W poprzednich odcinkach...
Tamta kobieta w ciąży...
Przestraszyłam ją i zastrzeliła mamę.
Wiedziałam, że coś ukrywasz.
Nie chcę być tym, za kogo wszyscy mnie mają.
Dasz radę zabić któregoś?
Prosiłam, żeby został. Krzyczałam.
Dotrzymaj słowa i pomóż nam odnaleźć tatę.
Na podstawie zaszyfrowanej mapy,
wiemy, że ośrodek badawczy Republiki jest w stanie Nowy Jork.
Nie wiemy, gdzie dokładnie. Jeszcze nie.
Tym bardziej powinnyśmy zawrócić. Tylko mówię.
Sprytnie.
Możliwe, że źle skręciliśmy,
ale powinniśmy dojść do międzystanowej.
Kończą się nam zapasy i wygląda na to, że zaraz lunie.
W stacji, o której mówił Will, było, jak było, ale...
To nic. Poradzimy sobie.
Dlaczego on się cieszy?
Dlaczego?
Gdzie leży Republika? Nie bez powodu mówią o niej "Ukryte Miasto".
Kiedy zaczęto mówić o sojuszu
z "Ukrytym Miastem", myślałam, że leży pod ziemią.
Ja też.
Ale wytwarzają paliwo, mają śmigłowce, pola uprawne...
Nie mogą żyć pod ziemią.
Ośrodek, w którym jest nasz tata,
mieści się gdzie indziej.
Może tamte rzeczy też robią gdzie indziej.
Ich zasoby wskazują na liczną populację.
Jeśli tak jest, ich polityka bezpieczeństwa -
czyli skrytość - jest zrozumiała.
Brzmi podejrzanie.
Tak, a wiadomości od waszego ojca budzą niepokój,
ale jeśli mają technologię, rolnictwo
i rząd, mądrze robią, ukrywając się.
Nawet jeśli inni podważają ich intencje.
Mamy szczęście, że nas nie podbili,
- nie ograbili. - Tego nie wiemy.
Przecież z nimi handlujemy. Tak jak Portland.
Zawarliśmy pakty obronne.
Mają naszego tatę.
A zatem nie wiemy nic.
Stąd ta wyprawa, mistrzu.
Słuchaj.
Wody wystarczy nam tylko do Omaha.
Omaha jest na północy, oni idą na wschód.
Właśnie.
I chyba nie zmienią zdania.
Na pewno nie Iris.
Ani Silas.
Czemu ten sztruksiarz idzie z nimi?
Chyba nie zna dziewczyn.
Zróbmy z niego klin.
Pogadaj z nim. Przekonaj go.
- Ja zajmę się Hope. - Jasne.
Spójrzcie na to!
WSTĘP WZBRONIONY
Rozejrzyjmy się.
Idziemy.
W takim ukrytym miejscu
możemy znaleźć zapasy, coś do jedzenia.
Przeczekamy deszcz.
Nigdy nie byłam w prawdziwym liceum.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
LICEUM W HVASS
Wszystko gra?
Tak. Przepraszam.
Szukałam czegoś, co może się przydać,
skoro i tak czekamy na nasze niańki.
Niewiele znalazłam.
- W to możemy nałapać deszczówki. - Wielgachna szkoła.
Nie widać pustych, co nie znaczy, że ich tu nie ma.
Szukamy żywności, ciuchów dla Hope
i wszystkiego, w co da się zbierać wodę.
Wykorzystajmy ulewę.
- Racja. - Coś takiego.
Dobra robota.
Możemy się rozdzielić.
Damy sobie radę.
Ktoś nas uczył,
że liczy się unikanie.
Dystans może przesądzić o życiu
lub śmierci.
Dobre. Tak mówiłem?
OK.
Silas, nie wyłączaj radia. I...
Elton. Idziesz ze mną łapać wodę.
To dla mnie zaszczyt.
- A więc... - Nie gadałyśmy od czasu...
Miałam nadzieję na rozmowę.
Pomówimy później.
Jasne.
Spoko.
- Ja i Silas weźmiemy parter. - Dobra.
Bądźcie czujni. Broń w pogotowiu.
Jeśli jakiegoś zobaczycie, wiejcie. Jasne?
Zbiórka tutaj za godzinę. Uważajcie na siebie.
"Uważajcie".
Słyszałem.
Idziemy razem.
Tak.
Liczy się unikanie.
Tak!
Ja cię!
Ludzie to nosili?
Chyba żeby wyglądać patafiańsko.
Moment... Ty też?
Nie potwierdzam, nie zaprzeczam.
Przestań!
Wstyd mi za ciebie.
Zaśmiałabym się, gdyby nie głód.
Co się stało?
Ostatnio mówiłaś, że świat się kończy, a ludzie są do dupy.
A za chwilę ruszyłaś w długą wyprawę przez ziemię pustych.
Za późno, żeby odnaleźć się na nowo?
Mam nieskończone możliwości.
Ściągnęłaś nas na wasz trop.
Wrobili cię w to? Czy się rozmyśliłaś?
Tak było.
Ale potem znów zmieniłam zdanie.
Będziesz mówić prawdę?
Tak. Jak tylko powiesz mi, gdzie się podziała fajna Huck.
Bo zaczynasz gadać jak mój tata.
Nie przyszedłeś!
Dyrektor Kallenbach. Zapomniałeś?
Czekałam na ciebie cały dzień. Na próżno.
No tak.
- Fakt. - Zapomniałeś?
Miałem pójść między lekcjami,
ale potem wpadłem na idealne zdanie,
którym rozpocznę wstęp do podręcznika immunologii.
Tego, nad którym się męczę. I tak zapomniałem.
Potem miałem zajęcia.
I uznałem, że jeśli spędzisz tam dzień,
może odechce ci się rzucania śmierdzących bomb,
żeby wykręcić się od nauki.
Potem pomyślałem, że to wszystko było tylko produktem
procesów w moim mózgu.
Przez co znów zapomniałem.
Aż do teraz.
Powiesz mi, co jest grane?
- To się dzieje za często. - To nie były zwykłe bomby.
Tylko z zapalnikiem czasowym.
Pracowałem nad nim dwa tygodnie.
Nieważne.
Pewnie żałujesz, że trafiłeś na taki niewypał jak ja.
Przynajmniej poszczęściło ci się z Iris.
Powiedziano nam, że spałyście w jednym łóżeczku.
Byłyście nierozłączne.
Już wtedy łączyła was więź.
Jak tylko was zobaczyliśmy, pragnęliśmy was chronić.
Wiedzieliśmy, że w razie czego ochronicie się wzajemnie.
Dobrze, że masz Iris, a ona ciebie.
Nie chciałbym innej Iris.
Kocham cię bezwarunkowo.
Szkoda, że nie widzisz siebie moimi oczami.
Bo jesteś wyjątkowa.
Pomogę Iris, zanim znów spali obiad.
Te śmierdzące bomby... Siarczek amonu?
Litości.
60% glikolu dipropylenowego i 20% kwasu tioglikolowego.
Zrobiłbym to inaczej, ale...
I tak nieźle.
Co to?
Widziałam wiele śladów po tych znakach.
Ale pierwszy raz widzę sam znak.
- To przypadek? - Może nie.
Ktoś zdjął wszystkie, a o tym zapomniał?
Nie wiem. Skoro ktoś je tu powiesił,
może ukrył tu coś cennego.
Chyba jednak uzupełnimy zapasy.
Tak.
Trzeba to znaleźć.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Nie w liceum.
W porządku.
Szukamy naczyń na wodę.
Butelek, zlewek... Zamykanych pojemników.
Przyjąłem.
Robisz zdjęcia.
Lubisz przyrodę?
To moja racja bytu.
Podejdź.
Weź to.
Nieźle!
W naszej osadzie prowadzi się badania.
To jest lepsze. Prawdziwsze.
Zamiast uczyć się z książek doświadczam świata osobiście
i go dokumentuję.
A co z poszukiwaniem ojca Iris i Hope?
- Jak to się ma do tego? - Właśnie.
Martwiły się o niego.
- Nie chciałem tego. - Ledwo je znałeś.
A dziś nawet ich poranny oddech.
Takie wiekopomne przeżycia
- wytwarzają więź na całe życie. - Tak?
Mam!
Jod.
Podstawa uzdatniania wody.
Weź to.
Możemy iść.
Tego tu nie było.
To po pustym?
Musiał być ranny. Odpełzł stąd.
Może.
A może nie.
Silas. Iris, słyszysz?
Silas!
Trzymaj się za mną.
Była tu impreza.
Drzwi wytrzymają. W porządku.
SADIE HAWKINS
Sadie... Hawkins.
Pewnie się tu uczyła.
To raczej się nie przyda.
Kto tak powiedział?
Zajrzyjmy do pokoju nauczycielskiego. Może tam coś znajdziemy.
Ja spróbuję.
Zalało podłogę.
Wybrzuszyła się i wygięła futrynę.
Zaklinowały się.
Daj radio.
Dzięki. Felix, słyszysz?
Felix...
- Co jest? - Może trzeba naładować baterie.
Skorodowane.
Nigdy nie mówisz o rodzicach.
Jaki był twój tata?
Byłaś w wojsku?
- Pewnie był z ciebie dumny. - Był.
Sprawa z ojcami jest skomplikowana.
Jak to?
On...
Dziwnie okazywał, że nie ma mnie w dupie.
Ta...
Przepraszam, Hope.
Muszę jechać.
Narażać się nie wiadomo gdzie dla ludzi, których nie znasz?
Serio?
Są dobrzy.
Tak mi się wydaje. My i Republika mamy wspólne cele.
Musimy im zaufać.
Dobrzy ludzie powiedzieliby ci, dokąd cię zabierają.
Wybacz, że nie ufam twojemu trzeźwemu osądowi.
Ufam rozumowi,
a on mówi mi, że należy zaufać tym ludziom.
Jeśli mam okazję nauczać świeże umysły,
przekazywać ludziom niezbędną wiedzę,
to tak stworzymy przyszłość, Hope. To jedyna droga.
Świata, który próbujesz ocalić, już nie ma.
To podpowiada mi rozum.
To nie koniec.
Wówczas byłoby łatwiej.
Wciąż mamy szansę.
Wykorzystam ją.
Poprawię się.
Przestanę nawalać.
Nie wyjeżdżam z twojego powodu.
- Nie nawalasz. - Nawalam.
Jesteś sfrustrowana. To nie twoja wina.
Jak to?
Chciałem z tobą pomówić
od dawna. O wielu sprawach, ale...
Teraz nie mogę.
Ale porozmawiamy, gdy wrócę. A wrócę.
To ważne, ale to nic złego.
Zabronili nam się kontaktować.
Republika Obywatelska nie pozwala na komunikację.
Wymyśliłem coś.
Co?
Przerobiłem stary sprzęt. Podzielę się tym wynalazkiem
z radą Omaha, ale dopiero, kiedy wrócę.
Nie wcześniej. Dam to urządzenie tobie i twojej siostrze.
- Felix już wie. - Felix?
Jest jak rodzina.
Skonstruowałeś sprzęt do komunikacji?
Widzisz? Ja też bywam niegrzeczny.
Wszystko będzie dobrze.
Kocham cię.
Bardziej niż myślisz.
Mogę być szczery?
Tak.
Zamiast wychodzić zza rogu na spotkanie z tym czyś,
może to wywabimy?
Podejmiemy walkę na własnym terenie.
- Może... - Trzymaj się za mną.
Hej.
W porządku?
Mam klaustrofobię. Wolę o tym nie myśleć.
Nie wyjdzie stąd.
Idziemy dalej.
- Chcesz wody? - Tak.
Pewnie masz powody, żeby tutaj być.
Ale nie jesteś gotowy.
Żadne z was nie jest. Nie wiem, czy sam jestem.
Być może za rogiem niczego nie ma,
ale w końcu będzie.
Jeśli zależy ci na Iris, Hope albo Silasie...
Widziałeś to już?
Ciekawiło cię, skąd mam ten tatuaż?
Przypomina mi o wszystkim, co straciłem.
I o wszystkich.
Ja też straciłem rodziców, Eltonie.
Tak ja ty.
Nie tylko ich.
Przyjaciół.
I tego, kto nauczył mnie otwierać zamki.
Nie.
Nie mogę stracić nikogo więcej. I nie stracę.
Dlatego potrzebuję twojej pomocy.
Pomóż mi przekonać tamtych, by zawrócili.
Proszę, żebyś to przemyślał.
Zastanów się.
Wstawaj.
Idziemy.
To robota pustego?
Nie.
To nie był pusty.
Posłuchaj.
Musimy znaleźć pozostałych. I się stąd wynosić.
To coś może nie być tu samo.
SABINA JAMES
BĘDZIE TAŃCZYĆ TAK, JAK SAMA SOBIE ZAGRA
Jeśli będzie trzeba,
możemy minąć pustego i przedostać się na górę.
Pić?
- Skąd to... - Spod trybun.
Nigdy nie piłam napoju w puszce.
Kurde, ale dobre!
Myślisz, że wiedzieli, jak dobrze tu mają?
Napoje, tańce, lekcje plastyki...
Mogli zostać, kim tylko chcieli.
Czy nie miałaś tego samego na uniwerku oprócz napojów?
Tak.
Szkoda, że nie wiedziałam tego, co wiem teraz.
Może nie starałabym się ze wszystkich sił,
żeby odpokutować.
Żyłam za innych.
Odpokutować za co?
Za takie tam.
Ale powiem ci jedno:
częściej chodziłabym na dyskoteki.
Nie bałabym się... dobrze bawić.
A sztuka?
Co konkretnie?
Jesteś artystką.
Zmieniałaś się. Prowadzisz nas.
- Staram się. - Prowadzisz.
Ty też się zmieniłeś.
To, co zrobiłeś wtedy przy pożodze...
Wiem, co ludzie o mnie mówili.
- Głupi ludzie. - Prawie wszyscy.
Głupi.
Gdy ktoś powiedział coś o tym, co niby zrobiłem...
Rozbrzmiewało mi to w głowie przez cały dzień.
Tu niczego nie słyszę.
Świetnie.
Obiecałeś mi piosenkę, gdy będzie bezpiecznie.
Dawaj.
Proszę.
W ten sposób?
Tak.
Nie sądziłam...
Nie podejrzewałam cię o...
Moja babcia ją uwielbiała.
Podoba mi się.
Tam powinny być schody do piwnicy.
To jakiś labirynt.
Cofnij się.
Nie strzelaj!
Tylko pomyśl o tych dawnych balach.
Kobiety w sukniach tańczyły do takiej muzyki.
To było takie...
uroczyste.
Gdy miałem cztery lata,
babcia zabrała mnie na lekcje tańca towarzyskiego w ośrodku dla seniorów.
- Nie było uroczyście. - Wpadłeś!
Więc umiesz tańczyć? Pokaż mi.
Nie umiem.
Nie pamiętam.
Nie wierzę ci.
Naprawdę nie pamiętam.
No chodź. Zrobimy to razem.
Wstawaj.
Tędy.
W ten sposób?
Chyba tak.
Dobra.
Było nieźle.
Będzie lepiej.
Dawaj.
Uda nam się.
Naturalnie.
Musi być inna droga.
Mógłby sobie pójść.
Nie sterczy tam bez powodu.
Tylko spójrz.
Ustawił się w drzwiach jak strażnik.
Broni swoich młodych?
Chyba wiem, jak go ominąć.
Powoli.
Chodź.
Silasie, słyszysz?
Znalazłem ich.
Hej! Iris!
Silas!
Nie otworzą się.
Jest inne wyjście?
Prowadzi do piwnicy.
Ale jest tam pusty.
Pójdziemy tam i wejdziemy do was.
Zajmę się pustym.
Wy zostańcie tu.
Korytarzami włóczy się coś jeszcze.
To coś nie jest przyjazne.
O co chodzi z tym bronieniem młodych?
To coś, czego nauczyłam się w terenie.
Często wydaje nam się, że dobrze odczytujemy sytuację.
Ale czasami
dzieje się coś,
o czym nie mieliśmy pojęcia.
Jak wtedy, kiedy namawiałaś mnie do powrotu?
To masz na myśli?
- Te wszystkie pytania... - Tak trzeba.
Parę dni temu zawróciłabym.
Ale teraz nie mogę.
Ojcowie dziwnie okazują, że nie mają cię w dupie.
Może źle zrozumiałam swojego.
- Jak to? - Zanim wyjechał, powiedział,
że to nie moja wina, że jestem sfrustrowana.
Myślałam, że chce tylko poprawić mi humor...
Może...
Może chciał mnie chronić jak ta wilczyca.
Przed czym?
Przed czymś.
Kiedy go znajdę, zapytam.
Jeszcze głodna?
Pakuj zapasy.
Ja to zrobię.
Słyszysz?
Tak, ale nie wiem, co to.
- Musimy minąć tego pustego. - Wiem.
Otworzę drzwi...
Ty mi je przytrzymasz.
Dobra.
W porządku.
OK.
Spójrz na mnie.
No chodź.
Tutaj.
Silasie. Drzwi.
Silas!
Co to?
Chyba raca.
Zasłoń oczy.
Ostrożnie.
Silas!
Silas? Drzwi!
- Jesteś cały? - Tak. A ty?
Musimy stąd wiać.
Silas!
- Ohyda! - Źródło kwasów omega-3.
Silas, pomóż mi otworzyć drzwi.
Słyszałaś?
Iris?
Iris!
Hope?
Musimy otworzyć te drzwi. Tam są puści.
Zaraz będzie źle.
Wyciągniemy was stamtąd.
Prędzej!
Nadchodzi.
Oni zawsze nadchodzą.
Zaczniesz od nowa.
Własna matka zeznawała przeciwko niemu.
Nie do wiary, że go tu przyjęli.
Powinien siedzieć za to, co zrobił.
Felix!
Silas!
Felix! Szybciej!
Silas! Przestań! Silas!
Silas! Silas!
Silas!
Przepraszam.
Gdy krzyczałaś...
Wiem. Nic mi nie jest.
Co z nami?
Wiele przegapiłam.
Może gdybym...
Albo ty...
Powinnyśmy porozmawiać.
O tym, co się stało tamtej nocy.
Wspierałybyśmy się wzajemnie.
To właśnie straciłyśmy.
Rany...
Twardziel z ciebie.
- Wiesz, młody? - Właśnie.
Martwiłam się.
Dziękuję.
Ja się martwię o Silasa...
czyli...
Jeśli masz plan powrotu,
jak on miałby się powieść?
Powrót przez pożogę to samobójstwo.
Zależy, ile potrwa...
przekonanie innych. Mam pomysł.
Jaki?
Powiem tak:
W Missisipi będziemy mieć ostatnią szansę.
Huck i ja...
potrzebujemy twojej pomocy.
Tak wszystkich ochronimy.
Pomożesz?
Hej.
Wszyscy gotowi.
Zostawcie mnie tu.
Nie zrobimy tego.
- Zrobiłem krzywdę Eltonowi. - Niechcący.
On to wie.
Na pewno słyszałaś, co mówią.
Co mówili.
Myślisz, że zabiłem tatę?
Tak?
To nic.
Nieważne.
- Ja... - Nic nie mów.
To bez znaczenia.
Może mogłam zrobić to sama.
Może powinieneś mi pozwolić.
Ale ocaliłeś nas. Dwa razy.
Ty, Silasie.
To jest ważne.
Chodź, umyjesz się.
W porządku?
Tak.
Moment.
Stójcie.
- Zapomniałeś korony z balu? - Nie.
Zróbmy sobie wspólne zdjęcie.
Ustawcie się.
Myślałam, że dokumentujesz tylko otoczenie.
- Od kiedy fotografujesz ludzi? - Nie wiem.
Od teraz.
Dobra.
Uśmiech!
Obiekt A402.
Dobrze. Dziękuję.
Obiekt nie przejawia reakcji na bodźce psychologiczne.
Pobrano martwicze osocze i płyn mózgowo-rdzeniowy do dalszych badań.
Wyniki zostaną porównane z tymi otrzymanymi tuż po ożywieniu.
Jutro, zgodnie z planem, rozpoczną się testy klimatyczne.
Obiekt A402,
za życia znany jako doktor Samuel Abbott z Portland.
Dziękuję. Następny obiekt.
Wystarczy.
Obiekt A403. astępny obiekt.