KOSZMAR DOLORES ROACH
ODCINEK 7 KONIEC Z FELICIĄ
To gdzie się widzimy?
W pizzerii „Kane 'n Abel”,
kilka przecznic stąd.
Sprawdziłem ich po sprawie z Gideonem.
Dają do ciasta kaczy tłuszcz.
Może ja zrobię to samo ze spasłym tłuszczem?
-Z czym? -Wiesz, z martwego Spaślaka.
-Spasły tłuszcz. -Nic już nie mów.
Jebnięty jesteś?
Wszystko obracasz w żart.
To nie żart. To genialny pomysł.
Nadaje ciastu szczególny smak, nawet wegetariańskiemu.
Mamy z tym kończyć, a nie...
No i skończymy, ale nie dziś.
Myślałam, że dziś przyniesie czek.
Muszę zużyć mięso, które już nam załatwiłaś.
I skończymy.
Luzik, mami. Cálmate.
Zrobimy sobie własny program ochrony świadków.
Pyk i nas nie ma.
Jak Dominica.
-Dolores. -Jeremiah. Co tam?
Nie mrugnę. Jedź dalej.
Dostałeś moje zamówienie?
Standardowa ilość szyneczki, żeberek i udek. Gra i buczy?
Buczy, buczy.
Dobro jest zbawieniem, które nadciąga jak chmury.
Dobra, musimy iść.
Bowiem chmury
to dowód naszego istnienia na niebie.
Co oznacza, że jesteśmy wszędzie. Wszyscy.
-Spoko. Cześć. -Miłego.
Narka, Jeremiah.
-On wie, Luis. Mówiłam ci. -Nikt mu nie uwierzy.
To świr.
Rzut beretem stąd jest ktoś normalny, kto też zaczyna ogarniać.
-Nie cwaniakuj. -W życiu.
-D. Podwójna randka. -Cześć.
Podwójna randka. Czekaj. Patrz na moje włosy.
Słodko. Zrób zdjęcie!
Twoje empanady,
jakość, talent lub subtelność...
To się nie zmieni.
Wierzę, że rzemiosło i zysk mogą współistnieć.
-Mądrala, co? -Tak.
A tymczasem...
Wiele nie mam, ale wypłaciłem oszczędności.
To 5% zaliczki.
Piętnaście koła? Miało być 300.
-Wiem, ale... -To ma być warte 15 000?
-To całe oszczędności? -Wyjaśni to.
Całe fundusze spółki są na ojca.
Całe życie jarałem z takimi jak ty. A jakiś fundusz czy coś?
Mam, ale stary milczy od tygodnia.
Denerwuje się.
Żeby mieć dostęp do funduszu, rodzice muszą wyrazić zgodę.
Sfałszuj podpis ojca.
Nie przy takiej kwocie.
Sprawdzają odciski palców u notariusza.
-U notariusza. -Tak.
Ja zapłacę.
To karta mamy.
Moment. Musimy zaczekać...
aż twój stary się pojawi?
Bez niego więcej nie załatwię.
Ale moi prawnicy sporządzą umowę.
Pracują dla ojca.
Nie możemy czekać na ciebie, prawnika czy ojca.
-Po co ten pośpiech? -Wiesz, jakie to dla mnie bolesne?
Jakbym sprzedawał część siebie.
Chcę to zrobić. Chcę rozwijać biznes.
Ale jeśli mamy to przeciągać,
to... Nie.
Nie.
Zapomnij.
Nic więcej nie mogę zrobić.
Co z czynszem?
Pokryty w ramach transakcji.
Teraz ty pobierasz czynsze, nie?
-Oczywiście. -Kto się tym zajmuje?
-W tej chwili ja. -Pan szef.
No to zapłać z czynszów.
Jak ojciec wróci, oddasz mu.
Świetny pomysł.
-Z bieżących przychodów? -Tak.
Ja tylko przyjmuję i wpłacam kasę.
Powiem wprost.
Albo się dogadujemy, albo poszukamy innego kupca.
Twoja decyzja.
Musiałbym zaczekać do pierwszego dnia miesiąca.
-Damy radę. -Spoko.
Dobra.
Zgoda. Zapłacę pierwszego.
-Czek kasjerski. -Jasne.
Za Empanada Loca i jej dziedzictwo.
Na zdrowie.
Dobry towar.
-Sam to wyhodowałeś? -Poniekąd.
To i tak niedługo będzie legalne.
A ty zasłużyłaś na to najbardziej.
Jak masz to chować, hoduj w środku.
To nadal nielegalne.
Nie mogę mieć towaru w mieszkaniu.
W piwnicy masz poćwiartowane ciała. Gdzie jest granica?
No dobra.
Weźmiemy hajs Pearlmana
i kupimy sobie chawirkę w Vermoncie?
Nie, Vermont odpada.
Tam są w 95% biali.
Mieliśmy się wtopić w tłum, jak w ochronie świadków.
No to nie Vermont, i tak wolę nie mieć boreliozy.
Kolorado.
Posadzimy zioło, otworzymy sklepik i spa
w centrum handlowym między Kohl's a kościołem.
Zaczniemy od nowa.
Kim chcesz być w nowym życiu?
Myślałam o tym, jak chcę mieć na imię.
-Felicia. -Chcesz być Felicią?
-Dziwne, ale spoko. -Nie. Ty.
Co?
W Ohio nadal mają laminowane prawka.
Zrobiłem je dziś rano.
Dzięki nim otworzymy nowe konto.
Dolores to piękne imię, ale oznacza smutek.
Nie możesz być smutna.
Felicia znaczy „szczęśliwa”.
Serio, fota policyjna?
To, czego pragnęłaś 16 lat temu...
-Byłam naiwna. Nie chcę tego widzieć. -Teraz to wszystko dostaniesz.
Zasługujesz
na miłe i szczęśliwe życie, Felicio Rocha.
To idiota, ale mu wierzę.
Kim ty będziesz?
Hector Pector? Co to za durne nazwisko?
-Spaślak się tak nazywał. -Nie.
-Tak. -Co?
Zmieniłem zdjęcie.
-A jeśli jest poszukiwany? -Szukasz problemów.
Nic nie robię dobrze!
Najwyraźniej. To zjebane imię.
Nie pozwolę ci się odepchnąć.
Robisz to, bo cię skrzywdzono.
Może nie skończyłem studiów ani nic, ale cię kocham.
Kocham cię.
I nigdzie się nie wybieram.
Chyba że do Kolorado autobusem,
z moją Felicią.
Dolores, pomocy! Luis! Tyle krwi!
Co to za hałas? Oby to był lew morski.
Nellie, jesteśmy!
Boże, co się stało?
-Upadłam. -Wezwę pomoc.
Napuszczałam wody. Nagle z odpływu
zaczęła wypływać jakaś tłusta krew.
Chyba zwichnęłam nogę!
To nie twoja krew?
A żyłabym, gdybym tyle straciła?
To te cholerne rury.
Niczego tu nie naprawiacie.
-Bierzecie tylko forsę... -Już dobrze. Spokojnie.
U mnie od rana jest tak samo.
Dziesięć razy do was dzwoniłem.
Krew w rurach? Skąd?
-Zaraz złożę skargę. -Obejdzie się.
Zajmę się tym.
Tata mnie nauczył hydrauliki.
Spróbuję to naprawić.
-Dobra. -Dzięki.
-Luzik. -Karetka już jedzie.
-Nie, okradną mnie. -Z czego?
-Ze wszystkiego. -To śmieci.
Doña Sophia, rozumiem.
Nie chce pani nikogo tu wpuszczać.
Ostrożnie panią podniesiemy.
-Nie opuszczałam budynku od lat. -Cztery lata, babciu.
Nie mogę wyjść.
Może pani.
Znam to uczucie, gdy tylko u siebie
czuję się bezpiecznie.
Nikogo tu nie wpuścimy.
Zaufa mi pani?
-Dobrze. -Pomóżcie.
-Pomóżcie mi. -Jasne.
Sprowadzę sanitariuszy.
Ja się nie mieszam.
-Moment. -Co?
Tlen.
W szpitalu mają wystarczająco.
I moje romansidło. Jestem w połowie.
-Dzikość serc. -Dobra.
Ktoś ci wszystko przywiezie.
Co z krwią w mojej łazience?
Zostanie tam.
No dobra.
-Pani też jedzie? -Tak.
-I ta miła, co siedziała. -Proszę oddychać.
Jak ktoś złoży skargę albo Jonah wezwie hydraulika...
Niczym się nie przejmuj, ogarnę.
Dobra.
Zapnij mi pas, do cholery!
Tęsknię za M*A*S*H.
Gdzie mogę obejrzeć M*A*S*H?
Ile ci dali fentanylu?
-Potrzebuję kawy. -Przyniosę. Zostań tu.
Pójdę. Chcesz czegoś?
-Nie trzeba. Dzięki. -Dobrze.
Nie jesteś taka puta sucia, jak myślałam.
A pani nie jest taka vieja pendeja, jak myślałam.
Wszystko gra?
Przepraszam za to...
Rzadko ktoś mnie odwiedza.
Rozumiem.
Gdybym mogła zamknąć się w piwnicy i nie wychodzić,
zrobiłabym to.
Po co przyszłaś?
Teraz mi głupio.
Myślałam, że pani wie, gdzie jest Dominic.
Ten kobieciarz ze szczurzą mordą?
-O Boże. -Nie.
Gnojek nawet babci Elenie nie mówił, gdzie jest.
Raz w roku wysłał tylko prezent na Boże Narodzenie.
Bez adresu nadawcy?
Taka babka z akcentem wszystko przynosiła.
Jakim akcentem?
No tak wiesz. „Ahoj, złotko”.
-Brytyjski? -Nie, bardziej jak Krokodyl Dundee.
-Australijski? -Właśnie.
Skoro chciał się ukryć, po co wysyłał białaskę z akcentem
z prezentami dla starej Dominikanki?
Przecież to się rzuca w oczy.
Dominic z jakąś Australijką?
Nigdy nawet nie wyjeżdżał z Heights. Chyba że...
Georgie brała trawkę od Dominica. Poznała nas.
Czy to możliwe?
Miała na imię Georgie?
Profesor Dundee walczy za niesłusznie skazanych.
Może mi nie pomogła, bo była zajęta Dominikiem.
To możliwe?
-Dolores Roach? -Georgie.
Co ja tu robię?
Co ty tu robisz? Myślałam, że...
-Słyszałam, że cię... -Siedziałam.
Wyszłam kilka tygodni temu.
-Rany. Cóż... -Możemy porozmawiać?
Właśnie wychodziłam. Może kiedy indziej?
Nadal mieszkasz tam, gdzie kiedyś?
Jeszcze kilka dni. Nie znajdziesz pół godziny?
Chciałabym, ale muszę jechać do dziecka. Przykro mi.
Masz dziecko?
-Tak. -Ile ma lat?
-Nie musimy tego robić. -Co? No co ty.
-Odprowadź mnie na stację. -Dobra.
Ekstra.
Dolores, nie mam kontaktu z Dominikiem, odkąd...
Odkąd się wtedy do niego wprowadziłaś.
Po pogrzebie twojego ojca. To było 20 lat temu.
Jak przestałam jarać, nie miał ze mnie zbytniego pożytku.
Tyle byłam dla niego warta.
Kto inny mógłby to być?
Nie miał haremu białych lasek z akcentem.
Co?
Ciebie też przestałam widywać.
Weszłaś do jego świata, a ode mnie się oddaliłaś.
Nie szkodzi, takie życie. Ale skąd mam znać jego znajomych?
No tak.
Masz rację. Ludzie błądzą.
Wspominałaś, że ta pani dostała fentanyl. To zabiło Prince'a.
Tak, pewnie nie... Przepraszam.
Myślałam o tobie, kiedy zmarł Prince.
Wkurzyłaś się, jak porysowałam ci płytę z Purple Rain.
Zacinała się na tym kawałku.
Zastanawiałem się, gdzie możesz być.
-W tym samym miejscu przez 16 lat. -Wiem o tym. Tylko...
-Chciałam się odezwać, ale... -Ale co?
Było mi niezręcznie.
Przykro mi, że moja odsiadka była dla ciebie niezręczna.
Nie wiedziałam,
czy jeszcze się przyjaźnimy.
Już kiedyś tu przyszłam.
Nie weszłam, bo było mi wstyd.
-Nie wstydź się. -Proszę, pozwól mi dokończyć.
Było mi za ciebie wstyd i chciałam, żebyś zdechła.
Cały ten czas gniłam w celi, gdy ty zarabiałaś na życie,
udając obrończynię takich jak ja.
Porzuciłaś przyjaciółkę w potrzebie.
Pierdol się, Georgie.
-O właśnie. -Co właśnie?
„Ludzie błądzą”?
Ty jesteś okropna. Zawsze byłaś.
Nie tylko ja cię porzuciłam.
Kto jest wspólnym mianownikiem?
Okropna? Do „seryjnej morderczyni” przywykłam, ale to?
Co tu się stało?
Klimatyzacja padła.
Temperatura wzrosła, lód się stopił, wszystko wpłynęło do rur
i je zatkało.
Po co to układasz w lodzie?
-Wywal to do rzeki! -To wartościowe mięso.
Słuchaj, mam tydzień, zanim się wyniesiemy.
Nie możemy nagle wycofać produktu.
Ludzie się pokapują.
Zwłaszcza Jonah. Musimy dbać o interesy.
Musimy zdobyć kasę tego białaska.
Przeraża mnie, jak mówi z sensem.
Spójrz.
-Gdzie to teraz wsadzisz? -Coś wymyślę.
Potrzebna mi pomocna dłoń.
Tu każdy może to znaleźć.
Czyli kto?
Sanepid szybko nie wróci. Dostaliśmy piątkę z minusem.
Nellie nie mogę namówić, żeby tu przyszła.
Zamknę wszystko na noc i naprawię klimatyzację.
-Rano zniosę wszystko na dół. -Naprawdę? To ci potrzebne?
Guanciale robię z jego policzków.
Nawet w Rzymie tak nie karmią.
-Jezu. -Wszystko w porządku?
-Tu mi nie rzygaj. -Nie będę.
-To jedzenie. Sio. -Nie będę rzygać.
Mózg mi się smaży.
Powiadasz?
-Jesteś dupkiem. -Wiem.
Długo siedziałaś z Sophią.
Tak.
Dzwoniłem do szpitala.
Odwiedziny skończyły się dawno temu. A Nellie i Jonah
wrócili tu półtorej godziny temu.
-Odwiedziłam dawną kumpelę. -Myślałem, że nikogo tu nie masz.
-Ja też. -Kto to był?
Luis...
Jestem okropna?
A chcesz?
Nie.
Dopiero nazwałaś mnie dupkiem.
-Fakt, przepraszam. -Nie szkodzi.
Jestem dupkiem.
Odwiedziłam białaskę,
z którą przyjaźniłam się na studiach.
To ona poznała mnie z Dominikiem.
Kupowała od niego.
Wiem, to chore, że nie mogę się z tym pogodzić.
Rozumiem. Niektóre rzeczy nie dają nam spokoju.
Nie chcę tego.
Nie chcę mieć w głowie chujka, który zrujnował mi życie.
Naprawdę.
Wiem.
Zabiłam cztery osoby, Luis.
Troje gołymi rękami,
a nigdy nie było mi tak wstyd jak wtedy, gdy powiedziała...
Mam ciebie, a ty jesteś dla mnie taki...
Zobacz, co dla mnie zrobiłeś.
Co dla nas robisz. Porzucasz to miejsce, knajpę...
Wiem, jak bardzo kochasz to miejsce.
Kończę z tym. Dość.
Przysięgam. To koniec. Nigdy więcej. Nie ma już Dominica.
Dobrze.
Tylko ty i ja, dobrze?
Dobrze?
Dobrze.
Tylko ty i ja.
Luis, zerżnij mnie. Mocno.
-Nie. -Czemu nie?
Nie tutaj.
Zrobił dla mnie wszystko oprócz jednej pieprzonej rzeczy.
-Luis, mam okres, więc... -No i?
-Nie musisz. Możesz wejść. -Nie chcę.
-Pieprzony kanibal. -Tak jestem najbliżej.
-Chcę mieć cię w sobie. -Wejdź we mnie. Pieprz mnie.
-Zerżnij mnie jak mężczyzna. -Nie. Dolores, proszę.
-Zerżnij... Co to jest? -Przestań!
Boże, co to jest?
Mówiłem ci!
-Dlaczego? -Przepraszam!
-Mówiłem ci! -Wybacz!
Przepraszam.
No dobra.
Dobra.
Przepraszam.
-To moja wina. -Przepraszam.
-Wybacz mi. Przepraszam. -W porządku.
Tak mi przykro.
Ktoś ci to zrobił?
To był wypadek. Źle się zagoiło.
Jaki wypadek?
Miałem dwanaście lat.
Pewna dziewczyna... Lubiła mnie, ale się skończyło.
Dziewczyna ci to zrobiła?
-Kobieta. -Kobieta?
Miałeś dwanaście lat, kto...
Nauczycielka, trenerka? Kto to zrobił?
Dziewczyna mojego ojca.
Dziewczyna ojca ci to zrobiła?
Nie. Nie ona. Związek się skończył.
To nie był związek, Luis. To nie było...
-Miałeś 12 lat. -Pogodziłem się z tym.
Nie wiedziałem, że tak nie wolno.
Mniejsza z tym. To było dawno temu.
Chrzanić to.
-Chrzanić ją, nie? -Tak.
Powiedziałeś komuś?
Tacie. Dowiedział się.
A ona odeszła.
Zostawiła go po dziesięciu latach,
a on naprawdę ją kochał.
Zwłaszcza po tym, jak mama nas zostawiła.
-Spieprzyłem mu to. -Nie spieprzyłeś. To nieprawda.
-To nie ty. -Oczywiście, że ja.
Ja.
Rozbiłem rodzinę i przez to...
Przez to...
Próbowałem...
Chciałem go sobie odciąć.
Przez to wszystko.
Cały problem polegał na tym, że było mi dobrze i w ogóle.
Próbowałem to zrobić nożem...
Ale...
Nie mogłem go odciąć.
Nie mogłem.
Okropnie krwawiłem.
Zemdlałbym, zanim bym dokończył,
więc wziąłem chochlę oleju z frytkownicy
i tam sobie wylałem.
Jak pieprzony świr.
Boże!
Oboje się sparzyliśmy, Luis. Oboje nosimy blizny.
Nie masz się czego wstydzić.
Chcę cię posmakować.
Dobrze.
Jak można spać z krwią w rurach, Sophią w szpitalu,
Dominikiem, Georgie, wypadkiem Luisa i wolnością na wyciągnięcie ręki?
Nie czułem się tak, odkąd Rebecca Weiner
pozwoliła mi się pomacać.
Mam z nią pogadać?
Nie ma potrzeby.
Mogę cię jeszcze raz pocałować?
Tak.
Mogę zostać na noc?
Dla wsparcia. Będę spał w salonie.
Widziałeś salon?
Chcę, żebyś czuła się bezpiecznie.
Może się uda.
Może poprowadzi z Nellie restaurację.
Może wszystko się ułoży.
Jakie są szanse?
Ktoś jest na górze.
Jeszcze nie jesteś tu szefem.
Wybacz.
Mogę?
Chciałem zaskoczyć Nellie śniadaniem do łóżka,
ale jej kuchnia...
-Wiem. -No.
Piekarniki czasem robią za schowek, ale żeby mikrofalówki?
Fajnie, że się angażujesz.
Cieszę się, że jest szczęśliwa.
Ja też.
Jakie są szanse?
Było zamknięte.
Jonah.
Ty...
Koniec z Felicią.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger