Nie chcę być tym, za kogo wszyscy mnie mają.
W poprzednich odcinkach...
Percy?
Tony?
- Nie lubisz Percy'ego? - Nie.
Nie zawsze mamy na to wpływ.
W noc, gdy runęło niebo...
zabiłam mamę Eltona.
Nie wiemy, co się stało. To musiał być ktoś inny.
Silas nie jest mordercą.
- Iris... - To niemożliwe.
Raz już stracił panowanie. Był pijany, wpadł w szał.
Obudził się cały we krwi. Ich krwi.
Mógł ich takich znaleźć.
Mówił, że nic nie pamięta. Wierzę mu.
Ale musimy trzymać się faktów.
Tony i Percy byli naciągaczami, mieli wrogów.
Może któryś z oszukanych postanowił się zemścić.
Przetrząsnęliśmy budynek. Brak dowodów, że był tu ktoś jeszcze.
Obcy zabraliby ich graty.
Zemdlał z kluczem ubabranym we krwi Tony'ego.
Ja też nie chcę w to wierzyć. Ale Huck ma rację.
Kiedyś stracił już panowanie.
- Daj spokój. - Słyszeliśmy historię o jego ojcu.
Znacie go. Silas jest naszym przyjacielem. Zasłużył na zaufanie.
Musi być inne wyjaśnienie. Drapieżniki, maruderzy...
A Percy? Nie znaleźliśmy jego ciała. Może żyje i potrzebuje pomocy.
Wie, co się wydarzyło.
Szukaliśmy go godzinami.
Znaleźliśmy krwawy trop, urywający się nad rzeką.
Jeśli przeżył...
nie wygrałby z nurtem.
Dlaczego Silas miałby zaatakować tych, którzy mieli nam pomóc?
Nie wiem.
Ja chyba wiem.
Przykro mi, młody.
Zauważyłam to, gdy rozbijaliśmy obóz.
Dalej...
To nie była moja sprawa.
Teraz już jest.
To tylko rysunki.
Moje.
THE WALKING DEAD: NOWY ŚWIAT
Tato?
Tato!
Ty...
Nie patrz tak. Chcesz mieszkać w chlewie?
Mów! Jesteś świnią?
Brukasz dom, który zostawili nam twoi dziadkowie?
Bałaganisz?
Dam ci nauczkę.
Przestaniesz brukać ten dom.
Pokręcone.
To tylko rysunki.
Iris, wyrzuciłaś je.
Grzebał w naszych śmieciach.
- Był woźnym. To jego praca. - Właśnie.
- To nie musi nic znaczyć. - Ale może.
Lubi cię, Iris.
Przy tobie jest inny. Wszyscy widzieli.
Może zauważył, że byłaś miła dla Percy’ego.
Nie byłam.
On nie...
Były w jego torbie. Włóżmy je z powrotem.
Dlaczego?
Iris nie chciała tych rysunków. Ale Silas – tak.
Mamy tylko to, co zdołamy unieść.
Prace Iris były dla Silasa ważne.
Nie mamy prawa mu ich odbierać.
Przepisy każą zabrać go do miasta. Zostanie aresztowany.
Stanie przed sądem.
Wiem.
Mamy wracać taki kawał drogi?
Może sama z nim wrócisz?
Siostry wiedzą, gdzie jest ich tata. Nie zawrócą.
- Muszę je chronić. - Jest ode mnie większy.
Jeśli usiądzie, nie zaciągnę go siłą.
Więc co robimy?
Musimy zdecydować.
Pójdzie z nami? Czy go? tu zostawimy?
Nie wiem.
Nie podchodź. Tu nie jest bezpiecznie.
Ja nie jestem.
Nie zgadzam się z twoją hipotezą.
Uciekałeś się do przemocy
wyłącznie w obronie własnej
lub gdy broniłeś kogoś innego.
Zrobiłem ci krzywdę w szkole.
Broniłeś Iris.
Chcesz, żebym się ciebie bał.
Ale się nie boję.
Nie skrzywdziłbyś nikogo bez powodu.
Sam mówiłeś.
Nie pamiętasz, co się stało.
Tak trudno ci uwierzyć, że możesz być niewinny?
W elektrowni mówią,
że w święta nie będzie ograniczeń w dostawie prądu.
Koniec z dwiema żarówkami na dom.
Może w Gwiazdkę zapalimy światełka.
Dzieci ze szkoły się ucieszą.
Silas. Może jutro...
pojedziemy na bazar i wybierzesz prezent dla mamy.
Silas.
Jeśli sam w siebie nie uwierzysz,
ja muszę to zrobić.
Muszę znaleźć dowód, że nie jesteś w to zamieszany
Jeśli mi się nie uda...
Zostawią cię.
Nie.
Tak.
Felix się wkurzy, jeśli cię tu znajdzie.
Szukam Eltona.
Możesz się na coś przydać.
O co chodzi?
Ściany są bardzo cienkie. Wiesz, co to znaczy?
Że słyszę rzeczy, których wolałabym nie słyszeć.
Muszę pomówić z twoją mamą.
Nie ma takiej potrzeby.
Nie odejdę, póki z nią nie pomówię.
Najlepiej z dala od tej szumowiny, zwanej twoim ojcem.
- Nie chcę znów zawiadamiać policji. - Proszę tego nie robić.
Mama jest w pracy. Wróci później.
Jestem sam.
Tata nie lubi glin. Jeszcze by się wściekł...
Zrobił ci krzywdę, Silasie?
Możesz wyjść teraz ze mną.
Zaczekasz na mamę u mnie.
Znam ludzi, którzy zapewnią wam bezpieczeństwo.
Będzie dobrze.
Proszę już iść.
Skoro tego chcesz.
Jak się trzymasz?
Głupie pytanie. Wiem.
Wody?
Jeśli czegoś ci trzeba, krzycz.
Hej.
W porządku?
Co z Iris?
Jej przyjaciel nie żyje.
A jeśli to nie ja?
Chcę ci pomóc,
ale musisz powiedzieć mi więcej.
Nie pamiętam.
Mój ojciec też niczego nie pamiętał, gdy wpadał w szał.
Czytałem twoje akta.
Nie skazano cię. Ta sytuacja z twoim tatą...
Uznano to za obronę własną. Prawda?
Obiecałeś mi nowy początek.
Nie żyje jedna
lub dwie osoby.
A w środku są dwie dziewczyny, na których mi zależy.
Muszę je chronić.
Co mam zrobić?
Uwierzyć, że nad sobą zapanujesz?
Że nikogo nie narazisz?
Nie chcę być taki.
Jak mój ojciec.
Wiem.
- Spokojnie. - To głupie.
Ledwo go znałam.
Chciał nas okraść.
Był palantem.
A jednak...
Był w porządku.
Wiem. Był skomplikowany. Jak wszyscy.
Nawet Silas.
- Mam mu wybaczyć i zapomnieć? - Tego nie powiedziałam.
Czuj to, co chcesz. Bądź smutna, wkurzona...
Ale myśl o tym, jak się przysłużyć dobru ogółu.
Dzięki temu będziesz skupiona.
Pomyliłaś siostry.
To Iris zawsze była dobra.
Chodzi o dobro ogółu.
Nie zawsze liczą się błędy.
Skup się na tym, co najlepsze dla wszystkich.
Nawet jeśli wiesz, że to przyniesie ból.
Chcesz dotrzeć do tamtego ośrodka? Pomóc ojcu?
Rób wszystko z myślą o tym.
Czasami to, co dziś boli...
pomaga osiągnąć cel.
Wystarczy.
Cześć.
Jakieś postępy?
Chciałam rozgryźć ten szyfr, żeby nie myśleć,
ale tylko upewniłam się, że nic nie ma sensu.
Pochowałyśmy Tony’ego.
Na tabliczkę wpisałyśmy też Percy’ego.
Nawet pomimo
napadu szału i krwi...
mam przeczucie, że Silas tego nie zrobił.
Nie wiesz, do czego ktoś może być zdolny.
Nie wiedziałaś tego o mnie.
Jeden błąd nie czyni cię złą osobą.
Silas popełnił ich więcej.
Ile szans dostajemy?
- Hope! - Wiemy, gdzie jest tata.
Jesteśmy blisko.
Nikt nie może nas powstrzymać.
Chcę mu wierzyć.
Bo jeśli to zrobił,
- powinnam była się spodziewać. - Nie jeśli on tego nie chciał.
Może myślał, że cię chroni.
- Tak byłoby gorzej. - Dlaczego?
Mogłabym żyć w ułudzie.
Tato?
Jesteś tam?
Tato?
Nie powinieneś iść tam sam.
Nie potrzebujemy kolejnego trupa.
Gdzie byłeś?
Znalazłem go nad rzeką.
Przypilnuj go.
Poszedłem tropem Percy’ego.
Szukałem dowodów niewinności Silasa.
Znalazłeś?
Nie jest śledczym i jest ciemno, więc nie.
Po ten wysiłek dla przegranej sprawy?
Może nie jest przegrana. Nie wiemy, co się stało.
Wiem tylko, że od dawna nie miałem rodziny.
Teraz mam.
Nawet jeśli jest winny, zasługuje na pomoc. Od tego jest rodzina.
Wybaczyłeś mu?
Darujesz mu zabójstwo?
Coś takiego nie uchodzi płazem.
Trzeba żyć z tym, co się zrobiło.
Skupmy się na dobru ogółu.
- Na tym, co dobre dla wszystkich. - Musimy trzymać się razem.
Tato?
Nie chciałem zrobić ci krzywdy. Tylko cię powstrzymać.
Proszę.
Silasie.
Tak?
Połóż się.
Nie ufasz mi?
Zamknij oczy.
Śmiało.
Chcesz posłuchać, jak brzmiały koncerty,
zanim wszystko wzięło w łeb?
Wyobraź sobie tysiące głosów
wykrzykujących słowa,
bass, od którego drży niebo...
Kiedy byłem na koncercie ACDC w '88, hala niemal rozpadła się na pół.
Tak powinna brzmieć muzyka!
Powinieneś czuć ją całym ciałem.
- Czujesz? - Tak.
Czuję.
Silas. Silas?
Mamo!
Mamo, wyjdź z domu!
Uciekaj!
Nie podchodź.
Co u licha?
Trzeba było krzyknąć. Dlaczego? Mało brakowało.
Nie wiem, czy tego chciałeś. Ale pewnie to zrobiłeś.
Przykro mi, ale tak uważam.
Dlaczego mnie uratowałaś?
Zginęło już dość ludzi.
Śpisz?
Żadne z nas teraz nie zaśnie.
Jak tylko zamykam oczy...
myślę o tym, co Hope mówiła, gdy byłyśmy dziećmi.
Że niebo jest pełne gwiazd, które już umarły.
Puste gwiazdy.
Ich światło pokonuje miliony kilometrów w kosmosie
jeszcze po ich śmierci.
Prawdziwe cmentarzysko.
Tak naprawdę...
gwiazdy, które widzimy,
są odległe o kilkaset lat świetlnych.
Możemy stwierdzić, które już zaczęły umierać.
Gwiazdy, na które patrzysz,
jeszcze się mocno trzymają.
Mam nadzieję, że to poprawi ci humor.
Trochę.
Jak sobie radzisz ze wszystkim?
Ja też sporo myślałem.
Przyjęliśmy fałszywe założenie.
Tu nie obowiązują żadne prawa.
I dlatego
nic nie upoważnia dorosłych do decydowania o losie Silasa.
Jesteś kimś w rodzaju naszej przywódczyni.
Powinnaś brać udział w dyskusji o Silasie.
Ja też. I Hope.
Elton, to nie problem, który trzeba rozwiązać.
Jeśli sprzeciwisz się wygnaniu go,
wystarczy jeszcze głos po naszej stronie.
Zyskamy większość i Silas zostanie.
Hope się nie zgodzi.
A Huck...?
Nie ona.
On nie chciałby nikogo zostawić.
Jeśli się zjednoczymy, poprze nas.
Ty decydujesz.
Dlaczego je zachowałeś?
Były zbyt piękne, żeby je wyrzucić.
Powiedz, że nikogo nie zabiłeś.
Jeśli to zrobisz, uwierzę ci.
Kiedyś powiedziałam, że cię nie zostawimy.
Pomóż mi dotrzymać słowa.
Iris?
Zaczekaj.
Uwolniłem się wczoraj, ale chciałem z tobą pomówić.
Nie powinnaś mnie oglądać w takim stanie.
Silasie.
Chciałbym odpowiedzieć na twoje pytanie.
Pamiętam tylko, że czułem złość.
To już się zdarzało.
Chyba coś ze mną nie tak.
Nie.
Dziękuję, że we mnie uwierzyłaś
i chciałaś uczynić mnie bohaterem. Ja też tego chciałem.
Zabiłem własnego ojca.
Percy’ego i Tony’ego też. Jestem mordercą.
Nie chcę przysparzać wam kłopotów. I nie będę.
Żałuję, że się spotkaliśmy.
Ale cieszę się, że cię poznałem.
Nigdy cię nie zapomnę.
Co się stało?
Odszedł.
Myślisz, że zmieni zdanie?
- Że do nas wróci? - Nie.
Wątpię.
Chciał tylko zacząć od nowa.
Może teraz mu się uda.
Właśnie.
Wyruszamy?
Podjąłem trudną decyzję.
Odchodzę z Silasem.
Będzie miał większe szanse dzięki zapasom.
- I temu, że ktoś go pilnuje. - Nie możesz.
- To szaleństwo. - Jeśli nie pójdę,
do końca życia będzie przekonany, że nikt w niego nie wierzy.
Do końca życia będziesz wierzył w kłamstwo.
Nie pozwolę na to.
Pozdrowisz pozostałych?
Pożegnanie byłoby zbyt trudne.
- Wolę nie próbować. - Poważnie?
Naprawdę odchodzisz?
Może już nigdy cię nie zobaczymy.
- Co z naszą rodziną? - Silas też do niej należy.
Wszystko dzieje się tak, jak powinno.
Myślę, że powinienem go odszukać.
Mamę i siostrę też.
- Elton... - Myślałem, że to szaleństwo.
Ale masz rację: może żyją. Jak mój róg triceratopsa.
- Jeśli tylko... - A jeśli nie?
Co „nie”?
Okłamałam cię.
Chroniłam cię przed prawdą, ale to pogarsza sprawę.
Nie rozumiem.
Nie możesz szukać kogoś, kto nie żyje.
Nie pozwolę ci na to.
Przepraszam.
Wybaczyłeś Silasowi. Może kiedyś wybaczysz i mnie.
W noc, gdy runęło niebo, byłam z mamą.
Spotkałyśmy kobietę z bronią.
Nie wiedziałam, dopóki nie zobaczyłam jej zdjęcia.
To była twoja mama.
Bała się.
Mama próbowała ją uspokoić.
Wskoczyłam między nie i broń wypaliła w moją mamę.
Umarła.
Nie wiem, czy twoja mama tego chciała.
Upuściła broń, a ja ją podniosłam.
Nie wiedziałam, co robić. Wycelowałam do niej i padł strzał.
Pani podpułkownik, widzimy ją.
Dawać ją tu.
Spóźniła się, ale dotarła.
Przynajmniej tutaj.
Po tej stronie Missisipi będzie tylko gorzej.
Wie o tym. Ja też.
Czy nie istnieje prostszy sposób...
Nie.
Wiemy o tym, bo to ona jest w terenie.
Obserwuje i nasłuchuje.
Udaje kogoś innego, żeby się upewnić.
Wie, że to niebezpieczne, i że może zginąć. Oboje mogą.
Ryzykuje wszystko,
bo nie ma innego sposobu.
Udało mi się wyrwać na 48 godzin. Jeśli nie wrócę, będą mnie szukać.
Co z celem?
Jest bezpieczny.
A ty?
Też.
Dobrze. Umyj się.
Zdasz raport. Weź to.
Czy to... taty?
Następnym razem się nie spóźnisz.
Tłumaczenie: Piotr Mielańczuk nisz.