W poprzednich odcinkach...
Pomożemy ci, a ty nas dokądś zawieziesz.
Idziesz ze mną, bo świetny ze mnie gawędziarz?
- Czy nie lubisz tego nowego? - Nie lubię. I dziwię się innym.
- Oszukaliście nas. - Uratowaliśmy wam tyłki.
Siostrzeniec obiecał wam podwózkę.
Najpierw opowiedz mi o tym uroczym emblemacie.
Czy w razie kłopotów ta naszywka nam pomoże?
- Jutro zgarniemy waszą przyjaciółkę. - Wybieram się na dwudniowy zwiad.
Potem odjedziemy.
Wiem.
Mam kozacką fryzurę.
Sam się obciąłem.
Pajac.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Dziękuję.
Niezła kolekcja. Eklektyczna.
Cóż...
Jestem człowiekiem renesansu.
Jeśli ktoś ma ci poczytać, możesz na mnie liczyć.
Niemożliwe.
13,5?
Jeśli but pasuje...
Nie do wiary.
Jesteś czarodziejem! Naucz mnie jeszcze czegoś.
Opanuj tę sztuczkę, a wtedy...
Nie wcześniej...
Pokażę ci więcej.
Taka rozrywka dotąd nie była dostępna!
Masz tu coś do popicia.
Chłodziło się w strumieniu.
To jest to? Mountain Dew?
Znalazłam na stacji benzynowej.
Zawsze będzie mi tego brakować.
Kiedyś piłem to jak wodę.
- Kurde! - Wiem.
Co jeszcze znalazłaś? Oprócz tej błyskotki.
Stado idące na południe.
Przed nami zablokowane drogi.
Trzymajmy się bocznych uliczek, a damy radę.
A ty co znalazłeś?
Dwóch oszustów i kradzioną ciężarówkę Republiki.
Są w porządku.
A ciężarówką dotrzemy do Nowego Jorku w parę dni, zamiast tygodni.
Nie wystarczy nam paliwa.
Tony, ten starszy podobno wie, gdzie możemy zatankować.
Panie i panowie, przedstawiam wam
wojskową mapę Republiki Obywatelskiej.
Nie widnieją na niej żadne oznaczenia.
Wydaje się bezużyteczna.
Ala pozory mylą.
Kiedy Percy znalazł to w aucie,
przypomniałem sobie przeźrocza, których używałem
w swojej słynnej iluzji Świetlisty Pryzmat.
Wystarczy odpowiednio je ustawić,
skierować na nie promień światła i...
Proszę!
Widzicie te rozsiane plamy?
To ukryte składy paliwa.
Nie zabraknie go nam.
Te, w których byliśmy, zwykle mają lądowiska.
Nikt ich nie pilnował.
Śmigłowce lądują, tankują i odlatują.
Nie do wiary!
Szperanie to moja specjalność.
Chciałam pożyczyć je na chwilę.
Wolałam nie robić wielkiego halo.
- To pewnie nic. - Co takiego?
Skąd masz ich mapę?
Później wyjaśnię.
Potrzymaj.
Dobra.
Dokąd was podrzucić?
Jeszce nie wiemy.
Jak to?
Posłuchaj.
Powiem wprost.
Ojciec dziewczynek jest w ośrodku badawczym Republiki
gdzieś w Nowym Jorku.
Jeśli Republika dowie się, że szukamy jej placówki,
może nam coś grozić.
Gdybyśmy bali się ryzyka, nie jeździlibyśmy ich wozem.
Jeśli nie wiecie, dokąd zmierzacie, to co to za układ?
Coś wymyślimy.
To, co wiemy, musi wystarczyć.
Jeśli to oznacza jazdę w ciemno, tak właśnie będzie.
Cisza!
Czekam na wskazówki od mojego spottera.
Cel jest 1,4 metra na południe.
Muszę cię też poinformować
o zmiennym wietrze.
Szeregowiec Owen puścił potężnego bąka ze wschodu.
Dobra.
Wal. Wal.
Jeszcze boli?
Tylko kiedy się śmieję.
Tamten ranek na Diabelskiej Przełęczy.
Myślisz czasem o tym?
A ty myślisz o czymś innym?
Jedyne, co musisz pamiętać,
to to, że wzajemnie się osłanialiśmy.
Raport specjalny.
Obserwujemy napiętą sytuację w centrum medycznym Garnet.
To już szósty szpital w okolicy, który został zamknięty
dla nowych pacjentów w ciągu ostatniej doby.
W innych placówkach panuje chaos...
Masz coś?
Tak.
Widzisz?
Zawołaj Hope.
To mapa od podpułkownik Kublek.
Dostałyśmy ją przed opuszczeniem uniwersytetu.
Niektóre przeźrocza nie ujawniły niczego na innych mapach,
ale w przypadku tej...
Tutaj.
Podwójna helisa. Nić DNA.
Moment.
Chcesz powiedzieć, że to…
A cóż by innego?
Chyba wiemy, gdzie jest tata.
Ithaca w Nowym Jorku.
- To wasz cel? - Tak.
Fajnie, że Percy spędza czas z rówieśnikami.
Pewnie. Chyba widziałem, jak szli na górę z flaszką gorzały.
Zajrzę do nich.
To nastolatki.
Zasłużyli na małe święto. Ty też.
Po ostatnim odkryciu.
Ma rację.
Ruszam na obchód.
Hej.
- W porządku - Tak.
Jestem zmęczona.
Rano sprzątnęłam pustego. Miał przypinkę z orłem.
Odżyły wspomnienia. Te dobre i te złe.
Był w Marines.
Wciąż jest. Jak i ja.
Dlaczego tylko oni mają się bawić?
Dobra.
Elton?
- Spróbuj tego. - OK.
- Odrobinę. - Silas?
- Nie, dzięki. - Dobra.
Ciekawe.
Czuję w środku ciepły worek gwoździ.
Ja robię lepszą, ale bawmy się.
Zdrówko!
Jeszcze ja.
Co teraz? Siadamy?
Tak.
Zimno mi, a tobie?
- Sporo zrobiłeś. - Pewnie.
Trzymaj.
Prawda czy wyzwanie?
- Dobra. - Super.
Nie wiem, co to, ale zagrajmy!
Wybierasz jedno albo drugie.
Iris! Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
- Nie, dzięki. - Prawda.
Gdybyś mogła teraz zrobić, co tylko zechcesz,
- co byś wybrała? - Łatwizna!
Wycieczkę do Luwru. Podziałabym sztukę.
Eugene Delacroix.
Wolność wiodąca Lud na barykady. Te pociągnięcia pędzlem...
Prawdziwe płótno!
Liczyłem na mniej usypiającą odpowiedź.
Bzdura!
Mają tam najlepsze dzieła sztuki.
Pewnie gmach już leży w gruzach.
A jeśli nie, i tak go pewnie nie zobaczę.
Ale!
To niespełnione marzenie.
Niech ci będzie.
Za marzenia.
Właśnie.
Nigdy nie mów „nigdy”.
Leo i Will. To chyba dobrzy ludzie.
Zgadza się.
Sęk w tym,
że nawet nie wiem, czy to, co robimy, im pomoże, czy też wpakuje ich
w większe kłopoty.
Nauczyłem się jednego: przyszłości nie przewidzisz.
Miałem wiele wad. Choćby to.
Tak?
Staczałem się coraz niżej.
Nie znałem Percy’ego, dopóki moja siostra – jego matka –
nie odeszła od męża.
Sąd ustanowił mnie jego prawnym opiekunem.
Jakby wysłuchano moich modlitw.
Rząd dawał mi pieniądze.
Trafiło mi się.
Ale nie minął dzień...
a już wiedziałem, że oddałbym za niego życie.
Rodzina.
Kto by pomyślał?
Kurcze.
Kto by pomyślał?
Prawda.
W takim razie mam czteroczęściowe pytanie...
Wybacz, Elton. Mam coś prostszego.
Najgorsza rzecz, jaką zrobiłaś?
Co to za pytanie?
To nie twoja kolej.
Boisz się odpowiedzieć? Dawaj.
Co najgorszego zrobiłaś?
Dobra.
Na uniwerku zamknęłam nauczycielską toaletę
i dosypałam im środka przeczyszczającego do kawy.
Wspaniałe środki przeczyszczające.
Tak było!
Następny.
Daj spokój.
- Powiedziałem prawdę. - Ja też.
Nie.
Chcesz oszukać kanciarza?
Coś ukrywasz. Gadaj.
- Najgorsze, co zrobiłaś. - Powiedziała. Ten numer z kawą.
Wątpię.
Przestań!
Odpuść. Zostaw ją.
Silas, w porządku.
Percy ma rację.
Jest coś jeszcze.
Najgorsze, co zrobiłam?
Zgodziłam się w to zagrać.
Hope...
Nie, ja. Hope. Hope!
- Tylko żartowałem. - Ona wie.
Hope?
Hope. Hope, zaczekaj.
Co?
Nic. Wszystko.
To głupia gra.
Grałem w nią, bo...
Ja tylko...
Dzięki, Elton.
Upiłeś się. A ja muszę pobyć sama.
OK.
Nasza strategia opanowana kryzysu
to separacja zdrowych od chorych.
Nie znamy dokładnie przyczyny problemu.
Ale mamy doniesienia o zamieszkach i przemocy.
Pójdziemy miejskimi kanałami.
Namierzymy cywilów i ich odeskortujemy.
W razie zagrożenia
macie eliminować wrogie jednostki.
Zabijać!
Podobno przywlokła to rakieta, która przyleciała z kosmosu.
Ktoś inhalował wirusa,
pochorował się,
- wsiadł do samolotu… - Cicho, Owens.
Ruchy!
Przed nami cele.
Nie strzelać.
Co jest? Co to ma być?
To byli ludzie. Już nimi nie są.
Strzelajcie w głowy. To skutkuje.
Mam tu żywych cywilów.
To cel naszej misji.
Szlag!
Szeregowa Malek, co widzisz? Mów.
Sporo się dzieje.
Trzymajcie się blisko.
Boże.
Tędy!
Jazda!
Szeregowa Malek, jako twój spotter
radzę zacząć strzelać.
Nie odróżniam przyjaciół od wrogów.
Włącz termowizję.
Wrogowie są zimniejsi.
Idziemy!
Tam!
Nie!
Nic wam nie grozi.
Wydostaniemy was stąd.
Nie powinnaś wchodzić tu pijana.
- Wcale nie powinno cię tu być. - Co tu robisz?
Mną się nie przejmuj.
Powiesz mi, co cię gryzie?
Coś jest nie tak od Pożogi.
I to nic błahego.
Powiedz, co jest grane.
Zabiłam kogoś.
To było w dniu, gdy runęło niebo.
Nie wiedziałam, kim jest.
Bała się, że moja mama ukradnie jej auto.
Spanikowała.
Zastrzeliła mamę.
Upuściła broń, a ja ją podniosłam
i wymierzyłam do niej.
Broń wypaliła.
Była w ciąży. Zabiłam ją.
To była mama Eltona.
- Byłaś wtedy dzieckiem. - Ale zrobiłam to.
Byłaś dzieckiem. Ona zabiła mamę na twoich oczach.
Elton nie wie.
Iris wie, ale nie, że to była jego mama.
I dobrze.
Nie zmienimy przeszłości.
Musimy być silni i nosić w sobie prawdę,
- by inni nie musieli. - Ale jak?
Witaj w klubie, młoda.
Niektóre noce bywają bardzo ciemne.
Ale i tak stają się jeszcze mroczniejsze.
Ale światło wróci.
Obiecuję.
Wróci.
Gdzieś tam czeka na nas zapas paliwa Republiki.
Wystarczy po nie sięgnąć.
Wielkie miejsce.
Rozdzielmy się. Zaczniemy od samego dołu.
W tych składach nie ma pustych?
Chyba nie.
Republika dobrze zamyka swoje ośrodki.
Na szczęście znam się na wytrychach.
Ja też.
Bądźmy czujni.
Hope. Ruszamy. Idziesz ze mną.
Chcesz z nim pogadać?
Wiem, co powiesz, przeczytałam książkę jego mamy.
Była mądra, dobra i...
Przestraszyła się i zrobiła coś złego.
Jeśli jej wybaczę,
- może Elton wybaczy mnie. - Chodzi o niego czy o ciebie?
Z prawdą różnie bywa.
Ludzie mówią, że chcą ją poznać, ale tak nie jest.
Mamy żyć w kłamstwie?
W tym rzecz.
Jeśli ktoś nie wie, że to kłamstwo, będzie żył normalnie.
My płacimy, a oni żyją dzięki nam.
Owens? Gdzie pozostali?
Słuchaj.
Dostaliśmy rozkazy z dowództwa.
Uruchamiamy protokół „Zmierzch”.
Czekamy na zatwierdzenie. Wszystkie jednostki w strefie
dostaną rozkaz eliminacji celów.
Z całym szacunkiem, o czym pan bredzi?
Macie zabić wszystko, co się rusza.
Przyjaciela czy wroga. Cywila czy nie.
Żywych i martwych.
Hope?
Powiedz coś.
Rzuć broń.
Ale już.
Spokojnie.
Ani kroku dalej.
Kiedy zawieziecie nas na miejsce, to co dalej?
To samo.
Czyli?
Będziecie podróżować?
I kantować?
Próbować przeżyć.
Jasne.
Percy szybko dorósł. Nie zna innego życia.
W jego wieku byłem taki sam.
Żyłem na ulicy.
Próbowałem przetrwać.
Poznałem ojca dziewczyn, Leo.
Pokazał mi...
że jest coś więcej.
Że mnie stać na więcej.
To było w innych czasach. Teraz jest inaczej.
Może nie musi tak być.
Czujesz?
Dobrze ukryli zapasy.
Mamy to.
Szafka wygląda na nową.
Cofnij się!
Nie ruszam się.
W porządku?
Co z twoją nogą?
To ja zadaję pytania.
Jesteście od nich.
Tych ze śmigłowców.
Ilu was jest?
Tylko my dwie.
Nie jesteśmy od nich.
- Szukamy zapasów. - Kłamiesz.
Masz ten symbol na kurtce.
Co się stało?
Truposz cię ugryzł?
Cicho bądź!
Kim oni są? To nasze miejsce.
Wy je zajęliście.
Ale je odbiliśmy.
Niczego nie wzięliśmy.
Nie jestem od nich.
Marnie wyglądasz.
Pogadajmy.
Nic nie wiem.
Obudziłem się, a mój brat...
Zmienił się.
Dźgnąłem go. Leży martwy w pokoju obok.
Z tą raną długo nie pociągniesz.
Wiesz o tym?
Stój, bo ją zastrzelę! Przysięgam!
Ma na imię Hope.
Ja jestem Huck. Tylko tędy przechodzimy.
Jak ci na imię?
Walter.
Słuchaj, Walter.
Mogę ci pomóc, ale najpierw puść moją przyjaciółkę.
Nie.
Daj mi skończyć.
Wyceluj do mnie.
- Huck, nie! - Walter?
To jeszcze dzieciak. Niegroźny.
Skup się na mnie.
OK.
Teraz spróbujmy cię uratować.
To niemożliwe.
Damy radę. Uwierz mi.
Czekajcie.
Nie możemy.
Rozkaz z dowództwa jest jak słowo Boże! Musimy!
A jeśli są zarażeni?
Jeśli tylko zabicie ich powstrzyma epidemię?
Musimy amputować nogę, bo zakażenie się rozszerzy.
Już za późno.
Nie powinno was tu być.
Nas pewnie też.
- To nic osobistego... - Jeśli mnie zastrzelisz,
sam też skażesz się na śmierć.
Potrafisz mi pomóc?
Ludzie przeżywają amputacje godziny po zarażeniu.
- Kłamiesz. - Nie.
Słuchajcie!
Protokół „Zmierzch” potwierdzony.
Znacie mnie.
Mnie też się to nie podoba.
Wydano nam ten rozkaz, bo to absolutnie konieczne.
Każdy marine, w tym i ja, który odmówi posłuszeństwa,
zostanie aresztowany i usłyszy zarzuty.
Jennifer.
Nie mamy wyboru.
Spluwa coraz cięższa?
Już dobrze.
Ma prawo ci wypaść.
Ja... To nie miało być tak.
Wszystko gra.
Uratujesz mnie?
Tak.
Stać!
Na mój rozkaz.
Jennifer! Jennifer, stój!
Jennifer, stój!
Odłóż to!
Nie. Jestem marine. A ty - nie wiem kim.
Mówiłaś, że mu pomożesz.
Wybacz sobie, młoda.
Masz przyszłość. Zrozum to.
Co się stało?
Nic wam nie jest?
Huck mnie uratowała.
Huck.
Wszytko gra.
- Miał radio, zapasy... - Znaleźliśmy paliwo.
Wynośmy się stąd.
I coś jeszcze.
Było w szafce.
Co to?
Coś, co może się przydać.
Szyfrowane zamówienia na żołnierskie lunche.
Jeśli je odczytamy, dowiemy się więcej.
To zwiększy nasze szanse na uratowanie taty.
Może.
Właśnie.
Może.
Hope, chyba się zmieniamy.
To dopiero początek.
Silas. Zaczekaj. Tony chce coś powiedzieć.
Słuchajcie. Po rozmowie z Felixem
Percy i ja postanowiliśmy zmienić warunki naszej umowy.
Zamiast was podrzucić, zostaniemy z wami.
Pomożemy wam znaleźć ojca.
A potem… kto wie?
Będzie, co ma być.
Prześpijmy się.
Ruszamy o świcie.
Dobrze.
Naładuję radia i zatankuję.
Więc...
Spotkamy się przy ciężarówce za godzinę?
Co tam będzie?
Tylko ja. Pójdę po rękawiczki.
Dam ci je.
Nie.
Teraz nie jest mi zimno.
Ale będzie za godzinę.
Za godzinę.
Hej.
Nie zdążyłem ci powiedzieć...
Współczuję ci tego, co przeżyłaś.
Najważniejsze,że żyjesz i jesteś z nami.
Dzięki.
No wiesz...
Nie chciałbym cię stracić jak…
Dama kier.
To tylko głupia sztuczka, ale…
pokażesz komuś to, co niemożliwe, i nagle wszystko staje się prostsze.
Chcę ci podziękować
za książkę.
Twoja mama była fantastyczną kobietą.
To prawda.
Może wciąż jest.
Kto wie?
Wszystko jest możliwe.
Wszystko.
Miałaś rację.
Wyznanie prawdy Eltonowi...
pomogłoby tylko mnie, nie jemu.
To by go załamało.
Jesteś dobra, Hope.
Zabrałam to jego mamie.
Po tym jak...
Ukradłam to.
Wciąż uważasz, że jestem dobra?
Wiem to. Naszyjnik niczego nie zmienia.
Miał ci przypominać.
Nosisz go, by pamiętać o złu, które wyrządziłaś.
I o tym, że powinnaś czynić dobro.
Bo to jedyny sposób, by przekuć zło w coś wartościowego.
Wszystko będzie dobrze, Hope.
Percy?
DZIEŁA WIELKICH MISTRZÓW
Percy?
Percy...
Percy?
Tony?
Hope?
Felix? Na pomoc!
Percy.
Iris?
Cholera.
Klucz Silasa.
Co jest?
Boże.
Osłaniaj mnie.
Kto to zrobił?
Huck...
Silas?
Silas.