Gautham.
Word wakker.
Gautham.
Word wakker.
Alsjeblieft.
Word wakker.
Het is laat.
Word wakker.
Wij zijn klaar en wachten op jou.
Gautham.
Hou op.
-Sta op. -Vandaag niet.
Je ruikt zo lekker.
Dat zeg ik ook.
Vandaag niet.
Ga van me af. Gedraag je.
Dat is het probleem. Ik kan me niet gedragen.
Shit.
Gedraag je als een arts.
Ik ben je man. En een slechte.
Kijk hoe laat het is.
We kunnen dit niet uitstellen.
Het is al laat. We gaan morgen.
Eerst je tanden poetsen.
Is dat iets nieuws? Tandenpoetsen?
Mam. Pap. Wakker worden. Roadtrip-dag.
Hierom stelde ik voor om geen kinderen te nemen.
Heeft niemand je geleerd te kloppen, lieverd?
Echt.
Hectic, kom.
Let op.
Ik kwam om je te knijpen.
Kun je niet beter?
Ik doe het rustig aan zodat je hersenen niet lijden.
God. Oké.
Laat me een uurtje slapen. Alsjeblieft.
Nee.
Word wakker.
Word wakker. Roadtrip.
Neha. Maya.
Vriend?
-Vriend? -Ja, meneer.
Karu. Peter.
Is iedereen in orde?
Ik ben oké.
Alleen wat schrammen.
Mijn bril...
Morgen is het over.
Peter.
Ik denk dat ik mijn been heb gebroken.
Wat bedoel je?
Kijk dit eens.
Wacht.
Wat is er gebeurd?
Ik ga erop drukken.
Dat zal pijn doen.
-Ik kijk of het is gebroken. -Hou vol.
Hé. Wat doe je?
Het is gebroken.
Het doet pijn.
Hou even vol.
Hou vol.
Weet je wel wat je doet? Het doet pijn.
Meneer Peter, vertrouw me. Ik ben arts. Dat vergeet je steeds.
'Meneer Peter'? Wat aardig.
Kop dicht, dronkaard.
Het lijkt niet gebroken. Zet geen kracht op dit been.
Ik had pijnstillers bij me. Die zijn weg samen met mijn auto.
Geef me die tas aan.
Dokter,
dit is mijn pijnstiller.
Dat is genoeg.
Stop, zuiplap.
Je bent een sterke man.
Sterke man?
Hij snapt eindelijk mijn capaciteiten.
Karu, hou mijn hand vast.
Wacht.
-Langzaam. -Let op.
Voorzichtig.
Zachtjes.
Gelukkig is er een dokter bij ons.
Jullie zitten in deze situatie door mij.
Vergeet dat.
Was er eerst het ei of de kip?
Een oude, saaie theorie.
Die is begraven in het verleden. Ga hem nu niet uitleggen.
Die wortels.
Die hebben ons gered.
Wat een diepe put.
Jongen...
Laten we gaan.
Kom op.
Pas op.
Waar zijn we?
Dit is de oude mijn.
Een mijn?
Vroeger werkten we hier.
Er valt niets meer te graven.
Maar het was onze mijn.
Nu is hij leeg.
Hij is een grot geworden.
Dat?
Wat is dat?
Hé, Karu.
Je had het over een mijn. Maar er zijn autowrakken.
We zijn niet de eersten die hier vastzitten.
Van mijn dochter.
Kom, moeder, naar ons huis
De hoek waar de drie wegen kruisen Tanden die hersenen eten
Die ogen zijn dodelijke speren Droog onze tranen
Kom, moeder, naar ons huis
Mijn dochters speld.
Maya. Neha.
Neha.
-Niet roepen. -Wacht.
Niet rennen.
Maya.
Wat zoek je?
Wat is er?
Hé.
-Maya. -Vriend.
Stop.
Neha,
-Maya. -Hé, vriend.
Neha. Maya.
Ze zijn hier ergens.
Waar moet ik ze zoeken?
God.
Dit is allemaal mijn schuld.
Ik had ze niet alleen moeten laten.
Niet weg moeten gaan.
Ze is maar een klein meisje.
Ze was bang.
Als hun iets overkomt...
Waar zijn ze?
Niet huilen.
-Sta op. -Sta op.
Sta op.
Luister. Je weet dat ze hier ergens zijn.
Geef het niet op.
Ik weet het zeker.
We gaan je gezin redden.
We zijn er voor je. We mogen de hoop niet verliezen.
Vriend.
Dat is het oproeplied.
Kom, moeder, naar ons huis
Kom ons beschermen...
Ik ken dit. Onze godin.
Kom, moeder, naar ons huis
Kom ons beschermen
Bevredig ons verlangen
Verjaag de duisternis
Bescherm ons leven
We vertrouwden in je komst
Kom, moeder
We overleefden met de wereld
Zegen onze liefde
We werden geketend wakker
Kom, liefste met enkelbanden
Neem onze vloek weg
De zoon vraagt moeder
Kom, moeder
Moeder, kom
Kom, moeder
Moeder, kom
De hoek waar de drie wegen kruisen
Tanden die hersenen eten
Die ogen zijn dodelijke speren
Droog onze tranen
Kom, moeder, naar ons huis
Kom ons beschermen Bevredig ons verlangen
Verjaag de duisternis
Bescherm ons leven
We vertrouwden in je komst
Kom, moeder
Vriend.
Kom, verrader.
Vader.
Help me. Alsjeblieft.
Mama.
Maya?
Laat haar met rust.
Maya.
Niet huilen. Anders komt hij.
Maya.
Neem deze pop.
Niet bang zijn.
Ik wil water.
We zijn vlak bij de fabriek. Onze laatste kans.
Kom. We gaan terug.
Ze hebben geweren en messen.
Jij hebt alleen een pincet. Wat ga je daarmee doen?
Dus hou je mond.
Kom op.
We gaan.
Vader.
Jullie idioten kwamen om te sterven.
Herken je me niet?
Ik ben Shakthi.
Shakthi.
Hé, Shakthi.
Dit wezen is niet je vader.
Kijk naar zijn gezicht en ogen. Hij is heel gevaarlijk.
Dit is een monster.
Wat is er met je gebeurd?
Wat gebeurt er?
Shakthi, dit is je vader niet.
Hij lijkt op het wezen dat we zagen. Schiet.
Schiet hem neer.
Wacht. Niet schieten.
Hij weet vast waar mijn gezin is.
Vooruit.
De geur van je bloed heeft je verraden.
Vader, ben je niet dood?
We dachten dat je was omgekomen in de tsunami.
Hoe kan dit?
Onze Moeder. Ze beschermt ons.
Die vieze mensen.
Onze godin discrimineert niet op basis van kaste.
Schiet hem neer. Waar kijk je naar?
Schieten. Waarom aarzel je?
Laat hem gaan.
-Schiet. -Laat hem.
Schiet hem neer.
Waarom aarzel je?
Laat los.
Karu. Kijk hoe we hier wegkomen.
Shakthi. Je vader opent zijn ogen.
Kijk me aan.
Gaat het?
Ze leeft nog.
Waar is zijn gezin?
Ga je praten of moeten we je ogen uitsteken?
Waar zijn ze?
Wat deed je?
Waar zijn ze?
Het is nu mijn gezin. Vergeet ze maar.
Hé.
Ik ga...
-Vriend. -Snel.
Vertel. Waar zijn mijn vrouw en dochter?
Vertel het nu.
Vader. Wat moet ik doen? Zeg het.
Ik doe wat je zegt.
Jij?
Jij bent mijn zoon niet.
Ik had je moeten vermoorden bij je geboorte.
Mijn zoon.
Mijn bloed.
De zegen van de godin...
Die zal komen.
Genoeg. Stop met ratelen. We gaan je verrot slaan.
Peter, hou hem vast. Eens kijken hoeveel hij aankan.
Vertel.
Vertel, lijk.
Idioot. Waar hield je ze vast?
Waar zijn ze? Vertel ons de waarheid.
Praat.
Vertel op, idioot. Waar zijn ze?
Vertel.
De godin heeft je vrouw en kind naar ons gestuurd.
Haar woede jegens mij is afgenomen.
Ze heeft me vergeven en geaccepteerd.
Wat zeg je? Het klinkt idioot.
Idioot. Wat heb je met ze gedaan?
Vertel op. Ga je het zeggen?
Vertel.
Vertel je het of niet?
Ons leger komt...
Ons leger komt.
Hun tijd is op.
Stop met lachen, idioot.
Mijn luipaarden. Pak ze.
Hé, Peter.
Pas op.
Pak ze.
Vader, ze wil water.
Je mocht ze niet alleen laten.
Wat doe je hier?
Rot op.
Dat is mijn dokterstas. Waar is mijn gezin?
Waar heb je ze verstopt?
Ben jij de dokter?
Geef me wat voor de pijn die jij me hebt gegeven.
Waar kijk je naar?
Geef 't aan hem.
Nu ik je medicijnen heb gegeven, vertel het me.
Waar ze zijn?
Neem haar mee en voer haar aan onze stam.
Ze is niet puur.
Hé.
Laat haar met rust.
Wie zijn jullie? Wat willen jullie?
Waarom gedraag je je als een monster?
Laat haar gaan.
Ik ben een monster.
Er is een verband tussen zijn vraag en de jouwe.
Ik zal het vertellen.
Nadat je dat onvruchtbare land verliet,
gaf het bedrijf ons er veel geld voor.
We wisten niet dat ze naast het land
ook ons zouden vernietigen.
SINGAPORE - DRIE WEKEN EERDER
Lanthanide? Kattiyal?
Komt dit idee uit een film?
Ben je gek geworden?
Prakash, ik ken je zo goed.
Ik weet dat als ik dood ben,
jij alles wat ik al die jaren heb begraven, zult opgraven.
Daarom is het belangrijk dat je weet waarom je dat niet moet doen.
Onder het mom van een farmaceutisch bedrijf ben ik in Kattiyal
een ondergronds lab begonnen
om met lanthanide te experimenteren.
-Jagan. -Meneer?
Wij hebben het herhaaldelijk geprobeerd en we hebben gefaald.
Maar deze keer moeten we slagen ter wille van Prakash.
Kom met mij mee.
We gaan beginnen.
Breng hem hier.
Jarenlang heb ik mezelf daar opgesloten.
Eén serum.
Om één serum te ontdekken dat jou weer laat lopen.
Maar we bleven falen.
Jammerlijk falen.
De tijd verstreek en hun geld werd waardeloos.
Alles werd slechter.
Op het blootgestelde land veranderde oogst in as en grond werd onvruchtbaar.
Zelfs moedermelk en koemelk droogden op.
Vrouwen werden onvruchtbaar. Alle kinderen werden dood geboren.
Zelfs de spreeuwen legden geen eieren.
De lucht werd grijs en was vervuild.
Ons leven werd zuur.
De Amara-stam werd vernietigd.
Maak aantekeningen.
We hebben het getest op meerdere dieren.
-Maar... -Maar?
...we creëerden iets tegennatuurlijks,
iets wat gevaarlijk was
en waarover we geen controle hadden.
We hadden iets oncontroleerbaars gecreëerd
in het lab
en ook buiten de fabriek.
Overal.
Oké. En?
Je vader kon de nederlaag niet accepteren.
Hij kon het schuldgevoel niet aan.
Zelfs nadat een heel dorp verwoest was,
bleef ik blind door de wanhoop om je weer te laten lopen.
Laat ons binnen.
Ik boet nog steeds voor mijn zonden.
Sla ze in elkaar.
JULLIE STELEN BANEN - ROT OP
Dat was een slechte tijd.
Het gif verspreidde zich door de lucht.
Het nest van de duivel.
De godin was niet blij met die duivels.
Daarom is ze boos.
Moet je die rook zien.
Net een geest.
-We ontvluchten deze plek. -Wil je vluchten?
Verlaat je onze godin? Waarheen?
Geduld. De godin zal ons redden.
Wanneer? Als iedereen dood is?
Hé.
Je bent niet eerlijk.
Ik kreeg eindelijk een kind en dat overleed binnen een jaar.
Heeft de godin mijn kind gered?
Hoe zal ze dan anderen redden?
Waarom geloven in deze stenen en jouw familie?
Naar Navamalai.
Wil je naar Navamalai?
Ja, Shakthivel en Karuna zijn daar.
We krijgen een goed leven.
We vertrekken.
Hoe kun je je vaderland verlaten?
Je lichaam en het land waar je leeft, zijn niet van jou.
Die zijn van de godin en onze Amara-clan.
We vertrekken.
Onze lichamen takelen af
en ons leven is verwoest.
We kunnen hier niet meer zijn.
Onze godin bepaalt je lot.
Ze vraagt om meer bloed.
Haar woede maakt haar hongerig.
Daarom eist ze steeds meer levens.
Hoe verminderen we haar woede?
Jaag die rotzakken weg.
Door jou straffen de vijf elementen ons.
De straf van de godin voor het ter wereld brengen van een verrader als jij.
Hoe we ook ons best deden, haar woede nam niet af.
Het land waar de fabriek stond en waar die idioten woonden...
Alles werd giftig.
We besloten het te verwoesten.
O, nee.
Voorzichtig.
Toen ik de waarschuwing zag,
wist ik dat ik moest ophouden
met wat ik niet had mogen doen.
Een teken van God.
Sluit poort vier niet af.
Laat hem open. Weg.
Ik wil de camerabeelden.
Vergeet ze niet.
Ik was zo egoïstisch. Ik dacht niet aan de gevolgen.
Ik dacht dat de tsunami alles zou vernietigen
wat ik had gecreëerd.
Er was niemand toen we binnenkwamen.
We dachten dat het makkelijk zou zijn en gauw weer thuis waren.
-Is je niets overkomen? -Nee.
-Alles goed? -Ja.
-Is iedereen in orde? -Ja.
Kom op dan.
Geen paniek.
Wacht.
De grot overstroomt. Rennen.
Iedereen rennen.
Rennen.
Naar binnen.
Rennen.
-Vooruit. -Het water stroomt binnen.
-Kom. -Mijn voet zit klem.
-Ga naar binnen. -Broer.
Subhadra.
We zijn haar verloren.
O, moeder.
Subhadra.
Subhadra, de stem van onze godin,
mijn leven,
is dood.
Ze offerde zich op voor ons.
Wat wil je zeggen?
Dat zelfs God niet wil dat ik loop?
De dingen die zijn gebeurd om jou te laten lopen,
gaan het menselijke verstand te boven.
Maak die grot niet open.
Er is geen schat.
Monsters.
Daar zijn alleen monsters.
Wat een handig excuus voor je afwezigheid als vader.
Nee, Prakash.
Dat is het niet.
Belazer me niet.
Je had veel geld. Wat heb je al die jaren gedaan?
Mij genezen boeide je gewoon niet.
Alles wat daar gebeurde, was verkeerd.
Daarom geef ik het bedrijf over aan het bestuur.
Wat?
En ik dan?
Wil je dat ik op straat ga bedelen?
Je krijgt je erfenis.
Dat zal Jagan regelen.
Dit huis, meer geld dan je nodig hebt. Zelfs mensen die je helpen.
Je zult alles hebben wat je nodig hebt.
Maar het bedrijf, Exogenyx,
heb je niet nodig.
Dat is mijn zonde.
Laat die met mij sterven.
Het is niets anders dan de duivel.
Je hebt het niet nodig.
Wat bedoel je, vader?
Duivel? Wat een onzin.
Moest ik daarvoor komen?
Denk je nooit aan mij?
Ik heb dit besloten met jouw toekomst in gedachte.
Ik wil niet dat je Exogenyx krijgt.
Dat kan je ondergang worden.
Maar jouw experimenten zijn mijn laatste hoop.
Als je me die afneemt, wat moet ik dan doen?
Je bent wanhopig, Prakash.
Dat zal je oordeel vertroebelen.
Jij kent mij beter dan ik mezelf ken.
Dit is mijn last.
Laat mijn fouten met mij sterven.
Al die jaren...
Hier heb ik op gewacht.
Om deze woorden te horen.
Nu begrijp ik je.
Hoeveel je voor me hebt gedaan. Alleen voor mij.
Voorzichtig.
Prakash, kom.
-Sorry, vader. -Het is goed.
Ik ben wanhopig.
Prakash.
Ik kan niet eeuwig in een rolstoel zitten.
Doe dit niet.
Ik haat je.
-Ik haat je heel erg. -Prakash.
Waar was je toen ik je nodig had?
Ik haat je.
Prakash.
Ik weet het. Je hoeft niets te zeggen.
Kun je voor het eerst in je leven iets doen voor mijn ogen?
Alsjeblieft.
Sterf.
Sterf gewoon.
Dat is genoeg.
Sterf voor mij.
Bedankt, pap.
Maandenlang zaten we daar vast.
We hadden dorst en honger.
We hadden geen keus en deden gestoorde dingen om te overleven.
Onze godin heeft ons gered.
Dat niet alleen,
ze heeft ons Amara-bloed nog sterker gemaakt.
Ons bloed en de godin
hebben onze mensen gered.
Het is tijd dat we wraak nemen voor het onrecht dat ze ons aandeden.
De godin sprak tot mij.
Ze zei dat we een leger moeten vormen.
Alleen dan kunnen we hen verbannen.
Ben je gek? Dat is bijgeloof.
-Moeten we geloven dat doden spreken? -Ja.
Kom, moeder...
Ze sprak tot mij.
Kom naar ons...
Ze praat met mij.
Sta op. Moeder roept.
Je kunt haar horen.
Sta op.
Sta op, lieveling.
Onze tijd is gekomen.
Waarom aarzel je?
Sta op.
Vooruit.
Godin, je hebt gelijk.
Met wie praat je?
Zie je het niet?
Ze staat hier.
Ze is bij ons teruggekomen.
Wie?
Als de godin zelf.
Mijn Subhadra is hier.
Ze zal ons beschermen.
Mijn godin.
Is het waar?
Moeder godin. Ze heeft ons gered.
Ons niet verlaten.
-Niet verlaten. -Je hebt ons de weg gewezen.
We vertrouwden je en je verliet ons niet.
Je liet ons de weg zien.
Godin die onze stam heeft beschermd. De zegen die je ons gaf.
Vettaiyan. Kom.
Kom.
Opzij.
Shit.
Er is een uitgang aan de oostkant. Vooruit.
Ondertiteld door: AC
Creatief Supervisor Xander Purcell