Gautham!
Gautham, pobudka!
Gautham.
Gautham, obudź się!
Proszę cię.
Obudź się!
Już późno!
Pobudka!
Czekamy tylko na ciebie.
Gautham!
Przestań.
- Wstawaj! - Nie dzisiaj.
Pięknie pachniesz.
Ja też to powiem.
Nie dzisiaj.
Dość! Zachowuj się!
Problem w tym, że nie umiem.
Szlag.
Zachowuj się jak lekarz.
Jestem twoim mężem! I to złym.
Gautham, późno już.
Nie odkładajmy tego. Wstawaj.
Już późno. Jedźmy jutro.
Najpierw umyj zęby.
Co to za nowe wymogi?
Mamo! Tato! Pobudka! Dziś wycieczka!
Dlatego mówiłem, żeby nie mieć dzieci!
Nikt cię nie nauczył, że trzeba pukać, skarbie?
No nie!
Hectic, chodź.
Widzisz?
Przyszłam was przygnieść.
Co tak słabo?
Daję ci fory, żeby nie uszkodzić ci mózgu.
Rany, dobra.
Potrzebuję jeszcze godziny. Proszę.
- Nie! - Nie!
- Pobudka! - Pobudka!
- Wycieczka! Pobudka! - Wycieczka! Pobudka!
Neha! Maya!
Bracie?
- Bracie? - Tak?
Karu! Peter!
Wszyscy są cali?
Ja tak.
Tylko mam parę zadrapań.
Moje okulary.
Do rana mi przejdzie.
Peter!
Chyba złamałem nogę.
Jak to?
Doktor spojrzy.
Czekaj.
Co się stało?
Teraz będę uciskał.
Zaboli.
- Sprawdzę, czy jest złamana. - Wytrzymaj.
Hej! Co ty wyprawiasz?
Jest złamana!
Boli!
To boli.
Wytrzymaj.
No wytrzymaj.
Proszę przestać. To boli.
Panie Peter, niech mi pan zaufa. Jestem lekarzem. Zapomniał pan.
„Panie Peter”? Jak miło.
Cicho, pijaku.
Nie wygląda na złamaną. Proszę jej nie obciążać.
Miałem w apteczce środki przeciwbólowe. Zniknęły wraz z moim autem.
Podaj mi tę torbę.
Doktorze...
to mój środek przeciwbólowy.
Wystarczy!
Dosyć, ty pijaku!
Panie Peter, jest pan silnym mężczyzną.
Silnym mężczyzną? Pan Peter?
Wreszcie zrozumiał, na co mnie stać.
Karu, chwyć mnie za rękę.
Moment.
- Powoli. - Uwaga.
Ostrożnie.
Delikatnie.
Na szczęście jest z nami lekarz.
Trafiliście tu przeze mnie.
Nie myśl o tym.
Co było pierwsze: jajo czy kura?
Pytanie stare jak świat.
Już dawno mamy to za sobą. Nie szukaj odpowiedzi.
Pnącza!
Te pnącza nas uratowały.
Głęboka ta dziura!
Synu...
Ruszajmy.
Dalej.
Uważaj!
Gdzie jesteśmy?
To nasza stara kopalnia.
Kopalnia?
Tak, kiedyś tu pracowaliśmy.
Nie ma już czego kopać.
Ale pracowaliśmy tutaj.
Teraz to tylko skorupa.
Zmieniła się w jaskinię.
A to?
Co to jest?
Karu!
Mówiłeś, że to kopalnia. Skąd tu zepsute auta?
Nie my pierwsi tu trafiliśmy.
To mojej córki!
Przyjdź, matko, do naszych drzwi
Tam, gdzie spotykają się trzy drogi Kły, co pożerają mózgi
Oczy jak zabójcze włócznie Otrzyj nam łzy
Przyjdź, matko, do naszych drzwi
WIOSKA
To spinka mojej córki!
Maya! Neha!
Neha!
- Nie. - Zaczekaj!
Nie biegnij!
Maya!
Czego szukasz?
O co chodzi?
Hej!
- Maya! - Bracie.
Stój!
Neha!
- Maya! - Bracie!
Neha! Maya!
Są gdzieś tutaj!
Gdzie ich szukać? Dokąd mam iść?
Boże!
To wszystko moja wina.
Mogłem nie zostawiać ich samych.
Po co je zostawiłem?
To mała dziewczynka.
Musiała być przerażona.
Jeśli coś im się stanie...
Gdzie mam ich szukać?
Bracie, nie płacz.
- Wstawaj. - Wstawaj.
Wstań.
Posłuchaj. Wiesz, że gdzieś tu są.
Nie poddawaj się.
Jestem tego pewien.
Uratujemy twoją rodzinę.
Bracie, jesteśmy z tobą. Nie traćmy nadziei.
Bracie.
Przyzywają boginię!
Przyjdź, matko, do naszych drzwi
Ochroń nas...
Znam to. To nasza Bogini.
Przyjdź, matko, do naszych drzwi
Ochroń nas
Ukój naszą tęsknotę
Przegoń mrok
Ocal nasze życie
W tobie nasza nadzieja
Przyjdź, matko Przyjdź, matko
Tyle przetrwaliśmy
Pobłogosław nas
Zbudziliśmy się spętani
Przybądź w łańcuchach
Zdejmij naszą klątwę
Prosi cię syn, matko
Przyjdź, matko
Tam, gdzie spotykają się trzy drogi
Kły, co pożerają mózgi
Oczy jak zabójcze włócznie
Otrzyj nam łzy
Przyjdź, matko, do naszych drzwi
Ochroń nas Ukój naszą tęsknotę
Przegoń mrok
Ochroń nas
W tobie nasza nadzieja
Przyjdź, matko
Bracie!
Chodź, zdrajco!
Ojcze!
Pomóż mi! Proszę!
Mamo!
Maya?
Zostaw ją.
Maya.
Nie płacz. Bo on przyjdzie.
Maya.
Weź lalkę.
Nie bój się.
Chcę wody.
Fabryka chyba jest blisko. To ostatnia szansa.
Proszę. Zawróćmy.
Mają broń i noże.
A ty masz tylko pęsetę. Co ci to da?
Więc zamknij się!
Chodźcie.
Idziemy.
Ojcze.
Ojcze!
Przyszliście, żeby zginąć, idioci!
Nie poznajesz mnie, ojcze?
To ja, Shakthi.
Shakthi.
Hej, Shakthi.
To coś nie jest twoim ojcem.
Spójrz na jego twarz, na oczy! Jest niebezpieczny!
To potwór!
Ojcze, co ci się stało?
Co się dzieje?
Shakthi, to nie jest twój ojciec.
Wygląda jak tamte stworzenia. Zastrzel to!
Zastrzel to!
Zaczekaj. Nie strzelaj.
Wie, gdzie jest moja rodzina.
Ruchy.
Zapach twojej krwi cię zdradził.
Ojcze, ty żyjesz?
Myśleliśmy, że zginąłeś przez tsunami.
Jak to możliwe?
Nasza Matka. Chroni swoje dzieci.
Takie jak te gnojki.
Bogini nie dyskryminuje ze względu na kastę!
Zastrzel go! Co się tak gapisz? Strzelaj.
Dlaczego się wahasz?
Puść go, ojcze.
- Strzelaj. - Zostaw go.
Pan strzela.
Skąd to wahanie?
Puszczaj!
Zostaw go.
Karu, jak się stąd wydostać?
Shakthi. Twój ojciec otwiera oczy.
Spójrz na mnie.
W porządku?
Ona żyje.
Gdzie jest jego rodzina?
Powiesz nam czy mamy ci wydłubać oczy?
Gdzie one są?
Co zrobiłeś?
Gdzie one są?
Teraz są moją rodziną. Zapomnij o nich.
Hej.
Zaraz...
- Bracie! - Z drogi!
Gadaj! Gdzie są moja żona i córka?
No gadaj!
Ojcze, co mam teraz zrobić? Powiedz mi.
Zrobię, co powiesz, ojcze.
Ty?
Nie jesteś moim synem.
Powinienem był cię zabić w dniu narodzin.
Mój syn.
Moja krew.
Błogosławieństwo Bogini...
Kiedyś przyjdzie.
Dość. Przestań pleść. Teraz dostaniesz łomot.
Peter, trzymaj go. Zobaczymy, ile bólu zniesie trup.
Powiedz mi.
Powiedz.
Głupcze! Gdzie oni są?
Gdzie one są? Mów prawdę.
Głośniej!
Gadaj, kretynie. Gdzie one są?
Mów!
Bogini przysłała twoją żonę i dziecko do nas.
Nie gniewa się już na mnie.
Wybaczyła mi i nas przyjęła.
Co ty gadasz? To jakieś brednie!
Ty idioto! Co im zrobiłeś?
Gadaj! Powiesz czy nie?
Mów!
Powiedz nam!
Nasza armia nadciąga...
Ich czas minął.
Nie śmiej się, głupcze.
Lamparty! Bierzcie ich!
Peter!
Uważaj!
Dorwać ich!
Ojcze, ona chce wody.
Mówiłem ci, że masz ich pilnować!
Co tu robisz, u diabła?
Wynoś się!
To moja apteczka. Gdzie moja rodzina?
Powiedz mi! Gdzie je przetrzymujecie?
Nie jesteś lekarzem?
Daj mi coś na ból, który mi zadałeś.
Na co się patrzysz?
Daj mu to.
Dałem ci leki, więc teraz mi powiedz.
Gdzie one są?
Zabierzcie ją i nakarmcie nią nasz klan.
Jest zepsuta.
Zostawcie ją.
Kim wy jesteście? Czego wam trzeba?
Ojcze, dlaczego się zachowujesz jak potwór?
Puść ją, ojcze.
Jestem potworem.
Wasze pytania są powiązane.
Powiem ci.
Gdy opuściłeś tę jałową ziemię,
szkoda, że nie widziałeś, ile firma nam za nią dała.
Nie mieliśmy pojęcia, że wraz z ziemią
zniszczą też nas.
SINGAPUR TRZY TYGODNIE WCZEŚNIEJ
Lantanit? Kattiyal?
Wziąłeś ten pomysł z filmu?
Postradałeś zmysły?
Prakashu, znam cię tak dobrze.
Wiem, że kiedy umrę,
odkryjesz wszystko, co skrywałem latami,
dlatego to ważne, byś wiedział, czemu nie powinieneś tego robić.
W Kattiyal pod przykrywką firmy farmaceutycznej
otworzyłem podziemne laboratorium,
by eksperymentować z lantanitem.
LABORATORIUM EXOGENYX W KATTIYAL, 1996 ROK
- Jagan. - Tak?
Próbowaliśmy tego wielokrotnie i ponieśliśmy porażkę.
Ale tym razem musi nam się udać ze względu na Prakasha.
Chodź ze mną.
Zaczynajmy.
Przynieś go.
Zamknąłem się tam na lata.
Szukałem serum.
Lekarstwa, które pozwoli ci znów chodzić.
Ale ciągle się nie udawało.
Porażka goniła porażkę.
Z biegiem czasu pieniądze straciły wartość.
Wszystko powoli zaczęło się psuć.
Na odsłoniętej ziemi nasiona roślin ginęły, a ziemia stała się jałowa.
Nawet mleko matek i mleko krów wyschło.
Kobiety stały się bezpłodne. Dzieci rodziły się martwe.
Nawet wróble we wsi nie mogły znosić jaj.
Niebo stało się szare, a powietrze zanieczyszczone.
Życie stało się gorzkie.
Klan Amara upadł.
Notuj.
Eksperymentowaliśmy na różnych zwierzętach.
- Ale... - Ale?
...tworzyliśmy coś wbrew naturze,
coś tak niebezpiecznego,
że nie panowaliśmy nad tym.
Stworzyliśmy coś, czego nie mogliśmy kontrolować
w laboratorium,
a także poza fabryką.
Wszędzie.
Dobra! Czyli co?
Twój ojciec nie mógł pogodzić się z porażką,
nie mógł uznać swojej winy.
Nawet gdy wioska uległa zniszczeniu na mych oczach,
desperackie pragnienie, byś znowu chodził, zagłuszyło moje ludzkie uczucia.
Wpuść nas!
Nadal płacę tylko po to, by ukryć grzechy.
Roznieść ich!
UKRADŁEŚ NAM PRACĘ WYNOŚ SIĘ!
To był zły czas.
Trucizna krążyła w powietrzu.
To gniazdo szatana!
Bogini nie znosi tych szatanów.
Dlatego jest wściekła.
Spójrzcie na wydobywający się stamtąd dym.
Wygląda jak duch!
- Uciekniemy stąd. - Chcesz uciec?
Opuścicie Boginię i odejdziecie? Dokąd?
Cierpliwości. Bogini nas ocali.
Kiedy? Po tym, jak umrzemy?
Jesteś niesprawiedliwy.
Miałem dziecko po długiej pokucie, ale zmarło w ciągu roku.
Bogini nie ocaliła mojego dziecka.
Jak więc miałaby ocalić resztę?
Nie ma sensu wierzyć w ten kamień i w twoją rodzinę.
Idziemy do Navamalai.
Do Navamalai?
Tak, są tam Shakthivel i Karuna.
Będzie nam tam dobrze.
Idziemy.
Idziecie? Jak można porzucać swoją ojczyznę?
Twoje ciało i ziemia, na której żyjesz, nie są twoje.
Należą do Bogini i naszej rodziny Amarów!
Idziemy stąd.
Nasze ciała gniją.
Już po nas.
Nie możemy tu zostać.
To nasza Bogini decyduje o waszym przeznaczeniu!
Prosi o więcej krwi.
Jest głodna, gdy się gniewa.
Dlatego żąda kolejnych istnień.
Jak mamy ukoić jej gniew?
Przegonić tych drani!
To przez ciebie pięć elementów nas ukarało.
To kara Bogini za zrodzenie zdrajcy takiego jak ty.
Próbowaliśmy, lecz nie ugasiliśmy jej szału.
Teren, na którym stała fabryka i gdzie ci idioci mieszkali...
Wszystko stało się trujące.
Postanowiliśmy to zniszczyć.
O nie.
Ostrożnie.
Gdy ujrzałem ostrzeżenie,
postanowiłem przerwać to,
czego nie powinienem zaczynać.
To był znak od Boga.
Nie zamykać czwórki.
Zostaw otwarte. Wyjdź!
Potrzebuję nagrania z kamery.
Nie zapomnij go.
Byłem taki samolubny. Nie myślałem o konsekwencjach.
Myślałem, że tsunami zniszczy to,
co stworzyłem.
Gdy weszliśmy, nikogo nie było.
Myśleliśmy, że łatwo nam pójdzie i wkrótce wrócimy do domu.
- Nic ci nie jest? - Nic.
- Jesteś cała? - Tak.
- A reszta? - W porządku.
To chodźmy.
Patrzcie pod nogi.
Czekajcie.
Jaskinię zalało. Biegnijcie!
W nogi.
Szybko.
Wbiegnijcie do środka.
Szybko.
- Szybko. - Zbliża się fala!
- Chodź. - Stopa mi utknęła.
- Do środka. - Bracie!
Subhadra!
Bracie, straciliśmy ją.
Matko!
Subhadra!
Subhadra, rzeczniczka naszej Bogini,
moje życie.
Odeszła.
Poświęciła siebie dla nas.
Co sugerujesz?
Że nawet Bóg nie chce, żebym chodził?
Rzeczy, które się wydarzyły, by pomóc ci chodzić,
przekraczają ludzkie pojęcie i rzeczywistość.
Nie otwieraj tej jaskini.
Nie ma tam skarbu.
Potwory.
Są tam tylko potwory.
Co za wygodna wymówka dla twojej nieobecności jako ojca.
Nie, Prakashu.
Nie o to chodzi.
Nie wkurzaj mnie.
Miałeś kupę pieniędzy. Co robiłeś przez te wszystkie lata?
Nie zależało ci na moim zdrowiu, prawda?
Wszystko, co się tam stało, było złe.
Dlatego oddaję firmę w ręce zarządu.
Co?
A co ze mną?
Chcesz, żebym żebrał na ulicy?
Dostaniesz spadek.
Jagan się tym zajmie.
Ten dom, pieniądze, dużo pieniędzy. Nawet ludzi do pomocy.
Będziesz miał wszystko, czego potrzebujesz.
Ale firma, Exogenyx...
Jej ci nie trzeba.
To mój grzech!
Niech umrze wraz ze mną.
To szatańskie przedsięwzięcie.
Nie potrzebujesz go.
Co masz na myśli, ojcze?
Szatańskie? Co to za bzdury?
To dlatego mnie wezwałeś?
Nigdy o mnie nie pomyślisz?
Podjąłem tę decyzję z myślą o twojej przyszłości.
Nie chcę, żebyś miał Exogenyx.
Sprowadzi cię na ścieżkę, z której nie ma powrotu.
Te eksperymenty są moją ostatnią nadzieją.
Jeśli mi ją odbierzesz, co zrobię?
Jesteś zdesperowany, Prakashu.
Nie myślisz rozsądnie.
Znasz mnie lepiej niż ja sam.
To moje brzemię.
Chcę, by moje błędy umarły ze mną.
Przez tyle lat, tato...
Czekałem na to przez tyle lat.
Na to, by usłyszeć te słowa.
Teraz rozumiem cię całkowicie.
Jak wiele dla mnie zrobiłeś. Tylko dla mnie.
Ostrożnie.
Powoli.
Prakash, chodź.
- Wybacz, ojcze. - Już dobrze.
Jestem zdesperowany.
Prakash.
Nie mogę wiecznie tkwić na wózku inwalidzkim.
Prakash! Nie rób tego.
Nienawidzę cię, ojcze.
- Tak bardzo. - Prakash.
Gdzie byłeś, gdy cię potrzebowałem?
Nienawidzę cię.
Prakash.
Wiem. Nie musisz nic mówić.
Po raz pierwszy w życiu zrobisz coś dla mnie na moich oczach?
Proszę.
Umrzyj.
Po prostu umrzyj.
To mi wystarczy.
Umrzyj dla mnie.
Dziękuję.
LABORATORIUM EXOGENYX, KATTIYAL, 2004 ROK
Utknęliśmy tam na wiele miesięcy.
Spragnieni i głodni.
Nie mieliśmy wyboru i robiliśmy straszne rzeczy, by przetrwać.
Nasza Bogini nas ocaliła.
Nie tylko nas ocaliła.
Wzmocniła nawet nasz ród Amarów!
Nasza krew i Bogini
ocaliły nasz lud.
Nadszedł czas zemsty za wyrządzoną niesprawiedliwość.
Bogini przemówiła do mnie.
Powiedziała, że musimy stworzyć dużą siłę.
Dopiero wtedy zdołamy go wygnać z tego świata.
Jesteś głupcem? Wierzysz w zabobony.
- Mamy uwierzyć, że umarli mówią? - Tak.
Przyjdź, matko...
Przemówiła do mnie.
Do naszych drzwi...
Mówi do mnie.
Wstań. Matka wzywa.
Możecie ją usłyszeć.
Wstawaj.
Wstań, mój drogi.
Nadszedł nasz czas.
Nie wahaj się.
Wstawaj.
Już!
Bogini, masz rację!
Bracie, z kim rozmawiasz?
Nie widzisz, bracie?
Ona stoi właśnie tu.
Wróciła do nas.
Kto?
Jako sama Bogini.
Jest tu moja Subhadra.
Ona nas ochroni!
Moja Bogini.
Czy to prawda?
Chwała Bogini. Ocaliła nas.
Nie porzuciła nas.
- Nie porzuciła! - O Bogini! Uratowałaś nas!
Zaufaliśmy ci.
Wskazałaś nam drogę.
O, Bogini, która uratowałaś nasz klan! Dałaś nam tyle błogosławieństw.
Vettaiyan! Chodź!
Chodź!
Przesuńcie się!
Szlag.
Jest droga po wschodniej stronie. Ruszajmy.
Napisy: Joanna Gierlicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciek Kowalski