W poprzednich odcinkach...
Dlaczego chcesz iść?
Żeby nie być tym, za kogo wszyscy mnie mają.
Ruszajmy. Felix będzie nasz szukał.
Według mapy po drugiej stronie jest lądowisko.
Puści nadciągający ze wschodu muszą je obchodzić.
Na dachu jest syrena. Możemy odwrócić ich uwagę.
Ktoś ma zostać przynętą?
To zbyt niebezpieczne.
Cześć, Silasie. Babcia i dziadek nagrali ci życzenia urodzinowe.
Bardzo cię kochamy i tęsknimy za tobą.
Cieszymy się, kończysz już sześć lat.
Ale ten czas zleciał!
Wiedz, że jesteś wyjątkowy, Silasie. Słodki, rozsądny i troskliwy.
Jesteśmy dumni z takiego wnuka.
Pobudka, śpiochy!
Hope?
Hope, gdzie jesteś?
Zgadnij. Realizujemy plan Eltona.
Nie. Nic z tego.
Dostanę się do fabryki i włączę syrenę. Oczyszczę wam drogę.
Wydostaniecie się żywi.
Nie wiemy, czy syrena działa. Ani czy zdołamy ją włączyć.
Mieliśmy nie ryzykować. Umówiliśmy się.
Ty postanowiłaś.
Hope, wróć, proszę.
Wyluzuj. To nie jest tak źle.
Twoje gotowanie jest gorsze.
Znajdziemy inną drogę. Tylko wróć.
Wiedzieliśmy, co nas czeka.
Zrobiłyśmy to dla taty. Ja powinnam pójść.
Muszę. Cholera! Kończę.
Hope.
Jesteś tam?
Hope!
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Cieszymy się, że jesteś, Silasie.
I że wujek się za tobą wstawił.
Wiesz, co to oznacza?
Nowy początek.
W Omaha było nieźle.
Nasza osada jest wielka, choć tego nie widać.
Rozumiem, że chcesz...
pracować z wujem w fabryce,
zamiast się uczyć?
Silas jest bardzo pracowity.
Jeśli zmienisz zdanie,
zawsze możesz podjąć naukę. Jasne?
W liceum poznasz rówieśników.
Jest wdzięczny za szansę.
Ja też.
To dobry dzieciak.
Nieważne, co mówią.
Jest dobry.
Hope? Hope?
Hope, jesteś tam?
Przepraszam. Zrobiło się groźnie.
Jezu.
Jestem w biurze przed fabryką.
Na wprost wejścia.
Niewielu pustych.
Włączę syrenę i oczyszczę drogę do wyjścia.
Idziemy do ciebie.
Zaraz mnie tu nie będzie.
Przyjdźcie,
a gdy usłyszycie syrenę, biegnijcie do wyjścia.
Tam się spotkamy.
Zaczekaj. Pójdę z tobą.
Sama załatwię to dyskretniej. Zaufaj mi.
Hope...
Iris. Ufasz mi?
- Tak. - To dobrze.
Muszę wyłączyć radio.
Róbcie, co wam mówię.
Jasne?
Iris!
- Dobrze. Zgoda. - Super.
I jeszcze jedno.
Co?
Uśmiechnij się. Kocham cię.
Szczerzę zęby.
Nie. Pokazujesz mi palec.
Uśmiecham się.
Dobrze.
Widzę biuro.
Prosta droga. Tak jak mówiła.
Pożary po drugiej stronie wabią większość pustych.
Ale możemy się na paru natknąć.
Chodźmy.
Obyśmy nie musieli żadnego zabić,
ale czy dasz radę, jeśli będzie trzeba?
Poniosę torby. Ty będziesz zabijał.
Oboje będziecie.
Jestem silny. To wszystko, na co mnie stać.
Tak będzie szybciej.
Chodźmy.
Silasie!
Idziemy!
Hej.
W porządku?
Zagapiłem się. Nic więcej.
Rozejrzyjmy się tu, dopóki Hope się nie odezwie.
Może znajdziemy żywność albo broń.
Przyjąłem.
Kurde!
Co jest?
Mama mi to kupowała.
Prosiłem ją. W Omaha.
No wiesz. Wcześniej.
Tęsknisz za nią?
Nie.
Czasami.
A ty za swoją?
Codziennie.
Co się tam stało?
- To normalne, że się boisz. - To nie tak.
Nie boję się ich.
Silas, pomożesz?
Drzwi się zacięły.
Spokojnie. To ja.
Felix!
- Cześć. - Cześć.
Nic ci nie jest?
Gdzie Hope?
Gdzie ona jest?
Iris...
Moment. To był twój pomysł, a nie Hope?
Namówiłam ją.
To któryś z was zostawiał okruchy?
Jakie okruchy?
Puszkowane brzoskwinie?
Graffiti?
Dotarliśmy tu waszym śladem.
Ona by tego nie zrobiła.
To robota Hope?
Na pewno nie umyślna.
Ona też chce znaleźć tatę.
Gdzie ona jest?
Gdzie tamta syrena?
- Nie mogę. - Iris.
Nie bądź głupia.
Tu chodzi o życie Hope.
Jeśli powiem wam, gdzie jest,
pójdziecie tam i zginiecie.
Mamy plan. Ta część jest jej. Nie podoba mi się to.
Ale to nasza szansa, żeby się wydostać.
Musicie jej zaufać
tak jak my.
Młoda ma rację.
Zbliża się chmara paskud.
Tylko dywersja umożliwi nam ucieczkę.
Spokojnie. Wydostaniemy się stąd.
Co potem?
Wiem, jak będzie. Zawsze tak jest.
Cześć!
Cześć.
To pracowania mojego taty.
Zostawiłam tu wypracowanie.
Nie będę przeszkadzać.
Na razie.
Tydzień temu wyjechał na wymianę naukową Sojuszu.
Z Republiką Obywatelską.
Nie wiem, gdzie ani kiedy wróci.
Moja siostra jest na niego zła. A ja tęsknię.
Każda rodzina ma swoje zmartwienia.
Pa.
Dobra.
Sprawdźmy, czy działa.
Jasny gwint!
A więc?
Dobrze rozumiem? Chciała, żebyśmy ją znaleźli,
a potem się zbuntowała
i czmychnęła z misją kamikaze?
Żebyśmy my nie musieli.
Żebym nie była odpowiedzialna.
Nie wiem, co z nią nie tak,
ale w tym, co robi...
nie chodzi tylko o tatę.
Chyba...
wiem dlaczego. Może.
I?
W domku na drzewie...
Tamten pusty nie poszedł sobie sam.
Hope go odciągnęła.
Miałem wam nie mówić.
Dlaczego?
Powiedziała coś w stylu:
"Błędy nie powinny się za nami ciągnąć".
Dobra.
- Co to ma... - Czasami błędy nas prześladują.
Powiedziała coś jeszcze?
Nie.
Ale chyba zrobiła coś, czego żałuje.
Dlaczego?
Ty też dlatego tu jesteś?
Uciekasz przed przeszłością?
Huck.
Nie powinno mnie tu być.
Dlaczego?
Trzeba być silnym.
Jesteś silny.
W inny sposób.
To, kim jestem...
To, co zrobiłem...
Nie powinienem...
Nie mogę...
Nie chciałem nawet...
- Przepraszam. - Posłuchaj.
Moja siostra przez coś przechodzi i nie wiem, co to jest.
Nie czuję się silna.
Chcę, żeby się uratowała.
Nie obchodzą mnie jej błędy
ani twoje.
A powinny.
Czego się boisz?
Siebie.
Boję się siebie.
SZCZĘŚLIWCY POWINNI UCZTOWAĆ
Nie do wiary, że go przyjęli.
Potwory trzyma się za murami.
...potwory...
Silasie?
Jesteście tam?
Hope! Hope, gdzie jesteś?
Znalazłam syrenę.
I?
Ale...?
Korba się urwała.
Rozebrałam ją i nie umiem złożyć.
A co u was?
Jest tu ktoś, kto chce pogadać.
Hope? Gdzie jesteś?
Felix? Jesteś sam?
Z Huck.
Powiedz,gdzie jesteś.
Nie mogę narażać i was.
Pilnuj ich. Ja się tym zajmę.
Hope, jesteśmy tu razem.
Pozwól sobie pomóc.
Hope?
Gdy odpalę syrenę, oczyszczę wam drogę.
Tylko ruszcie...
Co?
Tyłki!
Ruszcie tyłki do wyjścia.
Nie jestem zaznajomiony z tą nomenklaturą,
a zważywszy na ryzyko, powinniśmy wyjaśnić...
Wiej, Elton. Biegnij do wyjścia.
Tam się spotkamy.
Ochrzanisz mnie twarzą w twarz, Felix.
Dajcie mi siostrę.
Jestem.
Dasz radę! Jak w dzieciństwie, pamiętasz?
Posłuchaj..
Nie jestem zła.
Idź do wyjścia.
Pójdę, ale jeśli nie...
Proszę.
Jeśli nie dotrę, obiecaj, że po mnie nie wrócisz.
Nie wrócę.
Bo nie będę musiała.
Uda ci się.
Żałuję, że pokłóciłam się z tatą, zanim wyjechał.
Chcę go odnaleźć...
Ale martwe mu nie pomożemy.
Wiem.
Porozmawiamy o tym.
Uda nam się.
Biegnij do wyjścia albo sama cię zabiję.
Jasne. Nie żegnamy się.
Nie żegnamy.
Pokazujesz mi palec?
Tak.
Spoko.
- Teraz rozumiem. - Boże.
Przygotujcie się.
Chronią przez dymem.
Na wasze szczęście mamy dodatkowe.
- Prowadź. Pójdę z tyłu. - Dobra.
- Silas... - Chyba nie mogę.
A ja tak.
Możesz.
Ruszamy.
Prędzej.
"Tygrys, tygrys jasno płonie,
w nocnej, ciemnej lasu toni.
Czyje nieśmiertelne oko twą symetrię w kształt oblokło?
W jakiejż to odległej głębi
zabłysł ogień twoich ślepi?
Czyje skrzydła to zrobiły?
Ręce czyje żar wznieciły?
Czyje ramię? Czyj to kunszt
serca twego gęstwę splótł?
A gdy serce twe zaczęło bić,
któż to nadał mu ten rytm?
Czyim młotem i łańcuchem?
W czyim ogniu cię wykuto?
Na kowadle, powiedz, czyim
cęgi straszne cię chwyciły?
Kiedy iskry z nieba spadły,
zapłakały rzewnie gwiazdy,
czy twój widok go weselił?"
W liceum poznasz rówieśników.
To twój nowy dom. Zaczniesz od nowa.
"Czy z barankiem stwórcę dzielisz?"
Wyprowadźcie ich.
Szybciej.
- Moja walizka! - Elton!
"Tygrys, tygrys jasno płonie
w nocnej, ciemnej lasu toni.
Czyje nieśmiertelne oko
twą symetrię w kształt oblokło?"
Mogłaś do mnie przyjść.
Żebyś mnie powstrzymywała?
Nie tego chciałaś?
Zastanów się.
Siostra, przyjaciele...
Liczą na ciebie.
Czas ucieka. Spakujmy się i ruszajmy w drogę.
- Dokąd? - Nie wrócimy tamtędy.
Inne trasy nie są lepsze.
Dotrzemy do Omaha, uzupełnimy zapasy.
Następny transport na uczelnię za dwa tygodnie.
Tak wrócimy.
Unikniemy Pożogi.
Nie wracam.
Ani ja.
Obiecaliśmy im nowy początek.
- Oto on. - Wujek się o ciebie martwi.
Wiesz?
Ja też za nim tęsknię, ale...
Tu jest moje miejsce.
Chciałby, żebym był tam, gdzie czuję się potrzebny.
Moje miejsce też jest tutaj.
Świetnie.
I moje.
Pomóż nam odnaleźć tatę.
Jest w Nowym Jorku. Podpułkownik Kublek dała nam mapę.
Wiem, ale możecie zginąć. Dociera to do was?
Tam mało brakowało.
Więc pójdźcie z nami.
Będzie bezpieczniej.
Mówisz, że nie możesz pomóc naszemu tacie.
Ale możesz pomóc nam go znaleźć.
Albo nie. Pójdziemy z wami lub bez was.
Ma rację. Wiesz?
Nie zawrócą. Nie teraz.
Możemy tylko ich chronić.
Do czasu, aż pojawi się inna opcja.
Tak.
Dzięki, że się poświęciłaś.
Co się zmieniło?
Ja.
Bałam się.
Mam już dość strachu.
Posłuchaj, Iris.
Muszę ci coś powiedzieć.
W noc śmierci mamy...
To nie przez ciebie,
nie przez pustych,
nie przez tłum.
Tylko przeze mnie.
O co ci chodzi?
Nikomu o tym nie mówiłam. Nawet tacie.
Tamta kobieta w ciąży...
Wróciła.
Miała broń.
Panikowała. Ruszyłam w jej stronę. Może gdybym nic nie zrobiła...
Zastrzeliła mamę.
Bo ją przestraszyłam.
Potem ją zabiłam.
Zastrzeliłam. Podniosłam broń. Sama wypaliła.
Powinnaś mi powiedzieć.
Nie chciałam, żeby to cię zmieniło.
I to, jak mnie postrzegasz.
Ale masz rację.
- Powinnam ci powiedzieć. - Owszem.
Wiedziałam, że coś ukrywasz.
Tamtej nocy...
Byliśmy dziećmi.
Niebo na nas runęło.
Nie byłyśmy gotowe. Nikt nie był.
Przepraszam.
Już dobrze. Wiem.
Przejdziemy przez to.
Musimy.
Chodź.
Ruszajmy do Omaha.
Tam jest bezpiecznie. Tego chciałby wasz ojciec.
Chociaż obie raczej macie to gdzieś.
Popełniłyście błąd.
Zrozumiecie to. Mam nadzieję,
to się stanie, zanim któraś z was ucierpi.
Więc pójdziesz z nami?
- A mamy wybór? - Nie.
Więc idę.
Ale będę próbował was przekonać do powrotu.
Nie odpuszczę.
Dobra.
Przepraszam, że was w to wciągnęłam.
Ale cieszę się, że tu jesteś.
Ja nie.
I przepraszam, że zwinęłyśmy ci kurtkę.
I Willowi.
Chociaż świetnie na nas leżą.
Na mnie i na Willu lepiej.
Nie.
W drogę!
Powiesz mi, dlaczego wpełzłeś do dupy diabła po jakąś walizkę?
Ratowałem rękopis mamy.
Nie dokończyła ostatniego rozdziału. Ja to zrobię.
Dla niej i dla siebie.
- To było irracjonalne... - Tak.
Ale i kozackie.
Silasie, pastor Ridgeway powiedział dziś rano coś ważnego.
To fragment Księgi Izajasza.
"Bóg jest wielki. On się nie męczy ani nie nuży.
Jego mądrość jest niezgłębiona".
Chyba miał na myśli najtrudniejszych ludzi,
tych z problemami...
Bóg ich kocha. Nie porzuca ich.
Hej.
Kochamy cię, Silasie.
Mamy szczęście, jesteś naszym wnukiem.
Życie bywa trudne, ale jest dobre.
My czynimy je dobrym.
Pani podpułkownik? Starszy sierżant Barker.
Jesteś w tyle. Już późno.
Właśnie wracam.
Chodziłem po mieście i...
Dotarłem tutaj.
Wejdź.
Nie mogę zapomnieć o tym, co zrobiliśmy.
Baczność.
Wiesz, co zrobiliśmy, Barker. Dobrze to wiesz.
Powiedz to.
Mów.
Zneutralizowaliśmy zagrożenie.
Właśnie.
Z całym szacunkiem -
nie byli zagrożeniem.
Chciałem pomówić o ekspedycji.
Chodzi o sprawy Republiki. To delikatny temat.
Zróbmy to!
ASPIRYNA 1000 MG
Wierzę w program.
Wymyślili go mądrzejsi ode mnie.
Wiem, że działa.
Mamy prąd, wodę,
leki, transport,
radę, sądy, szkoły, kulturę,
walutę, gospodarkę, rolnictwo, przemysł
i prawo.
Jesteśmy ostatnią płonącą latarnią.
Ostatnią nadzieją.
My...
zapewniliśmy populacji liczącej 200 tysięcy dusz
przeżycie.
Szansę na przyszłość.
"Nie byli zagrożeniem”.
Ale staliby się nim.
Nie wiem, czy w to wierzę.
Siadaj, Barker. Zjesz zupę.
Otwórz.
Idź.
Zostaniesz w wojskowym ośrodku szpitalnym
do czasu, aż będziesz nadawał się do służby.
Raczej jako robotnik.
Chyba nigdy nie będę już mógł służyć.
Więc nie wyjdziesz z ośrodka.
Myśli pani o tych, którzy zginęli?
Niesiemy światło.
To kłamstwo.
To kłamstwo! Wie pani, co zrobiliśmy!
To kłamstwo!
Chodzi o fizykę i zjawiska
energii potencjalnej i kinetycznej.
Słyszałeś o nich?
Nie.
Napisy: Piotr Mielańczuk etycznej.