EPISODE 8 PIGILAN MO AKO
Hindi ko 'yon dapat ginawa.
-Lintik. -Lintik ang ano?
Marami kasing puwedeng lintik.
-Hindi ko pa 'yan nakita. -Tulungan mo na lang ako na ilabas siya.
-Naglinis na ako sa baba. -Gusto mo siyang iwan sa freezer?
-Ano ang nangyari doon noong nakaraan? -Ikinandado ko.
Ikinandado mo ito? Ikinandado mo.
Pero naiwan mo ang sticker, ang talino mo talaga.
Dapat tinanggal mo ang sticker.
-Ganiyan 'yon, e. -Hindi kaya.
-Hindi nga ganoon. -Hindi ko inilagay d'yan.
-Ginugulo mo ako. -Ginugulo kita?
'Di ko iniisip ang pagkain ng pepe.
Mahal kita, D. 'Di ko na kailangan ng ibang pepe.
Manahimik ka na nga. Tulungan mo na lang ako.
Gusto kong maging romantiko.
-Lintik naman. Tulungan mo na lang ako. -Malinaw.
Diyos ko.
Ingat ka. Ingat.
Hello?
Lintik. Balik. Balik.
-Ano ba? 'Wag mong sipain. -Itaas mo ang binti niya.
-Gumagamit kayo? -Kuha ko.
Hi.
-Hi. -Hello.
Nasaan si Jonah?
-Di ko nakita. -Ano? Di ko nakita.
-Akala ko, bumaba para magtrabaho. -Oo.
-Wala siya rito. -Hindi.
Nagtatrabaho siya rito.
-Baka nagpunta sa opisina. -Pero sabi niya, sa ibaba.
Nasa hilaga ang opisina niya…
Hindi ko alam. Umalis siya. Hindi naman siya nagtagal.
Okey.
Gusto mo ba? Ayaw ni D, e.
-'Di siya gutom. -Busog ako.
Okey ako. Magbubukas na tayo?
-Oo. Maya-maya lalabas na ako. -Okey.
Magbubukas ka?
-Iwan muna siya hanggang maisip ko… -Ano?
Telepono ba 'yan ni Jonah?
Ewan ko. Talaga ba?
-Kakaiba. -Oo nga.
-Ako nga, naiiwan ko kahit saan. -Pero wala ka namang telepono.
Alam mo na kung bakit wala.
Dumaan siya rito at bumati, bago umalis.
-Kinailangan niyang umalis. -Oo.
Para magtrabaho.
-Babalik 'yon. -Tama.
Okey.
-Kumusta pala si Sophia? -Ayos naman. Kausap ko siya kanina.
Mukhang okey siya. Magkikita kami tapos ng tanghalian.
Ayos 'yon, Nellie.
Oo, alam ko.
Magbukas na tayo.
Mabuting tao si Jonah. Di 'yon nararapat.
Pati na rin si Nellie. May bangkay ulit at dapat na kaming umalis.
Luis.
-Ano? -Tinawagan ko ang opisina.
-Wala raw si Jonah doon. -Wala pang limang minuto.
Sa amin siya natulog kagabi.
Napakasama kong tao.
Nakalimutan niya lang siguro. Doon lang kasi siya nakaranas.
-Wala siya sa wisyo. -Tama, wala nga. Kaya…
-Sino ang kausap ni Luis? -Di ko alam. Pulis yata.
Nakakagulat na may nag-iisip niyan.
-Kailangan nang umalis. -Pagmamay-ari ito ng pamilya.
Ang pundasyon ng komunidad sa loob ng 30 taon.
Sa totoo lang, kami na lang ang natitira.
Ako ang namamahala sa lahat ng nangyayari sa loob.
Talaga? E, bakit di ko na nakita si Marcie mula no'ng pinuntahan siya sa ibaba?
Di ko alam kung bakit naisip mong nagbebenta kami ng marijuana dahil doon.
Nagpunta siya rito para tingnan ang kompetisyon niya. Tapos, nawala.
Kompetisyon? Nagbebenta pa rin siya? Akala ko, tapos na.
Tumigil ka. Ang sunod kong tatawagan ay ang mga kaibigan ko sa DEA.
Binabayaran mo ba siya o ano?
Binabayaran? Wala akong binabayaran dito.
Baka kailanganin mo na.
Ako ang bahala, pare. Okey. Pananakot lang ito, tama?
Wala kang nakukuha kay Marcie, kaya dito ka naman pumunta.
Sige lang. Tawagan mo. Maghanap sila. Bibigyan namin sila ng mga empanada.
-Luis, halika na. -Masahiin mo sila.
Mag-iiba sila.
Pag-isipan mo, baka gusto mo ng masarap na masahe.
Mukhang tensiyonado ka, pare. Walang biro.
-Salamat na lang. -Ikaw ang bahala.
-May hindi tama rito. -Di ko alam kung ano.
Tatayo ka lang diyan? Sige, gawin mo ang gusto mo.
-Sige lang. -Halika na, Luis. Tigil.
BRIDGE N TUNNEL FOODS INIHAHATID NA SARIWA ANG PAGKAIN
'Wag ngayon, Jeremiah.
Bumaba muna tayo. Babalik din kami, Nellie.
Bumababa ka na nga.
Tumahimik ka.
Halika na. Sige na.
-Ano? -Dapat mag-impake na tayo.
-Teka. Bakit? -Halika na.
'Yan ang tanong mo?
Dahil sa patay na anak na nasa freezer ng patay na landlord
at ang lintik na pulis na tumatakot sa iyo.
Intindihin mo. Umalis na tayo.
Hindi totoo ang sinasabi niya. Wala siyang gagawin.
E, ano ang gagawin mo? Hintayin na may panibagong alok?
Patuloy kang gagawa ng mga Muy Loca na empanada?
'Di naman tayo napapansin.
-Wala nang empanada mula sa tao. -Kailangan ng pera.
May pera tayo. May $15,000 tayo pati ang pera ko.
Di 'yon sapat para sa bahay sa Colorado. $15,000 lang.
Luis. 'Di ko gustong bumili ng bahay roon.
Ayoko nang mabulok sa bilangguan.
Saan tayo pupunta?
Hindi ko alam. Sa subway tunnel.
-Malalaman natin. -Gusto mo 'yon?
Ayokong mabuhay nang ganoon.
Pero hindi na nakakabuhay ito. Aalis din naman talaga tayo, 'di ba?
'Yong pera lang ang nagbago. Kahit walang pera, aalis pa rin tayo.
Lahat nagbago na.
Ginawa mo 'yon kay Jonah, pero 'di ako nagalit.
Aalis tayo. Siya na ang gagawa ng Empanada Loco.
-'Pag umalis tayo, wala na. -Nabago na'ng plano?
Mawawala na ang lahat, okey? Lahat, pati ang mga ginawa ko.
Lahat ng mayroon ako. Dito ako ipinanganak.
Dito 'yon sa mismong kinatatayuan ko.
Naging masaya tayo rito, okey? Naging masaya ka, 'di ba?
Ang perpektong uri ng… Lintik.
Sinubukan mo ito. Trainwreck ang tawag sa strain na 'to…
Ito mismo ang trainwreck. Napakagulo ng lahat.
Aalis na ako. Bahala ka na.
Teka, okey? Saglit lang.
Panalo ka na. Okey? Pero makinig ka.
Kung aalis tayo agad, paghihinalaan tayo.
Dapat ay mabaling sa iba ang atensiyon. Dapat magkaroon ng sapat na oras.
-Paano natin gagawin 'yon? -May ideya ako. Seryoso, mayroon.
Bigyan mo ako ng oras, okey? Kaunting oras lang.
Dapat tayong umalis ngayon, Luis. Ngayon tayo dapat umalis.
-Ano ang ginagawa mo? Saan ka pupunta? -Ako na ang bahala.
Ano ang ginagawa mo?
Bibigyan lang kita ng isang oras. 'Yon lang..
Magtiwala ka, mami. Okey?
Nagtitiwala akong mas sisirain niya pa ito.
Pero kailangan ko siya. Siya lang ang hindi nag-iwan sa 'kin.
Puno ng kalintikan ang mga tao.
Pero hindi pa ako binigo ng mesang ito.
Ang bilis mo namang nagawa.
-Joy. -Nagawa ang alin?
-Hindi tamang panahon ngayon. -Hindi tama.
-Wala namang tama, 'di ba, Dolores? -Joy, pakiusap.
Ang sakit na naman ng leeg ko. Stress siguro.
Diyos ko. Talaga ba? Pipi ba ako?
Walang magaling na chiropractor gaya mo, hindi sa di ko kayang magbayad.
Di ko kaya. Nakatupi ang mesa ko. Umalis ka na.
-Bakit? Ano'ng nangyayari? -Umalis ka na.
Hindi. Teka lang. Ang bastos mo naman.
Kaibigan mo ako. Inihanap kita ng trabaho noong dumating kang walang-wala.
Kaya nasira kaming magkapatid. Hindi na kami nag-usap dahil sa 'yo.
Pero, naikuha pa kita ng mga kliyente, 'yong mga naghihintay sa laundry.
"Uy, may 30 minuto ka? Pumunta ka kay Magic Hands."
At magaling ka. Pero hindi ikaw ang Ikalawang Pagbabalik.
Nagpunta sila dahil ipinadala ko sila. Dahil nagsasabi ako ng totoo.
At gusto ako ng mga tao. At magaling akong sumuri.
At itinuturing mo lang ako na parang…
Alam mo? Dapat may komisyon na, e.
Kung ayaw mo akong tulungan, eh, di, 10%…
Sige na. Talikod na. May 30 segundo ka.
-May 30 segundo ka. -Sige.
-Nasaan? -Dito.
-Ang sakit niyan. Oo. -Manahimik ka lang, Joy.
-Pasensiya na at sumigaw ako. -Okey lang.
Gusto ko lang na manahimik ka, okey?
-Nagsasabi ng totoo ang mga kaibigan. -Joy, pakiusap, manahimik ka.
-Ang sama mo kasi minsan. -Masama?
-Masama ako? -Dapat…
Gusto ko si Joy, pero ang lintik na 'yon ay nasa maling lugar at pagkakataon.
Lintik.
Lintik. Lintik.
Dapat na kaming umalis.
Lintik. Dapat na kaming umalis.
Luis.
Ang sabi niya, dadalhan niya kami ng mga empanada.
-Walang balita sa kanya? -'Di siya tumawag.
Di nakaligtaan ng babaeng ito ang matinee mula noong She Loves Me ng 1993.
At ito ay dahil naitulak nga siya sa may riles ng subway.
Nakaligtas siya sa ikatlong riles, at tumawag pa nga siya.
-Okey, pero ito ang kakaiba. -Uy, Nellie. Puwede kang makausap?
Hi. Kumusta? Kailangan ko siya…
-Sandali lang. -Saglit lang, guys.
Babalik ako.
May gusto lang akong itanong.
-Ano ang nangyayari? -Makinig ka.
Hindi pa dumarating sa opisina si Jonah.
Diyos ko. Wala pang isang oras. Kalma lang.
Oo. Pero una, nawala ang tatay niya, tapos, ang babaeng 'to.
Hindi nawala ang tatay niya. Nag-text siya, di ba?
Isang beses lang. 'Di na naulit. 'Yong babaeng naghahanap, nawala rin.
-'Yon ang sinasabi nila. -Bakit ka nakikinig...
-Tingin mo, mafia ito? -Ano?
-Mayroon pa ba n'on? -Oo, mayroon.
Hindi mafia, Nellie. 'Yon…
'Di ko alam kung ano ito.
Pero okey lang ang lahat. Ayos lang ang lahat.
Tingin ko, hindi. Maaari ngang hindi.
Minsan, hindi okey ang mga bagay-bagay.
Nang makulong si Mama, 'di 'yon okey. Nang makulong siya bago 'yon, di rin okey.
Gusto kong malaman kung may hindi okey bago may…
Ayokong may mangyari sa 'yo o kay Luis.
Puwedeng magtrabaho na ulit tayo? Pakiusap.
Pangako, magiging ayos ang lahat. Ipinapangako ko.
-Wala tayong magagawa. -Okey.
Kaya, babalik muna tayo sa trabaho, okey?
-Okey? -Okey.
Okey.
Nagtitiwala siya sa akin.
Halimaw ako. Mas malala. Totoo ako.
Luis.
May posibilidad bang wala siyang ginawang katangahan?
Masyado naman 'tong tanga para sa kaniya, ano?
Ganito ba ito dati?
Di na ako makapaghintay. Mag-iimpake na ako at aalis na.
At lahat ng utang na ito.
Tapos, may natatanggap siyang kakaibang mga mensahe at wala na.
Wala na?
-Wala. -Kakaiba.
-Parang hindi siya. -Paano kung naging monghe?
Nalaman niya?
-Ang ano? -Nalaman ni Joy?
Hindi.
May nakita ba siya? Bakit mo…
Kasi 'di ko mapigil. Umalis na tayo. Aalis ako kahit wala ka.
-Teka. Bakit? -Bakit?
Ano ba, Luis. Napag-usapan na natin ito.
Aayusin ko muna ito. May plano ako. Sana magtiwala ka.
Bakit kita pagkakatiwalaan? Bakit? E, pinalala mo ang lahat.
-Binabantayan nga kita. -Hindi.
Di ko kailangan ang 30 taong pawisin at nagnanakaw ng tampon na kanibal
na amoy adobo at aceite
at walang ibang makakapiling
kung di lang sinira ni Dominic ang buhay ko, 16 na taon ang nakaraan,
para gumawa ng desisyon para sa akin.
-Salamat. -Ang sama mo. Sobrang sama mo.
Talaga? Eh, di, masama na. Ano naman?
Anim na tao na ang pinatay ko. Hindi ka nababahala?
-At kapapatay ko lang kay Joy. -Hindi ko akalain 'yon.
Bakit ko nga ba pinatay si Joy? Bakit ko…
Lintik. Ang bilis nila. Pambihira. Parating na ang 5-0.
Dolores. Dolores!
-Nellie, sandali! -Tulungan mo ako!
-Yo. -Nellie.
Mas naging maayos kaysa inaakala ko. Ayos.
Di na kailangan ng kaunting panahon. Puwede na tayo rito.
Salamat sa bagong delivery ni Magic Hands, may sariwang muy loca ngayon.
Ano ang ginawa mo?
Tamang-tama ang pagkawala ni Sophia. Dinala ko sa fire escape gamit ang lubid.
Diyos ko.
Physics in action. Tumawag ako sa pulis. "Alam ko kung nasaan ang mga bangkay."
-Napakadali. -Paano mo 'yon nagawa kay Nellie?
Ano ba. Siya ang dahilan kung bakit si Jonah…
Hindi siya. Ako ang dahilan. Ako.
Eh, ano? Bata pa siya.
May magagawa siya paglaya niya.
Paglaya? Luis, 'di ka makakalaya kapag tumadtad ka ng tao.
Lalo na sa tulad ni Nellie. Tingin mo, masama na sa akin ang sistema?
Paano mo 'yon nagawa?
Paano? Eh, may mga lintik na binabalian ng leeg.
Naging maayos naman si Nellie. Ligtas na tayo, mami. Ano ba?
Hindi tayo ligtas. Hahalughugin na nila ang buong gusali.
Pinalala mo na naman.
-Ano ba ang dapat ginawa ko? -Dapat pinigilan mo ako.
Kahit sino. Dapat may pumigil sa akin.
Magiging masaya sana ako rito, kasama ka.
Ako, nagmamasahe rito. Tapos, ikaw, nagtatrabaho sa itaas.
Ayoko naman ng bahay sa Colorado.
Gusto ko lang
ng isang normal at simpleng buhay.
At maging normal at simpleng tao.
Pero naging ganito ako.
Okey.
Talagang ngayon, sa mismong oras na ito.
Alam momg hindi tayo reresponde roon.
Aalis na ako.
-Sasama ako. Mag-iimpake ako. -Huli na.
-Tara na. Sa truck ko. -Jeremiah?
Halika na, Dolores. Tara. Nasa likod ang trak ko. Dali.
-Ano ang ginagawa niya rito? -Tigil.
Alam ko ang lahat.
Alam ko ang ipinapagawa mo sa kaniya. Alam ko…
-Hindi mo… -Alam ko kung ano ang nasa empanada.
'Di ko alam ang sinasabi mo, pare.
-Alam ko ang ginawa mo kay Ariel. -Sa tatay ko?
May sira ka sa ulo. Alam mong alam niya.
-Kaya iniwan mo siya rito. -Wala kang alam.
-Manahimik ka. -Kaibigan ko siya.
Hindi mo siya kaibigan. Tanga ka.
Naawa siya sa 'yo kasi baliw ka.
Kahit bago pa mamatay ang asawa mo
o ang lintik mong mga conspiracy theory.
At walang naniniwala sa mga sinasabi mo.
-'Di ako baliw. -Talaga?
-Di ako baliw. -Talaga?
-Nasaan ang mga bangkay? -Jeremiah, sandali.
-Saan? -Jeremiah.
-Maghanap ka pa. -Halika na.
Nasaan ang mga katawan?
-'Di ako baliw. -Baliw ka.
-Nasaan? -Wala kang makikita.
Jeremiah, ako 'yon.
-Luis, tama na. Tama na. -Halimaw ka.
Hindi siya makahinga. Tingnan mo.
-Bitiwan mo ako. Di siya makahinga. -Hindi.
-Hindi siya makahinga. -Hindi.
-Tingnan mo. Di makahinga. -Tigil.
Tulungan mo siya. Tulungan mo. Kunin mo. Alis.
Jeremiah. Jeremiah.
Diyos ko.
-Ba't mo ipinagawa 'yon? -Mas makatao kung pinatay mo na lang.
Pacifist ako. Tingnan mo ang ginawa mo.
-Lumayo ka. -Hindi ko sinasadya.
-Lumayo ka, Luis. -Sasama ako.
Hindi ka sasama.
Ayoko nang makita ka o ang maliit mong bayag.
-Tutulungan na kita. -Hindi, lumayo ka.
-Lumayo ka. -Ikaw ang pag-ibig ko.
-Mahal kita. -Lumayo ka.
-Layo. -Hindi mo kaya nang wala ako.
-Dolores, 'wag. -Alis.
-Lumayo ka. Bitiwan mo ako. -Hindi.
-Di ka puwedeng umalis. -Bitiwan mo ako.
-Bitiwan mo ako, pakiusap. -'Wag kang aalis.
-'Wag mo akong iiwan. -Bitiwan mo ako.
'Wag kang umalis, mami. Pakiusap, 'wag. 'Wag kang aalis. 'Wag.
'Wag kang aalis. 'Wag, pakiusap. Pakiusap, 'wag kang aalis.
'Wag kang aalis.
Deep-fried, tulad ng iba.
Lintik.
Lintik naman. Di ako marunong magmaneho.
Isang trak na puno ng hilaw na karne.
Kaya pala nasunog ang kamay mo.
-Oo, ganoon. -Tapos, ano ang nangyari?
Apat na taon akong naging takas, habang hinahanap si Dominic.
Pero, nasa marquee ang pangalan ko, tulad ni Jack the Uptown Ripper.
Akala namin, patay ka na. Akala naming lahat, ganoon na.
At naniwala ako sa mga narinig ko. Na isa kang baliw na halimaw.
Hindi. Tama ka. Ganoon nga.
-Hindi. Biktima ka ng pangyayari. -Oo. Hindi. Tama ka.
-Isang kang vigilante. -'Di ka ba nakikinig?
-Tama ka nga. -Kinailangan mo 'yong gawin.
-Hindi, 'di ba? Hindi naman.
May gusto kang malaman? Pumunta ako rito para ulitin.
-Sa akin. -Baka.
Baka hindi.
Sa lahat ng sasagabal sa akin o baka sumagabal sa akin
o galitin ako.
O baka maling lugar sa maling oras.
At ikaw na mismo ang nagsabi. At tama ka tungkol sa akin.
Tama ka.
'Di ko mapigilan.
Okey, Caleb.
Sinasabi ng mga tao na ginawa mong tao si Dolores dahil dito.
Higit pa sa podcast.
Alam mo, ikinuwento mo ang babaeng serial killer na ito
at ginawa mong isang bayani.
Gusto ko ngang gawing TV show. Nakita mo ba si Jason Blum?
-Excuse me. Ang galing niya. -Alam ko.
-Kunin ko lang ang coat ko. Kita tayo? -Okey.
Okey.
Hello?
-Gusto mo ba ng masahe? -Hindi, 'no.
Talaga ba? Matapos ang podcast mo sa buhay ko?
-At ngayon naman, Broadway play? -Dominic.
-Nasaan ang suweldo ko, gago? -Dominic. Dominic.
-Ano? -Dominic.
Ano ang sabi mo?
Tutulungan kitang mahanap si Dominic pag binitiwan mo ako.
Alam mo kung nasaan si Dominic?
-May kilala ako. -Talaga?
-Gusto mong mabuhay para mag-podcast? -Oo.
-Dalhin mo na agad ako roon. -Okey.
-Kaninong bahay ito? -Tingin ko, dapat…
Papasok ako sa bahay na 'yon. Paglabas ko, dapat nandito ka pa.
Kung hindi, hahanapin kita
at ipapasok ko ang mic hanggang sa lalamunan mo
para makausap natin ang bituka mo.
Okey, ang ganda ng buhok mo.
Ang hot. Sa totoo lang.
Sobrang cute. Okey.
Lintik.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni R Seb
Mapanlikhang Superbisor: Maribeth Pierce