PLATFORMA KINLOCH CHARLIE
DWA DNI WCZEŚNIEJ
Jaki status?
Włączono wtryskiwacz Cirein. 30% nasycenia formacji.
-Ciśnienie? -Rośnie do 335 barów.
W granicach tolerancji. Kontynuować test.
-Nasycenie 37%. -Ciśnienie się wyrównuje.
A nie, rośnie.
-Co zrobiłeś? -Nic.
To nie my. To formacja.
Wzrosło do 413, jest powyżej progu.
Zignoruj alarm.
Nie jedziemy według podręcznika. Spadnie, poczekajcie.
To obłęd.
Nasycenie 80%.
CIŚNIENIE KRYTYCZNE!
Masz, potworze.
To twój przedśmiertny ryk.
UWAGA!
Wybuchnie!
PLATFORMA
Co stało się po wybuchu?
Jeśli będziesz szczery, zrobię z nim porządek.
Po wybuchu udało nam się zamknąć szyb.
Wielu zginęło w ogniu.
Potem statek podpłynął za blisko, zderzyliśmy się.
Zatonął.
Wciągnął pod wodę szalupę.
-Jak się wydostaliście? -Ledwo co.
Kazał nam zostać i wymazać zapis eksperymentu w systemie.
Została tylko jedna szalupa.
Gdybyśmy poczekali, byłoby więcej,
ale wszedł na nią i od razu ją uruchomił.
Zostawił ludzi?
Ilu?
Płynąc tu, naliczyłem 20 pustych miejsc.
Można było zapełnić je wszystkie.
Miałaś rację, to miejsce nadaje się na złom.
-Rozpada się. -Zamknij się.
Twoja kolej.
Myślisz, że wciąż wierzą, że zabierzesz ich do domu?
Ja tu zadaję pytania. Ty odpowiadasz.
-Skoro tak uważasz. -To nie zabawa.
Przez ciebie zginęło dwoje moich ludzi. I wielu twoich.
-Powiesz mi, co tu się dzieje. -Przecież wiesz.
Maksymalne wydobycie.
Marketing może robić z nas ekofirmę,
ale taką właśnie politykę ma Pictor, jak wszyscy.
Wydobyć wszystko do ostatniej kropli, a ewentualny wyciek zatkać.
Przeszkodę usunąć.
Zagrożenie usunąć.
Zamiast tego wywołałeś je eksperymentem.
To nie był eksperyment, tylko eksterminacja.
Planowana.
Ten organizm, ten Przodek, jak go nazywacie,
się rozrasta.
Odkąd Pictor go odkrył, budzi się do życia na całym Morzu Północnym.
Gdy dostanie się do złoża,
przekształci ropę w materię organiczną i całkowicie je zniszczy.
Czyli kasa najważniejsza. Czemu mnie to nie dziwi?
Tu nie chodzi o pieniądze, tylko o przetrwanie.
Widziałeś, co to robi, gdy wejdzie w człowieka.
Rozrastając się, rośnie w siłę.
To dopiero początek, trzeba go powstrzymać.
A jak chcesz to zakończyć? Wybić?
Zabić Baza i wszystkich zakażonych?
Ty i Pictor kłamiecie na temat tego, co się stało.
Próbujemy tego nie wypuścić, ale jeśli nie zdołamy,
zabijemy to coś, zanim ono zabije nas.
Czyli jesteś bohaterem?
Dopóki jesteś bezpieczny, na tyłach.
To ja muszę podejmować trudne decyzje.
Nie wydajesz się tym przybity.
Jeszcze to ciągną?
-Chyba nie słucha tego typa? -Próbujemy zdobyć informacje.
Wszystko się przyda.
A co on próbuje zdobyć?
Mogliście wezwać uczonych, którzy poznają organizm,
zanim go rozwścieczycie.
Wstrzymaliby wydobycie szybciej niż Rose.
Widziałeś, co się dzieje, gdy zakłócisz normalne życie,
ludzie zaczną się wściekać, rozpaczać i panikować.
Na lądzie będzie to samo. Jak nie teraz, to wkrótce.
Widziałem też ludzi odważnych.
-Ryzykujących życiem dla innych. -Na ile wystarczy im odwagi?
Wkrótce ten popiół wpełznie do wszystkich miast na wybrzeżu.
Pomyśl, co się stanie, jeśli wejdzie w mieszkańców.
Dostanie się do jedzenia i wody.
Ty wiesz najlepiej, że najgorsze,
co może spotkać człowieka na morzu, to stracić wszystko, co ma na lądzie,
i nie móc nic na to poradzić.
Ale tym razem można to powstrzymać. To coś jest najsilniejsze tutaj.
Jeśli zatłuczemy je tu, nie rozprzestrzeni się.
A co z zarażonymi członkami załogi? Z Bazem, Fulmerem?
W żadnym ze scenariuszy nie da się uratować wszystkich. Musisz wybrać.
Zostań tu.
-To z dna? -Tak.
Próbki miękkiego osadu pobrane podczas konserwacji lata temu.
-Fajna pamiątka. -To miał być prezent.
-Dostaliśmy jakieś odpowiedzi? -Nie te, których chcemy.
Mówi, że jedyny sposób na powstrzymanie organizmu przed atakiem na ląd,
to zniszczyć go, zanim urośnie w siłę.
-Oryginalne. -Naprawdę w to wszystko wierzysz?
Prehistoryczny potwór morski wypełzający z głębin?
Nie muszę w to wierzyć. Widziałam to.
Nie da się tego zabić.
Masz alternatywę?
Pracujemy nad nią z Fulmerem. Wymyślimy coś.
Pospieszcie się. Coake w jednym ma rację.
Mamy mało czasu.
Dlaczego mnie odsuwasz?
Myśl.
Baz mówił do ciebie.
W mojej głowie. To była kolejna wizja.
Co jeszcze widziałeś lub czułeś, gdy byłeś połączony?
Powiedz.
Myślę o tym, co powiedział Baz pierwszej nocy.
-„Nadchodzi fala”. -Tak.
Mógłbyś się z nim ponownie połączyć stąd?
I co powiedzieć?
Pamiętasz „quorum sensing”? Komunikację bakterii?
Gdy kolonia bakterii napotka nowy gatunek,
komunikuje się, by wspólnie wybrać komunikację lub rywalizację.
Łuna, wizje, pierścienie. Może to właśnie robi organizm?
Próbuje wybrać między rywalizacją a współpracą.
-Niech zgadnę, co wybierze. -Dlatego trzeba się z nim porozumieć.
Nie wiedziałem, że rysujesz. Ładne są.
-Troszkę mroczne. -Takie czasy.
O co pytał cię Magnus?
Co się stało na Charliem.
-O wszystko od przyjazdu Coake'a. -Koleś szuka śmierci.
Korporacyjny kamikaze.
Na początku też tak myślałem, ale nie.
Widziałem, jak uciekał przed wybuchem. Siedziałem z nim w szalupie.
Jest bezwzględny, ale chce żyć.
Siedzi tu, bo ma drogę ucieczki.
Co to było?
Coake wspominał o powrocie na ląd?
Mówił. Syczał jak wąż.
Mówił coś konkretnego?
Przez tę gadaninę zginął Dunlin.
Zaufaj mi, słuchaj go, to źle skończysz.
Zostało coś do jedzenia?
Tak. Odgrzej sobie. Tylko nie nabrudź.
Nie mam apetytu.
Po co masz włączone radio?
Podczas Zimnej Wojny, gdy była groźba ataku nuklearnego
trzeba się było zanurzyć, by uniknąć uderzenia.
Wyłączaliśmy wszelką łączność. Codziennie przez trzy dni
wypływaliśmy na godzinę na powierzchnię posłuchać radia.
Jeśli nie odezwało się dowództwo, przełączaliśmy się na BBC.
Uważaliśmy, że dopóki BBC nadaje,
Londyn musi wciąż istnieć.
Więc warto czekać na dalsze rozkazy.
A po trzech dniach?
Jeśli nadal była cisza,
zakładaliśmy najgorsze.
Wzajemne zniszczenie.
Że nie ma dokąd wracać.
Trzy dni.
Czas stop.
-To zadziała? -Dowiemy się, jak sprawdzimy.
Gotów?
O kurwa.
Co się dzieje?
Widzisz go?
Wiem, że tam jest, ale...
Widziałem to.
Przodek je wywoła.
Co?
-Nowe osuwiska Storegga. -Jezu.
Tsunami pochłonie tysiące ofiar.
-Setki tysięcy. -I zniszczy wtryskiwacze Pictora.
Wie, że to nimi próbowali go zatruć.
Chce wszystko zmieść. Nawet nie możemy nikogo ostrzec.
Trzeba spróbować to powstrzymać.
Pójść z planem Coake'a i go zabić? A Baz?
Kiepski pomysł. Przodek się zastanawia, czy jesteśmy wrogami.
Ponowny atak tylko go w tym utwierdzi.
Współpraca lub walka.
Magnus, jeśli jest tak, jak myślę,
i Przodek jest siecią pokrywającą dno,
mającą setki milionów lat, to jest nie tylko tutaj.
Ale we wszystkich morzach.
Nasza agresja tylko pogorszyła sprawę.
Zaatakujmy, a obudzi się gdzie indziej i skończy z nami.
Czekajmy biernie, to umrzemy.
Jest inne wyjście?
Wciąż mamy Baza.
Gdybyśmy do niego poszli, pomogli mu...
Jest naszą nadzieją na porozumienie się z Przodkiem.
To za mało.
Nie podoba mi się to, ale jeśli można to powstrzymać,
trzeba chociaż wysłuchać Coake'a.
Wciąż nic.
-A z lądu? -Nic nie działa.
Pójdę do sterowni, sprawdzę system.
Nie rozsiadaj się.
Powinieneś mnie odesłać, tylko dokąd?
Chyba że się zdecydowałeś.
Jeśli ci pomożemy, powstrzymasz to bez ofiar wśród mojej załogi?
O której załodze mówimy?
Tej po tej stronie kładki, w tym o Fulmerze.
Tak, mogę to powstrzymać.
-Lepiej, żebyś nie kłamał. -Tylko ja tu mówię prawdę.
Obaj chcemy to powstrzymać i jak najszybciej wrócić na ląd.
MISJA CIREIN WŁĄCZONO PROTOKÓŁ AWARYJNY
-To nie zadziała. -Nic nie działa.
-On badał to najdłużej. -Nie badał, polował na to.
Wypycha organizm z jego środowiska, więc wchodzi w nasze.
Jeśli można to powstrzymać, nad czym się zastanawiać?
Jeśli Baz wciąż jest sobą, na pewno nie chce
-powtórki z historii. -Widziałem Przodka.
Przeżył najgorsze ziemskie katastrofy.
Walcząc z nim, nie mamy szans.
-Masz inny pomysł? -Docenić przeciwnika.
Jest inteligentny, dowiódł tego.
Podejmuje decyzje, umie się porozumiewać.
Baz kazał nam się wsłuchać, ale nie słuchamy.
Dlatego Przodek myśli o nas tak samo, jak my o nim.
-Jako o zagrożeniu. -Do usunięcia.
Przekonajmy go, że jest inaczej. Spróbujmy z nim nawiązać kontakt.
-Nawiązałaś i nic to nie dało. -A twój plan podziałał?
Gdybyście nie zaatakowali tego na dzień dobry,
nie bylibyśmy tutaj.
Dużo jeszcze tych ekopierdół?
Uważasz się za twardego realistę, bo skazujesz ludzi na śmierć
i dokonujesz trudnych wyborów.
A w gruncie rzeczy boisz się przyznać do bezradności.
Jestem realistą. Dlatego nie mam problemu z wyborem.
Sama to powiedziałaś. Organizm jest rozwinięty i myślący.
Gdy spotykają się dwa rozwinięte gatunki,
jeden musi zniszczyć drugi.
Tego uczy historia. Naturą nie rządzi równowaga, tylko wojna.
Pieprzenie. Organizmy ze sobą współpracują.
Zrzucasz na ślepy los, by uniknąć odpowiedzialności.
To twoja wina. Chronisz swój tyłek.
Chcesz iść na wojnę z Pictorem, a jesteś u niego w kieszeni.
Wszystkie klauzule poufności, które każą ci podpisywać...
Piśniesz o tym choć słówko, jeśli uda ci się wrócić,
a prawnicy zabronią ci gadać nawet z samą sobą.
Jeszcze raz komuś zagroź, to porozmawiamy inaczej.
Jego plan to posłać ludzi na śmierć jak na Charliem.
Zawiódł tam, zawiedzie i tu.
Nie można uzależniać życia ludzi od rozmów z czymś, co nie umie mówić.
To jakiś obłęd.
Nie umie mówić, ale umie się porozumiewać. Ciągle próbuje.
Magnus, Baz się boi i jest sam. Nie pozwólmy mu tak umrzeć.
Dowiedliśmy, że kontakt jest możliwy. Trzeba go wzmocnić.
Jeśli dotrzemy do Baza, dotrzemy do Przodka.
-Sam do nas nie przyjdzie. -Więc my pójdziemy do niego. Razem.
Dobrze, spróbujmy. Ale wtedy on wraca z nami.
-Tym razem nikogo nie zostawiamy. -Pożałujecie tej decyzji.
Na pewno nie tego, że nie posłuchaliśmy ciebie.
Idziemy.
Wracamy tam. Dla Baza.
Zostanę, jeśli nie masz nic przeciwko.
Ostatnim razem nie wykazałem się bohaterstwem.
Tak. Nie popisałeś się.
Ale wtedy z Bazem na wieży, gdy chodzi o firmę i kłamstwa,
miałeś rację.
Trzeba było wykorzystać pierwszą szansę.
Nikt z nas się na to nie pisał.
Nie?
Nie tylko ci, co umierają, poświęcają życie.
Zawsze myślałem, że jesteśmy jak stal, która trzyma w posadach świat,
nawet jeśli on o tym nie wie.
Teraz wiem, że jesteśmy jak szyb.
Bo każdy rejs, każda ofiara,
każda maszyna, która zatonie, zabiera cząstkę ciebie,
aż jesteś wydrążony do cna.
I nie powiesz nikomu na lądzie, bo nie zrozumie.
Kto by w to uwierzył?
Nawet zanim się pojebało.
Zabiorę nas na ląd. Nie poddamy się.
Na ląd? Nie.
To mój dom.
Nawet jeśli wrócimy, nie wmówisz mi, że to nie umiera.
Górnicy, stoczniowcy, hutnicy...
Jedziemy na tym samym wózku.
Jedyna różnica jest taka, że gdy to się skończy,
nie zostaną po nas nawet ruiny.
Uważaj na Coake'a. Przejrzałeś go, zanim go poznałeś.
Dobra, szefie.
-Gotowy? -Chodźmy.
Hej, Easter, to nie działa.
Zadomowiłeś się.
Tak się dzieje, gdy ufasz ludziom.
Biegłeś do szalupy tak samo jak ja.
Czy przeoczyłem, jak wynosiłeś rannych,
ciągnąc ich przez płomienie?
To ty ich zostawiłeś, nie ja.
-Trzeba było poczekać. -Ulżyło ci, że nie czekaliśmy.
To nie grzech. Instynkt przetrwania jest naturalny.
Wiesz, jak stąd wrócić, co?
-Jak? -Chodź ze mną.
-Jezu. -Mój Boże.
O Boże.
Nie zasłużył na to.
-Z tym próbujemy się skontaktować? -To wina Coake'a.
Nie tylko. To coś większego.
Większego od nas wszystkich.
Ty i ty, wyjdźcie.
Pictor nie jest tak lekkomyślny, jak myślicie.
Wiedzieliśmy, że to przerwie nam łączność.
Więc się zabezpieczyliśmy, wyznaczyliśmy sobie limit czasu.
Lecą tu po mnie helikoptery.
Jest też miejsce dla ciebie i twojego kolegi.
-Akcja ratunkowa? Nie powiedziałeś im? -Musimy skończyć, co zaczęliśmy.
Ich mała misja ratunkowa się nie powiedzie.
Organizm chce zaatakować ląd i Pictor musi go powstrzymać.
-I to zatuszować? -Niewiedza jest błoga.
Nie sądzisz? To spróbuj uświadomić ludzi.
Zobaczysz, jak ci podziękują. Siadaj do pulpitu.
Wtryskiwacz jest już ustawiony.
Nikt nam już nie przeszkadza, można go z powrotem włączyć.
-Jak na Charliem. -Bo tak dobrze poszło.
Mów, co każę! Nie boję się zostawiać ofiar.
W porządku?
Tak. Ale znam lepsze miejsca.
Baz. To my.
Przyszliśmy posłuchać, jak kazałeś.
Już rozumiemy, co to jest. Ochronimy to.
Słyszysz, Baz?
Za późno.
Odciął mnie.
Myślałem, że pomagam. Ale zawiodłem.
Pomagałeś. Nie słuchaliśmy. Na tym polegał problem.
Ale żeby wszystkich ocalić,
musimy pokazać, że nie jesteśmy wrogami.
Za późno. Nie mogę. To zbyt wiele.
Trzymam cię.
Kurwa.
-Wszystko będzie dobrze. -Jasne.
Już to słyszałam.
Nie mamy pojęcia, co się tam dzieje.
-Magnus i Rose... -Mam to gdzieś.
Nie obchodzi mnie Baz.
Nie obchodzi mnie organizm ani świat.
Obiecałam Kacey normalną rodzinę.
-To jest mój świat. -Powstrzymają go.
Z naturą się nie negocjuje.
Coake to dupek, ale ma rację.
-Chcesz to zabić? -Chcę wrócić do żony.
Nieważne jak.
-Czego chcesz? -Widziałyście Harisha?
Wysadziłeś jedną platformę. Teraz wysadzisz kolejną.
Nie musisz się zgadzać. Rób, co ci każą.
Szyby są zamknięte.
Przekieruj pompę antykorozyjną do wtryskiwacza, przygotuj system.
-Obejdę zabezpieczenia. -Nie wypuścisz ich?
Mieli swoją szansę. Nie wykorzystali jej.
Chyba że chcesz tu z nimi zostać.
PRZYGOTOWANIE SYSTEMU
Ile osób zostawiłeś na Charliem?
-Co za różnica? To już przeszłość. -Wielu zginęło w wybuchu.
I na drugiej szalupie.
Ale trochę osób zostało.
Dziesięć, może nawet 20.
Znałeś ich?
-Nie płacą mi za to. -Tylko za zostawianie na śmierć?
Wbij sobie to do głowy. Pictor ma zarządzać zasobami.
Znajdujemy je, zużywamy, idziemy dalej. Dotyczy to również zasobów ludzkich.
Ale zasłużyłeś sobie na ratunek.
Gdybym chciał zatuszować sprawę,
nie wziąłbym ze sobą kolesia, który wie najwięcej.
Nie zasłużyłem sobie. Jesteśmy przydatni albo nie. Mamy wartość lub nie.
Lecą po mnie, bo mam dla nich wartość.
Bezwartościowi zostaną tutaj. W tym ty.
Dobrze wiedzieć, na czym stoimy.
-Leci po niego helikopter. -To chuj.
Trzeba się tam dostać.
Jeśli tknie Harisha, zniszczę go.
Spóźniliśmy się.
PRZYGOTOWANIE SYSTEMU
...pogarsza się.
-To twój genialny plan? -To nie my.
To coś innego.
Trochę za późno na sprzeciw.
SYSTEM GOTOWY
-Żyjesz? -Tak. Zatrzymajcie go.
Odsuń się, kurwa.
Jeśli chcesz mieć do czego wrócić, to tak trzeba.
Nieprawda.
Właśnie dlatego jest taki syf. Przez takich jak ty.
Wolisz zabić, niż przyznać się do błędu.
Tak bardzo się boisz.
Ratując wszystkich, nie uratujecie nikogo.
Tu helikopter ratunkowy 6 i 7.
Widzimy was. Czekamy na zgodę na lądowanie.
Możecie polecieć ze mną.
Tu sterownia Kinloch Bravo.
-Możecie lądować. Do zobaczenia. -Przyjąłem.
-Pierdol się. -Oddaj klucz.
Lepiej powiedz załodze, jeśli chcą wrócić.
-Tchórz! -Za nim!
-Biegnijcie, my zatrzymamy wtryskiwacz. -Dobra.
-Co robimy? -Stań tu.
Poinstruuję cię.
-Chodźmy. -Wstawaj.
Zabierzemy cię stąd.
-Mamy, co chcieliśmy. Wracamy. -Nie mamy.
Wciąż można to zatrzymać.
Ona ma rację. Musimy spróbować.
Patrzcie.
Nie rzucasz słów na wiatr.
-Obiecałem was zabrać i nie kłamałem. -Nie.
Zabrałbyś, gdybyśmy mieli... Jak to ująłeś? Wartość?
Ty dowiodłeś swojej.
Nie spierdol sprawy dla jakichś mrzonek.
A Dunlin i reszta?
Jaką mieli wartość?
Teraz twoja kolej zapłacić.
-Hutton! Nie rób tego! -Hutton!
Na lądzie stanie przed sądem!
Za Dunlina, Charliego i resztę.
Wiesz co? Nie jesteś tego wart.
-Przywróciliśmy zabezpieczenia. Poległ. -Murch zbiera resztę.
Wszyscy zejść z pokładu. Ląduje pierwszy.
Kiedy wrócimy, znajdę ci pracę.
Miałem pracę, tutaj.
W porządku. Zabieramy się stąd.
Spójrzcie.
To coś nowego.
-Tak. -Nie podchodź.
Przez cały ten czas próbowaliśmy to odepchnąć.
Może trzeba to wpuścić.
Słuchamy. Ja słucham.
Nie musimy być dla siebie zagrożeniem.
Pierścień się zamyka.
Wyginięcie.
-Musimy uciekać. -To cię nie zrozumie.
-Mamy Baza, wracajmy. -Jeszcze nie.
Przekonam go, że mu nie zagrażamy, to nas nie zniszczy.
Dajcie mi trochę czasu.
Chodź!
Baz.
-Jest za późno! -Idziemy!
Chodźmy.
Baz, chodź!
Ruchy!
-Gdzie Magnus? -Na produkcyjnym z Rose i Fulmerem.
Murch, Easter, wsadźcie jak najwięcej osób na pierwszą maszynę.
My poczekamy na drugą.
-A on? -Poczeka z nami.
Jeśli Magnus nie wróci, on też nie.
I słusznie.
-Powiedziałbym, że było miło, ale... -Wsiadaj, ruchy.
Nie chcecie przegapić lotu.
Dalej!
Ruchy!
-Trzymam cię. -Mogłem do niego dotrzeć.
Szybko, to miejsce się rozpada.
Baz?
Baz.
Wszystkie się łączą.
Są współzależne.
Organizm mi to dał.
-Zabierajmy się stąd. -Nie.
To trzeba chronić. Inaczej znów się zacznie.
Trzeba mu pokazać, że też umiemy dawać.
Jesteśmy zdolni do pamięci i poświęcenia.
Wróciłem po ciebie.
Życie trwa, póki wokół jest życie.
Trzeba je podtrzymywać.
Magnus.
Jesteś pewien?
Nie zapomnę.
Wiem.
Biegiem.
-Dobra, idziemy! -A reszta?
Sprawdź, czy ich nie widać.
Szybciej.
Widzisz ich?
-Jeszcze nie. -Każ im wsiąść.
-Chwila, zdążą. -Biegną.
Musimy lecieć.
Są, widzę ich. Na kładce.
Przypnijcie się. Lecimy.
O Boże.
Szybko!
Są tutaj.
Szybko!
-Wsiadać, musimy lecieć. -Gdzie Baz?
To nie twoja wina. Chciał zostać.
Zaraz uderzy fala!
Idzie do brzegu.
-Mieliście to powstrzymać. -Próbowaliśmy. Nie zdążyliśmy.
Zginą tysiące ludzi.
Kacey tam jest. Trzeba ich ostrzec.
Siadaj. Jesteśmy przeciążeni.
-Za ile będziemy w domu? -Siadaj!
Nie lecimy do domu.
-O czym ty mówisz? -Mówiłem wam.
Jeśli chcieliście wracać, trzeba było mnie słuchać.
Dokąd lecimy?
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger