-Budzi się. -Odzyskuje przytomność.
Muszę mu zmierzyć temperaturę.
Baz, to ja, Rose. Słyszysz mnie?
Tak, słyszę.
Wciąż czekam na przeprosiny za wysiudanie mnie z helikoptera.
Może później. Wiesz, gdzie jesteś?
Tak. Zupełnie nie tam, gdzie chciałbym.
Miałeś wypadek na maszcie.
Wspiąłeś się z Fulmerem. A potem wyszedłeś na lądowisko.
Pamiętasz, powiedziałeś: „Już się zaczęło”?
Nie pamiętam.
Nie pamiętam. Słyszałem w głowie dźwięk.
Pobiorę ci krew, dobrze?
-Wtedy na maszcie. -Tak?
Założę opaskę, żeby poszerzyć żyłę.
Tuż po tym, jak sprawdziliśmy sprzęt.
Spojrzałem w morze.
I ta mgła...
Coś w niej było.
Potem usłyszałem ten dźwięk. Dzwonił mi w głowie...
-Ciągle mówi mi, by... -Puść, Baz!
-Puść! -Spokojnie.
-Nic się nie dzieje. -Puść.
-Baz. -Nie słuchacie.
Tam coś jest. Idzie prosto na nas.
-Spokojnie. -Co tam jest? Co na nas idzie?
Fala. Nadchodzi fala.
PLATFORMA
-Hutton w kajucie pod kluczem? -Tak. Postawiłem Eastera pod drzwiami.
-Jaki był? -Wkurzony. Nie tylko on.
Nic nowego.
-To wszystko? -Na razie tak.
Porozmawiamy o likwidacji?
Ta fala, o której mówił Baz.
Chyba nie ma takiego ryzyka?
-Nie dla tej platformy. -Dobrze.
Wytrzyma fale wysokości, jakiej nie widziano w tym sektorze.
Bardziej martwię się nim. Przynajmniej się obudził.
-Cokolwiek zrobiłaś, podziałało. -W tym rzecz.
Niczego nie zrobiłam.
Przy tych urazach to nienormalne.
Ciało to niezwykły mechanizm.
Tak.
Obserwuj go. Daj znać, jeśli jego stan się zmieni.
Dobra.
Sam niedawno się dowiedziałem.
Powiedziałbym im w odpowiednim czasie.
Tu nie chodzi o załogę. Mój Jamie właśnie zaczął studia.
Liam też chce iść.
Myślą, że niszczę im przyszłość przez tę pracę.
Chcą zobaczyć, jak źle będzie bez niej.
To nie była moja decyzja.
A gdyby była, nie zrobiłbym tego w ten sposób.
Tylko mówię. Nie wszyscy znajdą pracę w sklepach metalowych i na budowie.
Budowaliśmy pozornie niemożliwe konstrukcje.
Gdzie się podział ten duch?
Rozumiem, ale musisz przyznać, że ostatnie lata nie były dochodowe.
Nie szuka się nowych złóż, cena odnawialnej spadnie,
a ropy będzie tylko rosła.
Nie ma w tym nic złego,
jeśli chcesz pracować do emerytury i pogłębiać degradację.
Jesteśmy najstarszą platformą Pictora.
-Gdzie mieli zacząć zwalniać jak nie tu? -Rzecz w tym jak, a nie gdzie.
Pracujemy razem 20 lat. Nie mogłeś mnie wcześniej uprzedzić?
Po 20 latach powinieneś znać procedury.
Jak myślisz, skąd się wziął?
Z wulkanu na Islandii?
Rose mówiła, że nie, bo to za daleko.
-Była pewna? -Tak.
Jak myślisz, co się z nim stało?
Siedziałem przy nim przez trzy godziny
i słuchałem, jak z trudem łapie oddech.
Gdybyś mnie wtedy spytał, czy jeszcze wstanie,
powiedziałbym, że nigdy.
-Nie przeraża cię to? -Myślisz, że bym się przyznał?
Co znowu?
Widzieliście?
To statek ratunkowy.
Światła sygnalizacyjne.
Próbują się porozumieć.
Jeśli nie zmienią kursu, stracimy ich.
Leck. Idź na górę i obserwuj ich.
-Spisz komunikaty. -Idę.
Powiem Magnusowi.
To znaczy, że wracamy na ląd?
Dzięki, Leck. Trzymaj się.
Powtarzają ten komunikat w kółko.
-Co mówią? -Komunikat Pan-Pan.
Wzywają pomocy.
To znaczy, że też nie mają łączności.
Odpowiemy światłami pokładowymi.
Przygotować załogę do ewakuacji?
Platformie nic nie zagraża. Protokół każe zostać.
-Mówiłaś, że nie wiesz, co się dzieje. -Więc czekamy.
-To może minąć. -Już nas gonisz do pracy?
Każda godzina przerwy przynosi straty.
Naprawdę?
Ona ma rację.
Nie wiemy, czy na statku byłoby lepiej niż tu.
Fulmer, każ statkowi zająć pozycję do ewakuacji.
-I dowiedz się, co wiedzą. -Dobra.
Ale to nie minie. Oby byli przygotowani na długi postój.
Murch?
Murch.
-Zgłodniałeś, szefie? -Nie.
-Radio łapie? -Tylko trzeszczy.
W tej sytuacji może to i lepiej.
-Kiedy była ostatnia dostawa? -W zeszłym tygodniu.
Następna przypada za trzy dni.
-Chcesz się założyć, czy przyjdzie? -Niekoniecznie.
Świeży, rzeczny sum, złowiony w Wietnamie, zamrożony i przewieziony do Aberdeen,
a stamtąd tu. Uwierzysz?
-A co z naszym sumem? -Wybity.
-Mam ograniczyć porcje? -Tak.
Ale od jutra. Dziś normalnie.
-Ludzie i tak już mają dość. -Jutro będą mieli mało.
O czym czytasz?
WYBUDZENIE KRAKENA
-O zbiorowej klęsce wyobraźni. -Brzmi znajomo.
-Jak się kończy? -Źle dla nas.
Wtedy przy szalupach
Leck nie mógł odpiąć kombinezonu.
-Tak się bał. -Pamiętasz szkolenie z ewakuacji?
Czy pamiętam, jak mnie przypięli do atrapy helikoptera
i wrzucili po ciemku głową w dół do basenu z lodowatą wodą?
Pamiętam. Prawie utonęłam i zamarzłam.
Cóż,
wyobraź sobie, że to nie było szkolenie. Że to nie był basen.
I że nie było nurka, który by ci pomógł.
I prawie utonęłaś i zamarzłaś.
A potem wszyscy ci powtarzali, jakie miałaś szczęście.
Przeżył wypadek?
-Kiedy? -Dwa lata temu.
Ale pewnie czuje jakby wczoraj.
Kurwa.
Do kurwy nędzy! Hej, Easter.
Wiem, że płynie po mnie jednostka ratownicza. Kiedyś musisz mnie wypuścić.
Tylko pogarszasz sprawę.
Nie zostawią mnie tu. Magnus nie zdobędzie się na to.
Odsuń się, wchodzę.
Cześć, chłopaki!
Płynie statek, nie możecie mnie tu trzymać.
Nie? To patrz. Proszę.
Magnus mianował cię kelnerem?
To się nazywa dbanie o załogę. Powinieneś być wdzięczny.
Bo gdyby to zależało ode mnie, wsiadając na statek,
wykreśliłbym twoje nazwisko z listy pasażerów.
Odpowiedzialna odpowiedź od szefa bezpieczeństwa. Dzięki. Bez sosu?
Nie wpuszczaj nikogo bez mojej zgody.
A nie mówiłem?
Widzisz, Heather? Obserwuj naszego kierownika obozu.
Gdy robi się ciężko, kawa robi się mocniejsza.
-To bezkofeinowa. -Dopóki jej wystarczy.
Magnus zamierza racjonować. Będziesz musiał zejść do sześciu dziennie.
I dobrze.
Pracował tu kiedyś Donald Burton. Pamiętasz go?
Schodził z dziennej zmiany, jadł kolację, szedł się przespać
i wracał na śniadanie nocnej zmiany.
To dopiero racjonowanie.
Nie zjadłeś z nim ani razu.
-Byłem na diecie Atkinsa. -Jasne.
-Zjadałeś zapas bekonu dla całego sektora. -Zwykłe oszczerstwo.
Z jednostką wszystko ok?
Tak. Niedługo powinna zająć pozycję do ewakuacji.
A potem wybór Joego Strummera.
Zostać czy się zawinąć.
Leck już długo tam siedzi. Niech ktoś go zmieni po kolacji.
-Ja mogę. -Nie. Lepsi starzy niż niedoświadczeni.
Ja pójdę. Zawsze uważałem się za samotnego strażnika.
Rozmawiają na górze o Bazie? O tym, co mówił o fali?
Rose mówi, że to niemożliwe. Nigdy w historii nie było tu tsunami.
Ma rację, w spisanej historii nie.
Ale przedtem zdarzyło się.
-Osuwisko Storegga. -Myślałam, że to figura taneczna.
Storegga oznacza krawędź.
8000 lat temu 190-kilometrowy odcinek
norweskiego szelfu kontynentalnego osunął się pod wodą.
We wszystkie strony rozeszły się fale,
przy których współczesne tsunami są jak zmarszczki w brodziku dla dzieci.
Pędziły z prędkością 160 km/h,
ciągnąc za sobą fragmenty dna większe od tankowca.
Zatrzymały się dopiero na lądzie, z którego zmyły absolutnie wszystko.
-Kiepski dzień na spacer po plaży. -Nie doceniasz skali.
W tym miejscu był suchy ląd. Nazywał się Doggerland.
Rozległe lasy z mnóstwem zwierzyny, największe osadnictwo w Europie.
Osuwisko Storegga zalało wszystko.
W Szkocji 30 km w głębi lądu znaleziono ślady fal,
które wyhamował Doggerland.
Gdyby to stało się dziś, zalałoby całe wybrzeże Morza Północnego.
„Trysnęły z hukiem źródła Wielkiej Otchłani
„i otworzyły się upusty nieba”. Księga Rodzaju.
Każda wielka religia opowiada o potopie.
To nie przypadek. To się zdarza. I tak długo nas oszczędzało.
Jedna fala to i tak nic przy tym, co zrobił człowiek.
-Może ludzie się obudzą. -Będziesz pouczał nas o ekologii?
-To nie żart. -Murch. Wyluzuj.
-Wiadomo, co spowodowało osuwisko? -Przypuszczalnie trzęsienie ziemi.
Lub gwałtowny rozpad złóż metanu. Nie ma pewności.
Już to słyszałem.
To, czego nie rozumiesz, i tak może cię zabić.
PUNKT ZBIÓRKI
-Pobrałam próbkę popiołu. -Poznamy dzięki temu przyczynę?
Nie do końca, ale mogę zrobić analizę geologiczną
i ustalić, co to jest i skąd pochodzi.
A gdybyś miała zgadywać?
Nie muszę. To jest najfajniejsze w nauce.
Ale na razie niech nie wychodzą, na wszelki wypadek.
Zgoda. Każę Dunlinowi zamknąć moduł.
Wiedziałaś o likwidacji?
Wiedziałam, że się o niej mówi. Dlatego chciałam wrócić.
-Powstrzymać ją? -Przedyskutować.
Jednostka podchodzi na pozycję do ewakuacji.
Ale nie dowiedzieli się niczego więcej. Byli odcięci jak my, bez radaru, niczego.
-Jest jeszcze jeden problem. -Dawaj.
Komunikujemy się sygnałami świetlnymi.
Gdy wstanie słońce, w tej mgle utracimy tę możliwość.
Nie będziemy mogli ich naprowadzić.
Jeśli źle podejdą, mogą w nas uderzyć.
-Więc jeśli chcemy wrócić... -To tylko dziś.
Już to przerabialiśmy. Porzucenie platformy bez powodu to złamanie umowy.
Uważasz, że nie ma powodu?
Nie przekonamy zarządu, że jest,
jeśli mgła się rozwieje po dniu.
I chyba nie chcę być na tym statku, jeśli nie zniknie. Płyną po omacku.
Jeśli zostaniemy, możemy znów nie mieć prądu. A ich może znieść.
Gdy stracą nas z oczu, mogą nas już nie znaleźć.
Niech podchodzą.
Do tego czasu możesz wymyślić powód, żeby nie wsiadać.
Jeśli mogę zabrać załogę na brzeg, zrobię to.
Magnus, Baz zniknął.
-Nie ma go w świetlicy? -Nie.
-W stołówce? -Nie, sprawdziłam.
Musi być wciąż w środku.
Zaczniemy go szukać. Weź ludzi, jeśli trzeba, ale nie rozgłaszaj tego.
Dobra.
Wiesz, skąd to się wzięło?
-Z nieba. -Ale jak się tam dostało?
-Pracuję nad tym. -Ale nie stoisz w tym.
Dziwne gówno.
Wciąż nie ma helikopterów.
Tędy stąd nie uciekniesz.
-Dobrze się czujesz? -Nie wiem.
Słyszę dziwne dźwięki.
Mam obce myśli. Coś mi pokazują.
Nie powinienem przeżyć upadku.
To wbrew naturze.
Powinienem nie żyć.
Gdy to przejdzie i wrócimy, pomogą ci.
To nie przejdzie. To nie jest normalne.
Nie ma w tym nic normalnego. Wszyscy to wiemy, ale nie chcemy przyznać.
Już widzę.
Co widzisz?
Tam coś jest. W świetle.
Baz, co się stało? Coś nam grozi?
Cat? Jesteś tu?
ALKOHOL DO DEZYNFEKCJI
Z każdym dniem zdrowieję pod każdym względem.
Od razu lepiej.
Kurwa, co jest?
Kurwa.
Jebany statek widmo.
Leck? Przyniosłam ci obiad.
Jesteś tam?
Leck?
Postawię tutaj.
Wszystko dobrze?
Mam nadzieję, że tylko golisz nogi.
Pokład sypialny.
-Tu sterownia. Co się stało? -Chodzi o Lecka.
Poszłam do niego. Chyba nie żyje.
STABILNOŚĆ ZŁOŻA WYSOKA MARGINALNE RYZYKO AKTYWNOŚCI SEJSMICZNEJ
Co ukrywasz?
Magnus cię prosi.
-Heather go tak znalazła? -Tak.
Nieprędko zapomni ten widok.
-Dunlin zaprowadził ją do kajuty. -Będę chciała z nią porozmawiać.
-Był na lądowisku, w pyle. -Miał siedzieć w punkcie obserwacyjnym.
-Alwyn, jakieś wieści ze statku? -Nic nowego. Czemu pytasz?
Widać dodatkowe światło.
Są na pozycji. To ktoś inny.
Świeci przy moście.
Wygląda na latarkę.
Nie powinno tam nikogo być. Sprawdzić?
Sprawdzimy razem. Pójdź z zewnątrz.
-Spotkamy się na dole. -Dobra.
Nie znam dokładnej przyczyny śmierci. Może utrata krwi.
Ale przyczyna krwawienia...
To mogło mu tak rozmazać tatuaże?
Jakaś substancja chemiczna?
Może pożałował nastoletnich wybryków.
Znalazłem je w kajucie Baza.
-Plomby? -Dzieje się tu coś złego.
Ich ciała odrzuciły materiał nieorganiczny.
-To jak reakcja immunologiczna. -Skrajna.
Leck nie był okazem zdrowia.
Organizm mógł nie dać rady.
Mógł to spowodować popiół?
Badałam jego skład chemiczny, ale może zawierać
substancje organiczne.
Przenosić je.
Sprawdź to.
Dunlin. Upewnij się, że nikt inny nie wyszedł.
-Nie po oczach. -Myślałem, że cię zgubiłem.
-Znalazłeś coś? -Nie.
Ktokolwiek to był, już go nie ma.
Po co ktoś miałby wychodzić?
Niektórzy źle znoszą zamknięcie.
Jeśli koniecznie musisz wyjść...
Trzeba sprawdzić szalupy. Żeby ktoś nie popłynął na brzeg.
Nie bez nas.
-Uważaj na poręcz. -Wszystko się tu sypie.
Myślisz, że przeprowadzą likwidację?
Na dwoje babka wróżyła. My tego nie powstrzymamy.
-Uważaj. -Ktoś tu pokazuje pazurki.
-Do twarzy ci z tym. -Dokąd idziesz?
Ktoś musi nas stąd wyciągnąć.
-Ile ci to zajmie? -To nie moja działka.
Mniej więcej.
Wystawię próbki na bodźcie i sprawdzę, czy wywołam reakcję.
Ani śladu Baza. Ani Fulmera i Alwyna.
-Wyszli? -Najwyraźniej.
-Bo tu ich nie ma. -Kto nadaje sygnały?
Dunlin, idź do sterowni. Sprawdź, co się dzieje.
-My znajdziemy Fulmera i Alwyna. -Tak jest.
Nic.
Kurde!
-Powinieneś mieć rękawice! -Dzięki.
Siedziałeś kiedyś w kojcu do ewakuacji?
-Nie, a ty? -Tak.
Nic przyjemnego.
Myślisz, że trzeba zostać?
Po prostu mam dość zastanawiania się, co jest mniejszym złem.
Patrz.
Ktoś bawi się twoją zabawką.
To SOS. Ściągną tu statek.
Kurwa, co jest?
Zamknięte.
-Popiół przestał padać. -Jedno zmartwienie mniej.
Oby. Ale jak wrócimy?
Zostań, spróbuj zwrócić ich uwagę.
Ja pobiegnę na górę, sprawdzę, czy otwarte. Wtedy cię wpuszczę.
Pomocy! Hej!
Jeśli to popiół zabił Lecka, musimy dowiedzieć się jak,
bo stracimy nad tym kontrolę.
-Jeszcze bardziej? -Dużo bardziej.
-Pomocy! -Staram się!
-Pomocy! -Staram się. Ktoś je zablokował.
-Nie napieraj. -Pomocy!
-Kto tam jest? -Fulmer.
Pomocy!
-Co tu się, kurwa, dzieje? Kto zaryglował? -Hutton.
-Poszedł do sterowni. -Zmienił komunikat.
-Ściągnął jednostkę, płynie z pełną parą. -To skurwysyn.
Jeśli nie zwolnią, uderzą w nas.
Trzeba było wsadzić go do szalupy i spuścić.
-Twoja ręka. -To nic, zaciąłem się.
-Popiół przestał padać. -Co?
-Zupełnie? -Tak. Lepiej tam chodźmy.
Trzeba było cię związać.
Nie spoczniesz, póki nie zginiemy.
Spierdalaj. Tylko ja próbuję nas stąd wyciągnąć.
-Spieprzaj. -Oddawaj klucz.
Hutton, daj klucz.
Zawsze trzymasz się procedur.
Czekasz na polecenie, które nie przyjdzie.
Ten statek to jedyna droga ucieczki. Trzeba wsiadać.
Koniec, Hutton. Dostaniesz wilczy bilet.
To koniec dla wszystkich. Obudź się.
-Wright. -Jestem.
-Rodriguez. -Jestem.
-Hernandez. -Jestem.
-Ayodeji. -Jestem.
-Shaw. -Jestem.
-Garrow. -Jestem.
Nie zmieszczę wszystkich. To obłęd.
Sam mówiłeś, że nawet jeśli z tego wyjdziemy, zwolnią nas.
-Więc po co tu siedzimy? -Tak się nie robi.
-Nigdy się nie nauczysz! -Nigdy nie myślisz!
-Oddawaj klucz. No już. -Za późno.
Możesz zostać, jeśli chcesz. Teraz to będzie impreza!
-Jaki masz problem? -Co się dzieje?
-Wyłącz to. -Z przyjemnością.
Pupilek.
-Zabawka bogatej dziewczynki. -Co?
-Dostanie w ryj. -Uspokójcie się.
Trzeba coś z nim zrobić!
Zrobimy. Ale w tej chwili możesz dołożyć problemów lub pomóc.
Wybieraj.
Sprawdź listy załogantów. Chcę wiedzieć, gdzie są wszyscy.
Jeszcze nie skończyliśmy.
-Skończyłeś się dawno temu. -Idziemy.
Odwołujemy ewakuację. Niech nikt nie wychodzi.
Ja to zrobię. Zrób analizę.
Niech ktoś obserwuje statek, czy zmienia kurs.
-Alwyn. Wciąż jest przy szalupach? -Kurde. Został na zewnątrz.
Mówi dowódca.
Wszyscy na zewnątrz natychmiast do środka.
-Powtarzam, natychmiast do środka. -Baz? To ty?
Powtarzam, natychmiast do środka. Mówił dowódca.
„W świetle coś jest”.
Co oni tam ćwiczą?
Nadałem komunikat. Powinni zmienić kurs.
Jeśli odczytali wiadomość. Dunlin, znalazłeś go?
Przez tę cholerną mgłę nic nie widać.
-Chwila. Coś jest. -Jest na pokładzie konstrukcyjnym.
Jeśli jednostka nie zmieni kursu, zaleje go.
Mówi kapitan. Niech wszyscy wrócą do części załogowej.
-Ty też, Alwyn. -Nie usłyszy przez te fale.
Idę po niego. Jeśli wpadnie do wody bez skafandra,
zamarznie po minucie.
Potrzebuję więcej ludzi, żeby poprowadzić statek.
Załoga potrzebuje kapitana. Ja pójdę.
Włóż kombinezon i go sprowadź. Wystarczy na dzisiaj ofiar.
Będę cię obserwował.
Baz, jesteś tam?
Chodź, przecież nie chcesz tu zostać.
To ja, Alwyn.
Wiem, że się boisz. Pomożemy ci.
-Chodź ze mną na górę. -Nie mogę.
-Muszę to zobaczyć. -Co?
Co to jest?
Wiesz, prawda?
Życie. Z wody.
-Tam się zaczęło. -Przestań.
Płynie do nas statek. Nie możemy tu zostać.
Nie mogę wrócić.
Jeśli coś cię ocaliło od upadku, to nie po to, żebyś tu zginął.
Pójdziesz ze mną.
Możemy się stąd wydostać.
Mówię ci, że to nas ostrzega.
Nadchodzi fala.
Jeśli się nie ruszymy, faktycznie zaleją nas fale. Więc rusz się.
Nie pozwolę ci.
-Co się dzieje? -Nie zwolnili.
-Miną nas? -O włos.
Baz, puść mnie.
Tu dowódca. Przygotować się na zderzenie.
-Przygotować się na zderzenie. -Do środka!
Dobra, zostań tam. Pomogę ci.
Mijają nas.
-Zaleje konstrukcyjny. -Spróbuję odzyskać łączność.
-Dokąd idziesz? -Na dół.
Niech Cat dojdzie.
Zdaje się, że nas zostawili.
Więc utknęliśmy?
-Nic ci nie jest? -Nie.
Pomóż mi.
Dawaj.
Jezu.
Dawaj.
Proszę, Alwyn.
To był Baz.
Widziałem.
No dawaj.
-Nie może umrzeć. -Dobra.
Oddychaj.
Przestań. Za późno. Nie żyje.
-Nie żyje. -Chodź, zrób jej miejsce.
Wpadł do wody?
Szarpali się, Baz położył mu rękę na piersi i Alwyn upadł.
Dlaczego pytasz?
Utonął.
Nie skończył jej.
-Dunlin, zrobiłeś, co mogłeś. -Jasne.
Za mało.
Dwie ofiary jednej nocy. Ja pierdolę. Nie powinno go tam być.
Przykro mi. Co ze statkiem?
Płyną do platformy Charlie.
Fulmer próbuje się z nimi połączyć. Oddalają się.
Nie sądzę, by oglądali się za siebie. Jakbyśmy byli trędowaci.
Musisz coś zobaczyć.
Co to?
Wprowadziłam cząsteczki popiołu do próbki mojej krwi, ale...
To nie popiół. W każdym razie nie tylko.
-To znaczy? -To żywe organizmy.
Popiół je przenosi. Tak jak mówiła Cat.
-Więc to pasożyt? -Coś w tym stylu.
Z tego, co zauważyłam, popiół częściowo składa się z zarodników.
Przyczepiają się do materii organicznej,
naprawiają uszkodzenia, usuwają zanieczyszczenia.
Jak plomby Baza. Po co?
Prawdopodobnie chcą mieć zdrowego żywiciela.
Jeśli jest chory, zostają odrzucone.
Jeśli to pasożyt, trzeba szybko go powstrzymać.
Ma na celu namnażanie. A w tym celu potrzebuje jednego.
Wiem, nas.
Po jakim czasie następuje zakażenie?
Różnie, zależnie od ekspozycji.
Nie wystarczy dotknąć popiołu,
ale jeśli długo masz z nim styczność, wdychasz go,
masz uszkodzoną skórę...
Takie osoby trzeba obserwować.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger