Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΝΤΟΛΟΡΕΣ ΡΟΟΥΤΣ
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 8 ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΜΕ
Αλήθεια δεν ήθελα να αναγκαστώ να το κάνω.
-Γαμώτο. -Γαμώτο για ποιο πράγμα;
Για πολλά μπορείς να πεις "γαμώτο".
-Απλώς δεν το είχα ξαναδεί. -Βοήθησέ με να τον πάρουμε από εδώ.
-Καθάρισα κάτω. -Θες να τον αφήσουμε στην κατάψυξη;
-Δεν είδες τι έγινε; -Κλείδωσέ την.
Δεν την κλείδωσες; Την κλείδωσες με λουκέτο.
Άφησες πάνω το αυτοκόλλητο, μωρή ιδιοφυΐα.
Πρέπει να το βγάζεις.
-Έτσι το αγόρασα. -Όχι δα.
-Φυσικά και όχι. -Δεν το κόλλησα εγώ.
-Μου αποσπάς την προσοχή. -Εγώ;
Δεν σκέφτομαι εγώ το γλειφομούνι.
Σ' αγαπώ. Δεν χρειάζομαι το μουνί καμιάς άλλης.
Σκάσε πια, γαμώτο. Έλα να με βοηθήσεις.
Ήθελα να γίνω ρομαντικός.
-Χριστέ μου. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με. -Άσ' το σ' εμένα.
Θεέ μου.
Πρόσεχε πίσω σου.
Είναι κανείς εκεί;
Σκατά. Πάμε πίσω.
-Έλα τώρα. Μην τον κλοτσάς. -Σήκωσε το πόδι του.
-Πάρτι κάνετε εκεί μέσα; -Την έκλεισα.
Γεια.
-Γεια. -Γεια σου.
Πού είναι ο Τζόνα;
-Δεν τον πρόλαβες. -Τι; Ναι.
-Νόμιζα ότι θα κατέβαινε να δουλέψει. -Ναι.
-Δεν δουλεύει εδώ. -Όχι.
Ναι, κατά μία έννοια.
-Μάλλον πήγε στο γραφείο του. -Είπε "κάτω", εννοώντας "στον κάτω όροφο".
Το γραφείο του είναι βόρεια.
Δεν ξέρω. Έφυγε. Δεν είχε σκοπό να μείνει.
Εντάξει.
Θα ήθελες λίγο; Η Ντι δεν θέλει.
-Δεν πεινάει. -Όχι.
Δεν πεινάω. Θα ανοίξουμε;
-Ναι. Έρχομαι σε ένα λεπτό. -Εντάξει.
Θα ανοίξεις το μαγαζί;
-Άσ' τον λίγο εκεί ώσπου να σκεφτώ... -Τι;
Το κινητό του Τζόνα είναι αυτό;
Δεν ξέρω. Είναι;
-Πολύ περίεργο. -Ναι, πολύ περίεργο.
-Όχι. Ξεχνάω το δικό μου παντού και πάντα. -Μα εσύ δεν έχεις κινητό.
Και τώρα ξέρεις τον λόγο.
Πάντως, πέρασε και μας χαιρέτησε πριν φύγει.
-Έπρεπε να φύγει. -Ναι.
Για δουλειά. Μας το είπε.
-Μάλλον θα ξαναγυρίσει. -Σίγουρα.
Ναι. Εντάξει.
-Πώς είναι η Σοφία; -Καλά. Της μίλησα σήμερα το πρωί.
Καλά είναι. Θα τη δω στο διάλειμμα για μεσημεριανό.
Αυτό είναι υπέροχο, Νέλι.
Ναι. Το ξέρω.
Εντάξει, ώρα να ανοίξουμε.
Ο Τζόνα ήταν καλό παιδί. Δεν του άξιζε αυτό.
Ούτε στη Νέλι. Έχουμε άλλο ένα πτώμα. Πρέπει να φύγουμε, με ή χωρίς την εξαγορά.
Λούις.
-Τι; -Πήρα το γραφείο του Τζόνα.
-Είπαν ότι δεν έφτασε ακόμα. -Κορίτσι μου, πριν από λίγο έφυγε.
Έμεινε εδώ χθες το βράδυ.
Είμαι ένας φρικτός, απαίσιος άνθρωπος.
Θα ξέχασε το κινητό του, γιατί έζησε κάτι πρωτόγνωρο.
-Προφανώς, ήταν αφηρημένος. -Μάλλον ήταν αφηρημένος. Αυτό είναι...
-Με ποιον μιλάει ο Λούις; -Δεν ξέρω. Με κάποιο γουρούνι.
Θεέ μου. Εκπλήσσομαι που κάποιος σκέφτεται έτσι.
-Πρέπει να φύγουμε. -Είναι οικογενειακή επιχείρηση.
Θεμέλιος λίθος της κοινότητας πάνω από 30 χρόνια.
Μάλιστα, μόνο εμείς μείναμε.
Εγκρίνω το καθετί που γίνεται πίσω από αυτές τις πόρτες.
Ναι; Τότε, γιατί έχω χάσει τη Μάρσι από τότε που ήρθε εδώ να δει εκείνη;
Δεν ξέρω γιατί νομίζεις ότι πουλάμε χόρτο, επειδή ήρθε η Μάρσι εδώ.
Ήρθε να τσεκάρει τον ανταγωνισμό. Και μετά εξαφανίστηκε.
Τον ανταγωνισμό; Η Μάρσι πουλάει ακόμα; Νόμιζα ότι είχε βάλει μυαλό.
Κόψ' τις μαλακίες. Θα καλέσω τους φίλους μου στη Δίωξη Ναρκωτικών.
Τη λαδώνεις ή κάτι τέτοιο;
Αν τη λαδώνω; Δεν λαδώνω κανέναν.
Ίσως χρειαστεί να το κάνεις.
Σ' έπιασα, αδερφέ. Ναι. Πρόκειται για εκβιασμό, έτσι;
Έχασες το λάδωμα απ' τη Μάρσι, και τώρα το θες από εμένα.
Εμπρός. Φέρε τα φιλαράκια σου. Ας ψάξουν. Θα τους κεράσουμε εμπανάδες.
-Λούις, έλα. -Θα τους κάνουμε μασάζ.
Δεν θα 'ναι ποτέ πια οι ίδιοι.
Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον θα σου άρεσε ένα ωραίο μασάζ.
Φαίνεσαι σφιγμένος. Χωρίς παρεξήγηση.
-Όχι, ευχαριστώ. -Όπως αγαπάς.
-Κάτι δεν πάει καλά εδώ. -Δεν ξέρω τι.
Θα στέκεσαι εδώ; Εντάξει. Κάνε δουλειά σου.
-Ναι, άντε. Φύγε. -Έλα, Λούις. Σταμάτα.
ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΡΟΦΙΜΩΝ
Όχι σήμερα, Τζερεμάια.
Έλα. Πάμε κάτω. Νέλι, επιστρέφουμε αμέσως.
Τσακίσου κάτω.
Σκάσε.
Πρέπει να φύγουμε. Έλα.
-Τι; -Πρέπει να τα μαζέψουμε αμέσως.
-Πάμε. -Στάσου. Γιατί;
Αυτή είν' η απορία σου;
Επειδή κρύβουμε τον νεκρό γιο του νεκρού σπιτονοικοκύρη
κι επειδή ο διεφθαρμένος μπάτσος σε εκβιάζει.
Νιώσε λίγο. Πρέπει να φύγουμε.
Μπλόφαρε. Δεν πρόκειται να κάνει τίποτα.
Και; Θα περιμένεις ώσπου να σου κάνουν άλλη προσφορά για την επιχείρηση;
Κι έως τότε, θα κάνεις αυτές τις κωλοεμπανάδες;
Κρυβόμαστε σε κοινή θέα.
-Τέρμα οι ανθρώπινες εμπανάδες. -Χρειαζόμαστε λεφτά.
Έχουμε λεφτά. Έχουμε τα 15 χιλιάρικα συν όσα έχω εγώ.
Δεν αρκούν μόνο 15.000 για ένα σπίτι στο Κολοράντο.
Λούις. Δεν προσπαθώ να αγοράσω σπίτι στο Κολοράντο.
Προσπαθώ να μην περάσω τη ζωή μου στη φυλακή, γαμώτο.
Πού θα πάμε;
Δεν ξέρω, ρε φίλε. Στο τούνελ του μετρό.
-Κάτι θα σκεφτούμε. -Αυτό θες;
Όχι, δεν θέλω να ζήσω έτσι.
Αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Θα φεύγαμε έτσι κι αλλιώς, σωστά;
Το μόνο που άλλαξε είναι τα λεφτά. Μπορούμε να φύγουμε και χωρίς αυτά.
Όλα άλλαξαν. Τα πάντα.
Έπρεπε να το κάνεις αυτό στον Τζόνα, δεν θύμωσα.
Θα φεύγαμε. Εκείνος θα έπαιρνε το Εμπανάδα Λόκα.
-Αν φύγουμε τώρα, τέλος. -Τα πράγματα άλλαξαν.
Όλα θα εξαφανιστούν, εντάξει; Τα πάντα, όλη μου η κληρονομιά.
Όλα όσα έχω. Γεννήθηκα εδώ.
Κυριολεκτικά, γεννήθηκα εδώ, σ' αυτό το πάτωμα.
Περνάμε ωραία εδώ, εντάξει; Το διασκεδάζουμε, σωστά;
Είναι μια τέλεια... Σκατά.
Το δοκίμασες; Αυτή η ποικιλία λέγεται Καταστροφή. Είναι...
Λούις, αυτό είναι καταστροφή. Όλα αυτά είναι σκέτη καταστροφή.
Εγώ φεύγω. Κάνε ό,τι θέλεις.
Περίμενε. Σε παρακαλώ. Εντάξει;
Κέρδισες. Εντάξει; Αλλά άκου.
Αν φύγουμε αυτήν τη στιγμή, θα φανεί ύποπτο, εντάξει;
Χρειαζόμαστε έναν αντιπερισπασμό. Πρέπει να κερδίσουμε λίγο χρόνο.
-Πώς θα το καταφέρουμε; -Έχω μια ιδέα. Τ' ορκίζομαι.
Πρέπει να μου δώσεις λίγο χρόνο. Εντάξει;
Πρέπει να φύγουμε σήμερα, Λούις. Σήμερα είναι η μέρα.
-Τι κάνεις; Πού πας; -Θα το φροντίσω. Άσ' το πάνω μου.
Τι κάνεις;
Σου δίνω μια ώρα το πολύ, Λούις.
Έχε μου εμπιστοσύνη, κούκλα.
Ναι, του έχω εμπιστοσύνη ότι θα τα κάνει χειρότερα.
Μα τον χρειάζομαι ακόμα, επειδή ποτέ δεν θα με πουλούσε.
Οι άνθρωποι είναι όλο φούμαρα.
Αυτό το κρεβάτι δεν με απογοήτευσε ποτέ.
Τόσο γρήγορα το τακτοποίησες;
-Τζόι. -Τι τακτοποίησα;
-Όχι. Όχι τώρα, κάποια άλλη στιγμή. -"Κάποια άλλη στιγμή".
-Πάντα το ίδιο λες, Ντολόρες. -Τζόι, σε παρακαλώ.
Πιάστηκε πάλι ο αυχένας μου. Θα φταίει το άγχος.
Θεέ μου. Δεν ακούγομαι όταν μιλώ;
Καλός κι ο χειροπράκτης μου, αλλά μου πέφτει ακριβός.
Δεν μπορώ τώρα. Και το κρεβάτι κλειστό είναι. Πρέπει να φύγεις.
-Γιατί; Τι συμβαίνει; -Συμβαίνει ότι πρέπει να φύγεις.
Όχι. Στάσου ένα λεπτό. Είσαι απίστευτα αγενής.
Είμαι φίλη σου. Έψαξα να σου βρω δουλειά όταν αποφυλακίστηκες και δεν είχες τίποτα.
Κάτι που κατέστρεψε τελείως τη σχέση μου με την αδερφή μου. Δεν μιλάμε πια.
Και πάλι, σου έφερα ένα κάρο πελάτες. Σε όσους περίμεναν τα άπλυτά τους,
έλεγα "Έχετε ένα μισάωρο; Πάτε δίπλα, στα Μαγικά Χέρια".
Και είσαι καλή. Μα δεν είσαι και καμιά αποκάλυψη, εντάξει;
Ήρθαν να σε δουν, επειδή εγώ τους έστειλα. Επειδή λέω την αλήθεια.
Και ο κόσμος με συμπαθεί. Και έχω καλό γούστο.
Κι εσύ μου φέρεσαι σαν να 'μαι καμιά...
Ξέρεις τι; Πρέπει να σου χρεώσω προμήθεια.
Αφού δεν θες να με βοηθήσεις στον πόνο μου, τότε 10%...
Εντάξει. Γύρνα από την άλλη. Έχεις μισό λεπτό.
-Εντάξει. -Τριάντα δεύτερα.
-Πού είναι; -Ακριβώς εδώ.
-Πονάω. Ναι. -Μόνο κάνε ησυχία. Σε παρακαλώ, Τζόι.
-Συγγνώμη που σου φώναξα. -Δεν πειράζει.
Σε παρακαλώ, θέλω μόνο να κάνεις ησυχία. Εντάξει, γαμώτο;
-Οι αληθινοί φίλοι λένε την πικρή αλήθεια. -Τζόι, πρέπει να το βουλώσεις.
-Καμιά φορά, γίνεσαι κακιά. -Κακιά;
-Εγώ κακιά; -Θα έπρεπε...
Τη συμπαθούσα την Τζόι, αλλά βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.
Γαμώτο.
Γαμώτο, γαμώτο.
Πρέπει να φύγουμε.
Γαμώτο. Πρέπει να φύγουμε.
Λούις.
Είπε ότι θα μας έφερνε και εμπανάδες όταν γυρνούσε.
-Δεν είχατε νέα της έκτοτε; -Δεν ειδοποίησε ότι αρρώστησε.
Κι αυτή η γυναίκα δεν έχει χάσει ποτέ ούτε παράσταση από το 1993.
Και τότε την είχαν σπρώξει στις γραμμές του μετρό.
Η Ρούθι επέζησε παρά την ηλεκτροπληξία κι ακόμη και τότε τηλεφώνησε.
-Λοιπόν, ακούστε κάτι πολύ περίεργο. -Νέλι. Μπορώ να σου πω λίγο;
Γεια. Πώς είστε; Τη θέλω μόνο για...
-Μια στιγμή. -Έρχομαι, παιδιά.
Επιστρέφω αμέσως.
Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι.
-Τι τρέχει; -Άκου αυτό.
Ο Τζόνα δεν πήγε ακόμα στο γραφείο του.
Για τ' όνομα του Θεού. Ούτε μια ώρα δεν πέρασε. Χαλάρωσε.
Ναι, αλλά πρώτα εξαφανίστηκε ο πατέρας του, και μετά αυτή η γυναίκα.
Ο πατέρας του δεν εξαφανίστηκε. Έστειλε μήνυμα.
Μόνο ένα και τίποτα έκτοτε. Και αυτή που τον έψαχνε εξαφανίστηκε.
-Έτσι λένε. -Γιατί ακούς...
-Λες να το έκανε η μαφία; -Τι;
-Υπάρχει ακόμα η μαφία; -Ναι, υπάρχει.
Μα δεν το έκανε η μαφία. Απλώς...
Δεν ξέρω τι γίνεται.
Αλλά δεν τρέχει τίποτα. Όλα είναι εντάξει.
Δεν το νομίζω. Μπορεί και να μην είναι εντάξει.
Μερικές φορές, δεν είναι όλα εντάξει.
Όταν η μαμά μου πήγε φυλακή, δεν ήταν. Όταν πήγε και νωρίτερα, δεν ήταν εντάξει.
Θέλω να ξέρω αν κάτι δεν είναι εντάξει πριν συμβεί...
Δεν θέλω να πάθετε κάτι εσύ ή ο Λούις.
Μπορούμε να γυρίσουμε στη δουλειά; Σε παρακαλώ.
Σ' το ορκίζομαι, όλα θα πάνε καλά. Το υπόσχομαι. Εντάξει;
-Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. -Εντάξει.
Γι' αυτό, ας γυρίσουμε στη δουλειά.
-Εντάξει; -Ναι.
Ωραία.
Με εμπιστεύεται.
Είμαι ένα τέρας. Ακόμη χειρότερα. Είμαι αληθινή.
Λούις.
Υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να μην έκανε καμιά χαζομάρα;
Θα ήταν πολύ βλακώδες ακόμα και για εκείνον, έτσι;
Αυτή έτσι ήταν νωρίτερα;
Δεν μπορώ να τον περιμένω. Τα μαζεύω και φεύγω.
Και όλο αυτό το χρέος.
Μετά έλαβε κάτι περίεργα μηνύματα και μετά τίποτα.
Τίποτα απολύτως;
-Τίποτα. -Πολύ ύποπτο.
-Δεν το συνηθίζει. -Κι αν πήγε να μονάσει;
Μας κατάλαβε;
-Τι; -Η Τζόι μάς πήρε πρέφα;
Όχι.
Είδε κάτι; Γιατί πήγες και...
Μ' έχει πιάσει μανία. Πρέπει να φύγουμε. Και θα φύγω με ή χωρίς εσένα.
-Περίμενε. Γιατί; -Γιατί;
Έλα τώρα, Λούις. Την κάναμε ήδη αυτήν τη συζήτηση.
Πρέπει να τακτοποιήσω αυτό. Έχω ένα σχέδιο. Γιατί δεν μ' εμπιστεύεσαι;
Γιατί να σε εμπιστευτώ; Τα έκανες όλα χειρότερα.
-Σε φροντίζω. -Να μην το κάνεις.
Δεν χρειάζομαι έναν τριαντάρη κανίβαλο που ιδροκοπά, κλέβει ταμπόν,
ζέχνει μπαχαρικά και λαδίλα
και δεν θα 'χε καμία να της κάνει γλειφομούνι
αν ο Ντόμινικ δεν είχε διαλύσει τη ζωή μου πριν από 16 χρόνια
να αποφασίζει για εμένα πια.
-Σ' ευχαριστώ. -Είσαι πολύ κακιά. Είπες μεγάλη κακία.
Ναι; Τότε, είμαι κακιά. Ποιος χέστηκε;
Έχω σκοτώσει κι έξι άτομα. Αυτό δεν σ' ενοχλεί;
-Και μόλις σκότωσα την Τζόι. -Αυτό δεν το περίμενα.
Γιατί στον διάολο σκότωσα την Τζόι; Γιατί στον...
Σκατά. Ήρθαν γρήγορα. Να πάρει. Έρχεται το ιππικό.
Ντολόρες!
-Νέλι, περίμενε. -Βοήθησέ με!
-Νέλι. -Βρε!
Πήγε καλύτερα απ' ό,τι φανταζόμουν. Ωραία.
Ήθελα να κερδίσουμε χρόνο, μα γλιτώσαμε. Μπορούμε να μείνουμε εδώ.
Και χάρη στα Μαγικά Χέρια, θα έχουμε και φρέσκο Μούι Λόκα απόψε.
Τι έκανες;
Τώρα που λείπει η Σοφία, ήταν ευκαιρία. Τα ανέβασα όλα από την έξοδο κινδύνου.
Θεέ μου.
Τηλεφώνησα για να δώσω την πληροφορία. "Ξέρω πού καταλήγουν τα πτώματα".
-Ευκολάκι. -Πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό στη Νέλι;
Έλα. Αυτή είναι ο λόγος που ο Τζόνα...
Δεν είναι αυτή. Εγώ είμαι ο λόγος που ο Τζόνα ήταν εδώ.
Ό,τι πεις. Είναι νέα.
Μπορεί να κάνει κάτι όταν βγει.
Όταν βγει; Λουίς, δεν βγαίνεις όταν τεμαχίζεις ανθρώπους.
Ειδικά κάποια σαν τη Νέλι. Νομίζεις ότι το σύστημα φέρθηκε άσχημα σ' εμένα;
Πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό;
Πώς μπόρεσα εγώ; Εδώ ο κόσμος καταλήγει με σπασμένο σβέρκο.
Φθηνά τη γλίτωσε η Νέλι. Είμαστε ασφαλείς τώρα, κούκλα. Έλα.
Όχι, δεν είμαστε ασφαλείς. Τώρα θα ψάξουν κάθε σπιθαμή του κτιρίου.
Άλλη μια φορά, τα έκανες χειρότερα.
-Και τι έπρεπε να κάνω, γαμώτο; -Έπρεπε να με σταματήσεις.
Κάποιος. Κάποιος έπρεπε να με σταματήσει!
Θα μπορούσα να ήμουν πολύ ευτυχισμένη εδώ. Μαζί σου.
Εγώ θα έκανα μασάζ. Εσύ θα έκανες τη δουλειά σου πάνω.
Ποτέ δεν ήθελα ένα σπίτι στο Κολοράντο, ρε συ.
Ήθελα μόνο
να έχω μια φυσιολογική, απλή ζωή.
Και να είμαι ένας φυσιολογικός, απλός άνθρωπος.
Αλλά έγινα αυτή που έγινα.
Εντάξει.
Όλα αυτά σήμερα; Πάντα αυτήν τη συγκεκριμένη ώρα;
Δεν πρόκειται να ανταποκριθούμε σ' αυτό.
Πρέπει να φύγω.
-Έρχομαι. Παίρνω τα πράγματα. -Πολύ αργά.
-Έλα. Έχω το φορτηγό. -Τζερεμάια;
Έλα, Ντολόρες. Πάμε. Έχω το φορτηγό πίσω με τη μηχανή αναμμένη.
-Τι στον διάολο θέλει αυτός εδώ; -Σταμάτα.
-Λούις. -Ξέρω τα πάντα.
Ξέρω τι την αναγκάζεις να κάνει. Ξέρω...
-Δεν ξέρεις... -Ξέρω τι βάζεις στις εμπανάδες.
Δεν ξέρεις τι λες, αδερφέ.
-Ξέρω τι έκανες στον Αριέλ. -Τον πατέρα μου;
Σου είχε στρίψει. Ήξερες ότι το ήξερε.
-Γι' αυτό τον άφησες να σαπίσει. -Δεν ξέρεις την τύφλα σου.
-Βούλωσ' το. -Ήταν φίλος μου.
Δεν ήταν φίλος σου. Είσαι βλάκας.
Σε λυπόταν, επειδή είσαι τρελός.
Πριν ακόμα πεθάνει η γυναίκα σου
ή αρχίσεις τις ηλίθιες θεωρίες συνωμοσίας.
Και κανείς δεν πιστεύει ούτε μια λέξη σου.
-Δεν είμαι τρελός. -Ναι;
-Πού είναι τα πτώματα; -Τζερεμάια, μη.
-Πού; -Τζερεμάια.
-Συνέχισε να ψάχνεις. -Πάμε.
Πού είναι τα πτώματα;
-Δεν είμαι τρελός. -Παλιοψυχάκια.
-Πού; -Δεν θα βρεις τίποτα.
Τζερεμάια, εγώ το έκανα!
-Λούις, σταμάτα. Σταματήστε. -Είσαι ένα τέρας.
Πνίγεται. Δες τον.
-Άφησέ με. Πνίγεται. -Όχι.
-Πνίγεται, γαμώτο! -Όχι.
-Κοίταξέ τον. Πνίγεται. -Σταμάτα.
Βοήθησέ τον. Πρέπει να τον βοηθήσουμε. Πιάσ' τον. Κουνήσου.
Τζερεμάια. Τζερεμάια.
Θεέ μου.
-Τι μ' έβαλες να κάνω; -Θα υπέφερε λιγότερο αν τον σκοτώναμε.
Είμαι φιλειρηνιστής. Δες πώς με κατάντησες.
-Άσε με ήσυχη. -Δεν το εννοούσα.
-Φύγε, Λούις. -Θα 'ρθω κι εγώ.
Όχι, δεν θα έρθεις.
Δεν θέλω να δω ποτέ ξανά ούτε εσένα ούτε το βαφλιασμένο σου πουλί.
-Να σε βοηθήσω. -Όχι, μη με πλησιάζεις.
-Φύγε. -Είσαι ο έρωτας της ζωής μου.
-Σ' αγαπώ. -Μη μ' αγγίζεις.
-Φύγε. -Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς εμένα.
-Ντολόρες, όχι. -Άσε με.
-Φύγε. Άφησέ με. -Όχι. Δεν μπορείς.
-Δεν μπορείς να φύγεις. -Άσε με.
-Άσε με να φύγω, σε παρακαλώ. -Μη φύγεις.
-Μη μ' αφήσεις. -Άσε με να φύγω.
Μη φύγεις, κούκλα. Σε παρακαλώ, μη φύγεις.
Σε παρακαλώ, μη φύγεις. Σε παρακαλώ.
Μη φύγεις.
Τηγανητός, όπως όλοι οι άλλοι.
Σκατά!
Γαμώτο. Δεν ξέρω να οδηγώ.
Σ' ένα φορτηγό γεμάτο ωμό κρέας.
Ώστε έτσι έκαψες το χέρι σου.
-Ναι, έτσι. -Και μετά τι;
Πέρασα τέσσερα χρόνια κυνηγημένη. Έψαχνα τον Ντόμινικ, προσπαθούσα να ξεχάσω.
Και το όνομά μου μπήκε σε μαρκίζα σαν του Τζακ του Αντεροβγάλτη.
Νόμιζα ότι ήσουν νεκρή. Όλοι σε είχαμε για νεκρή.
Και πίστευα ό,τι είχα ακούσει για εσένα. Ότι ήσουν ένα διαταραγμένο τέρας...
Όχι. Αλλά είχες δίκιο. Είμαι.
-Όχι. Είσαι ένα θύμα των περιστάσεων. -Ναι. Όχι. Είχες δίκιο.
-Είσαι μια τιμωρός. -Δεν πρόσεχες τι έλεγα;
-Είχες δίκιο εξαρχής. -Αναγκάστηκες να το κάνεις.
-Υποχρεώθηκες να κάνεις ό,τι έκανες. -Ήταν, όμως, έτσι; Όχι στ' αλήθεια.
Και θες να μάθεις κάτι; Ήρθα εδώ απόψε για να το ξανακάνω.
-Σ' εμένα; -Ίσως.
Ίσως όχι.
Σ' όποιον μου σταθεί εμπόδιο ή μπορεί να μου σταθεί εμπόδιο
ή μου τη σπάσει.
Ή απλώς βρεθεί στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.
Το είπες κι εσύ. Και είχες δίκιο για εμένα.
Έχεις δίκιο.
Δεν μπορώ να σταματήσω.
ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ
Εντάξει, Κέιλεμπ.
Λένε ότι μ' αυτό το θεατρικό έδωσες στην Ντολόρες μια ανθρώπινη διάσταση.
Ούτε στην εκπομπή σου έτσι.
Πήρες αυτήν τη διαβολική κατά συρροή δολοφόνο
και την έκανες ηρωίδα.
Θα την κάνω και τηλεοπτική σειρά. Βλέπεις τον Τζέισον Μπλουμ;
-Εντυπωσιακό! Έχει μεγάλη ζήτηση. -Το ξέρω.
-Θα πάρω το παλτό μου. Τα λέμε έξω; -Ναι.
Εντάξει.
Είναι κανείς εδώ;
-Θα ήθελες ένα μασάζ; -Με τίποτα.
Αλήθεια, μαλάκα; Εκπομπή για τη ζωή μου;
-Και τώρα θεατρικό στο Μπρόντγουεϊ; -Ο Ντόμινικ.
-Πού είναι η επιταγή μου; -Ο Ντόμινικ.
-Τι; -Ο Ντόμινικ.
Τι είπες;
Θα σε βοηθήσω να βρεις τον Ντόμινικ αν μ' αφήσεις.
Ξέρεις πού είναι ο Ντόμινικ;
-Ξέρω κάποιον που ξέρει. -Ναι;
-Θες να ζήσεις για να κάνεις εκπομπές; -Ναι.
-Πήγαινέ με εκεί αμέσως. -Εντάξει.
-Τίνος είναι αυτό το σπίτι; -Νομίζω ότι θα έπρεπε...
Θα μπω στο σπίτι. Φρόντισε να 'σαι εδώ όταν βγω, το καλό που σου θέλω.
Αλλιώς, θα σε βρω όπου κι αν κρυφτείς
και θα σου χώσω το μικρόφωνο τόσο βαθιά στο λαρύγγι,
που θα πάρω συνέντευξη από τον πρωκτό σου.
Εντάξει, τα μαλλιά σου είναι υπέροχα.
Σου πάνε πάρα πολύ, αλήθεια.
Πάρα πολύ ωραία. Εντάξει.
Γαμώτο.
Υποτιτλισμός: Εύα Καρυοφύλλη
Επιμέλεια: Ντέση Βερβενιώτου