W poprzednim odcinku...
Żyję dla mamy, która zginęła dokładnie 10 lat temu.
Nie, proszę.
Przepraszam.
Nasz tata ma kłopoty.
Nie prosił o pomoc, ale może jej potrzebować.
Nie próbuję was odwieść.
Chcę iść z wami.
Ja też.
Nie uda im się. Zginą.
Nie pozwólmy na to.
Kiedy staniecie twarzą w twarz z trupem,
żeby wyeliminować zagrożenie, celujcie w mózg.
Kurde.
Dźgnięcie w oko jest najłatwiejsze.
Iris? Iris! Pomożemy!
Jeśli nie macie dostępu do mózgu, to nic.
JAK PRZETRWAĆ
Musicie powalić trupa.
Iris!
Jeśli obie metody zawiodą, róbcie wszystko,
żeby się nie zmęczyć.
Liczy się wytrzymałość.
Bezpieczny dystans pozwoli wam przeżyć.
Iris, nie jesteś gotowa.
Jestem!
Iris!
Przy pierwszym spotkaniu będziecie się bać.
I słusznie.
Bójcie się za każdym razem, gdy wychodzicie.
Cholera.
W porządku? Już idziemy.
Jezu.
- Nic mi nie jest. - Czy ona...
Jestem cała.
- Mogłaś zginąć! - Ale żyję!
Dobra.
Zadziwiająca fizjologia.
Jakbyś walczyła z workiem ravioli i lizaków.
Ja to zrobię.
No to...
Masz za swoje!
Przepraszam.
Czy to nie tu uczyłyśmy się grać na pianinie?
Ty się uczyłaś. Ja wymiękłam.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Nie do wiary, że podpułkownik dała dziewczynkom mapę.
Mapę stanu Nowy Jork. Podobno tam jest ich ojciec.
Gdybyśmy powiedzieli dowódcy, dałby nam ludzi.
Jeśli wypaplasz komuś, że profesor
wysyłał wiadomości z terenu Republiki,
- będziemy po uszy w gównie. - Nie łapię.
Ten człowiek nie ryzykuje.
My też nie. No i co?
On kocha córki, ty jego.
A ja ciebie. Dlatego tu jestem.
I Hope jest w porządku.
Chyba przeze mnie pomyślała, że jej się uda.
Kocham cię, Huck. To nie twoja wina.
Za wcześnie na taką gimnastykę.
- Jesteś gibka. Dasz radę. - Nikt się tak nie rusza jak ja.
Ale tylko po zmroku i przy muzyce.
Naraził Sojusz, wysyłając wiadomości.
Republika Obywatelska się nie cacka.
Myślisz, że ma kłopoty? Will?
Nie napisał, że ci z Republiki są źli.
- Cóż... - Tylko mówię.
Może coś się stało w ośrodku. Albo z mieszkańcami.
Nie wiem.
Mów, co chcesz...
Są bandą ubranych na czarno paranoików,
którzy biją nas na głowę w produkcji paliw i cykorii?
Mają dobrą cykorię.
Nie mówią nikomu, gdzie mieszkają.
Nie pozwalają na jakąkolwiek komunikację.
Blokują ją od wewnątrz.
Gdziekolwiek są.
Mów, co chcesz, ale są ogarnięci.
Na pewno poszli na wschód?
To najkrótsza droga.
Wiesz, co tam jest.
Wąskie gardło.
Zwolnią.
Dogonimy ich. Jak tylko tam dotrą,
będą się cieszyć, że mają dokąd wrócić.
Tato, dostałem czek za nadgodziny.
- Wpłacę te pieniądze... - Włączyłem twój komputer.
Szukałem pracy… na tamtej stronie, o której mówiłeś.
Znalazłem te e-maile.
Jesteś pedałem?
Nie mów tak do mnie.
- Kocham cię, ale nie mów tak. - To prawda?
- Tak się nie... - To prawda?
Jestem gejem.
Wynocha z mojego domu.
Jest ci ciężko.
- Nie myślisz jasno. Porozmawiajmy. - Wynocha z mojego domu.
Ale już!
I nie wracaj.
Nie znam cię.
Jestem twoim synem.
Nie.
- Jestem. - Nie.
Jestem twoim synem! Utrzymuję cię!
Zajmowałem się tobą.
Wierzyłem w ciebie, gdy inni zwątpili.
Wyjdę z tego domu,
a ty będziesz musiał z tym żyć.
Poradzę sobie.
Przyda ci się.
Nie.
Nie potrzebujemy twojej pomocy.
Nie wiedziałem, że umiesz walczyć z pustymi.
Ani ja.
Jaką muzę lubisz?
Różne… gatunki.
Może coś dla nas zagrasz.
Kiedy będzie bezpiecznie.
Dobra.
Skrzynka!
I rzut!
Nowa gra.
Wybierasz cel
i rzucasz kulą.
Nazywa się Wielki Mo.
Siedział sobie sam na krawężniku.
Kurde.
Wiatr zawsze wygrywa.
Co?
Moja mama mówiła,
że to natura decyduje, kto ma żyć, a kto umrzeć.
Miała rację.
Jak to?
Jesteśmy zwieńczeniem wymierania holoceńskiego.
Szóstej katastrofy.
I tak się zabijaliśmy pośrednio i bezpośrednio.
Natura poszła na skróty.
Dinozaury wymierały przez 60 tysięcy lat.
Po 240 milionach lat na Ziemi.
Przyjmując to tempo,
600 000 lat człowieka
i inne zmienne
dają nam jakieś 15 lat, zanim znikniemy.
15 lat?
To i tak za dużo. Według mnie.
Nie sądziłam, że wierzysz w koniec świata.
Nie przejmujesz się.
Jest, jak jest.
Tobie też to zwisa.
Jak mało komu.
Jesteśmy inni.
Co to?
Pożoga.
Więc to prawda.
Trupia Pożoga!
Trupia...
Pożoga?
T.P.
Ludzie mówili o tym od początku.
Niegasnący pożar biblijnych rozmiarów.
Według jednej z teorii to opony płoną.
Mnóstwo opon.
Mogą się tak palić latami. A nawet przez dziesiątki lat.
Ale to tylko pożar.
Coś więcej.
Nocami dym i łuna
wabią pustych od lat.
Niczym ćmy. Im więcej ich jest, tym większy hałas,
a to przyciąga kolejnych.
Dlatego tak niewielu ich spotkaliśmy.
Da się przejść?
Tak.
Tego nie wiemy.
Pójdźmy bokiem.
Rzeka odetnie nam drogę. I zboczymy 100 km.
Sprawdźmy, czy to możliwe.
To ja miewam takie pomysły, a nie ty.
- Tak było kiedyś. - Jeszcze wczoraj.
Właśnie. Chodźmy.
Dobra.
Przekonajmy się.
I tak chcę to zobaczyć.
BRZOSKWINIE
To ich robota.
Jednego z nich.
Któreś wcinało czekoladę na śniadanie.
Fajnie.
Przysięgam,
Hope będzie zasuwać przy kompoście przez następny rok.
- Tylko ona? A Iris i inni? - Myślisz, że to pomysł Iris?
Byłam już na zewnątrz.
Za ogrodzeniem nie jesteśmy tacy jak tu.
W porządku?
Tak.
Jest super.
DZWONIĘ DO…. RODZICE
BRAK POŁĄCZENIA
- Po co ci spray? - W celach naukowych!
Będę kontynuował badania nad migracją doktora Balevara,
obserwując ruchy i łączenie się pustych w stada.
Pomożesz mi?
Dobra.
To pusty?
Co mu się stało?
Słyszycie?
Spadamy stąd!
Silas, pomóż!
Wal!
Zdziel go kluczem!
Zgubiliśmy go.
Żałujesz, że go nie zabiłeś?
Tak.
Przestań.
Dlaczego chciałaś zabić tamtego?
Musiałam.
Jesteśmy tu przeze mnie. Każdy w końcu będzie musiał jakiegoś zabić.
Patrzcie.
Przenocujemy tu?
Za dużo pokoi do sprawdzenia.
Nie mówię o domu.
Po co być na ziemi, gdy można wznieść się wyżej?
Hope, pamiętasz, prosiłyśmy tatę
o domek na drzewie?
Tak.
Wielki Mo!
Wielki Mo.
No dalej.
Pomóż mu wrócić do domu. To zabawa.
Musisz to powiedzieć.
- Wielki... - Proszę, Silas!
Głośno i z dumą!
Wielki Mo!
Znalazł nas?
Przepraszam.
Możemy coś na niego zrzucić.
Wielkiego Mo.
Ja to zrobię.
Odzyskamy go.
Nie chcę, żeby stracił połysk.
Zrób to dla nas, mały.
Kurde!
Coś musi tu być.
Przepraszam.
Że nie zabiłem go wtedy.
To nic. Podobno łatwo odwrócić ich uwagę.
Zajmiemy się nim, jeśli rano wciąż tam będzie.
Super!
- Twoja kolej. - Rzucałeś?
Płać podwójnie.
- To ósemka? - Tak.
Mam czerwone.
Nie wypuszczę cię.
- Co wypadło? - Dwunastka.
Kupuję elektrownię.
No, chodź, twardzielu.
Czy...
Czy ty...
pozbyłaś się go?
Nic nie zrobiłam.
Dziękuję.
Ja powinienem. To przeze mnie.
Nie.
Ale niech ci będzie.
Nie musisz pokutować całe życie.
Niech to zostanie między nami.
- Co jest, Felix? - Nic.
Mieszkałem tu.
Hope buchnęła to z mojego mieszkania.
Powinni lepiej zacierać ślady.
Powinni.
Idziemy.
I?
Chcieliście się przyjrzeć. Ja tam widziałam obłęd.
- Wielka. - Całkiem wielka.
Uda nam się.
Po drugiej stronie jest lądowisko. Ogrodzone.
Puści nadciągający ze wschodu muszą je obchodzić.
Mamy wolną drogę na wprost.
Kierujmy się na wschód i problem z głowy.
A co z tym przed ogrodzeniem?
Wystarczy ich unikać.
Tak jak Felix uczył nas na samoobronie.
Żeby przetrwać, najlepiej unikać konfrontacji.
Przemkniemy się, kryjąc się za autobusami.
Patrzyliście na ten sam syf, co ja?
Za nami już dwa bliskie spotkania z pustymi. Ledwo nam się udało.
Dajcie spokój. Włączcie myślenie.
Jeśli pójdziemy bokiem...
pewnie nas złapią. Nie mogę wrócić.
Popieram.
Chciałem zobaczyć, jak wygląda świat. W pełnej krasie.
Jeszcze się nie przyjrzałem.
IOWA TRUPIA POŻOGA
Trupia Pożoga, tak?
Niedługo się ściemni.
Jeśli ruszymy o świcie, będziemy mniej widoczni.
Boże. Powietrze cuchnie gumą.
Płonące opony. Jesteśmy blisko. Oni też.
Pewnie dotrą tam jutro.
Możemy odpocząć. Maszerujemy od dwóch dni.
- Radzę sobie. - Wcale nie.
Nie myślisz jasno.
Jeśli nie odpoczniemy, dokopie nam ten młodociany woźny.
Huck.
Niech cię szlag.
Huck.
Wiem, że się o nich martwisz.
Ale jeśli nie zaczniesz myśleć trzeźwo,
skończysz jak oni albo gorzej.
Nie będziesz spał i nie powiesz mi dlaczego?
Super.
Wiesz...
Byłaś w głuszy latami,
ale prawie wcale o tym nie mówisz.
Mam reputację małomównej.
A zresztą przeszłość to przeszłość.
Byłem...
na uczelni.
Gdy runęło niebo.
Mówiłeś.
Jak tylko się pogorszyło...
uciekłem.
Musiałem.
Chciałem do nich wrócić.
Do najbliższych.
Sprawdzić, czy nic im nie jest.
Być z nimi aż do końca.
Zajęło mi to dwa dni.
Przemieszczałem się pieszo.
Łapię.
Gówniani rodzice,
ale jednak rodzice.
Wróciłeś?
Mamo! Tato!
Mamo!
Tato! Wyprowadzę was stąd.
Nie chcemy twojej pomocy.
Mamo, wróciłem!
To bez znaczenia.
Co było, minęło.
Właśnie.
Prześpij się.
Nie musisz mi powtarzać.
Za pół godziny będzie świtać.
Ty i Iris macie kozackie kurtki.
Silas je dla nas przerobił.
Babcia nauczyła go szyć.
Kto by pomyślał?
Mogę o coś spytać?
Nie martwi cię, że skończymy jak dinozaury?
A ciebie?
Od zawsze wiedziałam, że tam będzie.
Przynajmniej odkąd...
Unikasz odpowiedzi?
Nie. Byłem ciekawy.
Nie martwi mnie to.
Przeciwnie. Ciekawe, czy ostatnie pokolenie
wiedziało, że to koniec.
Czy czuło się wyjątkowo.
My jesteśmy ostatni?
Ostatnicy.
Końcowi przedstawiciele gatunku.
Jesteśmy wyjątkowi.
Dobrze wiedzieć.
Muszę coś zrobić, żeby moje życie miało sens.
Tylko to mi zostało.
Nam wszystkim.
Jesteśmy ostatnikami.
Ostatnikami?
Niezupełnie. Nie jesteśmy dosłownie ostatni.
Ostatni może być tylko jeden.
Ta jedna osoba
spośród naszej czwórki przemierzającej kontynent,
która zostanie przy życiu,
będzie osatatnikiem.
Jej życie...
jej śmierć
zdefiniuje nas wszystkich.
Czy to cię martwi?
Tak.
Musimy się zbierać. Zaraz wzejdzie słońce.
Fakt.
Masz jeszcze spray?
Tak.
BYLIŚMY TU OSTATNICY
Jezu.
Szybko zasnęłam.
A ty?
Nie. I tak bym nie mógł.
- Szkoda. - W drogę.
Kierujmy się na wschód.
Tamtędy się przedrzemy. Ale musimy ich ominąć.
To nie wschód.
Orientacja w terenie jest najważniejsza.
Jeśli znacie czas, na niebie macie kompas.
Jeśli zniknie, będziecie błądzić po omacku.
Dalej.
Nie chodzi o to, żeby tkwić w miejscu.
Ale o to, by przetrwać.
Nie zawsze można wybrać kierunek.
- Gdzie ogrodzenie? - Nie widzę.
Czasami nie wiadomo, gdzie się jest.
Tam. Tędy!
Udało nam się.
Doszliśmy.
Co jest?
To nie koniec.
Jeszcze daleko.
"Ostatnicy"?
Mają nową ksywkę.
Chce, żebyśmy ich znaleźli.
- Iris czy Hope? - Nie wiem.
Jedna z nich nie ma na to ochoty.
I chce naszej pomocy.
Znajdźmy ich.
Szybciej.
Nie wymkniesz się tak jak wczoraj.
Felix!
Mamo! Tato!
Mamo, wróciłem!
Powiesz mi, gdzie byłeś w nocy?
Poszedłem zabić rodziców.
Lądowisko musi być za Pożogą.
Mogłam się domyślić, że to nie koniec.
Dym zasłonił ogień. Nie było go widać.
Zaproponuję coś niepopularnego. Ale możliwe, że to jedyne wyjście.
Na tamtym dachu jest strażacka syrena.
Jeśli ktoś ją odpali, pozostali będą mogli się przedostać.
Pozostali?
Temu, kto to zrobi, też powinno się udać.
Ktoś ma zostać przynętą?
To nie tak. Raczej...
Dobra, przynętą.
- Nie chcę tego. - To zbyt niebezpieczne.
Wydostaniemy się wszyscy.
Ale jak?
Iris.
Słusznie we mnie wątpiłaś.
Myślałam, że jestem gotowa.
Chciałam być odważna.
Taka jak ty.
Nie jestem odważna.
Tylko beznadziejna, bo mam wszystko w dupie.
- Nieprawda. - Prawda!
Odważyłaś się na coś wielkiego. I szalonego.
Coś ważnego nie tylko dla ciebie, ale dla nas wszystkich.
Bądź z siebie dumna
bez względu na wszystko.
Odpocznijmy. Sen dobrze nam zrobi.
Napisy: Piotr Mielańczuk m zrobi.