KOSZMAR DOLORES ROACH
ODCINEK 8 POŁOŻYĆ KRES
Naprawdę nie chciałam tego robić.
-Kurwa. -Do czego to?
Wiele rzeczy wymaga takiej reakcji.
-Niespotykany widok. -Po prostu mi, kurwa, pomóż.
-Posprzątałem na dole. -Zostawisz go w zamrażarce?
-Jak było ostatnim razem? -A kłódka?
Zamknąłeś chłodnię na kłódkę?
Z naklejką, geniuszu.
Ją się ściąga.
-Taką kupiłem. -Nie.
-Ściąga się. -Założyłem ją.
-Rozpraszasz mnie. -Rozpraszam?
To nie myśl tylko o minecie.
Kocham cię. Twoja cipka mi wystarczy.
Stul mordę i mi pomóż.
Chciałem być romantyczny.
-Chryste. Pomóż mi i już. -Robi się.
O Boże.
Nie wejdź na nic.
Halo?
Kuźwa, wracaj.
-Nie kop go. -Noga wyżej.
-Co wy tam robicie? -Załatwię to.
Cześć.
-Cześć. -Hejka.
Gdzie Jonah?
-Wyszedł. -Co? Fakt.
-Myślałam, że zejdzie do pracy. -Tak.
Nie pracuje tu.
W pewnym sensie tak.
-Prawdopodobnie poszedł do biura. -Mówił, że idzie na dół.
Biuro ma na północ stąd.
Ja tam nie wiem, wyszedł i już.
Dobra.
Chcesz trochę? D nie chce.
-Nie jest głodna. -Tak.
Otwieramy?
-Za sekundkę. -Luzik.
Otworzysz?
-Tak. Niech poleży, aż ogarniemy... -Co?
Czy to telefon Jonaha?
Nie wiem. Jego?
-Dziwne. -No, cholernie dziwne.
-Ja ciągle gdzieś zostawiam telefon. -Nie masz telefonu.
Już wiesz czemu.
Wpadł się przywitać, zanim wyszedł.
-Musiał wyjść. -Tak.
Praca.
-Pewnie wróci. -Jasne.
No dobra.
-Jak się ma Sophia? -Dobrze. Rozmawiałam z nią rano.
Odwiedzę ją w przerwie na lunch.
Wspaniale, Nellie.
Tak.
Dobra, otwieramy.
Jonah był dobry. Nie zasłużył na to.
Nellie też nie. Mamy kolejne ciało i nie możemy tu zostać.
Luis.
-Co? -Dzwoniłam do biura.
-Nadal go nie ma. -Minęło pięć sekund.
Został u mnie n noc.
Jestem okropną osobą.
Pewnie zapomniał telefonu. Jeszcze tak nie miał.
-Przestał myśleć. -Pewnie tak. To...
-Z kim rozmawia Luis? -Nie wiem. Z gliną.
Czemu ktoś miałby tak pomyśleć?
-Jedziemy. -To firma rodzinna.
Filar społeczności od 30 lat.
Tylko my zostaliśmy.
Całym sercem wspieram wszystko, co tu robimy.
To jakim cudem nie widziałem Marcie, odkąd poszła na masaż?
A jak to miałoby sugerować, że handlujemy marihuaną?
Przyszła, żeby wybadać konkurencję, i zniknęła.
Konkurencję? Marcie diluje? Myślałem, że z tego wyrosła.
Daruj sobie. Następnym razem powiem kumplom z DEA.
Płacisz jej czy co?
Co? Nikomu nie płacę.
Może będzie trzeba.
Czaję, mordeczko. Szantażyk, co?
Marcie nie płaci, to przyszedłeś do mnie.
Śmiało, przyprowadź kumpli. Poczęstujemy ich empanadami.
-Luis, chodź. -Zrobimy masaż.
Będą jak nowo narodzeni.
A właśnie. Może tobie też masaż dobrze zrobi?
Jesteś spięty, bracie. Bez urazy.
-Nie, dziękuję. -Jak chcesz.
-Coś tu nie gra. -Nie wiem co.
Będziesz tu stał? W porządku. Rób swoje.
-Śmiało. -Daj spokój, Luis.
BRIDGE N TUNNEL, DOSTAWY ŻYWNOŚCI
Nie dziś, Jeremiah.
Chodźmy na dół. Nellie, zaraz wracamy.
Na dół, kurwa.
Zamknij się.
Jedziemy stąd.
-Co? -Musimy się pakować.
-Czekaj. Dlaczego? -Chodźmy.
To twoje pytanie?
Przez martwego syna właściciela w chłodni
i szantaż skorumpowanego psa.
Weź się zastanów. Spadamy.
Pieprzy. Nic nie zrobi.
Chcesz czekać na kolejną ofertę?
Dalej robić ludzkie empanady?
Najciemniej pod latarnią.
-Koniec z tym. -Nie mamy forsy.
Mamy 15 koła i moje oszczędności.
Nie wystarczy na dom w Kolorado. To 15 koła.
Luis. Nie chcę kupić domu w Kolorado.
Chcę nie trafić do paki.
Dokąd pójdziemy?
Nie wiem, kurwa. Do metra.
-Coś wymyślimy. -Chcesz tego?
Nie chcę tak żyć.
Ale tak się nie da. I tak mieliśmy wiać.
Zmieniła się tylko kwestia forsy. I tak jedziemy.
Wszystko się zmieniło. Wszystko.
Musiałaś to zrobić, nie jestem zły.
Mieliśmy wyjechać, bo on miał przejąć restaurację.
-Jak wyjdziemy, to koniec. -Właśnie, „miał”.
Wszystko zniknie. Całe moje dziedzictwo.
Wszystko, co mam. Urodziłem się tu.
Kurwa, na tej podłodze.
Przecież dobrze się bawimy. Jest fajnie.
Idealnie... Kurwa.
Ja pieprzę. Próbowałaś? Odmiana Katastrofa.
Katastrofę to mam w życiu.
Ja stąd spadam. Rób, co chcesz.
Zaczekaj. Proszę, poczekaj.
Wygrałaś. Dobra? Posłuchaj.
Jeśli wyjdziemy teraz, to będzie wyglądać podejrzanie.
Musimy odwrócić uwagę. Kupić sobie czas.
-Niby jak? -Mam pomysł. Przysięgam.
Potrzebuję czasu. Jeszcze trochę.
Musimy wyjechać dziś. Dziś jest ten dzień.
-A ty dokąd? -Zajmę się tym.
Co ty robisz?
Dam ci najwyżej godzinę.
Zaufaj mi, mami. Zaufaj mi.
Ufam, że spieprzy to jeszcze bardziej.
Ale nadal go potrzebuję. Nie wpieprzyłby mnie w szambo.
Ludzie są zakłamani.
Ale ten stół nigdy mnie nie zawiódł.
Szybko się tym zająłeś.
-Joy. -Czym?
-Niczym. To kiepski moment. -Kiepski.
-Nigdy nie jest dobry. -Joy, proszę.
Znowu naciągnęłam kark. To przez stres.
Serio? Czy ty mnie słyszysz?
Kręgarz by ci nie dorównał, nie żeby było mnie stać.
Teraz nie mogę. Stół nie jest gotowy. Idź już.
-Dlaczego? Co się dzieje? -Musisz iść.
Nie. Jesteś niesamowicie nieuprzejma.
Jestem twoją przyjaciółką. Próbowałam załatwić ci pracę.
Co zniszczyło mój związek z siostrą. Nie rozmawiamy przez ciebie.
A ja ci tylu klientów naganiam, jak czekają na pranie.
„Masz 30 minut, skocz na masażyk”.
Jesteś dobra, ale nie jesteś jakimś objawieniem.
To ja ich do ciebie wysyłam. Bo mówię prawdę.
Ludzie mnie lubią, a ja mam dobry gust.
A ty traktujesz mnie, jakbym była jakimś...
Wiesz co? Powinnam pobierać prowizję.
Nie chcesz mi pomóc, to 10%...
Dobra. Odwróć się. Masz 30 sekund.
-Dobrze. -Masz 30 sekund.
-Gdzie? -Tutaj.
-Spięte. O tak. -Bądź trochę ciszej.
-Wybacz, krzyknęłam. -Nie szkodzi.
Proszę, tylko siedź cicho.
-Przyjaciele zawsze mówią prawdę. -Zamknij się.
-Bywasz okropna. -Okropna?
-Ja? -Lepiej...
Lubiłam Joy. Suka znalazła się w złym miejscu o złym czasie.
Ja pierdolę.
Kurwa.
Kurwa mać.
Spadamy.
Ja pierdolę. Zwijamy się.
Luis.
Powiedziała, że przyniesie empanady.
-Nie odzywała się? -Nie zgłosiła choroby.
Ostatni seans przegapiła w 1993, to było She Loves Me.
I to dlatego, że wepchnięto ją pod metro.
Poraził ją prąd od trzeciej szyny, a i tak zadzwoniła.
-Też mam coś dziwnego. -Nellie, mogę cię prosić?
Cześć. Zgarnę ją na chwilkę...
-Zaraz wrócę. -Na chwilkę.
Zaraz będę.
Szybkie pytanko.
-Co się dzieje? -Posłuchaj.
Jonah nie był w biurze.
Nie minęła nawet godzina, wyluzuj.
Wiem. Ale najpierw zniknął jego ojciec, potem ta kobieta.
Jego ojciec napisał SMS-a, prawda?
Tylko raz. Szukająca go kobieta zniknęła.
-Oni tak mówią. -Dlaczego słuchasz...
-Myślisz, że to mafia? -Co?
-Mafia nadal istnieje? -Tak, istnieje.
Ale to nie mafia.
Nie wiem, co to jest,
ale wszystko gra. Wszystko jest w porządku.
Nie sądzę. Może nie być.
Czasami nie jest w porządku.
Jak mama poszła do więzienia, nie było w porządku. Oba razy.
Powiedz mi, jak coś nie gra, zanim...
Nie chcę, żeby coś wam się stało.
Możemy wrócić do pracy? Proszę.
Przysięgam, wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
-Nie możemy nic zrobić. -Dobrze.
Wracajmy do pracy.
Dobrze?
Dobrze.
Ufa mi.
Jestem potworem. Gorzej, jestem prawdziwa.
Luis.
Czy jest cień szansy, że nie zrobił czegoś głupiego?
To byłoby zbyt głupie nawet na niego.
To tak było?
Chcę już mieć to z głowy i wyjechać.
A ten dług?
Dostawał jakieś dziwne SMS-y i nic.
Nic a nic?
-Nic. -To podejrzane.
-Nie w jego stylu. -Może został mnichem?
Rozgryzła to?
-Co? -Joy się domyśliła?
Nie.
Widziała coś? Dlaczego ją...
Wpadłam w cug. Jedźmy stąd, bo pojadę sama.
-Zaczekaj. Dlaczego? -Dlaczego?
Już o tym rozmawialiśmy.
Muszę coś z tym zrobić. Mam plan. Zaufaj mi.
Dlaczego mam ci ufać? Dlaczego? Wszystko pogorszyłeś.
-Pomagam ci. -Przestań.
Nie potrzebuję, żeby o moim życiu decydował wiecznie spocony,
kradnący tampony, śmierdzący adobo i oliwą
kanibal po trzydziestce,
który nie miałby komu robić minety, gdyby Dominic
nie spierdolił mi życia 16 lat temu.
-Dziękuję. -Jesteś okropna. To było podłe.
No i jestem, co z tego?
Zabiłam sześć osób. Nie przeszkadza ci to?
-Właśnie zabiłam Joy. -Nie spodziewałem się.
Dlaczego ją zabiłam, kuźwa?
Kurwa, szybcy są. Ja pieprzę. Psy jadą.
Dolores!
-Nellie, zaczekaj. -Pomocy!
Poszło lepiej, niż myślałem. Ekstra.
Chciałem kupić czas, a wszystko poszło na nią. Zostajemy.
A dzięki najnowszej dostawie mamy na dziś świeże mięsko.
Coś ty zrobił?
Idealne wyczucie czasu. Schody przeciwpożarowe i cyk.
O Boże.
Fizyka. Dałem policji cynk. „Wiem, gdzie wylądowały ciała”.
-Pestka. -Jak mogłeś to zrobić Nellie?
Daj spokój. To przez nią...
Nie. To przeze mnie tu był.
Trudno. Młoda jest.
Poradzi sobie, jak wyjdzie.
Wyjdzie? Za to się nie wychodzi, Luis.
Zwłaszcza ktoś taki jak Nellie. Myślisz, że mnie system zgnoił?
Jak mogłeś to zrobić?
Jak? Ludzie tu ginęli.
Nellie się pofarciło. Jesteśmy bezpieczni, mami.
Nie jesteśmy. Teraz przeszukają każdy centymetr tego budynku.
Po raz kolejny pogorszyłeś sprawę.
-Co miałem zrobić? -Położyć kres moim czynom.
Ktoś powinien położyć im kres!
Mogłam być tu szczęśliwa. Na przykład z tobą.
Robiłabym masaże, ty empanady.
Nigdy nie chciałam mieć domu w Kolorado.
Chciałam tylko
mieć zwyczajne, proste życie.
Być zwyczajnym, prostym człowiekiem.
Zamiast tego muszę być tym kimś.
Dobra.
Zawsze tak? O tej porze dnia?
Nie odpowiem.
Muszę iść.
-Wezmę tylko rzeczy. -Za późno.
-Chodź ze mną. -Jeremiah?
Idziemy. Zaparkowałem z tyłu.
-Co on tu robi? -Czekaj.
Wiem wszystko.
Wiem, do czego ją zmuszasz. Wiem...
-Nie... -Wiem, co jest w tych empanadach.
Nie wiem, o czym ty mówisz.
-Wiem, co zrobiłeś Arielowi. -Ojcu?
Jesteś walnięty. Dowiedział się.
-Zostawiłeś go, żeby zgnił. -Nic nie wiesz.
-Milcz. -Byliśmy kumplami.
Nie pierdol, jesteś zwykłym pendejo.
Żal mu cię było, bo jesteś pieprznięty.
Byłeś, zanim ci żonka wykitowała
i zacząłeś wierzyć w te bzdury.
Nikt ci nie uwierzy.
-Nie jestem szalony. -Nie?
-Nie jestem. -Nie?
-Gdzie są ciała? -Zaczekaj.
-Gdzie? -Jeremiah.
-Szukaj dalej. -Chodźmy.
Gdzie są ciała?
-Nie jestem szalony. -Psychol.
-Gdzie? -Chuja znajdziesz.
Jeremiah, to ja.
-Luis, przestań. -Jesteś potworem.
On się dusi. Spójrz na niego.
-Pomogę mu. On się dusi. -Nie.
-Dusi się, kurwa. -Nie.
-No patrz. -Przestań.
Musimy mu pomóc. Bierz go. Z drogi.
Jeremiah.
Boże jedyny.
-Dlaczego mnie zmusiłaś? -Nie można było normalnie?
Jestem pacyfistą. Zobacz, w co mnie zmieniłeś.
-Zostaw mnie. -Nie chciałem.
-Odejdź. -Jadę z tobą.
Nie jedziesz.
Nie chcę już widzieć ani ciebie, ani twojego smażonego krocza.
-Pomogę ci. -Odwal się ode mnie.
-Odejdź. -Jesteś miłością mojego życia.
-Kocham cię. -Łapy precz.
-Odejdź. -Nie możesz odejść beze mnie.
-Dolores, nie. -Odejdź.
-Odejdź. Puść mnie. -Nie. Nie możesz.
-Nie możesz. -Puść mnie.
-Puść, proszę. -Nie odchodź.
-Nie zostawiaj mnie. -Puść.
Mami, proszę, nie odchodź. Nie odchodź. Proszę cię.
Proszę cię, nie odchodź.
Proszę cię.
Usmażony. Jak cała reszta.
Ja pierdolę!
Ja jebię, nie umiem jeździć.
Ciężarówka pełna surowego mięsa.
Więc tak oparzyłaś sobie rękę.
-Właśnie tak. -Co potem?
Cztery lata uciekałam i szukałam Dominica, żeby móc zostawić to za sobą.
Tymczasem robią ze mnie jakiegoś Kubę Rozpruwacza.
Myślałam, że nie żyjesz. Wszyscy tak myśleliśmy.
Uwierzyłam w to, co o tobie słyszałam. Że jesteś obłąkanym potworem...
Nie. Miałaś rację. Jestem.
-Jesteś ofiarą okoliczności. -Nie.
-Mścicielem. -Słuchałaś mnie?
-Miałaś rację. -Musiałaś to zrobić.
-Nie miałaś wyjścia. -Właśnie że miałam.
Coś ci powiem. Przyszłam tu, by to powtórzyć.
-Na mnie? -Może.
A może nie.
Każdemu, kto wejdzie lub może wejść mi w drogę
albo krzywo na mnie spojrzy.
Albo po prostu będzie miał pecha.
Sama to powiedziałaś. Miałaś rację.
Masz rację.
Nie mogę przestać.
Dobra, Caleb.
Ludzie mówią, że tym zrobiłeś z Dolores człowieka.
Przebiłeś podcast.
Wziąłeś seryjną morderczynię
i zrobiłeś z niej bohaterkę.
I zrobię o niej serial. Widzisz Jasona Bluma?
-No to jest sztos. -Wiem.
-Widzimy się na zewnątrz? -Jasne.
Dobra.
Halo?
-Może masażyk? -Za chuj.
Popierdoliło cię? Podcast o moim życiu, kurwa?
-I sztuka na Broadwayu? -Dominic.
-Gdzie mój czek? -Dominic.
-Co? -Dominic.
Co powiedziałeś?
Pomogę ci znaleźć Dominica.
Wiesz, gdzie jest Dominic?
-Znam kogoś. -Tak?
-Chcesz dożyć kolejnego podcastu? -Tak.
-No to jedziemy natychmiast. -Dobra.
-Czyj to dom? -Powinnaś...
Idę tam. A jak wrócę, masz tu czekać.
Albo cię dopadnę
i wpierdolę ci ten mikrofon w gardło tak,
że zrobisz podcast o okrężnicy.
Świetnie wyglądasz w tych włosach.
Naprawdę seksownie.
Przesłodko.
Ja pierdolę.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger