PLATFORMA
-Wszystko gotowe? -Możemy działać.
Północne i południowe Utsire. Na południowy zachód dobrze, trzy-cztery.
Czterdziestki, Cromarty...
No ja pierdolę.
-W mordę. -Porażka.
Kto gra, ja czy ty?
Nowa rozpiska. Sprawdźcie.
Hej, Rose. Dlaczego nigdy tu nie siedzisz?
Umowa zabrania wam się bawić?
Baz, naprawdę myślisz, że pierdoły, które wygadujesz, są zabawne?
Dobra. Obym dostał w helikopterze miejsce przy oknie.
Rozumiem.
Powiadomię cię, gdy potwierdzą lot.
To za mało. Potrzebują czasu.
Killscour się nie zgłasza. Nie znamy powagi sytuacji.
A kiedy poznacie?
Damy znać, gdy pierwsza ekipa ratownicza...
Powtórz, proszę. Nie...
Halo?
Kurde.
To z lądu? Wyniki analizy nowego złoża?
Wiem, że Bravo to trochę złom,
ale jestem zazdrosny, gdy pytasz o inne złoża.
Płacą mi za planowanie.
Pamiętaj, że dla załogi to ich dom.
Nie etap w karierze.
Wywiesiłam podział zadań.
Trochę nie w porę, bo powiadomili nas o zmianie.
Super. Ucieszą się.
-Kurwa, potrzebuję lekarstwa. -Musisz się drzeć?
-Nadal rzucasz picie? -Nie rzucam.
Pewnie. Nie ma na to lepszego miejsca.
Żadnych pokus i czyste, morskie powietrze.
Wiejące na ciebie 100 km/h.
-Jak ci tak źle... -Mnie? Jasne, Baz.
To ja przez dwa tygodnie
jęczałam, że chcę na ląd?
Proszę. Dla twojego i naszego zdrowia.
-Mam coś jeszcze włożyć? -Tak.
Zatkam ci tym usta. Wystarczy doczepić paski.
-Niezła perwa! -Miałem cię za dobrą katoliczkę.
I bardzo zahamowaną. A wokół tylu mężczyzn...
-Jak odeprzeć pokusę? -Chryste Panie.
Mogę spokojnie postrzelać?
-Hej, grałem. -Wszystko się zmienia.
Hej, Alwyn.
-Alwyn. -W czym ci pomóc?
Mamy problem z dyscypliną.
Dział Kadr nie pracuje o tej porze,
ale możesz złożyć skargę, gdy będę miał dyżur.
Na twoim następnym dyżurze będę w helikopterze.
-Szczęściarz. -Tak myślisz?
-Co jest? -Udupili cię.
Kolejne trzy dni na pokładzie, stary.
-To kto leci zamiast niego? -Fulmer.
Trzeba sprawdzać listę.
To jakaś bzdura. W piątek kuzyn ma wieczór kawalerski.
-Dlaczego zawsze ja? -To nie nasza wina.
O pewne rzeczy trzeba pytać na górze.
BRAK SYGNAŁU
Kinloch Bravo do Pictora.
-Nie każcie mi czekać. -Fulmer, do sali odpraw.
Tak jest, kapitanie.
Trzeba naprawić telefony. Rozłączyło mnie z helikopterem.
-Mamy zmianę. -Znowu? Ucieszą się.
-Jak tam na bocianim gnieździe? -Nie narzekam.
Dobra, miejmy to za sobą.
Dali nam czas na opóźnienie? Załoga będzie pytać.
-Interesują cię tylko liczby? -Jesteśmy tu dla liczb.
Myślałem, że dla firmy.
Im szybciej, tym lepiej. Trzeba się z tym zmierzyć.
-Radzisz zawodowo czy jako żona? -I tak, i tak.
Magnus przyjmie to lepiej niż biurwy w Pictorze. Powiedz mu.
-Cat, odprawa. -Idę.
Jeśli go złapię, pogadam z nim.
-Obiecujesz? Będę cię trzymać za słowo. -Obiecuję.
BRAK POŁĄCZENIA
W porządku?
-To moje miejsce. -Daj spokój, Hut. Uziemili mnie.
Zamiast kogo?
Zgadnij.
Są równi i równiejsi.
Zajmę się tym.
Drogie panie, w tym te prawdziwe.
Siadajcie. Resztę znacie.
Zaraz omówimy plan na dziś.
Wiem, że niektórzy czekali na powrót na ląd.
Będziecie musieli jeszcze poczekać.
Dziś rano dostaliśmy raport o braku prądu
na północnej platformie Killscour.
Jak długo, Magnus?
Helikoptery z naszego sektora przekierowano
do ewakuacji załogi do czasu odzyskania prądu.
W tym helikoptery, którymi latacie na ląd.
-Więc chwilę tu posiedzimy. -Pytałem, jak długo.
Gdy coś się zmieni, powiemy przez głośniki.
Pytam, kurwa, na jak długo.
Rozumiem, że chcecie na ląd. Ja też. Ale taką mamy pracę.
-Za to nam płacą. -Znów nie działają telefony.
Nawet nie mogę odwołać przyjazdu.
Fulmer je naprawia.
Gdy odzyskamy łączność, zadzwonicie.
-Kurwa mać. -Coś jeszcze?
Dlatego Fulmer wylatuje?
-Co? -Zabrał mi miejsce.
Wszyscy wiedzą czemu.
Firma poprosiła
o doświadczonego operatora radiowego na spotkanie zespołu łączności.
-Wyznaczyłam Fulmera. -To nie w porządku, Magnus.
Kupiłem bilet na samolot. Mam imprezę rodzinną.
Z naciskiem na „imprezę”.
-Była na to zgoda? -Pierwsze słyszę.
Potrzeby firmy mają pierwszeństwo przed grafikiem załogi.
-W końcu za to płacimy. -Kluczowe potrzeby.
Rose, też lecisz na to spotkanie?
Nikt nigdzie nie poleci, dopóki nie skończy się ewakuacja.
Wszyscy zostają. Dunlin poprawi listę. Idziemy dalej.
-Nie ty pociągasz za sznurki. -Dosyć. Powiedziałeś swoje.
Przełknij to, zmilcz i skasuj za nadgodziny.
To nie w porządku. Może zapomniałeś, ale niektórzy z nas mają rodziny.
Chcesz o tym porozmawiać, zapraszam później do siebie.
Wiecie, jak jest. Marnujemy czas.
Dopóki nie ma helikoptera, trzeba pracować.
Typówka.
To nie próbny alarm.
Obowiązują procedury zasilania awaryjnego.
Rose, ze mną na górę. Alwyn, zajrzyj na produkcję.
Reszta się pakuje i na punkt zbiorczy. W kapokach.
-Co się dzieje? -Generatory padły.
Zaskoczyło zasilanie awaryjne. Są problemy w szybach.
Włączę sekwencję awaryjną dla czwartego.
-Bez zmian. Nie działa. -Spróbuję z pierwszym.
-Milson. -Tutaj.
-Connelly. -Tutaj.
-Trant. -Tutaj.
-Brewer. -Jestem.
-Evans. -Jestem.
-Bright. -Jestem.
-Walker. -Jestem.
-Shaw. -Jestem.
-Roberts. -Jestem.
-Garrow. -Jestem.
-Hutton. -Jestem.
-Wilson. -Jestem.
-Murphy. -Jestem.
-Wchodzimy? -Panie przodem.
Uważaj, bo znowu stracisz miejsce przy oknie.
Jeśli mamy lecieć w tym, nie chcę patrzeć w dół.
Nigdzie nie lecimy. Czekamy na polecenia.
Poradziłabym sobie.
Nie powinnaś zmieniać grafiku.
-To działanie Pictora. -To niech działa.
Jaka sytuacja?
Brak prądu w części załogowej. Musiał być wybuch.
-Zasilanie awaryjne? -Działa.
Wypatrujcie ognia i dymu. Co się dzieje na produkcji?
Włączają się zabezpieczenia.
-Ciśnienie? -Stabilne, 276 barów. Na razie.
-Alwyn już tam idzie. -Jeżeli skoczy...
Wiem, co się stanie, jeśli skoczy.
Połączcie się z jednostką ratowniczą. Mogą się przydać.
Połączcie się z platformą Charlie. Chyba też mają problem.
Bravo do jednostki ratowniczej Kinloch.
Wzywam jednostkę ratowniczą.
Jeśli nie ruszymy, będą straty.
Znam konsekwencje.
Fulmer, potrzebuję odpowiedzi.
Statek ratunkowy, słyszycie? Nie mamy prądu.
Nie możemy zdalnie uruchomić szybu. Potrzebujemy pomocy.
Nie mogę się połączyć. Martwa cisza.
TEMPERATURA - CIŚNIENIE
Pokład szybu.
-Jaka sytuacja? -Włączyły się zabezpieczenia.
Rzuca, ale póki co trzymają.
Platforma wytrzyma?
Jest na granicy. Kontynuować?
Po tej stronie nie ma wstrząsów.
UWAGA, WYSOKIE CIŚNIENIE!
Ciśnienie strasznie skacze!
Co mam robić?
-Alwyn, zaraz wróci prąd. -Zamknij szyb.
Prąd wrócił.
Mogliśmy poczekać. To będzie nas kosztować.
Dobra robota. Wyślij ludzi do modułu i wracaj.
Dobra.
-Zabezpieczenia by wytrzymały. -To nie twoja działka.
Możesz przekraczać swoje granice.
Ale na Bravo przestrzegamy procedur. Inaczej giną ludzie.
-Znam ryzyko. -Tak?
Tak.
Znasz je z podręczników, ale wierz mi,
na żywo wołania o pomoc brzmią głośniej.
-Wszystko działa? -Nie wszystko.
Radio?
No to po awarii.
Póki nie poznamy przyczyny, niech jednostka
stanie milę stąd, 10 punktów po zawietrznej,
z przygotowanymi szalupami.
Niech będą gotowi do podjęcia szalup.
Można ich powiadomić bez radia?
Gdzieś są flagi, możemy pomachać.
I jeszcze to. Sygnał jest najlepszy na lądowisku helikoptera.
-Myślisz, że to ma związek z Killscour? -Zamierzam się dowiedzieć. Sam.
W porządku?
Najpierw Hutton, teraz on.
Pomyśleć, że chciałam zostać paleontolożką.
Wykopywać dinozaury?
Tak, ale nie chciałam żyć przeszłością.
I teraz muszę pracować z nimi.
Uwaga, załoga!
Przygotować się do procedury awaryjnej.
Sprzęt proszę schować do szafek i kajut. Czekać na odprawę.
-Bez odbioru. -Słyszeliście. Ewakuacja odwołana.
Wracamy do środka.
Niepotrzebnie się ubierałem.
-To pewnie był pęcherz gazu, nie? -Próba alarmu, na 100%.
-Nie wyglądało na próbę. -Już takie widziałem.
Chcieli nas wygonić na pokład, żeby uniknąć pytań.
Magnus nigdy nie ma czasu na rozmowy z plebsem.
Prawda, Dunlin?
Trzymać się!
Pomogę ci.
To też już widziałeś?
Nie, tego nie.
-Gęsta. -No.
Ale strasznie!
Jak dobrze, że wokół tylu twardzieli, którzy mnie obronią.
No dalej.
-Boicie się pogody? -Mówiła o mnie.
-Więc nie rób sobie nadziei. -Zamknij się.
Głąb.
Nienawidzę tego miejsca.
W tej mgle nikt nie poleci.
Nie poleci.
-Powinni się ucieszyć. -Nie odbiera.
Co masz dla mnie?
Wszystko wyłączone. Ciśnienie w siłowni niskie.
-Wróciło zasilanie i sterowanie. -Łączność?
Telefony też?
Anteny działają. Zewnętrzna nadal nie działa.
Czyli gadamy sami do siebie. A ten wstrząs?
-To zasilanie? -Nie z siłowni, była wyłączona.
Wstrząs sejsmiczny?
Jak się wybija dziury w ziemi, to w końcu odda.
To tak nie działa.
-Nie jesteśmy na uskoku. -A Islandia?
Jest tysiąc kilometrów stąd.
To pewnie był opóźniony wstrząs po wyłączeniu prądu.
Tu nie ma aktywności.
Pomyślcie, w co się wwiercamy. Tu kiedyś był ląd.
Rozległe łąki i lasy.
Można było przejść pieszo ze Szkocji do Norwegii.
Wcześniej pokrywały to trzy kilometry lodu,
a jeszcze wcześniej przez miliony lat morze.
Znam geologię. Do czego zmierzasz?
Tu ciągle dzieją się rzeczy, które nie mają prawa się dziać.
I zazwyczaj pochłaniają ofiary.
Regularnie dostajemy raporty geologiczne. Nie potwierdzają tego.
Dopóki wszystko nie pieprznie. Wtedy szukają winnych. Patrzcie.
Ochłoń.
-Jaka była prognoza na dziś? -Umiarkowana do dobrej.
-Nie wygląda to umiarkowanie. -No nie.
Bez danych z lądu możemy tylko zgadywać.
Musimy odzyskać łączność.
Mam sprawdzić maszt?
-W tych warunkach... -Innych nie mamy.
Jeśli ma się pogorszyć, chcę o tym wiedzieć.
-Ja to mam szczęście. -Nie powinien iść sam.
Nie pójdzie.
-Wiesz, że to ryzykowne, Magnus. -Praca tutaj jest ryzykowna.
Nie będą widzieli, co robią.
-To tylko mgła. -Tak myślisz?
Masz rację. To ryzykowne. Ale nie ma łączności z lądem.
Ani z jednostką. Brak prądu, awaryjne wyłączenie.
To większe ryzyko i biorę je na siebie. Ale muszę znać sytuację.
Baz, nie musisz tam wchodzić.
Jak pójdę, odzyskam miejsce w helikopterze?
Jak to naprawisz, oddam ci swoje.
Mama powtarzała, że nadaję się do cyrku.
-Uważaj. -Teraz to mówi.
Kocham tę robotę.
Ful?
Ful, to ty?
Fulmer!
Słyszysz?
Dalej, Baz. Lepiej w górę niż w dół.
Zasrańce!
Widziałeś, Ful?
Widziałeś?
Co ty, odpoczywasz? Im szybciej wejdziemy, tym...
Cicho bądź.
BRAK SYGNAŁU
Jezu.
-Widziałeś? -Jak moje dzieci.
Połowa z nich to dzieci.
-Stoję tuż obok. -Jesteś wyjątkiem.
-Jesteś nad wiek dojrzała. -Dzięki. Od razu lepiej.
Chyba nie mówisz tego kobietom?
Nie ma okazji.
Skoro my jesteśmy dziećmi, to wy kim?
Nami.
Dinozaurami na paliwie kopalnym.
Były ogromne. Miały wielkie oczy jak paciorki.
Paciorki nie mogą być wielkie.
Ale takie były. Rose ma takie. Czarne.
Wykonuje swoją pracę jak każdy z nas. Trzymaj.
Lubicie się, co? Inaczej nie dałaby ci mojego miejsca.
Dała, bo firma jej kazała. Możemy pogadać o tym później?
Nie pomoże ci, kiedy zaczną nas zwalniać.
-Co? -Hutton mówił, że zaczną.
Na kogoś, kto jej nie lubi, bardzo się nią interesujesz.
Kto mówi, że jej nie lubię? Jest od Pictora, nie od nas.
Możesz spać z kierownictwem. Nie zabraniam.
Ale nie powinienem na tym tracić. I tak jest ciężko.
Jak ci tak ciężko, to tyle nie gadaj.
-Było spotkanie i tyle. -Jasne.
Ci z firmy zawsze są na krótko.
Awansuje i zostaniesz sam.
Skąd wiesz, że ona, nie ja?
Tak tylko mówię. Uważaj, ślisko.
Jesteś przypięty.
Luz. Wrażliwy jesteś.
Dobra, działa.
Wracamy.
-Kurde. -Kto psuje, ten płaci.
Schodzę.
W biurze cieplej, co?
-Jestem przyzwyczajony. -Byłeś.
Jeśli ci się nie podoba, jak rządzę tym miejscem...
-Tak? -To zachowaj to dla siebie.
O Boże.
Mówi dowódca.
Wzywam ratowników na maszt komunikacyjny.
Włóż strój!
Wzywam ratowników na maszt komunikacyjny.
Przynieś tlen na lądowisko.
Wzywam ratowników na maszt komunikacyjny.
Słyszysz mnie? Cat już biegnie.
Mów do mnie. Co się stało?
Słyszysz mnie?
-Baz. -Schodził za mną.
-Baz! -Przesuńcie się. Nie tłoczcie się.
Baz, to ja, Cat.
-Słyszysz? -Powinienem zaczekać.
Jak cholera. Doświadczeni schodzą ostatni.
-Obrócimy go. -Był tuż za mną.
Ma odpiętą uprząż. Co wy tam robiliście?
-To, co mieliśmy! -Dość. Nie pomagasz, Hutton.
Później się tym zajmiemy. Póki co idź stąd.
Magnus. Żyje!
-Baz. -Idziemy, Baz.
Otworzę ci usta. Poczujesz ssanie, dobrze?
-Radio działa? -Poczekaj na kołnierz.
-Po naszej stronie tak. -Skontaktuj się z lądem.
-Nie polecą we mgle. -Niech powiedzą to mnie.
Przeniesiemy cię na nosze, dobrze? Podnosimy.
Magnus.
-Co? -Nie mogą lecieć.
Spójrz. W rurach nie ma ciśnienia. To niemożliwe.
Zamknęliśmy nasz szyb, ale rura na brzeg
powinna tłoczyć z innych platform.
-A nie tłoczy? -Ani jedna.
Co to znaczy?
Że to, co przerwało łączność
i spowodowało to wszystko, dzieje się nie tylko tu.
Ale na całym złożu.
Przywróć łączność, Ful. Za wszelką cenę.
Najpierw go odepniemy, potem opatrzymy.
-Dobrze, Baz? -Mów do niego.
-Właśnie tak. -Baz.
-Dobrze. Mów do niego. -Dobrze, już.
Dobrze. Nie bój się. Jesteśmy przy tobie.
Zachowajcie spokój.
Rany na prawej ręce,
uraz obojczyka.
Opatrzmy kostkę.
Dobra robota.
-Nie powinien był tam wchodzić! -Hamuj.
Gdybanie nie pomaga. Trzeba go ustabilizować.
-Patrzcie, ma konwulsje. -Dlatego dostanie zastrzyk.
Zachowajcie spokój. Wszystko dobrze, Baz.
Nie bój się, zaraz przejdzie, dobrze?
Co teraz?
-Prawie nie oddycha. -Co robimy?
Zrobiliśmy wszystko.
Ma obrażenia wewnętrzne. Nie możemy go operować.
Ustabilizujemy go i przewieziemy. To jedyna nadzieja.
Widziałaś mgłę? Nie przylecą.
-Zrób coś. -Możemy mu ulżyć.
-Może przeżyje. -Ulżyć?
Potrzebuje szpitala, nie ratowniczki!
Więc mu ulżymy i krzyżyk na drogę?
Tak? Dobra robota.
-Jezu. -Podajmy mu sól fizjologiczną.
Kurwa jego mać!
Odczekaj, zrozumie.
Jakoś nie podzielam twojego optymizmu.
Ten typ czuje się bezpiecznie, tylko gdy inni czują się źle.
-Długo już tu siedzi. -Może w tym rzecz.
-Brak socjalizacji. -Może.
Ale gdy widzisz, jak giną twoi koledzy,
boisz się, że będziesz następny.
Kinloch Bravo do straży przybrzeżnej. Trzeba ewakuować rannego.
POGODA
Kinloch Bravo do straży przybrzeżnej. Trzeba ewakuować rannego.
Powtarzam, trzeba ewakuować rannego z Kinloch Bravo.
Słyszy mnie ktoś?
-To na nic. -Spokojnie.
Ślizgał się już w drodze na górę.
W tych warunkach mogłem to przewidzieć.
-Wkurwił mnie, więc go zostawiłem. -Wszystkiego nie przewidzisz.
-Nie trzeba było mu pozwolić. -Na co?
Obrażał cię.
Mówił, że firma wszystkich zwolni i ty im pomożesz.
Rzuciłem się na niego.
Był tam, bo zabrałem mu miejsce w helikopterze.
-Chciał je odzyskać. -I to twoja wina?
Nie. Moja.
Nie wszystko można kontrolować.
Myśl o tym, co możesz.
To nie twoja wina. Zostaw odpowiedzialność winnym.
-W jakim jest stanie? -Złym.
Nie poprawi mu się, dopóki go nie zabiorą.
Nikt nie oczekuje od ciebie cudów.
Robisz, co w twojej mocy.
Nie powinnam tu być.
Miałyśmy plany z Kacey, ale postawiłam na swoim.
-Jeśli nie wrócimy... -Wrócimy.
Cała firma pracuje nad tym, jak zabrać nas na ląd.
Trzeba im zaufać i czekać.
To nie takie proste.
-Musisz mu pomóc. -Odpierdol się.
Masz uraz kolana. Widziałam kartę.
-Cat... -Stul pysk.
Nie próbujesz pomóc. Szukasz winnego i to nie będę ja.
Kolejna kawa? Nie zmrużysz oka.
Tak, z powodu kawy.
Jakie pogodne.
Jak my wszyscy.
Dunlin pytał o ciebie.
Byliśmy razem na szkoleniu.
Powtarzał, że dzięki temu zobaczy świat.
Zarobi tu i wyda gdzie indziej.
Chyba już nie pojedzie w podróż.
-Mogę cię zmienić, jeśli chcesz odpocząć. -Nie trzeba.
Jest mniej wkurzający, gdy milczy.
To idę.
-Daj znać, jeśli się obudzi. -Sama o to prosiłaś.
PROCEDURY AWARYJNE
-Gdzie helikopter? -Staramy się o niego.
Staraj się bardziej.
-Hutton, posłuchaj. -Nie. Ty posłuchaj.
Nie ma czasu na procedury. Skontaktuj się z marynarką, jeśli trzeba.
Wiem, że się lubiliście, ale widziałeś rany.
Wspiął się dla nas. Dla ciebie.
Wysłałeś z nim tylko Fulmera.
-Nie są najlepszymi przyjaciółmi. -Przestań.
Nie ma czasu szukać winnych. Jesteśmy załogą.
To twoja decyzja i twoja odpowiedzialność.
Odpowiadam za wszystkich. Zawsze myślisz, że rządziłbyś lepiej.
Jaki jest twój genialny plan? No powiedz. Przecież wiesz lepiej.
Nie masz? Tak myślałem.
To ciągłe ujadanie robi się nudne.
Nie powinno go tam być!
PILNE ZŁOŻE KINLOCH: KINLOCH BRAVO
-Dokąd idą? -Nikt mi nie powiedział o helikopterze?
Nic o tym nie wiem. Musimy pogadać o Huttonie.
Tak podejrzewałem. Znajdź Dunlina, dobrze?
Musimy wiedzieć, czy jest bezpiecznie. Najlepiej zanim załoga zacznie pytać.
Nie mogę zdobyć żadnych odczytów. Cały sektor zwariował.
A wstrząs? Co go spowodowało?
Fulmer nad tym pracuje,
ale bez danych z lądu, nie mam pewności.
Ale masz jakąś teorię? Brakiem pewności się nie wykręcisz.
Tyle mogę powiedzieć.
A tobie ciągle się wydaje, że jesteś moim przełożonym.
Punkt dla ciebie.
Czy twoim zdaniem Fulmer zachowuje się normalnie?
Jest roztrzęsiony, każdy by był.
-Dlaczego pytasz? -Myślę o słowach Huttona.
Że możesz tu latami pracować z ludźmi.
Jesteście w zamknięciu. Myślisz, że znasz ich na wylot.
Ale każdy coś ukrywa.
Dopiero gdy zrobi się ciśnienie, dowiadujesz się, jacy są naprawdę,
w co wierzą, na czym im zależy.
Czego się boją?
Zakładam, że mamy plan na wypadek, gdybyśmy tu utknęli.
Są procedury. Możemy wydzielać żywność, paliwo, prąd.
Kiedyś się skończą. Ale to nie największy problem.
Najgorsze, gdy nie mają zajęcia, nie mają się na czym skupić.
-Bezczynność. -I złe nastroje.
Wybuchowa mieszanka.
-Chodźcie na lądowisko. -Co jest?
Burzą się. Robi się niespokojnie.
-Hutton? -Hutton.
Nie zasługujecie na to.
Taka praca, powiecie. Ale oni też ponoszą odpowiedzialność.
Większość z nas miała dziś wrócić.
Powinniśmy teraz lecieć do rodzin.
A nie lecimy.
Nasze wspaniałe kierownictwo próbuje wam wmówić, że to tylko mgła.
Zła pogoda. Jasne. Kłamią.
Od początku nas okłamują. Kłamali, że dziś polecimy do domów.
Że będziemy bezpieczni.
Tymczasem Baz leży i umiera.
Hutton, przekroczyłeś wszelkie granice.
Jakie granice? Tę?
To ty posłałeś Baza na maszt, twierdząc, że musisz.
Bo się bałeś.
Ciągle nas uspokajasz,
ale sam nie jesteś oazą spokoju.
Co tu się, kurwa, wyrabia? Nie działa radio ani telefon.
Jest jakaś mgła, są wstrząsy.
Nie wiemy nawet, czy wrócimy. A jeśli tak, to co dalej?
Jeśli mamy ci ufać, musisz zacząć mówić prawdę.
Tylko siejesz zamęt, do kurwy nędzy. To niewłaściwa chwila.
Właściwa. Wręcz idealna.
Możesz zacząć od tego.
Albo ja przeczytam, jeśli wolisz.
Jak chcesz.
„Faza likwidacji pola Kinloch.
-„Zakończenie udziału Pictora... ” -Dobra, już.
Prawda jest taka, że to koniec. Koniec dla Kinloch Bravo.
Nie tylko dla nas. Pictor wycofuje się z całego złoża.
Z wszystkich platform.
Zabronili mi wam mówić,
żebyście się nie zwalniali przed czasem.
Więc jeśli dopisze nam szczęście i z tego wyjdziemy, takie macie perspektywy.
Nie mam na to wpływu. Wierzcie mi, próbowałem.
Ale teraz moim obowiązkiem jest zabrać was na ląd.
I zrobię to.
-Pada śnieg? -Nie.
To popiół.
Baz? Nic ci nie jest?
Za późno. Już się zaczęło.
-Cat. -Baz, uspokój się.
Spokojnie. Powolutku.
Wszystko dobrze.
Nic ci nie jest. Jesteś z nami.
Sprowadźcie go ze schodów. Powoli.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger