KOSZMAR DOLORES ROACH
ODCINEK 6 MRUGNIJ DWA RAZY
Miło panią poznać, pani Morris.
Byłam z wnukiem pani przyjaciółki, Dominikiem.
Pomoże mi pani go znaleźć?
Muszę go udusić gołymi rękami
za zdradę i wpakowanie do pudła na 16 lat.
Mówiłam ci. Nie chcę występować w radiu.
Ja nie...
Przyniosłam empanady.
Obyś nie była świadkiem Jehowy.
Odeszłam w 1972. Lubię Boże Narodzenie.
Nie jestem...
Nie jestem świadkiem. Raczej...
Dzień dobry, pani Morris. Jestem Dolores Roach.
Poważnie?
-Jestem... -Dobrze wiem, kim jesteś.
Naprawdę?
-Masz czelność. -Tak?
-Po tym, co zrobiłaś Dominicowi? -Co ja...
Chyba nie zna pani prawdy.
Z całym szacunkiem...
Siedziałaś w więzieniu stanowym
za posiadanie i napaść na gliniarza?
No tak, siedziałam.
Zawstydziłaś swojego mężczyznę. I jego abuelę.
Całe osiedle o tobie gadało.
Niech mi pani da wytłumaczyć.
Mam przekąski.
Ona zmarła okryta hańbą.
Co? Chcę wyjaśnić!
Ja tu nagrywam! Nie rozumiesz...
Przepraszam.
Masz wolny termin o 15?
Świetnie.
Ciutkę ciszej, jak coś.
Dla mnie.
Robotę mam. Cześć.
Jak nie Dominic,
zaspokoję to pragnienie z tym podcaściarzem.
Ja jestem puta sucia?
Bo pieprzyłam zdradziecką pałę wnuka jej koleżanki.
Zasrany Luis.
SŁUŻYMY SPOŁECZNOŚCI!
Nellie mi pomoże. Sophia nie musi mnie lubić.
Musi mi tylko powiedzieć, co wie o Dominicu.
Nie chodziłem do Wharton, ale też nie tak, że nie chodziłem.
Rozumiesz?
Zrobiłem tam masę kursów biznesowych.
Mam do tego smykałkę po tacie.
Czaisz, nie?
Jasne.
Franczyza.
-Wiem, co myślisz. -Nie sądzę.
Widzę tu ogromny potencjał.
Luis, wyobraź sobie Muy Loco i Muy Loca w każdej dzielnicy!
Zamówiłem nawet takie coś.
Witamy w Empanada Loca. Mogę przyjąć zamówienie?
-Ćwiczyliście to? -Dzięki.
Gdzie będzie to drive-through na Manhattanie?
Już działasz na Manhattanie, nie?
Potem Jersey, trzy okoliczne stany. Cały świat. Myśl szerzej.
Ty w ogóle nie myślisz.
-Nie chciałem... -Jestem artystą.
Pracuję dla klientów.
Wolfgang Puck ma franczyzę?
-Właściwie... -Rozumiem.
Czaję, pewnie.
Myślisz, że skoro ty jesteś sobą, a ja mną, można mnie kupić?
Nie wiesz, że to uprzywilejowane, kolonialne myślenie.
Nie jestem na sprzedaż. Nie można mnie kupić.
Nie obsługuję mas,
żebyś przywłaszczył sobie moją pracę i zarabiał na moim dziedzictwie.
Rozumiesz?
Luis, ty też byś zarobił.
Powiedz mu, Dolores.
Nie będę się mieszać.
Przepraszam.
Zainspirowała mnie twoja troska o to miejsce.
Idź się inspirować za drzwiami.
Dobra. Zejdę ci z oczu.
Jonah, to był dobry pomysł.
-Luis, on próbował pomóc. -Sobie?
Nie. Wam obojgu.
Nie chce pracować dla swojego ojca. Chce po prostu robić swoje.
Skąd możesz to wiedzieć?
Co się dzieje między wami?
No dogadujemy się i tyle.
Dogadują się.
Zajebiście. Teraz się przyklei.
Przemyśl to.
Miłej piątej przerwy na lunch.
Dzwonili dziś z Hudson University.
Pytali o twoje zgłoszenie.
Jasne, ogarnę temat. Dzięki.
Kurde.
Ale dziś ruch.
Prawda?
Kto by pomyślał, że ten Caleb Sweetzer ma taki fanbase. A właśnie.
Gdzie byłaś rano?
Na górze. Pogadać z Sophią.
Po co?
Spytać, czy wie, gdzie jest Dominic.
Myślałem, że odpuściłaś.
Nie było czego odpuszczać.
Nie zaspokajam cię?
Pogryzione i oblizane udo to za mało.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Chyba że będziemy to kontynuować.
Mówiłeś, że nie chcesz, żebym cierpiała.
-A ja muszę... -Co z moimi uczuciami?
Od kiedy tu chodzi o twoje uczucia?
-Nie mogę czuć? -Oczywiście, że możesz.
Też mam uczucia.
Do ciebie, mami.
Chcę z tobą być, ale...
-Jeśli chcesz kogoś innego... -Nie chcę.
Nie chcę.
Gotowa, mami?
Proszę?
Mam zaraz klienta.
Tak, Hectora. Mnie.
Co? Myślałaś, że mama nazwała mnie Spaślak?
To wymyśliła nauczycielka w podstawówce.
Przyjdź później.
-Akurat... -Nie, luzik.
-Jest wolna. -Dzięki.
Dziękuję za pozwolenie.
Wiesz...
Zwykle nie mam czasu na masaż, ale moja szefowa „zaginęła”.
PRYWATNE MASAŻE DOLORES MAGICZNE DŁONIE
Śmiało, Hector.
Panie przodem.
Nie spuszczę cię z oczu na sekundę, chujku.
Kurde.
Tutaj dzieje się magia?
Jak liczysz na robótkę ręczną, to spieprzaj.
Nie to miałem na myśli.
Te magiczne dłonie ścisną ci kark tak, że ci flaki wyjdą dupą.
Stół czy łóżko?
Żartujesz sobie?
Nie to miałem na myśli.
Naprawdę twarda z ciebie suka.
W dobrym sensie, mami.
Marcie też jest twardą suką.
Albo raczej była.
Tak?
Gdzie jest?
Chuj ją wie.
Jeździ po mnie od trzech lat.
Przerwa dobrze mi zrobi.
Utrzyma mnie, co?
Większy ciężar utrzymał.
Przygotuję się.
Rozbierz się, żeby czuć się komfortowo.
Widziałaś tę wścibską Ruthie?
No.
Co z nią?
Mówi, że zaginęły dwie osoby.
Marcie i jakiś koleś. Pearl... coś tam?
Tak?
Myślisz, że to ma związek?
Nie wiem.
Dlatego tu wpadłem.
No mów, skurwielu. Śmiało.
Powiedz, że tu ostatni raz widziano twoją szefową.
Jesteś na coś uczulony?
Na orzechy.
Teraz wiesz, że nie jestem gejem.
Muszę włożyć dłonie pod koszulkę.
Spoko.
Kurde, lala.
Ja pieprzę.
Nie wiedziałem, co mnie czeka.
Marcie myślała, że to przykrywka.
Bo robiłaś dla Dominica.
Sam się prosi.
Kurwa, kręci mi się we łbie.
To tylko krążenie. Weź głęboki oddech.
Serio, jakbym...
Co to za olejek?
Kokosowy.
Mówiłem, że jestem uczulony.
Na orzechy! Kokos to owoc, nie orzech.
No ja jebię, nie chciałam.
Jasny chuj.
Hector!
Co?
Co ty pierdolisz?
Co? Jest... Co? Gdzie?
Dobra, co? Masz tu tyle szajsu. Co, kurwa?
Nie chciałam go zabić. W sensie... Gdybym musiała.
Masz sporo kieszeni.
Jak się tego używa? Jak, kurwa?
Staram się! Dobra...
Co ja...
W pikawę, jak w Pulp Fiction?
Hector! No weź.
Nie! Hector.
Hector!
No nie, ja jebię.
Następny trup. Ja pieprzę.
Jak już ktoś miał tu zdechnąć, wolałabym użyć...
Ładnie pachnie.
Jak cynamon.
Do niedawna nie znałem słowa „empanada”.
Jesz pierwszy raz?
...miał pewne obawy i poprosił, żebyśmy wpadli.
Niespodzianka, to dobrze.
Dzięki temu pokażę,
że nawet przy największym ruchu jest czyściutko.
Wydajesz się popularny.
To dlatego, a mówię serio,
bo służymy społeczności.
Jak na bannerze. To moja tajemnica.
Dolores, chodź.
Co...
-Co jest? -Shayna, poznaj Dolores Roach,
Magiczne Dłonie we własnej osobie.
Dolores, Shayna Goldwin, inspektor sanitarny Nowego Jorku.
-Miło cię poznać, Shayna. -Jak tam z Hectorem?
-Już go nie ma. -Szybko poszło.
Ciekawe.
Bardzo ciekawe.
Jak skończę z panią Goldwin, wszystko mi opowiesz.
Jasne.
Miło było panią poznać.
Shayna, witaj w mojej kuchni.
Kurwa, sanepid?
Jak mam go sama zdjąć ze stołu?
Co jest?
Zawsze ich znajduję.
Ruthie? Co ty... Cześć, znaczy.
Wystraszyłaś mnie.
Musimy pogadać.
Wiem, że Dominic wciąż żyje. Nie mam czasu...
-Kiepski moment. -Żyje? To byłby zwrot akcji.
-Nie dlatego tu jesteś? -Nie.
Dlatego.
Te SMS-y.
Od ojca do syna.
Pisownia, rytm, wszystko nie tak.
Dlatego sprawdziłam billingi.
SMS-y wysłano z okolicy wieży komórkowej w Gowanus na Brooklynie.
To dziwne.
Strasznie daleko od jego nieruchomości.
Udałam się tam.
I co? Telefon leżał na ławce.
Tuż obok stacji po drodze na Ronkonkomę.
Jakby na mnie czekał.
Odblokowałam za trzecim podejściem. Ostatnie cyfry numeru ubezpieczenia.
Miał apkę
połączoną...
z rozrusznikiem serca.
Czyż technologia nie jest cudowna?
Jonaha tu nie ma, ale...
-Możesz spytać Nellie na górze. -Aplikacja śledzi rozrusznik serca.
Mówi,
że ten rozrusznik
jest tutaj.
Więc mówię do siebie: „Ruthie,
„nic tu nie pasuje.
„Facet ma długi hazardowe w Atlantic City,
„telefon w Gowanus,
„a serce w Washington Heights?”
Nie.
Dlatego nie ufam tym całym telefonom. Bo to...
„Ostatnia myszka w pułapce”.
Najdłużej grana sztuka Agathy Christie na świecie.
Chcesz mi coś powiedzieć, Dolores?
Najlepiej dla ciebie będzie,
jak teraz wyjdziesz.
Naprawdę?
A ty dokąd? Nie.
Dolores,
coś ty zrobiła?
Puszczaj!
No już!
-Co tam się dzieje? -To tylko Dolores.
Uprawia aerobik. Musi być w formie, żeby cały dzień masować ludzi.
Jesteście partnerami tylko w biznesie?
Bierz się do roboty!
Już, masz żarcie do sprzedania.
Chcę ci coś pokazać.
Nie lubię się chwalić, ale nikt tak nie organizuje mięsa.
To stek z Dominikany.
Suka!
Nie chcę być seryjnym mordercą!
-Cóż, panie Batista. -Pan Batista to mój ojciec.
Piwnica to lokal mieszkalny?
-Zgadza się. -Ale trzymasz tam zapasy.
Jeśli jest tam jakaś żywność, muszę ją zobaczyć.
Teraz to mi wjeżdżasz na kwadrat.
Nieważne. Sorki.
Zaraz zejdziemy do piwnicy.
Zaraz zejdziemy, ale najpierw...
Najpierw muszę ci pokazać moje skarby.
Patrz. Wszyscy myślą, że japońskie noże to szczyt sztosu.
Ale liczą się niemieckie.
Czemu ta baba nie zdycha?
No dobra, Roach.
Będę szczera.
To była dobra walka.
Ale nie dożyjesz tego wieku w mojej branży,
jeśli nie jesteś gotowa wypatroszyć kogoś jak świnię.
A ja jestem.
Robiłam to.
I znów zrobię.
Pozwolisz mi stąd wyjść.
Będziemy udawać, że nic się nie wydarzyło.
Pójdziesz prosto na policję.
Masz mnie za idiotkę?
Mam mieć gliny na karku?
Nie chcę cię zabijać.
A ty mnie.
A nie opuściłam seansu
od 18 lat, pięciu miesięcy i trzech dni.
Ludzie zauważą.
A oni noszą nie tylko paralizatory.
Mam plecy.
To jak?
Sztama?
Pulp fiction, suko? Serio?
Zdychaj.
„Zgaśnij, świeco krótkotrwała”.
Makbet, akt 5, scena 5.
O rety.
No dobrze.
Zapasy trzymam w spiżarni.
Najczystsze miejsce w budynku.
A to...
Zepsuty czujnik dymu.
Od wczoraj się włącza, ale kupiłem baterie.
To już wykroczenie.
Ale przymknę oko,
jeśli naprawicie zepsuty stopień.
-Robi się. -Dobrze.
Co z tym pomieszczeniem?
Tam nic nie ma.
Sypialnia Dolores, jej małe spa. Nie ma tam jedzenia.
Może kiedyś wrócę na masaż.
Pewnie. Kiedy indziej.
Zapraszamy.
Ja pieprzę.
Znowu.
Kurwa mać.
Dolores? To ja.
Piątka z minusem!
Mami nie próżnowała.
Będzie od chuja empanad.
Ale mam tylko kilka godzin na ogarnięcie tych ciał.
Inaczej nic nam po nich.
Mogłaś się wstrzymać z tą drugą.
To nie ja, sama przylazła.
Dolores, to jej praca!
Co ty robisz?
To, co ty powinieneś,
jak mu to zza żeber wyjąłeś, pojebańcu!
-Kto ją napuścił na byłego? -Zostawiłeś telefon w Gowanus!
-Czego się spodziewałaś? -Genialna decyzja przy tobie
zostawiającym rozrusznik serca na pamiątkę, który ściągnął tu tę sukę!
Możemy się posprzeczać
albo współpracować.
-Chryste, kurwa. -Dobra?
Dobra.
Korzystałam z więziennego kibla podczas epidemii salmonelli,
ale tak chorej jazdy w życiu nie widziałam.
To chwilę potrwa.
Ciało tej wielkości... Będzie z 7,5 litra juchy.
Jak chcesz rzygać, lepiej wyjdź.
Przygotowuję tu jedzenie, nie brudź.
Słyszałam z dołu okropne hałasy.
Wszystko w porządku?
Muszę odetchnąć.
Chcę chrztu w brudnej rzece.
Potrzebuję lobotomii.
Jezu Chryste. Kolejne dwa trupy,
których będą szukać żywi.
Dolores!
Nic ci nie jest?
W porządku?
Nie widziałem cię. Przysięgam.
Możesz chodzić? Na pewno?
Znasz mnie.
Jeśli mnie śledzisz, to jesteś mało dyskretny.
Śledziłem. Ale zgubiłem cię na światłach.
Serio?
Każdy może mnie namierzyć przez fale radiowe.
Pentagon... Każdy.
Co ty, naćpałeś się czy co?
Nie. Nie jestem Luisem.
Lubię móc myśleć.
Talia mówi, że jasny umysł pozwala wpleść się w tkaninę świata.
-Kim jest Talia? -Moją żoną.
Nie wiedziałem, że masz żonę.
Umarła.
O rety.
Nie. Umarło tylko ciało.
Wiesz, co mam na myśli.
Tylko ciało.
Ciało jest...
To tylko pojemnik.
Prawda?
Wiem, że też tak to widzisz. Wiem to.
Bo...
Wiem, co robisz, Dolores.
Wiem, co robisz.
O czym ty mówisz?
No cóż.
Siedziałaś za brutalne przestępstwo.
Mija kilka dni i właściciel domu znika.
A potem Luis
nagle robi nową empanadę, jakiej nikt dotąd nie robił.
Z mięsa, którego nie kupił ode mnie
ani od znanych mi rzeźników.
Potem miejscowa dilerka,
która nigdy nie opuszczała dzielnicy,
nagle znika.
Ty jedziesz do więzienia.
-Pojechałem za tobą... -Odwiedzałam znajomą.
Pojawiła się Ruthie. Nie powiesz mi, że nie jest powiązana.
Daruj sobie te teorie spiskowe.
Co ty gadasz?
Co ja gadam?
Mówię,
że takie firmy jak moja upadają.
Mówię,
że tonę w długach.
Mówię,
że mam ludzi,
których chciałbym się pozbyć.
Mówię,
że kojarzę musical z babką z Napisała: Morderstwo.
Chcę udziału.
Boże. Popsułam Jeremiah.
Jeremiah...
Nic nie rozumiesz.
Boże.
O Boże. On cię zmusza?
Mrugnij dwa razy.
Mrugnij dwa razy,
a wywiozę cię tą furgonetką
za most,
skąd uciekniesz, dokądkolwiek chcesz.
Dziękuję za stek.
Muszę iść.
Jakby zabijanie nie wystarczyło. Ten uroczy gość myśli, że to w porządku.
Czas to skończyć.
Hej.
Myślałem, że coś ci się stało. Martwiłem się.
Posłuchaj.
Podwoiłam liczbę trupów.
Nie ma opcji,
że nie wparuje tu trzech Jonahów
szukających krewnych, przyjaciół
i dilerów.
Możemy razem zbudować nowe życie.
Ty i ja.
Jak to zrobimy?
Zaakceptujesz ofertę Jonaha. Nie franczyzę.
Pozwolisz mu się wykupić.
Weźmiemy te pieniądze.
Weźmiemy i uciekniemy.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger