.
Lub gorzej.
Jeśli pomogę ci go znaleźć,
co zrobisz, zaprosisz go na lunch?
Nie. Wpierdolę go do menu.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger