เธอได้ยินข่าวลือ เรื่องที่หมอนั่นเคยทำใช่ไหม
ที่โอมาฮาน่ะเหรอ
เขาควรติดคุกด้วยซ้ำ
- หวัดดี ไซลัส - หวัดดี ไอริส
น้องสาวฉันจัดงานเลี้ยง วันฉลองศาสนนามใหญ่ทุกปี
คืนวันพรุ่งนี้ สี่ทุ่ม ที่ห้องเก็บของซี 12 นายควรไปนะ
นายเพิ่งมาใหม่ ฉันไม่เคยเห็นนายไปไหนเลย
ไปนะ
ก็ได้
นี่ ไม่เป็นไร
- ไง หวัดดี ว่าไง - หวัดดี
- ประธาน - จ๊ะ
ฉันเอาป้ายจากสภานักเรียนมาแล้ว
ขอบคุณนะ รองประธาน เธอพร้อมจะทำการต้อนรับไหม
พร้อมสุดๆ เลย เราจะต้อนรับพวกเขาแบบดีสุดๆ เลย
หวัดดี ไอริส
โอ้ คิดว่าเราจะต้องใช้เหรอ
อาจไม่ต้องใช้ แต่ก็ควรมีไว้
เราจะอยู่หลังกำแพงก็จริง แต่เธอไม่มีทางรู้หรอก...
นี่พยายามขู่ให้เธอกลัวหรือไง
- ฉันว่าพยายามไปเธอก็ไม่กลัว - ถูกต้องเลยค่ะ
เธอทำได้ดีมากนะ ยัยหนู
แค่ทำหน้าที่ตัวเองน่ะค่ะ
ไว้เจอกันนะ
เอาละ ทุกคน ไปกันได้แล้ว
ได้เลย
เปิดรั้วได้
บ้าฉิบ
เราจะยึดที่มั่นนี้ไว้ จนกว่าพวกนั้นจะมา
(คาริ เบนเน็ตต์)
บ้าชะมัด ลาก่อนค่ะ แม่
โอเค
เมื่อคืนฉันอยู่ทำเจ้านี่ทั้งคืนเลย
บ้าจริง เดี๋ยวนะ
(สาธารณรัฐห่วยแตก)
ไม่นะ ฉันไม่รู้ว่าทำไมเป็นแบบนี้
ได้ล็อกห้องสภานักเรียนหรือเปล่า
เปล่า
ฝีมือน้องฉันน่ะ
ฉันแก้ไขได้
พันโทอลิซาเบธ คูเบลก แห่งกองกำลังสาธารณรัฐ
ฟิลิกซ์ คาร์ลุชชี
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอาวุโส แคมปัสโคโลนีโอมาฮา
คนเรียกฉันว่าฮัค เรื่องมันยาว
จะมีแค่คนจากสาธารณรัฐใช่ไหม
เดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่รัฐบางส่วน มาร่วมด้วย
แต่พลตรีบีลไม่สะดวกส่งพลเรือนมา
และเราหาเฮลิคอปเตอร์ เพื่อเดินทางได้แค่ลำเดียว
คุณเลยติดแหง็กอยู่กับฉัน ในฐานะตัวแทนคนเดียวจากสาธารณรัฐ
อย่างไรก็ตามวันแห่งการรำลึก ของพวกคุณงดงามมาก
และฉันก็รู้สึกเป็นเกียรติ...
ที่ได้ร่วมรำลึกกับพวกคุณ
ผมแน่ใจว่าคุณคงเหนื่อย คุณคงเดินทางมาไกล
จากที่ไหนก็แล้วแต่ที่คุณมา
ไกลจริง
ไม่เป็นไร เราจัดการได้
เฮลิคอปเตอร์ต้องแวะอีกที่ ก่อนจะวนกลับไป
เราจะยิงสุ่มๆ เพื่อให้เกิดเสียงดัง
เราไม่อยากดึงความสนใจพวกมันเพิ่ม
เราเก่งเรื่องนี้เลยนะ ไม่ว่าเราจะมาจากที่ไหนก็ตาม
เราเหล่าสาธารณรัฐ
เราเป็นหนึ่งเดียวกัน
พอร์ตแลนด์ โอมาฮา สาธารณรัฐ
นั่นแหละเป้าหมายของสามพันธมิตร
เราเผชิญเรื่องนี้ด้วยกัน ใช่ไหมคะ
ใช่เลย
นี่
ไซลัสใช่ไหม
ใช่
นายเห็นฉันแอบลงมาจากรถบัสใช่ไหม
เห็น
นายอย่าบอกพี่ฉันได้ไหม ว่าเห็นฉัน แบบว่า...
แอบขึ้นรถน่ะ
- ได้สิ - เจ๋งเลย
ฟังนะ คืนพรุ่งนี้ ฉันจะจัดงานวันศาสนนาม
ห้องเก็บของซี 12 ตอนสี่ทุ่ม
ไปด้วยนะ
ดีใจที่ได้คุยกัน ไซลัส
หวัดดี
เจ๋งเลย เธอทำมื้อค่ำให้ฉันด้วย
- เธอเป็นฮีโร่ของฉันเลย - แหม
- เขียนสุนทรพจน์อยู่เหรอ - ใช่
เธอโอเคไหม
โอเคสิ สุดๆ เลยละ
กินสิ
เธอไม่โอเคสินะ
เปล่า ฉันโอเค
ฉันโอเคสุดๆ เลย แต่นี่แย่มากนะ โฮป
สาธารณรัฐ...
เธอหมายถึงสาธารณรัฐลับๆ ที่ไม่เป็นสาธารณะใช่ไหม
เราไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน หรือทำอะไรนะ
เธอยังโอเคกับพวกเขาอยู่เลย ก่อนที่พ่อจะไป
ตอนนี้ไม่แล้ว
เพราะพวกนั้นส่งทหารมาให้เรา แล้วเราก็ส่งพ่อให้พวกเขา
ใช่ พ่อเราอยู่กับพวกเขา
พ่อไปแบ่งปันความรู้
เพื่อให้ที่อื่นคิดค้นหนทางรักษาได้ไง
- ซึ่งแปลว่าป้ายที่เธอทำมัน... - ตลกมาก
ใช่ ฉันหยุดคลี่ป้ายเลย ตอนเห็นคำว่า "ห่วย"
เดี๋ยวนะ ตรง "ห่วย" หรือตรง "แตก"
จริงด้วย ตรง "แตก"
เราหยุดคลี่ป้ายตรง "แตก"
นี่เธอวางยาพิษในอาหารฉันหรือเปล่า
ใช่เลย
ลงชื่อในการ์ดให้ฟิลิกซ์ด้วย
เธอรู้ใช่ไหมว่าเขาเกลียดฉัน
ฟิลิกซ์ไม่ได้เกลียดเธอ
เขาเกลียดฉันสุดๆ เลยต่างหาก
งั้นนั่นก็เป็นอีกเหตุผล ที่เธอควรลงชื่อบนการ์ดนั้น
เพื่อพ่อนะ
การ์ดสวยมากเลย
ทำไมเธอถึงไม่วาดรูป
แล้วลืมพวกเรื่องวิทยาศาสตร์ หลักสูตรเอพี กับงานอาสาพวกนี้
การวาดรูปไม่ช่วยกำจัด พวกคนตายที่คืนชีพนี่นา
วันนี้เธอเช็กตู้หรือยัง
ไม่มีอะไรเลย
อีกแล้ว
ฉันบอกพ่อแล้วว่าอย่าไป
ไม่สิ ฉันกรีดร้องบอกพ่อว่าอย่าไป เพราะงั้นช่างมัน
ฉันทำเท่าที่ทำได้แล้ว
พรุ่งนี้เป็นงานฉลองก่อนพิธีรำลึก
เธอต้องมางานเลี้ยงของฉันด้วย
ห้ามหนีเด็ดขาด
ก็อาจจะไป แต่สุนทรพจน์นี่อาจฆ่าฉันก่อน
ไม่ ช่างหัวมัน เธอต้องมา
ยิ้มไว้ เธอจ๋า
คืนพรุ่งนี้เราจะสุดเหวี่ยงกัน
ตัวแทนจากโอมาฮา เมืองบ้านเกิดของเรา
และเมืองพันธมิตรพอร์ตแลนด์ และสาธารณรัฐ
พลเรือน ครูและนักเรียน
เราบอกว่ามันคือวันแห่งการรำลึก
เพราะเราต่างเป็นสิ่งรำลึกถึงอดีต
เรารอดมาได้ แม้คนอื่นไม่รอด
เราพบความปลอดภัย แม้คนอื่นไม่พบ
เรามีชีวิตอยู่
เราใช้ชีวิตเพื่อคนอื่น ที่ไม่ได้ใช้ชีวิต
ฉันใช้ชีวิตเพื่อแม่ ที่ตายในคืนนั้นเมื่อสิบปีก่อน
เหมือนกับคนอีกมากมาย
และฉันใช้ชีวิตเพื่อพ่อ
ที่ทำงานสำคัญอยู่ในที่ห่างไกล ซึ่งวันหนึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อเราทุกคน
เราอยู่กันมาสิบปีแล้ว
สิบปี
ตอนนั้นฉันเป็นแค่เด็ก
ฉันแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำในคืนท้องฟ้าถล่ม
ไม่ต้องพูดถึงโลกก่อนหน้านั้นเลย
เรายังคงใช้ชีวิตหลังกำแพง และคนตายยังคงครองโลก
ฉันคิดว่าในบรรดาทุกสิ่งที่จากไป
ทุกสิ่งที่เราสูญเสีย ทุกคนที่เราพรากจาก
บางคนคิดว่ามันอาจเกิดขึ้นได้อีก
บางคนคิดว่าสิ่งที่เรามีตอนนี้ จะไม่คงอยู่ตลอดไป
บางคนก็เชื่อไม่ลง
(ขอโทษที่พ่อจะไม่ได้กลับไป วันแห่งการรำลึกถึง)
(ถึงส่งข้อความมาจะเสี่ยง แต่พ่ออยากให้รู้ว่าพ่อสบายดี)
(พ่อมาถึงอย่างปลอดภัย ทุกคนต้อนรับดีมาก)
(พ่อจะส่งมาอีกนะ รักลูก)
แต่ฉันมั่นใจในบ้านของเรา ในเมืองเกิดของเรา
และในพันธมิตรที่เรามี กับพอร์ตแลนด์และสาธารณรัฐ
และฉันก็มั่นใจในสิ่งที่รอเราอยู่
เราคือสิ่งรำลึกถึงอดีต
แต่ทุกคนที่นี่ พวกคุณทุกคน คุณคืออนาคต
เราคืออนาคต
ฉันมั่นใจ
สุขสันต์วันศาสนานามนะ ทุกคน
หวังว่าพวกเธอจะเขียนบันทึกกันนะ
วันนี้วันศาสนานาม เราจะฉลองการมีชีวิต
พรุ่งนี้ ในวันแห่งการรำลึก
เราจะจดจำสิ่งที่เราสูญเสียไป
คนที่เราสูญเสียไป
เรามาอยู่จุดนี้ได้ยังไง และใครช่วยให้เรามาอยู่ตรงนี้
เพราะพวกเราเกือบทุกคน มาที่นี่พร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย
แต่เราควรเป็นสิ่งรำลึก แบบที่เราอยากเป็น
ไม่ว่าอดีตจะเป็นเช่นไร
นั่นแหละสิ่งที่พวกเธอควรเขียนถึง
เธออยากเป็นสิ่งรำลึกแบบไหน เอลตัน
ผมอยากเพียบพร้อม
มีสติ และใจดีครับ
ผมไม่อยากกลัวอีกแล้ว แต่ผมรู้ว่าผมอาจจะกลัวอีก
ผมยังอยากเห็นด้วยว่า ตอนนี้โลกเป็นยังไงบ้าง
ซึ่งเป็นสิ่งที่พ่อแม่ผม พยายามทำมาทั้งชีวิต
และผมก็อยากให้ตัวเองสูงกว่านี้มากๆ
เธออยากสูงเหมือน อนุสาวรีย์วอชิงตันเหรอ โอเค
อยากนั่งสบายๆ และมั่นอกมั่นใจ
เหมือนอนุสาวรีย์ลินคอล์นเหรอ ได้เลย
คิดถึงมัน แล้วก็เขียนลงไปนะ
(ตำรวจบุกแล็บของโฮป ซวยหนักเลย)
โฮป
แล้วไงล่ะ
ฉันกลั่นเหล้าเถื่อนนิดเดียวเอง
นี่มันกินได้ตลอดชีวิตเลยนะ โฮป
ฉันก็ดันนึกว่าเธอทำตัวดีขึ้นได้สักที
เรื่องที่พ่อของเธอต้องไปที่อื่น แต่เปล่าเลย
นี่ เธอยังไม่ได้ข่าวอะไรจากเขาใช่ไหม
นี่ก็หลายเดือนแล้ว
ขอถามอะไรหน่อยสิ
ทำไมเธอถึงทำแบบที่ทำ ในเมื่อเธอมีสิ่งที่มี
คุณมาทำอะไรที่นี่กันแน่ ฟิลิกซ์
ฉันมาทำอะไรที่นี่...
พ่อของเธอมอบชีวิตให้ฉัน
เป็นสิ่งที่ฉันซาบซึ้งขอบคุณ
แม้ว่านั่นจะหมายถึง
พยายามหยุดเธอ ไม่ให้ทำเรื่องบ้าๆ ที่ทำอยู่นี่ก็ตาม
ไอริส ขอบคุณพระเจ้า
ตอนนี้ฉันถูกละเมิดสิทธิ์สุดๆ เลย
ฟิลิกซ์ โฮปไม่เห็นต้องถูกขังเลย
ก็นะ
ต้องมีสมาชิกครอบครัวมาเซ็นให้ ถึงปล่อยหล่อนได้น่ะ
ระหว่างรอกองกำลังพิทักษ์พลเรือน ตัดสินความผิด
เธอก็รู้นี่ว่ามันเป็นกฎ
- ใช่เลย... - คุณก็เป็นสมาชิกครอบครัวนะ
พ่อให้คุณเป็นผู้ปกครอง ระหว่างที่เขาไม่อยู่
นั่นสินะ
ฉันลืมเรื่องแบบนั้นไปได้ยังไง
นี่เกือบเหมือนว่าฉันอยากให้เธอ...
คิดถึงสิ่งที่เธอทำลงไปเลย
ฟิลิกซ์เป็นผู้ปกครองที่แย่ที่สุดเลย
พ่อคิดอะไรอยู่กันนะ
ฉันเช็กตู้แล้วนะ ยังไม่มีข่าวอะไรเลย
ถ้าพ่ออยู่ พ่อคงพูดว่า
"ทำเหล้าเยอะขนาดนั้น แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจเรื่องเคมี"
ไปจากที่นี่กันเถอะ
โฮปกับไอริส เบนเน็ตต์ใช่ไหม
ท่านพันโท
เรียกอลิซาเบธเถอะ
คุณรู้จักพวกเราเหรอคะ
แน่นอน ฉันจำพวกเธอได้จากก่อนหน้านี้
ฉันแค่ไม่อยากพูดอะไรต่อหน้าคนอื่น
ฉันอยากขอบคุณทั้งคู่
ในนามของสาธารณรัฐ สำหรับการเสียสละของเธอ
การต้องห่างจากพ่อของเธอเป็นเดือนๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
แต่ฉันแน่ใจว่าเธอรู้อยู่แล้ว
การแลกเปลี่ยนความรู้ทางวิทยาศาสตร์นี้ เป็นเรื่องสำคัญสำหรับพันธมิตร
เพื่ออนาคตของโลกนี้
แต่ฉันเห็นแล้วว่าเธอรู้อยู่แล้ว
ฉันรู้ค่ะ
และฉันก็ได้ยินว่าเธอกำลังศึกษา
ชีวเคมีและภูมิคุ้มกันวิทยา
ตามรอยพ่อเธออยู่ ฉันควรขอบคุณเรื่องนั้นด้วย
มันต้องทำน่ะค่ะ
ส่วนเธอ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่ง บอกฉันแล้ว
ฟังเหมือนเธอเปิดโรงกลั่นใหญ่เลยนี่
นั่นก็น่าประทับใจมาก
- แล้วเธอทำ... - รู้อะไรไหม
ฉันโอเค ฉันไม่ต้องฟังเรื่องไร้สาระนี่หรอก
ขอบคุณ
- ท่านพันโท ฉันขอโทษจริงๆ - ไม่เป็นไร
ฉันไม่อะ
ขอโทษค่ะ
โฮป โฮป เมื่อกี้มันอะไร
- เธอก็ไม่ไว้ใจพวกนั้นเหมือนกัน - หวัดดีค่ะ
ฉันรู้นะ
ไว้ใจสิ ทำไมเธอถึง...
เพราะเธอฝันร้ายตั้งแต่ที่พ่อจากไป
เธอฝันถึงพ่อหรือเปล่า
ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร
นั่นสิ เพราะเราไม่เคยคุย เรื่องพวกนี้กันเลย
ว่าเคยเกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรอยู่
นี่คือสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ถ้ายัยนั่นจะเดินมาหาฉัน
แล้วฉันต้องฟังที่หล่อนพูดละก็ ฉันไม่ทำตัวดีด้วยหรอก
หล่อนคือเหตุผลส่วนหนึ่ง ที่เราจะไม่ได้เจอพ่ออีก
และลึกๆ เธอก็รู้
ฉันต้องไปแล้ว
(ไม่มั่นใจว่าปลอดภัย)
หวัดดีค่ะ หมอเค
ไอริส ไงจ๊ะ เข้ามาสิ
ประตูพวกนี้ควรเปิดยาก ก็ตอนที่เธอตายไปแล้วนะ
แต่ฉันชอบนะที่พวกนั้นคิดว่า ฉันอันตรายนิดๆ
เพราะคุณชอบทำให้คนอื่น เบื่อจนตายเป็นประจำนี่คะ
ปากแจ๋วนะ เข้ามาเลย เข้ามา ขอบคุณ
นั่งเลย
ฝันเหมือนกันทุกครั้ง
ฉันเห็นตัวเองตายแล้วเดินเตร่ไปทั่ว
พอตื่น ฉันก็เริ่มคิดถึง...
ทุกอย่างที่ฉันต้องทำ
ฉันก็เลยลุกขึ้นไปทำ
ชาเป็นยังไงบ้าง
ก็ดีค่ะ
ฉันถึงได้มาที่นี่ ฉันมาดื่มชา
เธอมาที่นี่เพราะเธอเอาแต่ พยายามรักษาแผลใจ
ภายใน 15 นาทีหรือเร็วกว่านั้น แล้วมันเป็นยังไงล่ะ
เธอยังไม่คุยกับโฮปเรื่องนี้ใช่ไหม
พูดกับน้องเธอไปตรงๆ เลย ว่าเกิดอะไรขึ้น
ว่าเธอรู้สึกยังไง ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง มันช่วยได้นะ
นี่เป็นวันแห่งการรำลึกครั้งแรก ที่มีเราแค่สองคน
เพราะพ่อไม่อยู่ จะมีแค่...
จะมีแค่เรา
- และตอนนี้ฉันไม่อยาก... - ใช่เลย
แต่เธออยากเลิกฝันแบบนี้
เพื่อที่เธอจะได้นอนหลับ เพื่อที่จะได้ทำอะไรได้มากขึ้น
ค่ะ ฉันมีเรื่องต้องทำเยอะเลย
ฉันไม่ได้มีหน้าที่ทำให้เธอ ทำงานมีประสิทธิภาพขึ้น
ฉันมีหน้าที่ช่วยเธอ ให้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด
ก็ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยคุยกันนะคะ
คุยเรื่องอะไร
คุณก็รู้
เล่าเหมือนฉันไม่รู้สิ
คืนนั้นโกลาหลมาก
เราพยายามไปที่แคมปัสจะได้ปลอดภัย
มีผู้หญิงคนหนึ่ง
- เธอท้อง - ช่วยฉันทีได้ไหม
- อยู่ตรงนั้นก่อน - เราอยากช่วยเธอ
- แต่ก็ทำไม่ได้ - เดี๋ยวเราไปหา
เธอตายเพราะท้องฟ้าถล่ม
และแม่ของเราก็ตาย
เพราะ...
ไม่ใช่เพราะเครื่องบินตกแน่ บอกสิว่าเพราะอะไร
เพราะพวกเอ็มตี้
มันเกิดขึ้นต่อมาในคืนนั้น
เกิดขึ้นต่อหน้าโฮปเลย
หล่อนเห็นมันเกิดขึ้น
หล่อนตัวคนเดียว และฉันควรอยู่ที่นั่นด้วย
- แต่ฉัน... - ไอริส
สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้น เหตุผลที่เธอไม่ได้อยู่กับหล่อน
ทำให้เธอเป็นเธอแบบในทุกวันนี้
มาเร็ว ไปกันได้แล้ว
ฉันกลัว
ฉันได้แต่ยืนตัวแข็ง
ฉันกับพ่อพลัดกับแม่และโฮป
และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นแม่
เห็นไหม เธอรู้สึกเหมือน ตอนนั้นเธอทำไม่มากพอ
ตอนนี้เธอเลยต้องทำทุกอย่างเพื่อทุกคน
ฉันกำลังสร้างอนาคตที่ดีขึ้น
ไอริส ฉันคิดว่าที่เธอฝันว่าตัวเองตาย เป็นเพราะเธอกำลังละเลยตัวเอง
เธอไม่ออกเดต ไม่ยอมวาดรูปต่อ
- ฉันบอกแล้วว่าไม่มีเวลา - ถูกต้องเลย
ในหัวเธอเอาแต่คิด เรื่องอนาคตอันไกลโพ้น
จนละทิ้งปัจจุบันจนหมด
ที่นี่มี 9,671 คน
นั่นเยอะเกินกว่าที่เธอ จะมาใช้ชีวิตเพื่อพวกเขา
พักหลังนี้ฉันคิดถึงจุดจบบ่อยมาก
ด้วยเหตุผลที่เห็นๆ กันอยู่
ชีวิตของเราล้ำค่ากว่าที่เคยเป็น
เธอไม่อยากลงเอยแบบฉัน
และมานึกได้ว่า เธอไม่ได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองหรอก
แล้ว...
ฉันควรใช้ชีวิตเพื่อตัวเองยังไงดี
คุยกับน้องสาวเธอ
ทิ้งทุกอย่างที่เธอยึดมั่นเพื่อหล่อน
ฉันแนะนำได้เท่านั้น
นอกจากว่าหลังจากนั้น มันก็ชีวิตของเธอแล้ว
มีแค่เธอเท่านั้นที่รู้ว่า จะทำให้มันมีความหมายได้ยังไง
มันสวมหมวกกันน็อก โต้กลับเลย
เหล้าตั้งขนาดนั้น
เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะรอดตัวไปได้
- สี่ - ก็เกือบได้แล้วเชียว
ห้า
แย่หน่อยที่ฉันไม่รู้จักคนเจ๋งๆ ในหน่วยรักษาความปลอดภัย
ที่จะเตือนฉันล่วงหน้าได้
ต่อให้ฉันเตือน
เธอทำไวน์ ก็ต้องโดนโทษอยู่ดี
ทำไมคุณถึงไม่เคยพูดถึงชีวิต ตอนอยู่ในเมืองเลย
ก็ฉันอยู่ที่นั่นไม่นาน
ฉันชอบที่นี่มากกว่า
บ้าไปแล้ว
ทำไมถึงว่าบ้าล่ะ
เพราะในเมืองมันใหญ่ แล้วก็เจ๋งกว่าที่นี่สิบเท่าได้
รู้นะว่าเรากับพวกนั้นอยู่ห่างกัน กว่า 160 กิโลเมตรได้
เธอรู้เรื่องนั้นใช่ไหม
- ถ้าเธอเคยคิด... - ฉันคิดจะไปจากที่นี่อยู่แล้ว
ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
พอฉันโตพอจะตัดสินใจไปเห็นมันกับตา
มันก็คงจะหายไปแล้ว
เราก็คงตายกันหมดแล้ว
ทุกคนต่างหมกมุ่น อยู่กับการสร้างสิ่งต่างๆ ขึ้นมาใหม่
แต่มันเปล่าประโยชน์สิ้นดี
เธอคิดจริงๆ สินะว่าโลกจะถึงจุดจบ
ฉันรู้เลยละ
ไม่ใช่เพราะพวกเอ็มตี้ด้วยซ้ำ
แบบว่าก็ใช่แหละ แต่...
มันเป็นเพราะผู้คน
คนเราห่วยแตก
คนเราเปลี่ยนได้
มันก็มีความเป็นไปได้
ก็แค่นั้น
ไม่ใช่ว่ามันต้องเป็นแบบนั้นสักหน่อย
ฉันคิดว่ามันขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราจะทำ
นั่นแหละประโยคเด็ดของฉัน
ทุกคนย่อตัวลงเป็นท่าตั้งท่านะ พร้อมไหม
พูดตามฉันแล้วชกไปข้างหน้า
เราเป็นผู้คุมชะตาของตัวเอง
เราจะกำหนดชะตาของเรายังไง
โฮป เราต้องฝ่าไปนะ นี่เป็นทางออกเดียว
- แข็งแรง - แข็งแรง
- มิตรภาพ - มิตรภาพ
ซื่อสัตย์
- ชอบธรรม - ชอบธรรม
ทั้งหมดแถวตรง
คำนับ
ไอริส
- หวัดดี - โอ้ ฉันไม่ได้...
เราแค่...
เราอยู่ที่ออฟฟิศภารโรง แล้วเห็นเธอเดินผ่านน่ะ
แล้วก็เอลตันเจอเตาอบขนมง่ายๆ
เราก็เลยทำเค้กกัน
โอ้ ขอบใจนะ แต่ เอ่อ...
ไง ไอริส
ไง ทุกคน
เธอเปิดตู้อยู่ แถมเพื่อนร่วมห้องของเราก็อยู่ด้วย
มันส่งมาเมื่อไร
แบบว่า...
มันต้องส่งมาตั้งแต่เช้าแน่ๆ
ไม่มั่นใจความปลอดภัยเหรอ
พ่อเธอส่งข้อความมาเหรอ
พวกนายบอกใครไม่ได้นะ
เราไม่บอกหรอก
เราจะรู้ได้ยังไง
ฉันแอบออกไปข้างนอก
ออกไปข้างนอกเหรอ
ทำประจำเลยละ
ฉันถึงได้เจอเตาอบขนมง่ายๆ
ฉันถึงได้ใส่สูท นี่ยี่ห้อทัฟฟี่สติตช์
"เด็กใส่ได้ แต่ทำขาดไม่ได้"
เนื้อผ้าทนทานจากยุคปี 90 กันกัด
ที่รู้เพราะทดสอบมาแล้ว
ไงก็เถอะ ฉันออกไปข้างนอก
ตามหาของที่ฉันทำหาย
และฉันก็อยากเห็นว่า โลกเราเปลี่ยนไปแค่ไหนด้วย
ทีนี้เธอก็รู้ความลับฉัน และฉันก็รู้ความลับเธอแล้ว
ฉันไม่บอกใครหรอก
ข้อความนั้นอาจหมายถึงอะไรก็ได้
หรืออาจไม่มีอะไรก็ได้ สาธารณรัฐบอกล่วงหน้า...
มีเฮลิคอปเตอร์มากกว่านั้น
ใช่ อลิซาเบธบอกว่ามีแค่ลำเดียว แต่ที่จริงมีห้าลำ
และบางลำก็ขนตู้คอนเทนเนอร์มาด้วย
เธอออกไปข้างนอกเหรอ
- ทำไมเธอถึง... - ใครสนล่ะ
พวกกสร.เป็นคนไม่ดี และพ่อเราก็กำลังมีปัญหา
และมีเพียงคนเดียวที่ช่วยเรา ให้ไปช่วยพ่อได้
ขอบใจที่มาช่วยพ่นสีพวกเอ็มตี้นี่นะ
ฉันชอบออกมาที่นี่อยู่แล้ว
และถ้าการพ่นสีพวกเอ็มตี้
ช่วยให้ดร.บาโวลาร์ศึกษา รูปแบบการย้ายถิ่นของมันได้
ฉันก็ยินดีช่วย
ก็มันงานสำคัญนี่นา
ใช่เลย ฉันถึงได้ทำไง
ใช่ เป็นเหตุผลข้อหนึ่ง
นายกระหายทำเรื่องที่มันไม่น่าดู
เพราะยังพยายามพิสูจน์ตัวเองอยู่
ว้าว ฉันกระหาย...
หลังจากสิ่งที่พ่อแม่นายทำกับนาย ใช่ ฉันก็ว่างั้น
- ใช่เลย - ก็ได้
นายเป็นคนเดียวแถวนี้ ที่ไม่รู้ว่านายเจ๋งแค่ไหน
วิลต้องเคยคิดแบบนั้นแน่
ฉันมั่นใจว่าเขายังคิดแบบนั้นอยู่
คิดว่าฉันไม่สังเกตเหรอ ที่นายใส่เสื้อของเขาอยู่
นี่ เขาทิ้งไว้ที่ห้องของฉันเอง ก่อนที่จะออกเดินทาง
เพราะงั้นเธอจะทำอะไรได้
นายคิดถึงเขา
เขาเดินทางไปที่ไหนก็ไม่รู้
กำลังปกป้องพ่อของสาวๆ อยู่
- แบบว่านั่น... - นายคิดถึงเขา จะพูดก็ได้นะ
ใช่ ฉันคิดถึงเขา
คิดถึงจริงๆ โอเคหรือยัง
- ฟิลิกซ์ - อะไร
พ่อแม่นายเคยทำแย่ๆ กับนาย
ฉันแค่อยากให้นายมีความสุข
นายสมควรได้มีความสุข นั่นแหละที่ฉันพยายามจะบอก
- ดีจัง - แล้วก็สุขสันต์วันเกิดนะ นังหนู
ฟิลิกซ์ ได้ยินไหม
ได้ยิน อิซซี่ ว่ามาเลย
โฮป เบนเน็ตต์อยู่ที่นี่ เธอตามหานาย บอกว่ามีเรื่องด่วน
การแลกเปลี่ยนความรู้ทางวิทยาศาสตร์ กับสาธารณรัฐเป็นการสร้างความไว้ใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขายอมให้คนนอก เข้าไปในเขตของตัวเอง
ไม่ว่ามันจะเป็นที่ไหนก็ตาม
เขากำลังแหก...
บัญญัติข้อตกลงสี่เขตแดนสักสิบข้อได้
ด้วยการส่งข้อความพวกนี้มาให้เรา
ทั้งที่เรารู้เรื่องนี้แล้วก่อนเขาจะไป เราคุยกันแล้ว
แล้วยังไง
พ่ออาจตกอยู่ในอันตรายได้นะ ฟิลิกซ์
เราต้องบอกใครสักคน หรือไม่ก็ให้คนไปดูพ่อนะ
เขาสั่งไม่ให้เรา พูดเรื่องข้อความพวกนี้
เพราะเราไม่รู้ว่าสาธารณรัฐ จะทำอะไรถ้ารู้เข้า
พ่อนี่โง่จริงๆ
เขาอาจเป็นมนุษย์ที่ฉลาดที่สุด ที่มีชีวิตอยู่
เขาสั่งไม่ให้พูดอะไร เพื่อให้พวกเธอปลอดภัย โอเคนะ
ฉันสัญญากับเขาแล้วว่า จะปกป้องพวกเธอให้ปลอดภัย
เราไม่รู้ว่าเขาเจอปัญหาอยู่ไหม
และถ้าเรารู้ เราก็ต้องเชื่อมือคนที่อารักขาเขา
แฟนของคุณ
วิลเป็นหัวหน้าทีมอารักขาของพ่อเธอ เพราะเขารับมือได้
เขาสามารถฟันฝ่าทุกอย่างได้ถ้าต้องทำ
ขอโทษด้วย แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น
โฮป
โฮป ไม่เอาน่า พูดกับฉันได้ไหม
โฮป หยุดนะ
"ไม่มั่นใจว่าปลอดภัย" มันเขียนไว้แบบนั้น
มันอาจหมายความแบบนั้น แต่มันก็เป็นตัวอักษรกับตัวเลข
- มันอาจเป็นคลื่นแทรก - ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจ
พวกนั้นเป็นคนไม่ดีนะ ไอริส และพวกเขาก็พาตัวพ่อเราไป
พวกเธอกำลังพูดถึงเราเหรอ
สาธารณรัฐน่ะ
หนึ่งในหุ้นส่วนพันธมิตรของเธอ
เราไม่ดียังไงเหรอ ถามจริง
บอกฉันมาสิ
คุณไม่ยอมให้ใครเข้าหรือออก
คุณไม่ยอมให้คนอื่นติดต่อกับคนของคุณ
หรือสลับกัน
คุณไม่บอกใครว่าอยู่ที่ไหน และคุณพาตัวพ่อเราไป
ฉันมีลูกสาวคนหนึ่ง
แกอายุมากกว่าพวกเธอนิดหน่อย แกเป็นทหารในกสร.
แกอยู่ห่างจากฉันมาก
และนั่นทำให้ฉันกลัวบางครั้ง
แต่แล้วฉันก็จำได้ว่า
แกกำลังช่วยปกป้องสาธารณรัฐ
แกกำลังช่วยเรากับสามพันธมิตร
แกยอมเสี่ยง
เพื่อช่วยให้เรานำโลกนี้กลับคืนมา ในท้ายที่สุด
และนั่นมอบความกล้าให้ฉัน
เราต้องมีความกล้าหาญในชีวิต
เพียงเพื่อให้อยู่รอดในตอนนี้
ฉัน...
ฉันจะบอกอะไรเธอบางอย่าง เพื่อให้เธอไว้ใจฉัน
บางอย่างที่จะทำให้ฉันต้องเชื่อใจเธอ
พ่อของเธอกำลังสอน
อยู่ในศูนย์วิจัยของสาธารณรัฐ ในรัฐนิวยอร์ก
ดังนั้นนี่
นี่เป็นแผนที่ใส่รหัส
มันไม่บอกว่าเป็นที่ไหนในนิวยอร์ก
แต่รอยน้ำกับตราประทับนั่น
จะบอกให้คนบางกลุ่มรู้ว่า ฉันให้แผนที่นั้นกับเธอ
ฉันเป็นคนบอกเธอ
และถ้าคนบางกลุ่มที่ว่านั้น รู้เรื่องนี้เข้าละก็
ฉันจะต้องติดคุกแน่นอน
เรามีคุกด้วยนะ
- คุณพูดจริงหรือเปล่า - จริงสิ
ฉันอาจเมานิดหน่อยด้วย
เธอหัดทำแชมเปญได้ยังไงน่ะ
ฉันอาจจากหนังสือในห้องสมุดการเกษตร เดี๋ยวนะ ฟิลิกซ์เอาเหล้าฉันให้คุณเหรอ
เขาบอกว่าเป็นของกำนัลจากแคมปัสโคโลนี
เธอนี่สมกับเป็นลูกของพ่อเธอเลย พวกเธอทั้งคู่
ฉันเห็นน่ะตอนที่ลงเครื่อง เธอกับป้ายนั่นน่ะ
ส่วนเธอแจกนิ้วกลางให้ฉัน
แล้วนั่นทำให้เราสมเป็นลูกพ่อตรงไหน
พวกเธอกล้าหาญ
เธอออกไปข้างนอกได้ยังไง ตอนหล่อนลงเครื่อง
ฉันแอบอยู่ในช่องเก็บกระเป๋า
เธอนี่มันบ๊องจริงๆ
"ฉันสมเป็นลูกสาวของพ่อนะ"
โอ๊ย
ฉันอยากดื่มสักแก้วด้วย แต่ยัยผู้หญิงชุดดำเอาเหล้าไปหมดเลย
พ่อทิ้งบรั่นดีขวดนึงไว้ในห้องทำงาน
ต้องแบบนี้สิ
โอเค นี่อาจเกินหนึ่งแก้วแล้ว
โฮป เราหลับตอนข้อความมา
(สถานการณ์แย่ลง พยายามเลี่ยงปัญหา พ่อจะหาคนช่วยเอง)
(อย่าบอกสภา อย่าบอกฟิลิกซ์)
(รักลูกๆ นะ)
นี่แย่แฮะ
นั่นสิ
- เราจะทำอะไรกันดี - ไม่ทำ
เราทำอะไรไม่ได้หรอก
เราก็แค่ต้องทำใจ
ตั้งความหวัง
แล้วก็รอ
เธอต้องกล่าวสุนทรพจน์ในหนึ่งชม.
ถ้ามันจะมีความหมาย ฉันว่า...
ฉันว่าพ่ออยากให้เธอขึ้นกล่าวนะ
หมอเคคะ
และข้อความที่ฉันมาที่นี่เพื่อส่งต่อ ในนามของสาธารณรัฐ
ในวันแห่งการรำลึกครั้งที่สิบของพวกคุณ ก็คือความสามัคคี
สาธารณรัฐจะยืนหยัด อยู่ข้างพอร์ตแลนด์ โอมาฮา
และกับพวกคุณ แคมปัสโคโลนี
พวกคุณได้ให้เราได้ยืมตัว บุคคลผู้ทรงภูมิปัญญา
ดร.ลีโอ เบนเน็ตต์
ผู้ที่จะนำบุคคลผู้ทรงภูมิปัญญาคนอื่นๆ
ทำการคิดค้นวิทยาศาสตร์ ที่จะนำพาโลกของเรากลับคืนมา
และความไว้ใจที่เราสร้างขึ้น จะทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้
ไม่มีใครที่จะไว้วางใจเรา ไปกว่าลูกสาวทั้งสองของลีโอ
และฉันรู้สึกเป็นเกียรติ ที่จะได้แนะนำหนึ่งในนั้น
เธอเป็นประธานสภานักเรียน ของมัธยมมอนิวเมนต์
และว่าที่นักวิทยาศาสตร์ ไอริส เบนเน็ตต์
ตัวแทนจาก...
จาก...
ฉันฝันว่าฉันตายไปแล้ว
ฉันไม่เคยพูดถึงมัน
คนที่คอยช่วยฉัน เธอจากไปแล้ว
และสิ่งสุดท้ายที่เธอพูดกับฉัน
ก็คือมันขึ้นอยู่กับฉันแล้ว
ฉันว่าการเติบโตก็เป็นแบบนั้นแหละ
เมื่อคนที่รับผิดชอบชีวิตคุณ คือตัวคุณเอง
ตอนฉันอยู่ในความฝันที่ว่านี้
ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในฝันพวกนี้ตลอด เหมือนฉันไม่เคยมีชีวิตจริงๆ
เหมือนฉันไม่ได้อยู่มาถึงตอนนี้ อย่าว่าแต่ถึงอนาคตเลย
ในคืนท้องฟ้าถล่ม ฉันเป็นแค่เด็ก
และฉันก็ผลีผลามใช้ชีวิตเพื่ออนาคต
ฉันว่าเราหลายคนทำแบบนั้น
และสิ่งที่ฉันคิดได้ก็คือ
ฉันต้องเริ่มใช้ชีวิตอยู่กับตอนนี้
และฉันคิดว่า "ตอนนี้" เริ่มต้นด้วยความจริง
และความจริงก็คือ...
ฉันไม่ไว้ใจคุณ
ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ไม่รู้ว่าคุณกำลังทำอะไร
แล้วเธอจะรู้
พ่อของเธอรู้
และสักวันเธอจะเข้าใจ
นั่นยังไม่ดีพอ
วิทยาศาสตร์เป็นเรื่องการค้นหาความจริง ไม่ใช่การตัดสินเลือก
และนั่นมันยากนะ นั่นมันน่ากลัว
เพราะมันหมายถึงการยอมรับว่า เราไม่รู้คำตอบอะไรเลย
และเราไม่รู้ว่าจะเจออะไร เวลามองหาคำตอบ
แต่เคยมีบางคนบอกฉันว่า ฉันกล้าหาญ
ว่าฉันต้องกล้าหาญ
ดังนั้นฉันจะทำงานต่อไปในตอนนี้ เพื่อค้นหาคำตอบ
เพื่อตัวฉันเอง
เพื่อสาธารณรัฐ
เพื่อพอร์ตแลนด์
เพื่อเราทุกคน
สุขสันต์วันแห่งการรำลึกค่ะ
พ่อไม่ได้ขอให้ช่วยก็จริง
แต่เรารู้ว่าพ่ออาจอยากให้ช่วย และนั่นก็เพียงพอแล้ว
พอสำหรับอะไร
พอให้เราหาทางไปช่วยพ่อน่ะสิ
เธอพูดจริงหรือเปล่าเนี่ย
ฟิลิกซ์ไม่ยอมไปแน่ ถ้าต้องปกป้องเราที่นี่ และ...
และข้อความของพ่อ ก็จะไม่ทำให้เขายอมไปด้วย
เป็นเราต่างหาก
เราต้องไป เรารู้ว่าพ่ออยู่ที่ไหน
งั้นเราจะไป แค่เราสองคนเหรอ
ถ้าอะไรๆ เป็นเหมือนเมื่อก่อน ทำแบบนี้คงบ้ามากนะ
จะไม่มีใครไปช่วยพ่อแล้ว
ฉันรู้ว่าเธอกลัว
ฉันก็กลัว
แต่ฉันทำเป็นไม่สนใจไม่ได้อีกแล้ว
ฉันโกหกไม่ได้แล้ว
และฉันรู้ว่าเธอเองก็ทำไม่ได้
คืนนั้นฉันกลัวจนตัวแข็ง
แต่ฉันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว
การเห็นแม่ตาย...
เธอไม่ควรเจอเรื่องแบบนั้นตามลำพัง
ไอริส
ฉันดีใจนะที่เธอไม่ต้องเห็นมัน
เร็วเข้า ระวัง ระวังนะ ลูก
โอเค ลูกโอเคนะ
ไม่เป็นไร
แม่คะ รถกระบะ เราใช้รถได้
ดูเหมือนลูกจะเป็นคนช่วยแม่ไว้แล้วจ้ะ
- มาเถอะ - อยู่นิ่งๆ
อยู่ตรงนั้นแหละ
ฉันจะเอารถไป
และฉันจะไปตามหาครอบครัวของฉัน
ฟังนะ ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ ตกลงไหม
สามีฉันกับลูกสาวอีกคน
พวกเขาอาจอยู่ข้างหลังเรา
พวกเราไปด้วยกันได้ ตกลงไหม
ฉันรอไม่ได้ รอไม่ได้อีกแล้ว ฉันขอโทษ
- ฉันรอไม่ได้แล้ว... - ขอร้องละ
แม่คะ แม่ แม่
แม่คะ
แม่
แม่คะ แม่ ขอละ แม่คะ
หนูอยู่นี่ แม่คะ
แม่
ฉันดีใจที่เธอไม่เห็น
ฉันดีใจที่เธอไม่ต้องเห็นเรื่องพวกนั้น
ตกลงเธอเอาด้วยไหม
เราอาจตายได้นะ
เราอาจรอดก็ได้
พอเราออกไป เราจะ...
พอเราออกไป เราจะไม่เหมือนคราวก่อน
เราจะพร้อม
เรารู้ว่าจะออกไปยังไง
แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าต้องไปที่ไหน
อลิซาเบธให้แผนที่เรา เพื่อพยายามทำให้เราไว้ใจเธอ
พ่ออยู่ที่ไหนสักแห่งในนิวยอร์ก
แล้วเธอจะไปเหรอ
ไกลขนาดนั้นเนี่ยนะ
เดินทางตั้ง 1,770 กิโลเมตรเลยนะ
เราทำแผนที่ไว้แล้ว
การจะไปถึงที่นั่นก่อนอากาศเย็น เธอจะต้องรีบไป
เราจะรีบ
เธอเคยเห็นเอ็มตี้แบบใกล้ๆ ไหม
ฟังนะ
ฉันฝึกฆ่าพวกมันมาแล้ว
- ถ้านายพยายามพูดให้เราเปลี่ยนใจ... - โทษนะ
ฉันไม่ได้พยายามพูดให้เธอเปลี่ยนใจ
ฉันพยายามพูดให้เธอยอมพาฉันไปด้วย
ฉันด้วย
ทำไมล่ะ
พวกเธอต้องการความช่วยเหลือ
และฉันก็อยาก...
อยากให้เวลาที่ฉันเหลืออยู่บนโลก มีความหมายบางอย่าง
และขอบอกตรงนี้ว่า ฉันอยากออกไปเห็นว่าข้างนอกมีอะไร
ก่อนที่เราจะจากไป
ก่อนที่ฉันจะจากไป
แถมฉันเป็นคาราเต้ด้วย
แล้วทำไมนายถึงอยากมาด้วย
ฉันไม่อยากเป็นคนแบบที่ ทุกคนที่นี่คิดว่าฉันเป็น
มาร์โค โวชีจากโรงงานเครื่องจักร บอกว่าหลานเขาหายตัวไป
เด็กที่ตัวโตๆ
ไซลัส
(ขอยืมเสื้อคุณกับวิล และดาบกับอาหารนะ)
และเอลตัน โอร์ทิส จากหอพักอิสระก็หายไปด้วย
อะไร
ฉันฝึกเธอให้สู้กับพวกคนตาย
แค่พยายามช่วยเธอในแบบของฉันน่ะ
ฟังนะ
ถ้าพวกแกออกไปด้วยกัน พวกแกต้องไปโอมาฮาแน่
นั่นเป็นที่ที่โฮปบอกว่าอยากไป
ไม่หรอก
ฉันรู้ว่าพวกแกจะไปไหน
พวกแกไปไม่ถึงแน่
พวกแกจะตาย
อะไรน่ะ
มันคือนอสัตว์ ของไดโนเสาร์ไทรเซราทอปส์
เป็นของฉันเอง
นี่แหละสิ่งที่ฉันออกจากกำแพงมาตามหา
ฉันทำมันหายมานานมาก
มันควรเป็นของขวัญให้น้องสาวฉัน
นายมีน้องสาวด้วยเหรอ
แม่ฉันตั้งท้องน้อง คืนที่ทุกอย่างมันเลวร้าย
เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ฉันไม่เคยเจอแม่อีกเลย
เสียใจด้วย
ไม่ต้องหรอก
แม่ชอบบอกว่า "สายลมชนะเสมอ"
บอกว่าธรรมชาติเป็นผู้ตัดสิน และเห็นชัดเลยว่ามันตัดสินแล้ว
นี่ พวกนาย จะมาไหม
นายไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป
(แคมปัสโคโลนี)
เราควรไปต่อกันได้แล้ว
ฟิลิกซ์คงกำลังออกตามหาเรา
เท่กว่าของปลอมที่ฉันใช้ฝึกเยอะเลย
ขอโทษด้วยที่เธอได้ของต่อจากฉัน
โอ้ อย่าเสียใจเลย ฉันเอาไปอัปเกรดให้หน่อยแล้ว
โอ้ เจ๋งเลย
งั้นไปดูกันเลยดีไหมว่า มีอะไรรอให้เราค้นพบ
แล้วเธอจะบอกฉันไหม
ว่าเขียนอะไรลงในสมุด
เรื่องที่ฉันคิดๆ อยู่น่ะ เรื่องความเป็นจริง
เรื่องการใช้ชีวิตอยู่ในตอนนี้ และจะบอกให้
เมื่อคืนฉันไม่ได้ฝันละ
เดี๋ยวนะ ไม่ๆ ฉันทำเอง
ฉันอยากทำ
ฉันเป็นคนพาพวกเราออกมา
แน่ใจนะ
- เพราะฉันทำได้นะ - ฉันรู้
ความจริงคือสิ่งที่ฉันพูดกับตัวเอง
และความจริงก็คือฉันไม่รู้ว่า เรื่องนี้จะสำเร็จได้ยังไง
หรือจะมีวันสำเร็จไหม
แต่ในที่สุดฉันก็กำลังใช้ชีวิต เพื่อตัวเองในตอนนี้
ค้นหาความจริงของตัวฉันเอง
และรู้อะไรไหม
ฉันรู้สึกดีนะ
ว่าไง
เราค้นทุกตึกในแคมปัส และพื้นที่รอบๆ แล้ว
เราหาเธอไม่เจอครับ
ดี