Narinig niyo 'yung ginawa niya, 'di ba?
Sa Omaha?
Dapat ikulong siya.
Uy, Silas!
Hi, Iris.
Nagpapa- party ang kapatid ko tuwing Feast Day.
Bukas nang gabi, 10pm, storage room C12. Punta ka.
Bago ka, hindi ka lumalabas.
Sige na.
Sige.
Uy, ayos lang 'yun.
- Hi. Hello, hi. Uy. - Hi.
- Madam President. - Ano?
Nakuha ko ang banner ng student council.
Salamat, Madam Vice- President. Handa ka na bang sumalubong?
Oo naman. Sasalubungin natin sila nang malupit.
Uy, Iris.
Uy. Kailanganin kaya 'yan?
Malamang hindi, pero dapat dalhin natin.
Nasa likod tayo ng harang, pero hindi natin alam…
Tinatakot mo ba siya, o ano?
- Hindi ko kaya 'yun. - Hindi talaga.
Astig 'tong ginagawa mo.
Nag-aambag lang.
Okay, tara na.
Tara na!
Buksan ang gate!
Bwisit!
Dito muna tayo hanggang dumating sila.
Bwisit! Bye, Ma.
Okay.
Buong gabi ko 'tong pinaghirapan.
Bwisit. Sandali.
Naku. Anong nangyari?
Naikandado ba ang student council office?
Hindi.
Kapatid ko ang nangyari.
Aayusin ko 'yan.
Tinyente Koronel Elizabeth Kublek ng Civic Republic Military.
Felix Carlucci,
Senior Security Force Officer, Campus Colony ng Omaha.
Huck ang tawag sa akin. Mahabang kwento.
'Yung CRM lang ba ang nandito?
Napag- usapang magpapasama ng ilang taga-gobyerno,
pero ayaw magpadala ni Major General Beale ng sibilyan,
at isang helicopter lang ang mailalaan sa biyahe.
Kaya magtitiis kayo sa akin bilang iisang kinatawan ng Civic Republic.
Pero ang ganda ng Monument Day holiday ninyo,
at ikinararangal kong…
ah, gunitain ito na kasama ninyo.
Siguradong pagod kayo, sa haba ng biyahe niyo.
Saan man kayo nagmula.
Mahaba nga.
Ayos lang, kami ang bahala sa kanila.
May daraanan pa ang helicopter bago ito bumalik.
Nagpapaputok kami ng pampagulo para maikalat ang tunog.
'Di na tayo makakaakit.
Mahusay kami rito, saan man kami nagmula.
Ang Civic Republic Tayo!
Magkapareho tayo.
Ang Portland, Omaha, ang Civic Republic.
Tungkol doon ang Alyansa ng Tatlo.
Magkakasama tayo rito, 'di ba?
Tama.
Uy.
Silas, 'di ba?
Oo.
Nakita mo akong bumaba ng bus?
Oo.
Pwedeng 'wag mong sabihin sa kapatid ko ang…
pagtakas ko?
- Sige. - Ayos.
Uy, may pa-party ako bukas nang gabi sa Feast Day,
storage room C12, alas-10.
Punta ka.
Salamat sa usapan, Silas.
- Uy. - Uy.
Astig, ipinagluto mo ako.
- Bayani ka talaga. - Aw.
- Ginagawa mo ang speech mo? - Oo.
Ayos ka lang?
Oo naman.
Kain na.
Hindi ka okay.
Hindi, okay ako.
Okay na okay. Pero sumosobra na 'to, Hope.
Ang Civic Republic…
Ah 'yung hindi publikong Civic Republic?
'Di natin alam ang lokasyon o gawain nila.
Ayos ka naman bago umalis si Papa.
Hindi na ngayon,
dahil binigyan nila tayo ng sundalo at ibinigay natin si Papa.
Oo. Kasama nila si Papa.
Nagbabahagi siya ng kaalaman
para may ibang lugar na gumagawa ng lunas.
- Ibig sabihin, ang kalokohan mo… - Ay nakakatawa.
Oo, tinigilan ko ang pagbubuklat pagdating sa "sipsip."
Teka, "sipsip" o "tanga"?
Oo nga. "Tanga".
Huminto kami sa "tanga".
Nilason mo ang pagkain ko?
Oo naman.
Pirmahan mo ang card ni Felix.
Ayaw niya sa akin, 'di ba?
Hindi, ah.
Ayaw niya sa akin.
Dahilan din 'yun para pumirma ka.
Para kay Papa.
Ang ganda nito.
Bakit 'di ka na lang gumuhit at magpinta,
kalimutan mo na ang AP at pagboboluntaryo.
Hindi tatapusin ng pagguhit at pagpipinta ang buhay na patay.
Tsinek mo 'yung aparador?
Wala.
Ulit.
Sinabi kong 'wag siyang pupunta.
Isinigaw ko pala. Hayaan mo na.
Ginawa ko ang makakaya ko.
Bukas ay pagdiriwang bago ang paggunita.
At pupunta ka sa party ko.
Wala kang takas.
Baka may posibilidad na mamatay muna ako sa speech na 'to.
Hayaan mo 'yan. Pupunta ka.
Ngiti, girl.
Bukas, magwawala tayo.
Mga kinatawan ng ating lungsod ng Omaha,
at ng Alyadong lungsod ng Portland at ng Civic Republic,
mga mamamayan, guro, at mag- aaral.
Tinatawag natin itong Monument Day
dahil lahat tayo ay monumento ng nakaraan.
Nabuhay tayo, 'yung iba, hindi.
Nailigtas tayo, 'yung iba, hindi.
Nabubuhay tayo.
Nabubuhay tayo para sa hindi nabuhay.
Ako, para sa nanay ko, na namatay sampung taon na ang nakalipas,
gaya ng maraming iba pa.
Nabubuhay ako para sa tatay ko,
na nasa malayo't nagtatrabaho, para sa kinabukasan nating lahat.
Sampung taon na ngayon.
Sampung taon.
Maliit pa ako noon.
Hindi ko na maalala ang gabing gumuho ang langit,
lalo na kung ano ang mundo noon.
Napapalibutan pa rin tayo ng pader, at narito pa rin ang mga patay.
Sa tingin ko, sa lahat ng umalis,
sa lahat ng nawalang bagay at buhay,
inisiip pa rin ng iba na pwede iyong maulit.
Na pwedeng mawala ang meron tayo ngayon.
Hindi makapaniwala ang iba.
Pero tiyak ako sa ating tahanan, at sa ating lungsod,
at sa ating alyansa sa Portland, sa Civic Republic,
at tiyak ako sa hinaharap.
Tayo ay mga monumento ng nakaraan,
pero lahat ng narito ay ang kinabukasan.
Tayo ang kinabukasan.
Tiyak ako riyan.
Happy Feast Day sa lahat.
Sana nagsusulat kayo sa talaarawan.
Ngayong Feast Day, ipinagdiriwang natin ang buhay.
Bukas, sa Monument Day,
gugunitain natin ang nawala,
ang mga tao,
kung paano tayo nakarating dito, dahil kanino,
dahil para sa karamihan, nagkaroon ng kapalit iyon.
Pero tayo ay dapat maging monumentong gusto nating maging,
anuman ang nakaraan.
Iyon dapat ang isinusulat ninyo.
Magiging anong klaseng monumento ka, Elton?
Gusto kong maging kumpleto,
at mulat, at mabait.
Ayaw ko nang matakot ulit, pero mangyayari pa rin 'yon.
Gusto ko ring makita ang mundo ngayon,
na buong buhay na pinaghirapan ng mga magulang ko.
Gusto ko ring tumangkad pa.
Gusto mong tumangkad kagaya ng Washington Monument? Sige.
Gustong maupo nang komportable at may kumpiyansa
kagaya ng Lincoln Memorial? Sige.
Pag-isipan ninyo. Isulat ninyo.
Hope…
Ano ngayon? Gumawa ako ng kaunting alak.
Panghabambuhay na supply 'to, Hope.
Akala ko pa naman nag- aayos ka na
ngayong wala ang tatay mo, pero hindi.
Uy. Wala ka pa ring balita sa kanya?
Ilang buwan na.
May itatanong ako.
Bakit ginagawa mo 'to, samantalang nasa 'yo na ang lahat?
Bakit ka nandito, Felix?
Bakit ako nandito…
Binigyan ako ng buhay ng tatay mo.
Bagay na dapat kong ipagpasalamat.
Kahit ibig sabihin nu'n
ay pipigilan ka sa mga kalokohan mo.
Iris. Salamat.
Nilalapastangan ang karapatan ko.
Felix, hindi siya kailangang ikulong.
Oo, pero
kailangang may pumirmang kapamilya niya,
habang 'di pa siya humaharap sa CCC.
Alam mo na, patakaran 'yun.
- Oo… - Uy, kapamilya ka niya.
Ikaw ang hinabilinan ni Papa habang wala siya.
Oo nga…
Paano ko nakalimutan 'yun?
Hindi kaya gusto ko lang na…
pag-isipan mo ang ginawa mo?
Si Felix ang pinakamalalang guardian.
Ano bang naisip ni Papa?
Tsinek ko ang aparador, wala pa rin.
Kung nandito siya,sasabihin niya,
"Mahusay ka sa chemistry kasi nakagawa ka ng maraming alak."
Umalis na tayo rito.
Hope at Iris Bennett, 'no?
Tinyente Koronel.
Elizabeth na lang.
Kilala mo kami?
Siyempre. Nakilala ko kayo kanina,
ayaw ko lang magsalita sa harap ng iba.
Gusto ko kayong pasalamatan
sa sakripisyo ninyo sa ngalan ng Civic Republic.
Hindi madaling malayo sa tatay niyo nang ilang buwan.
Pero siguradong alam niyo naman,
mahalaga ang unang science exchange na ito para sa Alyansa,
para sa kinabukasan ng planeta.
Pero alam kong alam niyo 'yun.
Alam ko.
Balita ko, nag-aaral ka
ng biochemistry at immunology,
tulad ng tatay mo. Salamat din diyan.
Kailangan lang.
At ikaw?
Sinabihan ako ng isa sa mga guardya.
Mukhang malupit ang distillery mo.
Kahanga-hanga rin 'yun.
- Paano mo… - Alam mo?
Ayos na ako. Hindi ko kailangan 'to.
Salamat.
- Tinyente Koronel, pasensya na. - Ayos lang.
- Walang pase-pasensya. - Sorry.
Hope. Hope, ano ba?
- Wala ka ring tiwala sa kanila. - Hi.
Alam kong wala.
Meron. Bakit mo…
Dahil binabangungot ka na mula nang umalis si Papa.
Tungkol ba kay Papa?
Hindi ko alam ang sinasabi mo.
Oo nga. Kasi 'di natin pinag-uusapan ang ganu'n.
O 'yung nangyari, o nangyayari…
Ito ang nangyari. Lalapit ang putang 'yun sa akin,
tapos kailangan kong makinig sa sasabihin niya? Asa ka pa.
Isa siya sa dahilan kung bakit 'di na natin makikita si Papa.
Alam kong alam mo 'yun.
Aalis na ako.
Hi, Dr. K.
Iris, hello! Pasok ka.
Mahirap lang dapat buksan 'to 'pag patay ka na,
pero gusto ko 'yung mapanganib ang tingin nila sa akin.
Regular ka ngang nang-iinip ng mga tao, kaya…
Yabang. Pumasok ka na nga. Salamat.
Maupo ka.
Ganu'n pa rin.
Patay na raw ako, palakad-lakad.
Magigising ako, tapos maiisip ko…
ang mga gawain ko.
Kaya babangon ako't gagawin ko.
Kumusta ang tsaa?
Masarap.
Ito talaga ang ipinupunta ko rito.
Pumupunta ka rito kasi pilit mong ginagamot ang trauma mo
sa loob ng labinlimang minuto. Kumusta ang resulta?
Hindi mo pa rin siya kinakausap, 'no?
Makakatulong 'pag kinausap mo nang tapat ang kapatid mo
tungkol sa nararamdaman mo sa nangyari.
Ito ang unang Monument Day na kaming dalawa lang,
kasi wala si Papa. Kami na lang…
Kami na lang dalawa,
- at ayaw kong… - Oo nga,
pero gusto mo, gusto mong matigil ang bangungot,
para makatulog ka, at mas marami ang magawa mo.
Oo, marami akong gawain.
Bueno, hindi ko pahuhusayin ang produktibidad mo,
tutulungan kitang maging pinakamahusay na maaari.
Napag-uusapan naman natin 'yun.
Ang alin?
Alam mo na.
Alam mo 'yun!
Kunwari hindi.
Magulo ang gabing 'yun.
Papunta kami sa kampus para makaligtas.
May babae.
- Buntis siya. - Tulungan niyo ako.
- Diyan ka lang. - Wala
- kaming magawa. - Sandali.
Nawala siya kasi bumabagsak na ang langit.
Tapos namatay si Mama.
Dahil sa…
Hindi dahil sa eroplano. Sabihin mo kung bakit.
Dahil sa mga hungkag.
Kinamamayaan pa 'yun.
Nangyari sa harapan ni Hope.
Nakita niya.
Mag-isa lang siya, dapat nandoon ako,
- pero… - Iris.
Ang nangyari noon, 'yung dahilan kung bakit wala ka,
ay dahilan ng pagkatao mo ngayon.
Sige na, tara na.
Natakot ako.
Nanigas ako.
Nahiwalay kami ni Papa kina Mama at Hope.
'Yun na ang huling beses na nakita ko si Mama.
Kita mo, pakiramdam mo, kulang ang ginawa mo noon, kaya
ginagawa mo ang lahat para sa iba ngayon.
Nagtatayo ako ng mas magandang kinabukasan.
Mukhang nananaginip kang patay ka na kasi pinababayaan mo ang sarili mo.
Hindi ka nagde-date, hindi mo pinahuhusay ang sining…
- Wala akong oras para diyan. - Kaya nga!
Abalang-abala ka sa kinabukasan,
tinalikuran mo na ang kasalukuyan.
May 9,671 tao rito.
Masyadong marami 'yan para tulungan.
Madalas kong pag-isipan ang katapusan ngayon,
halata naman kung bakit.
Higit na mahalaga ang buhay natin ngayon.
'Wag kang tutulad sa akin
at manghihinayang kang hindi mo pinakinabangan ang buhay mo.
Kaya…
Paano ko pakikinabangan 'to?
Kausapin mo ang kapatid mo.
Ilabas mo na ang lahat ng itinatago mo para sa kanya.
'Yun lang.
Bukod diyan, buhay mo 'yan.
Ikaw lang ang makakaalam kung paano bibigyan ng kabuluhan.
May helmet siya, pabagsakin mo.
Daming alak nu'n.
Akala mo talaga makakalusot ka?
- Apat! - Muntik na.
Lima!
Sayang, wala akong kilalang sa security
na mag-aabiso man lang sa akin.
Kahit abisuhan kita,
'pag gumawa ka ng alak, mananagot ka.
Bakit 'di mo ikinukwento ang buhay mo sa lungsod?
Saglit lang ako roon.
Mas gusto ko rito.
Kalokohan.
Bakit kalokohan?
Dahil sampung beses na mas maganda ang lungsod kaysa rito.
Sandaang milya ng basura ang nasa pagitan natin at nila.
Alam mo 'yun, 'di ba?
- Kung iniisip mong… - Talagang iniisip kong pumunta.
Sa kung anong paraan.
Wala na 'yun kapag matanda na ako
para magpasyang makita 'yun.
Mawawala na tayo.
Masyadong nakatuon ang lahat sa pag-aayos ng mga bagay-bagay
pero walang saysay.
Sa tingin mo, magugunaw na ang mundo.
Alam kong magugunaw.
Pero hindi nga dahil sa mga hungkag.
Este, oo, pero…
Dahil pa sa mga tao.
Gago ang mga tao.
Nag-iiba ang mga tao.
'Yun ang probabilidad.
Ganu'n talaga.
Hindi 'yun "Ganu'n talaga."
Nakadepende 'yun sa gagawin natin.
'Yun ang pasabog kong linya.
Pumwesto na ang lahat. Okay?
Sundan niyo ako at sumuntok.
Tayo ang nagtatakda ng ating kapalaran!
Paano natin binubuo ang ating kapalaran?
Hope! Kailangan nating lumusot. Okay? Ito lang ang daan.
- Kalusugan! - Kalusugan!
- Pagkakaibigan! - Pagkakaibigan!
Katapatan!
- Integridad! - Integridad!
Atensyon!
Bow.
Iris?
- Hi! - Uy. Hindi ko…
Nasa…
Nasa janitor's office kami, nakita ka naming dumaan.
At, ah… Nakakita si Elton ng Easy-Bake Oven.
Gumawa kami ng cake.
Ah, salamat, pero…
Uy, Iris.
Uy, guys.
Nakabukas ang aparador. Nang may kaklase tayo rito.
Kailan ito…
Este…
Baka kanina lang.
Hindi tiyak ang kaligtasan niya?
Nagpapadala ng mensahe ang tatay niyo?
'Wag niyong ipagsasabi.
- Hindi. - Paano kami makatitiyak?
Lumalabas ako.
Sa labas?
Palagi.
Kaya ko nakita ang Easy-Bake Oven.
Kaya suot ko 'to. TuffyStitch 'to.
"Maisusuot ng bata, 'di masisira ng bata."
Matibay, dekada '90 pa 'to. 'Di tumatagos ang kagat.
Nasubukan ko na.
Anyway, lumalabas ako,
may hinahanap akong gamit ko.
At gusto kong makita ang pagbabago ng mundo.
Alam niyo na ang sikreto ko, alam ko ang sa inyo.
Hindi ko sasabihin.
Maraming pwedeng kahulugan 'yung mensahe,
o pwede ring wala. Prangka ang CR sa…
Mas marami ang helikopter.
Sabi ni Elizabeth, isa lang ang mailalaan nila, pero lima 'yun.
At 'yung iba, may shipping containers.
Lumabas ka?
- Bakit hindi mo… - Ano naman?
Masama ang CRM at nanganganib si Papa.
Isa lang ang makakatulong para tulungan natin siya.
Salamat sa tulong sa pagta- tag sa mga hungkag.
Gusto kong lumalabas.
At kung makakatulong ang pagpipinta
ng mga hungkag para masuri ni Dr. Bavolar ang paggalaw nila,
masaya akong gawin 'yun.
Mahalaga 'yun.
Totoo. Kaya ko ginagawa.
Oo nga. Isang dahilan 'yan.
Nagkakasya ka sa simple
dahil wala ka pang kumpyansa sa sarili.
Wow. Nagkakasya ako…
Pagkatapos ng ginawa ng mga magulang mo? Sa tingin ko, oo.
- Oo nga. - Sige!
Ikaw lang ang hindi nakakaalam na mahusay ka.
'Yun din ang inisip ni Will.
Siguradong ganu'n pa rin ngayon.
Akala mo, hindi ko napansing suot mo ang jacket niya.
Uy, naiwan niya 'to sa bahay bago siya umalis,
kaya anong gagawin mo?
Miss mo na siya.
Aba, nagpunta siya sa kung saan,
para protektahan ang tatay ng mga bata…
- Ano bang… - Miss mo na siya. Sabihin mo na.
Oo nga, miss ko na.
Totoo, okay?
- Felix. - Ano?
Masama ang mga magulang mo.
Gusto lang kitang maging masaya.
Karapatan mo 'yun. 'Yun lang.
- Salamat. - Kaya happy birthday, bitch!
Felix, kopya ba?
Oo Izzy, kopya ni Felix.
Hinahanap ka ni Hope Bennett, importante raw.
Nakabatay sa tiwala ang science exchange kasama ng Civic Republic.
Unang beses 'to na nagpapasok sila sa hangganan nila,
nasaan man 'yun.
Lumalabag siya sa
sampung probisyon ng Kasunduan ng Four Corners
sa pagpapadala ng mga mensahe.
Pero alam na natin 'yun bago siya umalis, pinag- usapan natin.
Ano ngayon?
Baka nanganganib siya, Felix.
Kailangang may sabihan tayo, at ipatsek siya.
Sinabi niyang 'wag sasabihin ang mga mensaheng 'to,
dahil hindi natin alam ang gagawin ng Civic Republic 'pag nalaman nila.
Napakatanga niya.
Siya siguro ang pinakamatalinong taong nabubuhay.
Sinabi niyang 'wag magsasalita para maging ligtas kayo. Okay?
Nangako akong pananatilihin ko kayong ligtas.
Hindi natin alam kung nanganganib siya,
at kung ganu'n nga, magtiwala tayo sa bantay niya.
'Yung boyfriend mo.
Si Will ang pinuno ng bantay ng tatay niyo dahil kaya niya ang sarili niya.
Kaya niyang lumaban sa kahit ano kung kinakailangan.
Sorry, pero wala tayong magagawa.
Hope.
Hope, ano ka ba. Kausapin mo naman ako.
Hope, sandali!
"Hindi tiyak ang kaligtasan ko." 'Yun ang sinabi.
Maaaring 'yun nga ang sinabi, pero mga letra at numero 'yun.
- Pwedeng static sa radyo. - Bakit 'di mo 'to makita?
Masasamang tao sila, Iris, at hawak nila si Papa.
Kami ba ang tinutukoy mo?
Ang Civic Republic?
Isa sa mga ka-Alyansa ninyo?
Gaano kami kasama?
Sige na, sabihin mo.
Hindi kayo nagpapapasok o nagpapalabas.
Bawal makipag-usap ang mga tao sa mga tao ninyo,
o vice-versa.
Hindi niyo sinasabi kung nasaan kayo, at hawak ninyo si Papa.
May anak akong babae.
Mas matanda siya sa inyo, sundalo siya sa CRM.
Palagi siyang malayo sa akin,
at minsan, natatakot ako roon.
Pero naaalala ko
na tumutulong siyang protektahan ang Civic Republic,
tinutulungan niya tayo kasama ng Alyansa ng Tatlo.
Sumusugal siya,
para maibalik ang mundong 'to balang araw.
At tumatapang ako dahil doon.
Kailangan nating maging matapang sa buhay na ito,
para lang mabuhay ngayon.
May…
May sasabihin ako para pagkatiwalaan niyo ako.
Bagay na kailangan kong ipagkatiwala sa inyo.
Nagtuturo ang tatay niyo
sa isang research facility sa Civic sa New York State.
Kaya ito,
ito ay isang nakakodigong mapa,
kaya hindi nakalagay kung saan sa New York,
pero 'yang watermark at tatak,
ipapakita niyan sa ilang tao na ako ang nagbigay at nagsabi sa inyo niyan.
At kapag nalaman nila 'yun,
siguradong makukulong ako.
May mga kulungan doon.
- Seryoso ka? - Oo.
At maaaring medyo lasing din.
Saan ka natutong gumawang alak?
May nabasa akong libro sa Ag library… Teka, binigay ni Felix 'yung alak ko?
Sabi niya, regalo raw mula sa Campus Colony.
Anak talaga kayo ng tatay niyo.
Nakita ko 'yun paglapag ko, ikaw, bitbit ang banner mo,
ikaw, pinakyu mo pa ako.
Paano kami naging parang tatay namin doon?
Matatapang kayo.
Paano ka nakarating doon noong lumapag siya?
Sumakay ako sa luggage compartment.
Tanga ka.
"Anak ako ng tatay ko."
Uy!
Kailangan ko ring uminom, pero nasa putang nakaitim na ang alak ko.
Nag-iwan si Papa ng brandy sa opisina niya.
Ayos!
Okay, hindi lang isang tagay 'yun.
Hope, nakatulugan natin.
Masama 'to.
Oo nga.
- Anong gagawin natin? - Wala.
Wala tayong magagawa.
Magpatuloy lang tayo.
Aasa,
maghihintay.
Isang oras na lang, speech mo na.
Kung makakatulong man, sa tingin ko…
gusto ni Papa na gawin mo 'yun.
Dr. K?
At ang mensaheng ihahatid ko rito sa ngalan ng Civic Republic,
sa ika-sampung Monument Day ninyo, ay tungkol sa pagkakaisa.
Tumitindig ang Civic Republic kasama ng Portland, ng Omaha,
at ninyo, ang Campus Colony.
Ipinahiram ninyo sa amin ang pinakamahusay ninyo,
si Dr. Leo Bennett,
na magdadala sa iba pang mahuhusay
sa paglalakbay para lumikha ng siyensiyang magbabalik ng mundong ito.
At nangyayari ito dahil sa tiwalang nabuo natin.
Pinakamalaki ang tiwalang ibinigay sa amin ng mga anak ni Leo,
at ikinararangal kong ipakilala ang isa sa kanila.
Siya ang Pangulo ng Konseho ng Mag- aaral ng Monument High,
at magiging siyentista, si Iris Bennett.
Mga kinatawan mula sa ating…
Sa ating…
Napapanaginipan kong patay na ako.
Hindi ko sinasabi 'yun.
Wala na 'yung taong tumutulong sa akin.
At ang huling sinabi niya sa akin
ay nakasalalay na sa akin 'to.
Ganu'n siguro ang pagtanda.
Kapag ang namamahala na sa buhay mo ay ikaw.
Kapag nananaginip ako nito,
pakiramdam ko, nandoon lang ako palagi, at hindi ako nabuhay.
Na parang 'di ako umabot sa ngayon, lalo sa hinaharap.
Maliit pa ako noong Gabing Bumagsak ang Langit.
At tumalon lang ako papunta sa pamumuhay para sa hinaharap.
Mukhang marami tayong ganu'n.
At ang napagtanto ko,
kailangan kong magsimula sa ngayon.
At ang "ngayon" ay magsisimula sa katotohanan.
At ang totoo ay…
Wala akong tiwala sa inyo.
Hindi ko kayo kilala, hindi ko alam ang ginagawa ninyo.
Malalaman mo rin.
Alam ng tatay niyo,
at balang araw, mauunawaan ninyo.
Hindi sapat 'yun.
Ang siyensya ay paghahanap ng katotohanan, hindi lang pagtatakda nito.
At mahirap 'yun, at nakakatakot 'yun,
dahil 'yun ay pagtanggap na wala sa atin ang lahat ng sagot.
At hindi natin alam kung anong matatagpuan natin 'pag naghanap tayo.
Pero minsang may nagsabi na matapang ako.
Na kailangang maging matapang.
Kaya patuloy kong pagsisikapan ang ngayon, para mahanap iyon.
Para sa akin.
Para sa Civic Republic.
Para sa Portland.
Para sa ating lahat.
Happy Monument Day.
Hindi siya nagpapatulong,
pero baka kailangan niya ng tulong. Sapat na 'yun.
Para saan?
Para umalis tayo't tulungan siya kahit papaano.
Seryoso ka ba?
Hindi pupunta si Felix, okay, dahil pinoprotektahan niya tayo, at…
at hindi siya pupunta dahil lang sa mensahe ni Papa.
Tayo na lang.
Tayo ang gumawa, alam natin kung nasaan siya.
Tayo lang?
Kung katulad pa rin ng dati ang sitwasyon, delikado 'to.
Wala nang ibang gagawa nito.
Alam kong takot ka.
Ako rin.
Pero ayaw ko nang magbulag-bulagan.
Hindi ko kayang magsinungaling, at alam kong ikaw rin.
Nanigas ako noong gabing 'yun, pero hindi na ngayon.
'Yung makitang mamatay si Mama…
Hindi ka dapat mag- isa noon.
Iris…
Mabuti at hindi mo nakita 'yun.
Tara na! Ingat, anak.
Okay? Okay ka lang?
Okay lang 'yun.
Ma. 'Yung pick-up. Pwede nating gamitin.
Mukhang ikaw ang nagliligtas sa akin, anak.
- Halika na. - Ops.
Diyan lang kayo.
Akin ang truck na ito,
at hahanapin ko ang pamilya ko.
Uy, hindi kita sasaktan, okay?
'Yung asawa ko at isa pang anak,
kasunod lang namin sila.
Pwede tayong magsama-sama, okay?
Sorry, nagmamadali ako,
- nagmamadali… - Please!
Ma?
Ma!
Ma! Please, Ma!
Nandito lang ako, Ma!
Ma…
Mabuti at hindi mo nakita.
Mabuti at wala kang nakita.
Sasama ka na ba?
Pwede tayong mamatay.
Pwede tayong mabuhay.
Pagdating natin doon, anong…
Pagdating natin, magiging iba na tayo.
Magiging handa tayo.
Alam natin ang daan palabas.
Paano niyo malalaman kung saan pupunta?
Binigyan kami ni Elizabeth ng mapa para magtiwala kami sa kanya.
Nasa New York siya.
Pupunta kayo? Doon?
Maglalakad kayo nang 1100 milya.
Naimapa na namin.
Para makarating bago lumamig, kailangang magmadali.
Magmamadali kami.
Nakakita ka na ba ng hungkag nang malapitan?
Uy,
nagsasanay akong pumatay ng ganu'n.
- Kung pipigilan mo kaming… - Pasensya na.
Hindi ko kayo pinipigilan.
Kinukumbinsi ko kayong pasamahin ako.
Ako rin.
Bakit?
Kailangan niyo ng tulong,
at gusto kong,
magkaroon ng kabuluhan ang natitirang oras ko sa mundo.
At ang totoo, gusto ko lang makita ang nasa labas.
Bago tayo mawala.
Bago ako mawala.
Tsaka nagka-karate ako.
Bakit gusto mong sumama?
Ayaw ko 'yung tingin ng mga tao rito sa akin
Nawawala raw ang pamangkin ni Marco Voci mula sa planta.
Siya 'yung malaking bata.
Si Silas.
At wala rin si Elton Ortiz ng independent dorm.
Ano?
Sinasanay ko siyang pumatay ng patay.
Gusto ko lang siyang tulungan, 'tol.
Makinig ka.
Kung magkakasama silang umalis, sa Omaha siguro ang punta nila.
Doon niya raw gustong pumunta.
Hindi.
Alam ko kung saan sila pupunta.
Hindi nila kakayanin.
Mamamatay sila.
Ano 'yan?
Sungay ng triceratops.
Sa akin 'to.
Ito 'yung hinahanap ko, kaya ako lumalabas.
Matagal ko na 'tong naiwala.
Regalo raw 'to ng kapatid ko.
May kapatid ka pala?
Buntis ang nanay ko noon, noong gabi na nagkagulo.
Hindi kami magkasama.
Hindi ko na siya nakita.
Ikinalulungkot ko.
'Wag.
Sabi ng nanay ko noon, "laging nananalo ang hangin",
ibig sabihin, kalikasan ang nasusunod. Halata namang siya nga ang nasunod.
Uy, guys. Sasama ba kayo?
Mauna ka na, susunod ako.
Tara na.
Susundan na tayo ni Felix.
Mas astig 'to kaysa sa ginagamit ko sa pagsasanay!
Sorry, luma ang napunta sa 'yo.
Ayos lang. Pinaganda ko naman.
Ayos!
Tingnan natin kung anong matutuklasan natin, 'no?
Uy, sasabihin mo na ba
ang isinusulat mo sa sketchbook?
Mga naiisip ko lang. Mga totoong bagay.
Tungkol sa pamumuhay ngayon. Hulaan mo?
Hindi ako nanaginip kagabi.
Sandali, ako na.
Gusto ko 'to. Ako ang nagdala sa atin dito.
Sigurado ka?
- Kasi pwede namang ako. - Alam ko.
Ang totoo ay ang sinasabi ko sa sarili ko.
At ang totoo, hindi ko alam ang magiging resulta nito.
O kung magkakaresulta ba ito.
Pero nabubuhay na ako para sa sarili ko, sa kasalukuyan.
Hinahanap ang katotohanan ko.
At alam niyo?
Masarap sa pakiramdam.
Ano?
Naghanap na kami sa lahat ng gusali sa kampus at sa paligid.
Hindi siya nakita.
Mabuti.
Ang subtitle ay isinalin ni: Ivee Jade Tanedo at sa paligid.